Psyche
alle pijlers
Weirdo me, herkenbaar?
zaterdag 23 juni 2012 om 00:04
Ik zit te peinzen.
Ik loop tegen een aantal zaken aan bij mezelf. Niet onoverkomelijk, ik kan prima functioneren, maar het beperkt mijn groei als het ware.
Op een of andere wijze zit ik op slot. Ik kan mezelf niet goed geven. Aan mezelf dan en alles wat een direct beroep op me doet.
Voor de goede orde nogmaals, ik kan prima funtioneren. Mijn kinderen zijn redelijk opgevoed, mijn werk gaat over het algemeen prima, en mijn huis is prima op orde, etc etc.
Blehg, ik weet het niet goed te verwoorden.
Bijvoorbeeld, vriendschappen vind ik lastig. Het soort vrienden die aan mij blijven kleven zijn van een zelfde soort. Niet al te veel proberen te claimen, dan haak ik af. Dan ga ik mezelf verzetten. Terwijl als iemand mij echt nodig heeft, ga ik door het vuur voor ze.
Ik zie al bijna op tegen dit topic, omdat het natuurlijk verplicht te reageren (please do reageer, ik geef vanzelf aan wanneer het eventjes voldoende is) , terwijl als het iemand anders zijn topic is kan ik eindeloos reageren. Dan gaat het niet om mij.
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als moeder
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als partner
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als werknemer
En ik kan bijzonder goed schakelen tussen die verschillende rollen. Ik kom niet in conflict, wat an sich ideaal is.
Ik kan goed beredeneren voor anderen. Ik kan goed nuchter nadenken, ik sta overwegend met mijn voetjes op de grond.
Ik ken mezelf goed, ik schaam mij niet voor mijn zwakheden en onzekerheden, voor een psycholoog ben ik dan ook geen reet aan.
Maar ik sta totaal niet in connectie met mezelf.
Ik heb alles afgezocht om het uit te proberen vanuit de reguliere hoek, alternatieve hoek.. ik weet ook niet wat het is.
Ik ben prima in staat om mijn lichaam te geven, wat er eventueel kwaad aan wordt gedaan deert mij nauwelijks. Ik ben wel heel erg goed in vergeven, wat een goed ding is, maar ook opmerkelijk.
Ik hoop dat iemand snapt wat ik bedoel, het is lastig uit te leggen.
Ik zou mezelf meer willen kunnen geven, maar ik kan het niet. Ik zou opener willen zijn, maar ik kan het niet. Ik kan vrij goed situaties inschatten, met mijn intuitie is niets mis, ik kan ook prima verwoorden als er dingen niet kloppen en misgaan en daar de vinger op leggen.
Ik heb geen moeite om lief te hebben, of ik hou van jou te zeggen en het te menen. Maar waar ik geen moeite heb om te vertellen waar iets mis gaat, heb ik wel moeite te verwoorden waar iets fijn gaat. Dan raak ik op slot. Ik uit het op 1001 andere manieren, maar met woorden lukt niet.
Ik heb losgelaten me continue voor de kop te slaan met dit soort zaken, dat is volstrekt zinloos. Ik wil er wat aan doen, maar ik weet niet hoe. En ik heb vaak genoeg tegenover iemand gezeten die het ook niet weet of met allerlei techniekjes tracht connectie te maken met mijn innerlijke zelf.
Het is niet goed. Het klopt niet. En hoewel dit goed gaat met mijn kinderen vreemd genoeg, is dit voor een eventuele partner ook niet fijn (nu single en wil dat ook blijven voorlopig, maar ik denk er wel over na)
Daarnaast voelt het ook niet eerlijk naar mezelf. Of vroeger naar vrienden die toch een grotere betrokkenheid van mij wilde.
Lang verhaal kort... als ik of een ander een beroep doe om mij dan heb ik de neiging tot verzet en/of vlucht gedrag.
Herkenbaar of ben ik een geval apart?
Ik loop tegen een aantal zaken aan bij mezelf. Niet onoverkomelijk, ik kan prima functioneren, maar het beperkt mijn groei als het ware.
Op een of andere wijze zit ik op slot. Ik kan mezelf niet goed geven. Aan mezelf dan en alles wat een direct beroep op me doet.
Voor de goede orde nogmaals, ik kan prima funtioneren. Mijn kinderen zijn redelijk opgevoed, mijn werk gaat over het algemeen prima, en mijn huis is prima op orde, etc etc.
Blehg, ik weet het niet goed te verwoorden.
Bijvoorbeeld, vriendschappen vind ik lastig. Het soort vrienden die aan mij blijven kleven zijn van een zelfde soort. Niet al te veel proberen te claimen, dan haak ik af. Dan ga ik mezelf verzetten. Terwijl als iemand mij echt nodig heeft, ga ik door het vuur voor ze.
Ik zie al bijna op tegen dit topic, omdat het natuurlijk verplicht te reageren (please do reageer, ik geef vanzelf aan wanneer het eventjes voldoende is) , terwijl als het iemand anders zijn topic is kan ik eindeloos reageren. Dan gaat het niet om mij.
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als moeder
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als partner
Ik kan veel doen vanuit mijn rol als werknemer
En ik kan bijzonder goed schakelen tussen die verschillende rollen. Ik kom niet in conflict, wat an sich ideaal is.
Ik kan goed beredeneren voor anderen. Ik kan goed nuchter nadenken, ik sta overwegend met mijn voetjes op de grond.
Ik ken mezelf goed, ik schaam mij niet voor mijn zwakheden en onzekerheden, voor een psycholoog ben ik dan ook geen reet aan.
Maar ik sta totaal niet in connectie met mezelf.
Ik heb alles afgezocht om het uit te proberen vanuit de reguliere hoek, alternatieve hoek.. ik weet ook niet wat het is.
Ik ben prima in staat om mijn lichaam te geven, wat er eventueel kwaad aan wordt gedaan deert mij nauwelijks. Ik ben wel heel erg goed in vergeven, wat een goed ding is, maar ook opmerkelijk.
Ik hoop dat iemand snapt wat ik bedoel, het is lastig uit te leggen.
Ik zou mezelf meer willen kunnen geven, maar ik kan het niet. Ik zou opener willen zijn, maar ik kan het niet. Ik kan vrij goed situaties inschatten, met mijn intuitie is niets mis, ik kan ook prima verwoorden als er dingen niet kloppen en misgaan en daar de vinger op leggen.
Ik heb geen moeite om lief te hebben, of ik hou van jou te zeggen en het te menen. Maar waar ik geen moeite heb om te vertellen waar iets mis gaat, heb ik wel moeite te verwoorden waar iets fijn gaat. Dan raak ik op slot. Ik uit het op 1001 andere manieren, maar met woorden lukt niet.
Ik heb losgelaten me continue voor de kop te slaan met dit soort zaken, dat is volstrekt zinloos. Ik wil er wat aan doen, maar ik weet niet hoe. En ik heb vaak genoeg tegenover iemand gezeten die het ook niet weet of met allerlei techniekjes tracht connectie te maken met mijn innerlijke zelf.
Het is niet goed. Het klopt niet. En hoewel dit goed gaat met mijn kinderen vreemd genoeg, is dit voor een eventuele partner ook niet fijn (nu single en wil dat ook blijven voorlopig, maar ik denk er wel over na)
Daarnaast voelt het ook niet eerlijk naar mezelf. Of vroeger naar vrienden die toch een grotere betrokkenheid van mij wilde.
Lang verhaal kort... als ik of een ander een beroep doe om mij dan heb ik de neiging tot verzet en/of vlucht gedrag.
Herkenbaar of ben ik een geval apart?
zaterdag 23 juni 2012 om 11:17
Ah ja, als er een beroep wordt gedaan op je hulpvaardigheid kost het geen moeite, gaat het vanzelf?
Klopt het dan ook dat het wel prima gaat als je gewoon iemand ziet, bijv. samen eten of iets doen, maar het onderhouden van contact tussendoor dat moeite kost?
Die hulp-modus heb ik in elk geval ook.
Het zou op een bepaalde manier veel makkelijker zijn om nieuwe mensen te leren kennen en daaruit vriendschappen te laten ontstaan door mensen te gaan helpen. Maar die valkuil zie ik al mijlenver van tevoren aankomen. Want dan zit ik dus waar jij denk ik soms bent: wel vriendschappen, maar niemand die mij ooit leert kennen, want ik blijf onzichtbaar.
Hoe dan wel, daar ben ik nog niet uit... (of heb ik meer van mijn motto voor nodig: courage).
Klopt het dan ook dat het wel prima gaat als je gewoon iemand ziet, bijv. samen eten of iets doen, maar het onderhouden van contact tussendoor dat moeite kost?
Die hulp-modus heb ik in elk geval ook.
Het zou op een bepaalde manier veel makkelijker zijn om nieuwe mensen te leren kennen en daaruit vriendschappen te laten ontstaan door mensen te gaan helpen. Maar die valkuil zie ik al mijlenver van tevoren aankomen. Want dan zit ik dus waar jij denk ik soms bent: wel vriendschappen, maar niemand die mij ooit leert kennen, want ik blijf onzichtbaar.
Hoe dan wel, daar ben ik nog niet uit... (of heb ik meer van mijn motto voor nodig: courage).
zaterdag 23 juni 2012 om 11:21
quote:Courage_ schreef op 23 juni 2012 @ 11:17:
Ah ja, als er een beroep wordt gedaan op je hulpvaardigheid kost het geen moeite, gaat het vanzelf?
Klopt het dan ook dat het wel prima gaat als je gewoon iemand ziet, bijv. samen eten of iets doen, maar het onderhouden van contact tussendoor dat moeite kost?
Als een bus
Die hulp-modus heb ik in elk geval ook.
Het zou op een bepaalde manier veel makkelijker zijn om nieuwe mensen te leren kennen en daaruit vriendschappen te laten ontstaan door mensen te gaan helpen. Maar die valkuil zie ik al mijlenver van tevoren aankomen. Want dan zit ik dus waar jij denk ik soms bent: wel vriendschappen, maar niemand die mij ooit leert kennen, want ik blijf onzichtbaar.
Hoe dan wel, daar ben ik nog niet uit... (of heb ik meer van mijn motto voor nodig: courage).
Het gevaar van zulke vriendschappen is vaak dat het ongelijkwaardig is. Iemand blijft dan 'aan je hangen' op ongezonde wijze waardoor ik niet alleen me geclaimed voel, maar ook word.
In een gelijkwaardige vriendschap is er ook interesse voor mij. En dan niet voor dit soort problemen alleen, of alleen hoe ik ergens over praat, maar in MIJ. Daar kan ik niet mee overweg zo lijkt het. Dan voel ik me wel heel naakt.
Ah ja, als er een beroep wordt gedaan op je hulpvaardigheid kost het geen moeite, gaat het vanzelf?
Klopt het dan ook dat het wel prima gaat als je gewoon iemand ziet, bijv. samen eten of iets doen, maar het onderhouden van contact tussendoor dat moeite kost?
Als een bus
Die hulp-modus heb ik in elk geval ook.
Het zou op een bepaalde manier veel makkelijker zijn om nieuwe mensen te leren kennen en daaruit vriendschappen te laten ontstaan door mensen te gaan helpen. Maar die valkuil zie ik al mijlenver van tevoren aankomen. Want dan zit ik dus waar jij denk ik soms bent: wel vriendschappen, maar niemand die mij ooit leert kennen, want ik blijf onzichtbaar.
Hoe dan wel, daar ben ik nog niet uit... (of heb ik meer van mijn motto voor nodig: courage).
Het gevaar van zulke vriendschappen is vaak dat het ongelijkwaardig is. Iemand blijft dan 'aan je hangen' op ongezonde wijze waardoor ik niet alleen me geclaimed voel, maar ook word.
In een gelijkwaardige vriendschap is er ook interesse voor mij. En dan niet voor dit soort problemen alleen, of alleen hoe ik ergens over praat, maar in MIJ. Daar kan ik niet mee overweg zo lijkt het. Dan voel ik me wel heel naakt.
zaterdag 23 juni 2012 om 11:23
Gesprekken over moeilijk zaken gaan dan ook prima. Gesprekken over andere oppervlakkige zaken gaat ook prima. Als ik maar kan praten alsof het niet om mij gaat. En spontaniteit 1 op 1 vind ik ook lastig. In groepen ben ik vaak een bindende factor, maar waar ik me ook nergens toe verbonden voel. Weer vaag, I know.
zaterdag 23 juni 2012 om 11:25
quote:rozenstruikje schreef op 23 juni 2012 @ 11:21:
In een gelijkwaardige vriendschap is er ook interesse voor mij. En dan niet voor dit soort problemen alleen, of alleen hoe ik ergens over praat, maar in MIJ. Daar kan ik niet mee overweg zo lijkt het. Dan voel ik me wel heel naakt.
Idem.
Zeer herkenbaar. Dat van het onderhouden van contacten ook hoor.
Grappige is dat ik juist heel sterk ben in empathie en het leggen van relaties, gebruik ik veel in mijn werk. Alleen dat is kortstondig. En ik denk dat de meeste mensen dus ook geen flauw idee hebben van wat er achter schuilt.
In een gelijkwaardige vriendschap is er ook interesse voor mij. En dan niet voor dit soort problemen alleen, of alleen hoe ik ergens over praat, maar in MIJ. Daar kan ik niet mee overweg zo lijkt het. Dan voel ik me wel heel naakt.
Idem.
Zeer herkenbaar. Dat van het onderhouden van contacten ook hoor.
Grappige is dat ik juist heel sterk ben in empathie en het leggen van relaties, gebruik ik veel in mijn werk. Alleen dat is kortstondig. En ik denk dat de meeste mensen dus ook geen flauw idee hebben van wat er achter schuilt.
zaterdag 23 juni 2012 om 11:28
Dat is voor mij ook heel herkenbaar en erg handig in mijn werk ook.
In mijn soort werk draait het vaak ook om oppervlakkigheden en onzin talk dus daar kan ik goed mee overweg. Bij mijn vorige werkgever had ik een directeur boven me die echte interesse toonde. Schat van een vent. Ik kon alleen totaal niet overweg met die situaties
In mijn soort werk draait het vaak ook om oppervlakkigheden en onzin talk dus daar kan ik goed mee overweg. Bij mijn vorige werkgever had ik een directeur boven me die echte interesse toonde. Schat van een vent. Ik kon alleen totaal niet overweg met die situaties
zaterdag 23 juni 2012 om 11:29
Grappig (ja, ik weet dat je weg moet )
Ik doe het prima in groepen, bindende factor: check, automatisch de leiderrol: check. Gesprekken over moeiljke zaken, problemen benoemen: yep.
Ik kan wél over mezelf praten, maar niet te lang.
Wat ik ook 'grappig' vind, ja toch wel, als men vrágen aan mij stelt, dan vertel ik wel. Dan wordt het oncomfortabel, maar ik ga het niet helemaal uit de weg. Maar niemand stelt mij ooit vragen, of zelden. Want ik ben die sterke, leuke, onafhankelijke, spontane vrouw die haar zaakjes wel op orde heeft. (en dat is ook op zo tot op zekere hoogte).
Ik doe het prima in groepen, bindende factor: check, automatisch de leiderrol: check. Gesprekken over moeiljke zaken, problemen benoemen: yep.
Ik kan wél over mezelf praten, maar niet te lang.
Wat ik ook 'grappig' vind, ja toch wel, als men vrágen aan mij stelt, dan vertel ik wel. Dan wordt het oncomfortabel, maar ik ga het niet helemaal uit de weg. Maar niemand stelt mij ooit vragen, of zelden. Want ik ben die sterke, leuke, onafhankelijke, spontane vrouw die haar zaakjes wel op orde heeft. (en dat is ook op zo tot op zekere hoogte).
zaterdag 23 juni 2012 om 11:29
Ik ben trouwens ook heel lang bang geweest voor vriendschappen of dieper contact met vrouwen. Mannen zijn voor types zoals ik makkelijker mee om te gaan. Vrouwen die doorzien toch meer en daar ben ik echt bang voor geweest.
Het is iets van de laatste 2 jaar pas dat ik vrouwen echt ben gaan waarderen gek genoeg.
Het is iets van de laatste 2 jaar pas dat ik vrouwen echt ben gaan waarderen gek genoeg.
zaterdag 23 juni 2012 om 11:30
quote:Courage_ schreef op 23 juni 2012 @ 11:29:
Grappig (ja, ik weet dat je weg moet )
Ik doe het prima in groepen, bindende factor: check, automatisch de leiderrol: check. Gesprekken over moeiljke zaken, problemen benoemen: yep.
Ik kan wél over mezelf praten, maar niet te lang.
Wat ik ook 'grappig' vind, ja toch wel, als men vrágen aan mij stelt, dan vertel ik wel. Dan wordt het oncomfortabel, maar ik ga het niet helemaal uit de weg. Maar niemand stelt mij ooit vragen, of zelden. Want ik ben die sterke, leuke, onafhankelijke, spontane vrouw die haar zaakjes wel op orde heeft. (en dat is ook op zo tot op zekere hoogte).CHECK!
Grappig (ja, ik weet dat je weg moet )
Ik doe het prima in groepen, bindende factor: check, automatisch de leiderrol: check. Gesprekken over moeiljke zaken, problemen benoemen: yep.
Ik kan wél over mezelf praten, maar niet te lang.
Wat ik ook 'grappig' vind, ja toch wel, als men vrágen aan mij stelt, dan vertel ik wel. Dan wordt het oncomfortabel, maar ik ga het niet helemaal uit de weg. Maar niemand stelt mij ooit vragen, of zelden. Want ik ben die sterke, leuke, onafhankelijke, spontane vrouw die haar zaakjes wel op orde heeft. (en dat is ook op zo tot op zekere hoogte).CHECK!
zaterdag 23 juni 2012 om 11:32
zaterdag 23 juni 2012 om 11:36
Dat is wel fijn.
Ik had heel lang een vriendin. ZIj had hoge verwachtingen van de vriendschap. Geen onterechte verwachtingen maar ik kon het niet. Die vriendschap heb ik dan ook verbroken met uitleg.
Ik zo periodes maanden niets van me laten horen, zonder dat ik iemand wil benadelen, er geen sprake is dat ik die persoon niet meer leuk vind of zo.
Ik had heel lang een vriendin. ZIj had hoge verwachtingen van de vriendschap. Geen onterechte verwachtingen maar ik kon het niet. Die vriendschap heb ik dan ook verbroken met uitleg.
Ik zo periodes maanden niets van me laten horen, zonder dat ik iemand wil benadelen, er geen sprake is dat ik die persoon niet meer leuk vind of zo.
zaterdag 23 juni 2012 om 11:43
Die vriendin zit alleen wel ver weg...
Anyway, ik ga even andere dingen doen.
Maar ik kom hier zeker terug, want dit topic helpt mij echt.
Op de een of andere manier ben ik de laatste tijd moe van al het gedoe: hard werken, piekeren over het probleem 'open zijn, vriendschappen', meer willen bruisen in het leven. Zo moe dat ik nu toe ben om de waarheid er over te zeggen en me er niet langer voor te schamen. Bijzonder. Bedankt voor dit topic.
Anyway, ik ga even andere dingen doen.
Maar ik kom hier zeker terug, want dit topic helpt mij echt.
Op de een of andere manier ben ik de laatste tijd moe van al het gedoe: hard werken, piekeren over het probleem 'open zijn, vriendschappen', meer willen bruisen in het leven. Zo moe dat ik nu toe ben om de waarheid er over te zeggen en me er niet langer voor te schamen. Bijzonder. Bedankt voor dit topic.
zaterdag 23 juni 2012 om 11:43
Ik vind je helemaal niet vaag, Rozenstruikje. Spijker op de kop juist (als ik zo vrij mag zijn om als meelezer op je te reageren).
Knap zoals jij het 'probleem' weet te omschrijven. Anderen herkennen zich erin, en ik ook.
Maar ja, de oplossing he ? Kon je maar gewoon een knop omdraaien. Maar het zit zo diep in je...(ik spreek nu voor mezelf hoor). Het is net alsof je door iets onzichtbaars wordt tegengehouden. Zelf ben ik de laatste paar jaar aardig vooruit gegaan, maar nog steeds loop ik snel tegen mijn grenzen aan.
Knap zoals jij het 'probleem' weet te omschrijven. Anderen herkennen zich erin, en ik ook.
Maar ja, de oplossing he ? Kon je maar gewoon een knop omdraaien. Maar het zit zo diep in je...(ik spreek nu voor mezelf hoor). Het is net alsof je door iets onzichtbaars wordt tegengehouden. Zelf ben ik de laatste paar jaar aardig vooruit gegaan, maar nog steeds loop ik snel tegen mijn grenzen aan.
maandag 25 juni 2012 om 00:12
Ja hè Tickel?
Voor ik ga slapen nog even een berichtje hier.
Topic heeft het hele weekend in m'n hoofd gezeten. Alleen al het feit dat er mensen zijn met vergelijkbare weirdiness, leuk. Maar ook wel pittig, vandaar dat ik verder niet heb gepost. Maar ik ben er nog niet klaar mee. Slaap lekker iedereen!
Voor ik ga slapen nog even een berichtje hier.
Topic heeft het hele weekend in m'n hoofd gezeten. Alleen al het feit dat er mensen zijn met vergelijkbare weirdiness, leuk. Maar ook wel pittig, vandaar dat ik verder niet heb gepost. Maar ik ben er nog niet klaar mee. Slaap lekker iedereen!
donderdag 28 juni 2012 om 00:18
He lieverds,
Ik heb al even niet hier geschreven, maar wel veel nagedacht en ik ga kijken of ik dat kan verwoorden hier.
Mijn lieve zus heeft nav dit topic de allerliefste dingen tegen me gezegd die bijna als een mes door me heen gingen. Haar woorden deden positief zeer. Kan dat? Bij weirdo's wel denk ik.
Ik heb zo nagedacht over het stuk op slot zitten en het niet kunnen geven en wel willen. Ik heb mezelf als ui behandeld (weirdo, told you so) en laagje voor laagje in de mentale spiegel bekeken. En ik ben tot de oplossing en de conclusie gekomen
Er zit daar,....
Ratttatataaaaaa...
.....
Helemaal niets.
De tranen lopen over mijn wangen bij deze conclusie, maar ik geloof dat het de absolute waarheid is. Er zit niets op slot.
Er zit een heleboel oneindig niets.
Niets is daar gezaaid, niets is daar geplant, en wat er niet in is gedaan, komt er ook niet uit.
Ik heb altijd alles gegeven wat ik kon geven. Wat in mijn vermogen lag. Ik heb wel een hoop gezien en naar verlangt en gehoopt dat het er in zat, maar het zit er niet. *snif*
Mijn next step is kijken alsof het er alsnog in kan komen. Ik geloof wel in herstel, daar heb ik mijn geloof voor. Maar het is een pijnlijke conclusie geweest...
Ik heb al even niet hier geschreven, maar wel veel nagedacht en ik ga kijken of ik dat kan verwoorden hier.
Mijn lieve zus heeft nav dit topic de allerliefste dingen tegen me gezegd die bijna als een mes door me heen gingen. Haar woorden deden positief zeer. Kan dat? Bij weirdo's wel denk ik.
Ik heb zo nagedacht over het stuk op slot zitten en het niet kunnen geven en wel willen. Ik heb mezelf als ui behandeld (weirdo, told you so) en laagje voor laagje in de mentale spiegel bekeken. En ik ben tot de oplossing en de conclusie gekomen
Er zit daar,....
Ratttatataaaaaa...
.....
Helemaal niets.
De tranen lopen over mijn wangen bij deze conclusie, maar ik geloof dat het de absolute waarheid is. Er zit niets op slot.
Er zit een heleboel oneindig niets.
Niets is daar gezaaid, niets is daar geplant, en wat er niet in is gedaan, komt er ook niet uit.
Ik heb altijd alles gegeven wat ik kon geven. Wat in mijn vermogen lag. Ik heb wel een hoop gezien en naar verlangt en gehoopt dat het er in zat, maar het zit er niet. *snif*
Mijn next step is kijken alsof het er alsnog in kan komen. Ik geloof wel in herstel, daar heb ik mijn geloof voor. Maar het is een pijnlijke conclusie geweest...
anoniem_120820 wijzigde dit bericht op 28-06-2012 11:56
Reden: Ingekort en herkenbare dingen verwijderd
Reden: Ingekort en herkenbare dingen verwijderd
% gewijzigd
donderdag 28 juni 2012 om 11:41
Lieve Rozenstruikje, enkel even een kort antwoord en een
Met 'een ui afpellen' wordt niet bedoeld: in korte tijd, voor de spiegel, laag voor laag bekijken. Zo werkt dat niet. Het is eerst langzaamaan de buitenste laag bekijken, eraan werken.
Dan een volgende laag, onderzoeken wat er speelt, waar het vandaan komt, herkennen, erkennen en er dan iets mee doen. Na x tijd weer een laagje, of misschien nog wat werken aan een eerdere laag. Etc. etc.
Dit is niet 'even snel alle lagen bekijken en een conclusie trekken'. Dan ga je veel te snel en ontdek je inderdaad niets. En voor dat ontdekken heb je vaak toch wel professionele hulp nodig, dat is niet iets wat je even gauw tussendoor doet!
Dus om daar bevindingen en conclusies aan op te hangen vind ik niet juist.
Je schrijft: "Niets is daar gezaaid, niets is daar geplant, en wat er niet in is gedaan, komt er ook niet uit."
Dus jij bent leeg geboren? Jij hebt niets aangeleerd, er is jou niets overkomen, je hebt niets meegemaakt? Nee, natuurlijk niet. Jij bent één vat met levenservaringen! Zoals ieder ander! En daar kun je echt wel iets mee doen. Maar.... niet alleen.
Met 'een ui afpellen' wordt niet bedoeld: in korte tijd, voor de spiegel, laag voor laag bekijken. Zo werkt dat niet. Het is eerst langzaamaan de buitenste laag bekijken, eraan werken.
Dan een volgende laag, onderzoeken wat er speelt, waar het vandaan komt, herkennen, erkennen en er dan iets mee doen. Na x tijd weer een laagje, of misschien nog wat werken aan een eerdere laag. Etc. etc.
Dit is niet 'even snel alle lagen bekijken en een conclusie trekken'. Dan ga je veel te snel en ontdek je inderdaad niets. En voor dat ontdekken heb je vaak toch wel professionele hulp nodig, dat is niet iets wat je even gauw tussendoor doet!
Dus om daar bevindingen en conclusies aan op te hangen vind ik niet juist.
Je schrijft: "Niets is daar gezaaid, niets is daar geplant, en wat er niet in is gedaan, komt er ook niet uit."
Dus jij bent leeg geboren? Jij hebt niets aangeleerd, er is jou niets overkomen, je hebt niets meegemaakt? Nee, natuurlijk niet. Jij bent één vat met levenservaringen! Zoals ieder ander! En daar kun je echt wel iets mee doen. Maar.... niet alleen.
donderdag 28 juni 2012 om 11:52
Hi Molly,
Dank je wel voor je antwoord. Ik weet natuurlijk dat ik niet binnen een paar uur mezelf psychologisch kan ontleden. Anders zou ik daar toch mijn vak van maken
Nee, het is een realiserings proces van een tijdje, met een proces wat al 19 jaar gaande is. Ik maak alleen steeds volgende stappen en hier was ik aan toe. Ik zat hier al heel lang tegen aan te hikken en mijn uren gedachten hebben mij geholpen dit onder ogen te zien. Om iets te kunnen zien moet je kunnen durven kijken naar dingen die niet zo leuk zijn. Als je nog in een fase van zelfveroordeling bevindt bijvoorbeeld, dan is dat niet mogelijk.
Het is een logische conclusie. Mijn leven is overleven geweest en mijn jeugd heeft bijna geen enkele input gehad. Geen opleiding, geen complementjes, geen sport, geen omgang met andere kinderen en dit tot mijn volwassen tijd waar ik enorm ben gaan overleven.
Wat wel input is geweest dat als ik iets leuk vond, enthousiast was of wat dan ook, dat ik door iedereen uitgelachen werd. Dat werd dan ook al heel jong de kop in gedrukt. Wat ook input is geweest is een heleboel geen input. Een logisch iets is dan het stoppen van die ontwikkeling.
Hoewel ik mezelf redelijk door mijn volwassen leven heb gebluft blijft daar als je alles wegschraapt weinig over. Dat is niet helemaal fair om te zeggen voor mezelf, want ik heb het toch zelf gedaan, echter op basis van bluf, niet op basis van bagage.
Dat is het verlangen wel heb en daar naar op zoek ben gegaan is menselijk denk ik. Het verlangen zit er wel in, maar de ontwikkeling niet. En dan kan je wel tegen wat muren oplopen.
Het goede hier aan is is dat ik niet hoef te pogen mezelf los te breken naar iets wat op slot zit, maar accepteren dat het zo is en nooit te laat is om daar toch wat mee te doen. Mijn volgende stap is dan hoe.
Ik ga een deel verwijderen van de vorige tekst ivm herkenbaarheid.
Dank je wel voor je antwoord. Ik weet natuurlijk dat ik niet binnen een paar uur mezelf psychologisch kan ontleden. Anders zou ik daar toch mijn vak van maken
Nee, het is een realiserings proces van een tijdje, met een proces wat al 19 jaar gaande is. Ik maak alleen steeds volgende stappen en hier was ik aan toe. Ik zat hier al heel lang tegen aan te hikken en mijn uren gedachten hebben mij geholpen dit onder ogen te zien. Om iets te kunnen zien moet je kunnen durven kijken naar dingen die niet zo leuk zijn. Als je nog in een fase van zelfveroordeling bevindt bijvoorbeeld, dan is dat niet mogelijk.
Het is een logische conclusie. Mijn leven is overleven geweest en mijn jeugd heeft bijna geen enkele input gehad. Geen opleiding, geen complementjes, geen sport, geen omgang met andere kinderen en dit tot mijn volwassen tijd waar ik enorm ben gaan overleven.
Wat wel input is geweest dat als ik iets leuk vond, enthousiast was of wat dan ook, dat ik door iedereen uitgelachen werd. Dat werd dan ook al heel jong de kop in gedrukt. Wat ook input is geweest is een heleboel geen input. Een logisch iets is dan het stoppen van die ontwikkeling.
Hoewel ik mezelf redelijk door mijn volwassen leven heb gebluft blijft daar als je alles wegschraapt weinig over. Dat is niet helemaal fair om te zeggen voor mezelf, want ik heb het toch zelf gedaan, echter op basis van bluf, niet op basis van bagage.
Dat is het verlangen wel heb en daar naar op zoek ben gegaan is menselijk denk ik. Het verlangen zit er wel in, maar de ontwikkeling niet. En dan kan je wel tegen wat muren oplopen.
Het goede hier aan is is dat ik niet hoef te pogen mezelf los te breken naar iets wat op slot zit, maar accepteren dat het zo is en nooit te laat is om daar toch wat mee te doen. Mijn volgende stap is dan hoe.
Ik ga een deel verwijderen van de vorige tekst ivm herkenbaarheid.
donderdag 28 juni 2012 om 12:45
