Psyche
alle pijlers
PPD/PND
maandag 16 juli 2012 om 09:56
Je leest het vaak, kersverse moeder die rondzweven op een roze (of blauwe) wolk.
Bij mij is die wolk nergens te bekennen. Ben net moeder van mn tweede kindje, en moet weer door die enorme grote zure appel die PND heet heen bijten.
Omdat ik al eens een PND doormaakte was er van te voren bekend dat ik meer risico had op een PND bij deze zwangerschap.
Er is dan ook preventief gestart met antidepressiva.
Helaas mocht dat niet baten, ik voelde me langzaam afglijden naar een depressie.
Ik verzorg mijn kindje wel, maar daar is ook alles mee gezegd.
Ik voel niets voor haar, en vraag me af of ik er wel goed aan heb gedaan weer een zwangerschap aan gegaan te zijn.
Het onbegrip van anderen is groot, het is zo moelijk uit te leggen wat er aan de hand is.
Ik speel dan ook vaak een rol, zet een masker op voor anderen. Ze zouden eens moeten weten hoe het echt met me gaat.
Ik schaam me er ook wel voor, heb een gezond kind, waarom ben ik dan niet gelukkig?
Ik zou het fijn vinden om te schrijven met vrouwen die dit ook doormaken, of hebben doorgemaakt.
Bij mij is die wolk nergens te bekennen. Ben net moeder van mn tweede kindje, en moet weer door die enorme grote zure appel die PND heet heen bijten.
Omdat ik al eens een PND doormaakte was er van te voren bekend dat ik meer risico had op een PND bij deze zwangerschap.
Er is dan ook preventief gestart met antidepressiva.
Helaas mocht dat niet baten, ik voelde me langzaam afglijden naar een depressie.
Ik verzorg mijn kindje wel, maar daar is ook alles mee gezegd.
Ik voel niets voor haar, en vraag me af of ik er wel goed aan heb gedaan weer een zwangerschap aan gegaan te zijn.
Het onbegrip van anderen is groot, het is zo moelijk uit te leggen wat er aan de hand is.
Ik speel dan ook vaak een rol, zet een masker op voor anderen. Ze zouden eens moeten weten hoe het echt met me gaat.
Ik schaam me er ook wel voor, heb een gezond kind, waarom ben ik dan niet gelukkig?
Ik zou het fijn vinden om te schrijven met vrouwen die dit ook doormaken, of hebben doorgemaakt.
woensdag 25 juli 2012 om 14:40
Ook ik heb het meegemaakt.
2x en inderdaad de tweede maal vele keren heftiger.
Ik kan je maar 1 ding meegeven.
GA GEWOON DOOR HET GAAT OVER.
Alle tips adviezen en ervaringen ten spijut.
Je moet het zelf doen. Met hulp van buitenaf.
Maar het komt goed. Het komt goed. Het komt goed. Het komt goed Het komt goed.
Sterkte en dikke kussen.
2x en inderdaad de tweede maal vele keren heftiger.
Ik kan je maar 1 ding meegeven.
GA GEWOON DOOR HET GAAT OVER.
Alle tips adviezen en ervaringen ten spijut.
Je moet het zelf doen. Met hulp van buitenaf.
Maar het komt goed. Het komt goed. Het komt goed. Het komt goed Het komt goed.
Sterkte en dikke kussen.
woensdag 25 juli 2012 om 19:02
Bedankt voor jullie lieve reacties.
Het is ook wat me op de been houdt, de gedachte dat het goed komt, en dat het over gaat. Als ik die gedachte niet had, had ik het allang opgegeven. Ik hoop echt dat ik nu de juiste medicatie krijg en deze ook aanslaat, want het lijkt echt alleen maar erger te worden.
Ook nu mijn kinderen er niet zijn, is het moelijk om rust te nemen. Ontspannen lukt me totaal niet.
Het is ook wat me op de been houdt, de gedachte dat het goed komt, en dat het over gaat. Als ik die gedachte niet had, had ik het allang opgegeven. Ik hoop echt dat ik nu de juiste medicatie krijg en deze ook aanslaat, want het lijkt echt alleen maar erger te worden.
Ook nu mijn kinderen er niet zijn, is het moelijk om rust te nemen. Ontspannen lukt me totaal niet.
donderdag 26 juli 2012 om 09:22
Je lichaam moet flink wennen aan die ad, daarom voel je je nu waarschijnlijk nog beroerder. En dan die hormonen die nog alle kanten opvliegen. En je wilt zo graag. Hoe vind je het om alleen te zijn? Fijn dat je er aan kunt denken dat het beter zal gaan en dat die gedachte je op de been houdt! Meid ik leef met je mee en denk steeds even aan je.
donderdag 26 juli 2012 om 16:55
Ik kijk ook elke dag even om een hoekje hoe het met je gaat. Dat je op dit forum kunt schrijven vind ik al heel wat, dat kon ik niet. Doe waar je zin in hebt, al is het driekwartier in je neus peuteren. Je moet toch iets doen in die periode voor het weer beter gaat
Sterkte!!
(Die opmerking dat het de tweede keer nog veel erger is vind ik doodeng. Maar goed, ik kan nu niet meer terug )
Sterkte!!
(Die opmerking dat het de tweede keer nog veel erger is vind ik doodeng. Maar goed, ik kan nu niet meer terug )
donderdag 26 juli 2012 om 19:30
Mambo, slik je nu ook al preventief AD? Ik ben er zelf pas in de laatste weken van de zwangerschap mee begonnen, eigenlijk toeval. De behandeling werd overgenomen door een ander ziekenhuis, en in dat ziekenhuis is een POP poli. Daar hebben ze veel meer expertise op het gebied van depressies en zwangeren.
Maar goed, het is altijd uitproberen welke AD werkt, en bij mij zijn we hopelijk nu wel op de goede weg.
De doseringen zijn weer aangepast en verhoogd, maar ik vindt het allemaal zo loodzwaar.
Baby komt dit weekend voor een weekend naar huis.
Maar goed, het is altijd uitproberen welke AD werkt, en bij mij zijn we hopelijk nu wel op de goede weg.
De doseringen zijn weer aangepast en verhoogd, maar ik vindt het allemaal zo loodzwaar.
Baby komt dit weekend voor een weekend naar huis.
vrijdag 27 juli 2012 om 15:40
En zie je daar tegenop? Het is ook loodzwaar, dat mag je ook best aan jezelf toegeven. Maar het gaat over en de tijd haalt de scherpe randjes er straks af. En dan ga je alles dubbel en dwars inhalen (is mijn ervaring).
Ik slik geen AD nu. Ik heb een tijdje geleden een topic geopend met de vraag of je een 2e ppd kunt voorkomen en toen werd ik op de pop poli gewezen. Ik heb eens gegoogled maar daar kom je alleen terecht als je wordt doorverwezen. En mijn huisarts denkt dat ik dit keer geen ppd krijg, ook al is de kans op herhaling 60%. Geen idee hoe hij daarbij komt, zou mooi zijn als ie gelijk heeft.
Zit jij ook bij een pop-poli of alleen bij de psychiater? Ik doe wel mee aan een onderzoek van het UMCG over depressie tijdens en na de zwangerschap. Als ik anderen kan helpen met mijn ervaringen, dan graag.
Slaap je weer beter 's nachts?
Ik slik geen AD nu. Ik heb een tijdje geleden een topic geopend met de vraag of je een 2e ppd kunt voorkomen en toen werd ik op de pop poli gewezen. Ik heb eens gegoogled maar daar kom je alleen terecht als je wordt doorverwezen. En mijn huisarts denkt dat ik dit keer geen ppd krijg, ook al is de kans op herhaling 60%. Geen idee hoe hij daarbij komt, zou mooi zijn als ie gelijk heeft.
Zit jij ook bij een pop-poli of alleen bij de psychiater? Ik doe wel mee aan een onderzoek van het UMCG over depressie tijdens en na de zwangerschap. Als ik anderen kan helpen met mijn ervaringen, dan graag.
Slaap je weer beter 's nachts?
vrijdag 27 juli 2012 om 16:43
Mambo, de kans op herhaling is zelfs 60-80%.
Maar ik hoop heel erg dat het voor jou voor een tweede keer bespaard blijft.
Ik loop nu bij de psychiater die nauw samen werkt met de psychiater die ook op de POP poli werkt.
Ik slaap op zich goed, met dank aan de slaappillen.
Groenoogje, ik slik niet de pil. Hoe voel jij je nu? Is het lang geleden dat je een pnd had?
Straks mn dochter ophalen. Zo dubbel.
Maar ik hoop heel erg dat het voor jou voor een tweede keer bespaard blijft.
Ik loop nu bij de psychiater die nauw samen werkt met de psychiater die ook op de POP poli werkt.
Ik slaap op zich goed, met dank aan de slaappillen.
Groenoogje, ik slik niet de pil. Hoe voel jij je nu? Is het lang geleden dat je een pnd had?
Straks mn dochter ophalen. Zo dubbel.
vrijdag 27 juli 2012 om 17:03
Wibra, mijn pnd is ruim 26 jaar geleden. Ik ben samen met baby opgenomen geweest, 3 maanden lang. Daar bleek dat ik geestelijk niks mankeerde wat dit zou hebben kunnen veroorzaakt. Eenmaal thuis verder gaan shoppen en bij Eileen Engels terechtgekomen en duphaston gaan slikken. Na 1 jaar pnd vergat ik weer te starten ( na een paar pilloze dagen) met mijn ACpil en toen wist ik niet hoe of wat dat verder moest die maand met slikken dus even niet geslikt die maand en ik voelde me gewoon heel de maand super! Ik ben heel gevoelig voor hormonen, ben ook mbv hormonen zwanger geraakt toen. Dat gevoel naar je kind is iets verschrikkelijks, verstandelijk weet je dat het fout is maar het gaat buiten je om, je hebt er geen invloed op. Alle goede raad, tips en motiverende, steunende mensen hebben daar totaal geen invloed op. Voor mensen die het nooit zelf ervaren hebben is het iets onbegrijpelijks. Je kunt het wel proberen uit te leggen maar dat gevoel is zoiets unieks. Ik heb later nog "spontaan"een tweede kindje gekregen en toen geen last gehad gelukkig.
Als je privedingen kwijt wilt kan dat hoor lieverd, mail me op petraxb@hotmail.com
Als je privedingen kwijt wilt kan dat hoor lieverd, mail me op petraxb@hotmail.com
zaterdag 28 juli 2012 om 11:26
2 x een pnd gehad.
De 1e x wist ik niet wat er aan de hand was met mij, ben er zelf weer bovenop gekrabbeld.
Had een eikel van een huisarts, die het ook niet wist.
Na een jaar of las ik in een blad iets over pnd.
Leek of het mijn verhaal was.
Daar stond ook het eea in betreft Eileen Engels.
Heb contact gezocht met haar, en ze heeft mij veel uitgelegd.
De 2x was meteen herkenbaar, (intussen wist ik ook wat ik bij de 1e had.)
Maar eigenwijs als ik was, ging ik niet naar Eileen E, maar naar mijn inmiddels andere huisarts, die mij seroxat voorschreef.
Seroxat was een dooddoener, het vlakte af, pakte de oorzaak dus niet aan.
Uiteindelijk toch maar contact gezocht met Eileen Engels en bij haar terecht gekomen.
Behandeld dmv hormonen(duphaston) en vit B6.
Seroxat laten staan, en verder met de duphaston, man man, een wereld ging open.
Ik knapte snel op.
Je hormoonspiegel dondert na de bevalling of afbouwen van borstvoeding naar beneden.
Dat is vaak waar vrouwen heftig op reageren.
Die moet stabiel zijn, en langzaam naar beneden gebracht worden.
Eigenlijk is het heel simpel.
Gelukkig was ik juist bezorgd om mijn kindjes..en over beschermd.
Maar wat heb ik mij kaa uu tee gevoeld, en wat was ik blij dat ik bij mijn 2e kindje er op tijd bij was..en volop kon genieten.
Het is inmiddels 21 en 15 jr geleden dat dit speelde, maar staat goed in mijn hersens geregistreerd.
Het heeft een behoorlijke impact gehad.
Ik heb er wel een pms aan over gehouden, en daarvoor slik ik 2 weken van mijn cyclus nog duphaston in de laagste dosering, samen met de pil.
Zo hou ik mijn hormoonspiegel mooi in balans.
De 1e x wist ik niet wat er aan de hand was met mij, ben er zelf weer bovenop gekrabbeld.
Had een eikel van een huisarts, die het ook niet wist.
Na een jaar of las ik in een blad iets over pnd.
Leek of het mijn verhaal was.
Daar stond ook het eea in betreft Eileen Engels.
Heb contact gezocht met haar, en ze heeft mij veel uitgelegd.
De 2x was meteen herkenbaar, (intussen wist ik ook wat ik bij de 1e had.)
Maar eigenwijs als ik was, ging ik niet naar Eileen E, maar naar mijn inmiddels andere huisarts, die mij seroxat voorschreef.
Seroxat was een dooddoener, het vlakte af, pakte de oorzaak dus niet aan.
Uiteindelijk toch maar contact gezocht met Eileen Engels en bij haar terecht gekomen.
Behandeld dmv hormonen(duphaston) en vit B6.
Seroxat laten staan, en verder met de duphaston, man man, een wereld ging open.
Ik knapte snel op.
Je hormoonspiegel dondert na de bevalling of afbouwen van borstvoeding naar beneden.
Dat is vaak waar vrouwen heftig op reageren.
Die moet stabiel zijn, en langzaam naar beneden gebracht worden.
Eigenlijk is het heel simpel.
Gelukkig was ik juist bezorgd om mijn kindjes..en over beschermd.
Maar wat heb ik mij kaa uu tee gevoeld, en wat was ik blij dat ik bij mijn 2e kindje er op tijd bij was..en volop kon genieten.
Het is inmiddels 21 en 15 jr geleden dat dit speelde, maar staat goed in mijn hersens geregistreerd.
Het heeft een behoorlijke impact gehad.
Ik heb er wel een pms aan over gehouden, en daarvoor slik ik 2 weken van mijn cyclus nog duphaston in de laagste dosering, samen met de pil.
Zo hou ik mijn hormoonspiegel mooi in balans.
zaterdag 28 juli 2012 om 12:16
Hoi Wibra,
Ook hier een dikke voor jou! Ik herken helaas ook hoe je je voelt. Bij mij werd het ook pas heel laat ontdekt (zoontje was bijna 1,5) en alles wat je zegt klinkt zo herkenbaar! (inclusief dat f*cking schuldgevoel! Hoe ik mezelf gehaat heb omdat ik niet genoeg van mijn kind hield..)
Ik vind het heel dapper en stoer van je dat je het nog een keer aan hebt gedurfd hoor! (ik durf het nog niet, terwijl ik er wel soms stiekem naar verlang) Wel heel jammer dat je nu toch weer een PPD hebt Het zou zo fijn zijn geweest om ook een keer die 'roze wolk' mee te maken..
Maar goed, je weet nu dat het ook weer goed komt. Ooit ga je echt net zoveel van dit kindje houden als je van je oudste kindje houdt!!
Heel veel sterkte en ben niet te streng voor jezelf! Het lijkt misschien of niemand je begrijpt, maar alleen al op dit forum zijn veel mensen die je juist heel goed begrijpen!
Ook hier een dikke voor jou! Ik herken helaas ook hoe je je voelt. Bij mij werd het ook pas heel laat ontdekt (zoontje was bijna 1,5) en alles wat je zegt klinkt zo herkenbaar! (inclusief dat f*cking schuldgevoel! Hoe ik mezelf gehaat heb omdat ik niet genoeg van mijn kind hield..)
Ik vind het heel dapper en stoer van je dat je het nog een keer aan hebt gedurfd hoor! (ik durf het nog niet, terwijl ik er wel soms stiekem naar verlang) Wel heel jammer dat je nu toch weer een PPD hebt Het zou zo fijn zijn geweest om ook een keer die 'roze wolk' mee te maken..
Maar goed, je weet nu dat het ook weer goed komt. Ooit ga je echt net zoveel van dit kindje houden als je van je oudste kindje houdt!!
Heel veel sterkte en ben niet te streng voor jezelf! Het lijkt misschien of niemand je begrijpt, maar alleen al op dit forum zijn veel mensen die je juist heel goed begrijpen!
zaterdag 28 juli 2012 om 14:52
Wat fijn om nog meer herkenning te lezen.
Baby is nu een weekend thuis, maar ik vlieg bijna tegen t plafond van de spanning. Daar helpt een continue vragende kleuter ook niet echt bij..
Jillz, ik bewandel eerst maar het pad van de psychiater en hopelijk slaat de ad straks wel aan. Ik zie het ook niet zo zitten om nu weer iets nieuws uit te proberne. Wel fijn dat het jou zo heeft geholpen destijds.
10e1983, ook al zo laat ontdekt. Ik vind zowieso dat ze er bv bij het CB ook wel alerter op kunnen zijn, dat kan een hoop ellende voorkomen.
Hoe oud is jouw zoontje nu?
Baby is nu een weekend thuis, maar ik vlieg bijna tegen t plafond van de spanning. Daar helpt een continue vragende kleuter ook niet echt bij..
Jillz, ik bewandel eerst maar het pad van de psychiater en hopelijk slaat de ad straks wel aan. Ik zie het ook niet zo zitten om nu weer iets nieuws uit te proberne. Wel fijn dat het jou zo heeft geholpen destijds.
10e1983, ook al zo laat ontdekt. Ik vind zowieso dat ze er bv bij het CB ook wel alerter op kunnen zijn, dat kan een hoop ellende voorkomen.
Hoe oud is jouw zoontje nu?
zaterdag 28 juli 2012 om 16:12
Wibra, helpt het misschien om een halfje Oxzazepam te nemen tegen die spanning? Het is zooo herkenbaar inderdaad. Ik weet nog goed dat ik de halve nacht klaarwakker was van de spanning, terwijl mijn zoontje gewoon lekker lag te slapen! Onder het motto: jezelf het nog eens lekker extra moeilijk maken
Het is bij mij heel laat 'ontdekt' door mijn eigen stomme schuld hoor. Ik heb heel mooi weer gespeeld, en zeker tegen iedereen die 'ver' af van me stond zoals het CB. Ik wilde er ook zelf niet aan, ik had tenslotte een gezond kind waarvoor we flink moeite hadden moeten doen om zwanger te raken, dus dan MAG je toch gewoon niet zeuren?? (dat belachelijke idee zal ik bij een eventuele tweede in ieder geval niet hebben, dan sta ik al na 1 dag op de stoep van de dokter/verloskundige als het nodig is)
Mijn zoontje is nu ruim 3,5. Ik heb een jaar therapie + medicatie gehad vanaf dat de PPD aan het licht was gekomen en na dat jaar voelde ik me eindelijk weer goed. Nu voel ik me dus sinds een jaar weer heel goed (beter zelfs dan voor ik moeder was!) en begin ik af en toe te fantaseren over een tweede. Maar ik vind het heel erg eng
Zowiezo lijkt een groot leeftijdsverschil me erg leuk, dus wat dat betreft hebben we helemaal geen haast gelukkig. Op dit moment overwegen over een jaartje er weer voor te gaan, zodat de kids straks 5 a 6 jaar schelen. Maar als ik jouw verhaal dan lees denk ik meteen weer brrrr, waar beginnen we aan??
Maar goed, komt vast goed allemaal
jij heel veel sterkte vandaag en morgen meid! Eneh ga je nou alsjeblieft NIET schuldig voelen dat je straks opgelucht bent als je baby weer terug is naar het logeeradres he! Je kan je energie nu wel ergens anders voor gebruiken!
Het is bij mij heel laat 'ontdekt' door mijn eigen stomme schuld hoor. Ik heb heel mooi weer gespeeld, en zeker tegen iedereen die 'ver' af van me stond zoals het CB. Ik wilde er ook zelf niet aan, ik had tenslotte een gezond kind waarvoor we flink moeite hadden moeten doen om zwanger te raken, dus dan MAG je toch gewoon niet zeuren?? (dat belachelijke idee zal ik bij een eventuele tweede in ieder geval niet hebben, dan sta ik al na 1 dag op de stoep van de dokter/verloskundige als het nodig is)
Mijn zoontje is nu ruim 3,5. Ik heb een jaar therapie + medicatie gehad vanaf dat de PPD aan het licht was gekomen en na dat jaar voelde ik me eindelijk weer goed. Nu voel ik me dus sinds een jaar weer heel goed (beter zelfs dan voor ik moeder was!) en begin ik af en toe te fantaseren over een tweede. Maar ik vind het heel erg eng
Zowiezo lijkt een groot leeftijdsverschil me erg leuk, dus wat dat betreft hebben we helemaal geen haast gelukkig. Op dit moment overwegen over een jaartje er weer voor te gaan, zodat de kids straks 5 a 6 jaar schelen. Maar als ik jouw verhaal dan lees denk ik meteen weer brrrr, waar beginnen we aan??
Maar goed, komt vast goed allemaal
jij heel veel sterkte vandaag en morgen meid! Eneh ga je nou alsjeblieft NIET schuldig voelen dat je straks opgelucht bent als je baby weer terug is naar het logeeradres he! Je kan je energie nu wel ergens anders voor gebruiken!
zondag 29 juli 2012 om 11:18
10e1983, zo herkenbaar van dat mooi weer spelen. Ik deed ook altijd heel goed alsof er niks aan de hand is. Ik heb pas kort geleden een aantal mensen verteld over de eerste PND en niemand heeft het aan me gemerkt.
Het voelt nu alsof het veel heftiger is dan bij de eerste, maar misschien komt dat omdat ik me er nu veel bewuster van ben ofzo. Ik denk dat het wel veel uitmakat als je tijdens je zwangerschap al start met een AD, de kans op herhaling wordt dan met de helft verminderd.
Het voelt nu alsof het veel heftiger is dan bij de eerste, maar misschien komt dat omdat ik me er nu veel bewuster van ben ofzo. Ik denk dat het wel veel uitmakat als je tijdens je zwangerschap al start met een AD, de kans op herhaling wordt dan met de helft verminderd.
dinsdag 31 juli 2012 om 10:59
Ik heb gisteren mijn dochter weer naar het logeeradres moeten brengen. Ontzettend pijnlijk moeilijk en confronterend om toe te geven dat ik het nog niet aankan.
Dat ik me zonder haar beter voel dan met. Bij ieder kikje/kreuntje zit ik tegen het plafond.
Voel nog steeds veel spanning en schuldgevoel.
Dat ik me zonder haar beter voel dan met. Bij ieder kikje/kreuntje zit ik tegen het plafond.
Voel nog steeds veel spanning en schuldgevoel.
dinsdag 31 juli 2012 om 13:12
Wibra,
Ik hoop dat je snel vooruitgang boekt.
Helaas willen vele psychiaters en artsen er niet aan dat het hormonaal kan zijn, en gooien ze het vaak op het psychische.
Uiteraard kan dat ook meespelen.
Dus wordt al snel een AD gegeven, en dat vind ik zelf jammer, omdat je de wortel feitelijk niet aanpakt.
Maar dat wil niet zeggen dat AD niet goed is hoor, dat bedoel ik er niet mee.
Lichamelijke en hormonale problematiek, kunnen ook psychische klachten geven.
@10E1983
Ik ontdekte dus ook laat wat er met mij was..jammer.
Huisartsen zouden hierop moeten kunnen inspringen(net als zovele andere aandoeningen)
Want het lijkt mij logisch, als een vrouw met bepaalde klachten komt bij de huisarts, na een bevalling..dat je gaat nadenken over een mogelijke ppd..
Tussen mijn 2 dochters zit bijna 7jr verschil.
Puur om het feit dat ik het niet aandurfde.
En die 7jr verschil heb ik als heerlijk ervaren.
Mooie bijkomstigheid.
Maar vele reactie's daarover gehad..zeikerds..
Vragen over waarom zoveel jr ertussen, en wat zielig, was het een "ongelukje".
Heb er nooit op gereageerd.
Als je wil gaan voor een 2e kindje, doe dat wanneer jij er aan toe bent.
Ik hoop dat je snel vooruitgang boekt.
Helaas willen vele psychiaters en artsen er niet aan dat het hormonaal kan zijn, en gooien ze het vaak op het psychische.
Uiteraard kan dat ook meespelen.
Dus wordt al snel een AD gegeven, en dat vind ik zelf jammer, omdat je de wortel feitelijk niet aanpakt.
Maar dat wil niet zeggen dat AD niet goed is hoor, dat bedoel ik er niet mee.
Lichamelijke en hormonale problematiek, kunnen ook psychische klachten geven.
@10E1983
Ik ontdekte dus ook laat wat er met mij was..jammer.
Huisartsen zouden hierop moeten kunnen inspringen(net als zovele andere aandoeningen)
Want het lijkt mij logisch, als een vrouw met bepaalde klachten komt bij de huisarts, na een bevalling..dat je gaat nadenken over een mogelijke ppd..
Tussen mijn 2 dochters zit bijna 7jr verschil.
Puur om het feit dat ik het niet aandurfde.
En die 7jr verschil heb ik als heerlijk ervaren.
Mooie bijkomstigheid.
Maar vele reactie's daarover gehad..zeikerds..
Vragen over waarom zoveel jr ertussen, en wat zielig, was het een "ongelukje".
Heb er nooit op gereageerd.
Als je wil gaan voor een 2e kindje, doe dat wanneer jij er aan toe bent.
dinsdag 31 juli 2012 om 14:04
Wat een hel is het toch en eigenlijk vreemd dat een pnd nog zo in het verdomhoekje zit.
Het komt goed en het gaat binbenkort weer beter. Klinkt lekker makkelijk als je je zo rot voelt maar ergens kun je je vast nog wel herinneren dat dat klopt.
Mij hielp het om bijv naar een bbq te gaan, ik was dan even niet zo met mezelf bezig en voelde me zelfs weer een beetje normaal. Hoe probeer jij afleiding te zoeken?
Sterkte meis, gooi de ellende er hier maar uit, wij weten helaas wat het is.
Het komt goed en het gaat binbenkort weer beter. Klinkt lekker makkelijk als je je zo rot voelt maar ergens kun je je vast nog wel herinneren dat dat klopt.
Mij hielp het om bijv naar een bbq te gaan, ik was dan even niet zo met mezelf bezig en voelde me zelfs weer een beetje normaal. Hoe probeer jij afleiding te zoeken?
Sterkte meis, gooi de ellende er hier maar uit, wij weten helaas wat het is.
dinsdag 31 juli 2012 om 14:08
@jillz hoe ging dat dan toen je van de tweede bevallen was? Geen last meer gehad? En voel je je nu sterker dan voor je pnd? Ik heb dat wel en hoop dat ik dat vast kan houden. Door die ad kreeg ik bij alles het gevoel 'zo, boeie'. Gelukkig voel ik wel weer liefde en kan ik echt blij of verdrietig zijn, maar voor de rest (de onbelangrijke zaken zeg maar en dat zijn er nogal wat) heb ik dat onverschillige nog steeds.
dinsdag 31 juli 2012 om 16:22
De AD heeft voor mij ook weinig gedaan, ben er vrij snel weer mee gestopt. Het is vooral het jaar therapie geweest, in combinatie met enorme hulp van mijn lieve schoonmoeder waar hij een half jaar 2 nachten per week heeft gelogeerd. Die twee dagen / nachten per week dat ik zonder spanning kon leven hebben me echt 'gered'.
Ik voelde me daar in het begin (uiteraard ) ook weer schuldig over omdat ik zo blij was als m'n kind even weg was, maar na verloop van tijd leerde ik me daar aan over te geven en die tijd te gebruiken om uit te rusten en op te laden. Na een tijdje ging het van 2 nachten naar 1 nacht en nu slaapt hij er nog steeds regelmatig, maar dan gewoon als gezellig logeerpartijtje en niet meer iets waar ik de hele week naar uitkijk.
Dus wat je zegt dat je je beter voelt zonder haar is ook heel erg herkenbaar hoor, voel je daar alsjeblieft niet rot over.
Ik zei het van de week nog tegen mijn man, dat ik het nog steeds heeeerlijk vind om alleen te zijn en me dan ook het meest relaxed voel. Maar ondertussen zijn er ook heel veel momenten dat ik enorm geniet van mijn mannetje en het voelt nu gewoon allemaal meer in balans.
Vanmiddag koekjes gebakken met m'n zoontje en een vriendje en dat is dan zo gezellig.. Dan zie ik het al helemaal voor me met nog een kindje erbij. Ik kan er ook echt wel over dagdromen hoor.. Maar als ik dan voorzichtig voor mezelf toegeef dat het me best leuk lijkt, heb ik meteen 's-nachts nachtmerries. Die angst zit gewoon zo diep!! Ik vind het DOODeng om ons leventje weer op z'n kop te gaan zetten! (en mocht je nu denken: praat er dan over met je man, nou, dat doe ik ook hoor, zeg maar IEDERE dag . Maar hij kan toch niets zeggen wat mijn angst weg neemt. Of hij zegt dat het allemaal wel goed komt en dan vind ik dat hij de risico's niet serieus neemt, of hij gaat wel in op alles risico's en dan draai ik nog meer door en denk ik: zie je wel!! We moeten er gewoon niet aan beginnen!)
Maar goed, ik wil uiteindelijk m'n leven niet laten regeren door angst
Ik heb met de psycholoog met wie ik dat jaar therapie heb gehad een soort back up plan voor een tweede kind gemaakt. Ik kan haar altijd bellen of mailen als het fout gaat en ik heb al een briefje voor de POP Klinkiek in m'n tas. (hahah, hoezo control freak!!)
Soms denk ik wel eens: 'let's get it over with' want het beheerst zo enorm m'n leven. Ik ben er echt iedere dag, van 's-ochtends vroeg tot 's-avonds laat mee bezig. Wel/niet/wel/niet/wel/niet
Ondanks de risico's van een PPD en de stress en drukte van een tweede kind, lijkt het me in ieder geval wel heerlijk om eindelijk van die eeuwige twijfel af te zijn
Ik voelde me daar in het begin (uiteraard ) ook weer schuldig over omdat ik zo blij was als m'n kind even weg was, maar na verloop van tijd leerde ik me daar aan over te geven en die tijd te gebruiken om uit te rusten en op te laden. Na een tijdje ging het van 2 nachten naar 1 nacht en nu slaapt hij er nog steeds regelmatig, maar dan gewoon als gezellig logeerpartijtje en niet meer iets waar ik de hele week naar uitkijk.
Dus wat je zegt dat je je beter voelt zonder haar is ook heel erg herkenbaar hoor, voel je daar alsjeblieft niet rot over.
Ik zei het van de week nog tegen mijn man, dat ik het nog steeds heeeerlijk vind om alleen te zijn en me dan ook het meest relaxed voel. Maar ondertussen zijn er ook heel veel momenten dat ik enorm geniet van mijn mannetje en het voelt nu gewoon allemaal meer in balans.
Vanmiddag koekjes gebakken met m'n zoontje en een vriendje en dat is dan zo gezellig.. Dan zie ik het al helemaal voor me met nog een kindje erbij. Ik kan er ook echt wel over dagdromen hoor.. Maar als ik dan voorzichtig voor mezelf toegeef dat het me best leuk lijkt, heb ik meteen 's-nachts nachtmerries. Die angst zit gewoon zo diep!! Ik vind het DOODeng om ons leventje weer op z'n kop te gaan zetten! (en mocht je nu denken: praat er dan over met je man, nou, dat doe ik ook hoor, zeg maar IEDERE dag . Maar hij kan toch niets zeggen wat mijn angst weg neemt. Of hij zegt dat het allemaal wel goed komt en dan vind ik dat hij de risico's niet serieus neemt, of hij gaat wel in op alles risico's en dan draai ik nog meer door en denk ik: zie je wel!! We moeten er gewoon niet aan beginnen!)
Maar goed, ik wil uiteindelijk m'n leven niet laten regeren door angst
Ik heb met de psycholoog met wie ik dat jaar therapie heb gehad een soort back up plan voor een tweede kind gemaakt. Ik kan haar altijd bellen of mailen als het fout gaat en ik heb al een briefje voor de POP Klinkiek in m'n tas. (hahah, hoezo control freak!!)
Soms denk ik wel eens: 'let's get it over with' want het beheerst zo enorm m'n leven. Ik ben er echt iedere dag, van 's-ochtends vroeg tot 's-avonds laat mee bezig. Wel/niet/wel/niet/wel/niet
Ondanks de risico's van een PPD en de stress en drukte van een tweede kind, lijkt het me in ieder geval wel heerlijk om eindelijk van die eeuwige twijfel af te zijn
dinsdag 31 juli 2012 om 16:50
Het is precies wat mijn psychiater vandaag tegen mij zei: accepteer het nou dat de situatie nu eenmaal zo is! Geef jezelf de tijd. Ik hoop dat het me ook gaat lukken om me er een beetje aan over te geven en de situatie te accepteren zoals die is.
Hij zei zelfs; hoe meer schuldgevoel, hoe langer het herstel.
En stap voor stap weer meer in contact komen met je dochter.
En het ook toelaten als het niet gaat.
Hij zei zelfs; hoe meer schuldgevoel, hoe langer het herstel.
En stap voor stap weer meer in contact komen met je dochter.
En het ook toelaten als het niet gaat.
donderdag 2 augustus 2012 om 14:12
vrijdag 3 augustus 2012 om 18:03
zaterdag 4 augustus 2012 om 10:49
Hoi Wibra,
Ik ben gisteren terug gekomen van vakantie en lees het verloop van je topic nu. Heftig hoor dat je je dochter naar een logeeradres hebt moeten brengen, daar schrik ik best van. Maar goed om te lezen dat je je nu wat beter voelt, ik hoop dat het door de medicijnen komt en het steeds beter zal gaan. Dat je wat meer ontspannen bent is super, dan kom je ook aan uitrusten toe en dat is zo belangrijk.
Ik ben gisteren terug gekomen van vakantie en lees het verloop van je topic nu. Heftig hoor dat je je dochter naar een logeeradres hebt moeten brengen, daar schrik ik best van. Maar goed om te lezen dat je je nu wat beter voelt, ik hoop dat het door de medicijnen komt en het steeds beter zal gaan. Dat je wat meer ontspannen bent is super, dan kom je ook aan uitrusten toe en dat is zo belangrijk.
