Psyche
alle pijlers
PPD/PND
maandag 16 juli 2012 om 09:56
Je leest het vaak, kersverse moeder die rondzweven op een roze (of blauwe) wolk.
Bij mij is die wolk nergens te bekennen. Ben net moeder van mn tweede kindje, en moet weer door die enorme grote zure appel die PND heet heen bijten.
Omdat ik al eens een PND doormaakte was er van te voren bekend dat ik meer risico had op een PND bij deze zwangerschap.
Er is dan ook preventief gestart met antidepressiva.
Helaas mocht dat niet baten, ik voelde me langzaam afglijden naar een depressie.
Ik verzorg mijn kindje wel, maar daar is ook alles mee gezegd.
Ik voel niets voor haar, en vraag me af of ik er wel goed aan heb gedaan weer een zwangerschap aan gegaan te zijn.
Het onbegrip van anderen is groot, het is zo moelijk uit te leggen wat er aan de hand is.
Ik speel dan ook vaak een rol, zet een masker op voor anderen. Ze zouden eens moeten weten hoe het echt met me gaat.
Ik schaam me er ook wel voor, heb een gezond kind, waarom ben ik dan niet gelukkig?
Ik zou het fijn vinden om te schrijven met vrouwen die dit ook doormaken, of hebben doorgemaakt.
Bij mij is die wolk nergens te bekennen. Ben net moeder van mn tweede kindje, en moet weer door die enorme grote zure appel die PND heet heen bijten.
Omdat ik al eens een PND doormaakte was er van te voren bekend dat ik meer risico had op een PND bij deze zwangerschap.
Er is dan ook preventief gestart met antidepressiva.
Helaas mocht dat niet baten, ik voelde me langzaam afglijden naar een depressie.
Ik verzorg mijn kindje wel, maar daar is ook alles mee gezegd.
Ik voel niets voor haar, en vraag me af of ik er wel goed aan heb gedaan weer een zwangerschap aan gegaan te zijn.
Het onbegrip van anderen is groot, het is zo moelijk uit te leggen wat er aan de hand is.
Ik speel dan ook vaak een rol, zet een masker op voor anderen. Ze zouden eens moeten weten hoe het echt met me gaat.
Ik schaam me er ook wel voor, heb een gezond kind, waarom ben ik dan niet gelukkig?
Ik zou het fijn vinden om te schrijven met vrouwen die dit ook doormaken, of hebben doorgemaakt.
dinsdag 4 september 2012 om 16:32
reisa1978 dankjewel.
mamajs, bedankt voor de knuffel, jij ook door die hel gegaan die PND heet, ook een knuffel voor jou. Hoe oud zijn je kinderen nu?
En wil je zelf niet afbouwen met je AD of je behandelaar niet?
Mijn behandelaar zegt dat ik na een jaar kan afbouwen. Maar weet niet of ik dat durf. Ik slik liever levenslang AD dan dit nog een keer te moeten doormaken.
mamajs, bedankt voor de knuffel, jij ook door die hel gegaan die PND heet, ook een knuffel voor jou. Hoe oud zijn je kinderen nu?
En wil je zelf niet afbouwen met je AD of je behandelaar niet?
Mijn behandelaar zegt dat ik na een jaar kan afbouwen. Maar weet niet of ik dat durf. Ik slik liever levenslang AD dan dit nog een keer te moeten doormaken.
dinsdag 4 september 2012 om 21:03
Het is bij nooit gezegd dat ik PND heb gehad maar als ik terug kijk naar die periode denk ik zelf van wel.
Ik slikte al antidepressiva vanaf mn 20ste ofzo, vanwege onrust in mn hoofd enz, ik kom er ook nooit meer vanaf.
Ik mis gewoon een stofje in mn hersenen, wat met de ad wordt aangevuld
Als je niet af durft te bouwen doe je het nog niet, en anders begn je in hele kleine stapjes, en zodra het minder gaat vermeerder je weer zeg maar.
Maar dat moet wel altijd onder begeleiding van een arts, maar dat weet je vast wel.
Ik slikte al antidepressiva vanaf mn 20ste ofzo, vanwege onrust in mn hoofd enz, ik kom er ook nooit meer vanaf.
Ik mis gewoon een stofje in mn hersenen, wat met de ad wordt aangevuld
Als je niet af durft te bouwen doe je het nog niet, en anders begn je in hele kleine stapjes, en zodra het minder gaat vermeerder je weer zeg maar.
Maar dat moet wel altijd onder begeleiding van een arts, maar dat weet je vast wel.
woensdag 5 september 2012 om 07:50
De jongste is ondertussen 2,5 dus het is al een poosje terug maar het was idd een rottijd, zacht uitgedrukt.
Denk nu wel na over een derde, maar voorlopig blijft het bij nadenken over, het gaat nu heel goed, ik moet alleen niet meer denken dat ik nog van de ad afkom.
Sterkte vandaag dames die er nog middenin zitten, jullie kunnen het !!
Denk nu wel na over een derde, maar voorlopig blijft het bij nadenken over, het gaat nu heel goed, ik moet alleen niet meer denken dat ik nog van de ad afkom.
Sterkte vandaag dames die er nog middenin zitten, jullie kunnen het !!
dinsdag 11 september 2012 om 16:36
Mambo, hoe gaat het met jou en de zwangerschap?
Het gaat hier nog steeds goed, wel met af en toe een enorme dip. Zo heb ik gisteren een echte huildag achter de rug.
Maar goed, rug recht. Het gaat alweer beter dan twee weken geleden bijvoorbeeld.
Deze week weer een gesprek met de psych, maar eens gaan bespreken hoe we dat qua werkhervatting moeten aanpakken.
En ook zal hij met de slaapmedicatie willen gaan afbouwen/stoppen, alleen zie ik dat nog niet zitten. Ik slaap niet zonder de pillen.
Het gaat hier nog steeds goed, wel met af en toe een enorme dip. Zo heb ik gisteren een echte huildag achter de rug.
Maar goed, rug recht. Het gaat alweer beter dan twee weken geleden bijvoorbeeld.
Deze week weer een gesprek met de psych, maar eens gaan bespreken hoe we dat qua werkhervatting moeten aanpakken.
En ook zal hij met de slaapmedicatie willen gaan afbouwen/stoppen, alleen zie ik dat nog niet zitten. Ik slaap niet zonder de pillen.
dinsdag 11 september 2012 om 21:57
Wibra kijk eens van waar je gekomen bent. Lees het hele topic nog een door en wees heel trots op jezelf. Want ik weet hoe sterk je hebt moeten zijn en wat een doorzettingsvermogen je de laatste twee maanden hebt moeten opbrengen. En hou dat vast, weet hoe sterk je bent en kan zijn. Haal daar zelfvertrouwen uit, ook in je werk. Er is niet veel dat je niet aan kan als je hieruit kan klimmen.
De stap om de slaapmedicatie af te bouwen is misschien heel groot, maar wel echt nodig ivm afhankelijkheid en verslaving. En ook die stap kan je aan!
De stap om de slaapmedicatie af te bouwen is misschien heel groot, maar wel echt nodig ivm afhankelijkheid en verslaving. En ook die stap kan je aan!
woensdag 12 september 2012 om 19:22
Bedankt voor jullie steun! Het helpt me echt en doet me zoveel.
Psych heeft besloten om nu nog niet aan de medicatie te komen. Over een maand weer terug en dan maar eens kijken hoe af te bouwen.
Mbt werk heeft hij aangegeven dat het belangrijk is om in kleine stapjes weer terug te keren op de werkvloer, dus starten met een paar uur en dan steeds wat uitbreiden.
Ik ga het komende dagen eens op een rijtje zetten wat ik zelf prettig zou vinden qua urenhoeveelheid en verdeling en dat dan voorleggen aan mn werkgever. Ik zal dan ook wel voor een gedeelte de ziektewet in moeten neem ik aan?
Psych heeft besloten om nu nog niet aan de medicatie te komen. Over een maand weer terug en dan maar eens kijken hoe af te bouwen.
Mbt werk heeft hij aangegeven dat het belangrijk is om in kleine stapjes weer terug te keren op de werkvloer, dus starten met een paar uur en dan steeds wat uitbreiden.
Ik ga het komende dagen eens op een rijtje zetten wat ik zelf prettig zou vinden qua urenhoeveelheid en verdeling en dat dan voorleggen aan mn werkgever. Ik zal dan ook wel voor een gedeelte de ziektewet in moeten neem ik aan?
maandag 1 oktober 2012 om 13:18
vrijdag 5 oktober 2012 om 13:51
Even van me afschrijven hoor.
Voel me echt zo uitgeblust en waardeloos.
Wat moet ik hier nu weer mee. Is dit iets waar ik gewoon door heen moet?
Het ging zo goed, en nu lijkt het toch allemaal in te storten.
Het is een zwaar gevoel, ik kan de hele dag wel in bed of op de bank liggen, kan geen gezellige moeder voor mijn kinderen zijn.
Voel me echt zo uitgeblust en waardeloos.
Wat moet ik hier nu weer mee. Is dit iets waar ik gewoon door heen moet?
Het ging zo goed, en nu lijkt het toch allemaal in te storten.
Het is een zwaar gevoel, ik kan de hele dag wel in bed of op de bank liggen, kan geen gezellige moeder voor mijn kinderen zijn.
vrijdag 5 oktober 2012 om 14:23
Wibra, geef jezelf niet op je kop!! Je hebt even een terugval maar dat gaat echt weer over. Ik vind het zo ontzettend knap dat je zo opgekrabbeld bent! Zorg goed voor jezelf, dan doe je dat automatisch ook voor je kinderen. Het komt goed, echt!
Met mij gaat het prima, zwanger zijn is het probleem niet . Ik heb nu verlof en slaap veel. Dat wil ik ook in de kraamtijd proberen te doen, en niet weer zo'n slaaptekort opbouwen. Voorlopig heb ik er gek genoeg zin in, ook al weet ik in wat voor hel je terecht kunt komen.
Mocht het mis gaan, dan weet ik dit topic te vinden. Heel veel sterkte vrouw, je kunt het. En je weet dat je hier steun kunt krijgen!
Met mij gaat het prima, zwanger zijn is het probleem niet . Ik heb nu verlof en slaap veel. Dat wil ik ook in de kraamtijd proberen te doen, en niet weer zo'n slaaptekort opbouwen. Voorlopig heb ik er gek genoeg zin in, ook al weet ik in wat voor hel je terecht kunt komen.
Mocht het mis gaan, dan weet ik dit topic te vinden. Heel veel sterkte vrouw, je kunt het. En je weet dat je hier steun kunt krijgen!
zaterdag 6 oktober 2012 om 20:05
zondag 7 oktober 2012 om 10:00
Beste Wibra en anderen,
Ik heb vanochtend het hele topic gelezen... Ben blij dat ik niet de enige ben. Ontzettend herkenbaar wat jullie schrijven!
Heb zelf al vaker depressies gehad.
Mijn kinderen zijn 5,5 en 1,5 jr oud.
Heb sinds 1,5 week antidepressiva maar helpt nog niet (weet dat het even kan duren).
God wat een ellendig gevoel nu zeg...
Ik voel gelukkig wel liefde voor mijn kinderen en kan ook van ze genieten. Maar het continue moeten zorgen vind ik ontzettend zwaar. Daar word ik vooral erg gespannen van.
Ik lees en schrijf verder mee komende tijd!
Ik heb vanochtend het hele topic gelezen... Ben blij dat ik niet de enige ben. Ontzettend herkenbaar wat jullie schrijven!
Heb zelf al vaker depressies gehad.
Mijn kinderen zijn 5,5 en 1,5 jr oud.
Heb sinds 1,5 week antidepressiva maar helpt nog niet (weet dat het even kan duren).
God wat een ellendig gevoel nu zeg...
Ik voel gelukkig wel liefde voor mijn kinderen en kan ook van ze genieten. Maar het continue moeten zorgen vind ik ontzettend zwaar. Daar word ik vooral erg gespannen van.
Ik lees en schrijf verder mee komende tijd!
zondag 7 oktober 2012 om 14:06
Het is ook zo hoor, ook zonder PND heb je weleens rotdagen, maar blijf er nu in hangen heb ik het idee. Mijn plan om weer aan het werk te gaan moet ik denk ik ook gaan aanpassen om het iets rustiger aan te doen. Maar vandaag voel ik me al weer iets beter dan de afgelopen dagen.
Heb de afgelopen dagen ook steeds overdag extra Serequel ingenomen om me wat minder opgefokt te voelen.
Ice79, ik heb heel veel aan dit topic gehad. Het is gewoon fijn om te weten en te lezen dat je niet de enige bent. Want je kunt jezelf zo alleen en onbegrepen voelen.
Bij mij duurde het ook even voordat de AD aansloegen, en het was even zoeken naar het juiste middel en dosering, maar ik ben toch weer uit het diepe dal gekropen.
Ik denk aan je, en bedenk het komt goed. Dat werd mijn mantra; het komt goed, het komt goed. Het gaat voorbij.
Zonder die gedachte was ik niet op de been gebleven.
Heb je mogelijkheden om de zorg voor je kinderen wat uit handen te geven? Even logeren of wat extra hulp in huis. Je kunt zelfs aanspraak maken op gezinshulp, maar weet niet of je dat wil.
Slapen en rust nemen en krijgen is echt een bepalende factor om beter te worden.
Hoe staat je man hierin?
Mambo, wat fijn dat het zo goed gaat in je zwangerschap. Ik hoop je niet tegen te komen op deze site, maar als het nodig is dan wordt je hier uiteraard ten alle tijde ondersteund. Ik duim voor je dat het je bespaard blijft en dat het gewoon allemaal goed gaat.
Heb de afgelopen dagen ook steeds overdag extra Serequel ingenomen om me wat minder opgefokt te voelen.
Ice79, ik heb heel veel aan dit topic gehad. Het is gewoon fijn om te weten en te lezen dat je niet de enige bent. Want je kunt jezelf zo alleen en onbegrepen voelen.
Bij mij duurde het ook even voordat de AD aansloegen, en het was even zoeken naar het juiste middel en dosering, maar ik ben toch weer uit het diepe dal gekropen.
Ik denk aan je, en bedenk het komt goed. Dat werd mijn mantra; het komt goed, het komt goed. Het gaat voorbij.
Zonder die gedachte was ik niet op de been gebleven.
Heb je mogelijkheden om de zorg voor je kinderen wat uit handen te geven? Even logeren of wat extra hulp in huis. Je kunt zelfs aanspraak maken op gezinshulp, maar weet niet of je dat wil.
Slapen en rust nemen en krijgen is echt een bepalende factor om beter te worden.
Hoe staat je man hierin?
Mambo, wat fijn dat het zo goed gaat in je zwangerschap. Ik hoop je niet tegen te komen op deze site, maar als het nodig is dan wordt je hier uiteraard ten alle tijde ondersteund. Ik duim voor je dat het je bespaard blijft en dat het gewoon allemaal goed gaat.
maandag 8 oktober 2012 om 21:05
Bedankt voor jullie lieve reacties, wibra en groenoogje.
@ Wibra, fijn dat het weer wat beter gaat. Dat opgefokte gevoel wat je beschrijft komt me erg bekend voor.... Wat zijn dat voor soort medicijnen, serequel? als je er minder opgefokt van raakt is het vast ook iets voor mij
Mijn man gaat er goed mee om hoor. Hij doet sowieso veel in het huishouden en zorg voor de kinderen. Wel heb ik af en toe woede uitbarstingen die hij niet meer zo goed trekt. Snap ik wel. Hij is degene die het meest zojn bed uitgaat snachts (onze jongste slaapt slecht) en heeft ook een drukke baan met regelmatig reisjes naar t buitenland. Hij is ook erg moe.
Ik regel regelmatig vrije tijd voor mezelf, zoals kinderen bij opa en oma logeren of een keer extra naar de opvang. Maar het lijkt nooit genoeg. Zijn ze een uur terug dan is het me alweer te veel. Is mijn vrije tijd bijna voorbij, dan denk ik, "nee he"... En daar voel ik me dan ook weer schuldig over. Ik zou wel een hele week of maand vrij willen. Dat is wat ik wil; slaap, rust en vrije tijd!
Een gezinshulp... Weet niet of ik het zou willen misschien wel, maar hoe kun je dat regelen dan? Welke instantie? Heb jij dat ook gehad , Wibra?
Ben je trouwens al minder uren gaan werken? Hoe reageren ze op je werk?
(bij mij op het werk weten ze het nog niet... Schaam me dood...)
@ groenoogje; of ik er al 1,5 jaar mee worstel? In de maanden na de bevalling voelde ik me ook wel erg slecht. Maar ik dacht toen nog dat het erbij hoorde, die labiliteit in de maanden na de bevalling. Omdat je hormoonspiegels dan erg veranderen enzo. Daarna ging het een aantal maanden wel iets beter, geloof ik. Maar sinds een half jaar ben ik erg gespannen en geirriteerd, inclusief woedeuitbarstingen en ongeduldigheid. Ik realiseer me pas sinds bezoek aan de huisarts bijna 2 wkn terug dat het niet normaal is hoe ik me voel (ik vergeleek het namelijk altijd met de depressie die ik rond mijn 18e had en toen was het veel erger, vandaar)
@ groenoogje; wat heeft jou het beste gehlolpen er vanaf te komen? Wacht, misschien heb je dat al geschreven eerder dit topic. Ik ga nog eens nalezen....
@ Wibra, fijn dat het weer wat beter gaat. Dat opgefokte gevoel wat je beschrijft komt me erg bekend voor.... Wat zijn dat voor soort medicijnen, serequel? als je er minder opgefokt van raakt is het vast ook iets voor mij
Mijn man gaat er goed mee om hoor. Hij doet sowieso veel in het huishouden en zorg voor de kinderen. Wel heb ik af en toe woede uitbarstingen die hij niet meer zo goed trekt. Snap ik wel. Hij is degene die het meest zojn bed uitgaat snachts (onze jongste slaapt slecht) en heeft ook een drukke baan met regelmatig reisjes naar t buitenland. Hij is ook erg moe.
Ik regel regelmatig vrije tijd voor mezelf, zoals kinderen bij opa en oma logeren of een keer extra naar de opvang. Maar het lijkt nooit genoeg. Zijn ze een uur terug dan is het me alweer te veel. Is mijn vrije tijd bijna voorbij, dan denk ik, "nee he"... En daar voel ik me dan ook weer schuldig over. Ik zou wel een hele week of maand vrij willen. Dat is wat ik wil; slaap, rust en vrije tijd!
Een gezinshulp... Weet niet of ik het zou willen misschien wel, maar hoe kun je dat regelen dan? Welke instantie? Heb jij dat ook gehad , Wibra?
Ben je trouwens al minder uren gaan werken? Hoe reageren ze op je werk?
(bij mij op het werk weten ze het nog niet... Schaam me dood...)
@ groenoogje; of ik er al 1,5 jaar mee worstel? In de maanden na de bevalling voelde ik me ook wel erg slecht. Maar ik dacht toen nog dat het erbij hoorde, die labiliteit in de maanden na de bevalling. Omdat je hormoonspiegels dan erg veranderen enzo. Daarna ging het een aantal maanden wel iets beter, geloof ik. Maar sinds een half jaar ben ik erg gespannen en geirriteerd, inclusief woedeuitbarstingen en ongeduldigheid. Ik realiseer me pas sinds bezoek aan de huisarts bijna 2 wkn terug dat het niet normaal is hoe ik me voel (ik vergeleek het namelijk altijd met de depressie die ik rond mijn 18e had en toen was het veel erger, vandaar)
@ groenoogje; wat heeft jou het beste gehlolpen er vanaf te komen? Wacht, misschien heb je dat al geschreven eerder dit topic. Ik ga nog eens nalezen....
maandag 8 oktober 2012 om 22:27
quote:groenoogje1962 schreef op 27 juli 2012 @ 17:03:
Wibra, mijn pnd is ruim 26 jaar geleden. Ik ben samen met baby opgenomen geweest, 3 maanden lang. Daar bleek dat ik geestelijk niks mankeerde wat dit zou hebben kunnen veroorzaakt. Eenmaal thuis verder gaan shoppen en bij Eileen Engels terechtgekomen en duphaston gaan slikken. Na 1 jaar pnd vergat ik weer te starten ( na een paar pilloze dagen) met mijn ACpil en toen wist ik niet hoe of wat dat verder moest die maand met slikken dus even niet geslikt die maand en ik voelde me gewoon heel de maand super! Ik ben heel gevoelig voor hormonen, ben ook mbv hormonen zwanger geraakt toen. Dat gevoel naar je kind is iets verschrikkelijks, verstandelijk weet je dat het fout is maar het gaat buiten je om, je hebt er geen invloed op. Alle goede raad, tips en motiverende, steunende mensen hebben daar totaal geen invloed op. Voor mensen die het nooit zelf ervaren hebben is het iets onbegrijpelijks. Je kunt het wel proberen uit te leggen maar dat gevoel is zoiets unieks. Ik heb later nog "spontaan"een tweede kindje gekregen en toen geen last gehad gelukkig.
Als je privedingen kwijt wilt kan dat hoor lieverd, mail me op petraxb@hotmail.comDit is ongeveer mijn verhaal Ice79.
Wibra, mijn pnd is ruim 26 jaar geleden. Ik ben samen met baby opgenomen geweest, 3 maanden lang. Daar bleek dat ik geestelijk niks mankeerde wat dit zou hebben kunnen veroorzaakt. Eenmaal thuis verder gaan shoppen en bij Eileen Engels terechtgekomen en duphaston gaan slikken. Na 1 jaar pnd vergat ik weer te starten ( na een paar pilloze dagen) met mijn ACpil en toen wist ik niet hoe of wat dat verder moest die maand met slikken dus even niet geslikt die maand en ik voelde me gewoon heel de maand super! Ik ben heel gevoelig voor hormonen, ben ook mbv hormonen zwanger geraakt toen. Dat gevoel naar je kind is iets verschrikkelijks, verstandelijk weet je dat het fout is maar het gaat buiten je om, je hebt er geen invloed op. Alle goede raad, tips en motiverende, steunende mensen hebben daar totaal geen invloed op. Voor mensen die het nooit zelf ervaren hebben is het iets onbegrijpelijks. Je kunt het wel proberen uit te leggen maar dat gevoel is zoiets unieks. Ik heb later nog "spontaan"een tweede kindje gekregen en toen geen last gehad gelukkig.
Als je privedingen kwijt wilt kan dat hoor lieverd, mail me op petraxb@hotmail.comDit is ongeveer mijn verhaal Ice79.
maandag 8 oktober 2012 om 22:40
Dankje Wibra. Fijn dat het nu weer beter gaat!
Ice, een vriendin van mij heeft ook jaren va de bevalling een enorme dip gekregen. Nooit de signalen herkend en altijd over haar grenzen gegaan. Ze moest ook aan de AD. Blijkbaar komt het er toch een keer uit.. Weer in een goed slaapritme komen helpt. Wat mij goed hielp ook was weer gaan werken. Even niet met je kind bezig zijn. Heel veel sterkte en inderdaad, het komt goed!
Ice, een vriendin van mij heeft ook jaren va de bevalling een enorme dip gekregen. Nooit de signalen herkend en altijd over haar grenzen gegaan. Ze moest ook aan de AD. Blijkbaar komt het er toch een keer uit.. Weer in een goed slaapritme komen helpt. Wat mij goed hielp ook was weer gaan werken. Even niet met je kind bezig zijn. Heel veel sterkte en inderdaad, het komt goed!
dinsdag 9 oktober 2012 om 12:36
Ice, Serequel is een antipsycotica, maar het wordt ook in combinatie met antidepressiva voorgeschreven. Het haalt de scherpe randjes eraf, en het maakt je dag wat dragelijker. Ik heb dan ook een geaggiteerde depressie zoals ze dat noemen, dat betekent dat je je continue gestressed, opjaagd en gespannen voelt. Gek werd ik ervan. Bij mij is het voorgeschreven door mn psychiater, ik weet niet zo goed of huisartsen het ook mogen voorschrijven. Ik gebruik naast de serequel de citalopram en slaappillen.
Nu ik weer aan het werk ben, merk ik dat het opgfokte gevoel weer iets toeneemt dus neem ik wat extra Serequel in en probeer echt mn rust te pakken zodra het kan. Maar dat was ook iets wat ik moest leren, want ontspannen kwam in mn woordenboek niet voor. Ik had ook hele zere schouders en nek van de spanning. Een continue gevoel van in de vijfde versnelling te staan.
Fijn dat je man voor je klaarstaat!
Gezinshulp kun je regelen via de huisarts of psychiater. Er komt dan een gespecialiseerde gezinshulp om je in overleg dingen uit handen te nemen. Dit kan huishoudelijk werk zijn, maar dit kan ook echt zorg voor de kinderen zijn. Het moet wel aangevraagd worden door een arts, anders krijg je het ook niet vergoed. Dus vraag even na bij de huisarts of bel even de thuiszorg instantie in jouw regio voor informatie.
Wij hebben daar niet voor gekozen, de jongste heeft een tijd (ruim een maand) gelogeerd bij haar opa en oma (mijn ouders) en de oudste werd geregeld opgevangen door andere opa en oma. Zo konden we het op zich wel redden, heb jij geen optie om de kinderen wat langer te laten logeren?
Als ze een week of vijf dagen even uit huis zijn dan kun je echt even helemaal opladen.
Want slapen dat is stap 1. Daar begint het mee. Anders kun je nooit een begin maken met herstel.
Schaamte is heel herkenbaar, en heb ik bij de eerste ook heel erg gehad. Niemand wist het van mij, zelfs mn ouders heb ik het pas later verteld. Ook op mn werk wist niemand het.
Ik wist het in het begin zelf ook niet, kwam er ook pas achter 1,5 jaar na de geboorte. Ik ben er echt veel te lang mee rondgelopen, wist ik veel.
Wat mij erg heeft geholpen is het boek vlinder van verdriet, een vrouw beschrijft haar PND, en daar herkende ik zoveel in. Alles wat ik herkende heb ik onderstreept en dat heb ik aan mijn man en mijn ouders laten lezen.
Nu ben ik vanaf het begin open geweest en iedereen is erg alert daardoor. Ik ben nog een gedeelte in de ziektewet en bouw heel langzaam mn uren weer op. Merk wel dat het zwaar is, maar goed het is voor iedere moeder zwaar om weer terug te komen naar haar verlof. Ik merk dat ik het nog wel moeilijk vindt om grenzen te trekken en de lat wat minder hoog te leggen, ik be nogal perfectionistisch aangelegd.
Je schrijft dat je al bij de huisarts bent geweest, wat is het plan van aanpak naast de AD? Welke heb je? Ga je daarnaast ook nog naar een psycholoog?
Ik denk aan je, het komt goed onthou dat , hier ga je uit komen!
Nu ik weer aan het werk ben, merk ik dat het opgfokte gevoel weer iets toeneemt dus neem ik wat extra Serequel in en probeer echt mn rust te pakken zodra het kan. Maar dat was ook iets wat ik moest leren, want ontspannen kwam in mn woordenboek niet voor. Ik had ook hele zere schouders en nek van de spanning. Een continue gevoel van in de vijfde versnelling te staan.
Fijn dat je man voor je klaarstaat!
Gezinshulp kun je regelen via de huisarts of psychiater. Er komt dan een gespecialiseerde gezinshulp om je in overleg dingen uit handen te nemen. Dit kan huishoudelijk werk zijn, maar dit kan ook echt zorg voor de kinderen zijn. Het moet wel aangevraagd worden door een arts, anders krijg je het ook niet vergoed. Dus vraag even na bij de huisarts of bel even de thuiszorg instantie in jouw regio voor informatie.
Wij hebben daar niet voor gekozen, de jongste heeft een tijd (ruim een maand) gelogeerd bij haar opa en oma (mijn ouders) en de oudste werd geregeld opgevangen door andere opa en oma. Zo konden we het op zich wel redden, heb jij geen optie om de kinderen wat langer te laten logeren?
Als ze een week of vijf dagen even uit huis zijn dan kun je echt even helemaal opladen.
Want slapen dat is stap 1. Daar begint het mee. Anders kun je nooit een begin maken met herstel.
Schaamte is heel herkenbaar, en heb ik bij de eerste ook heel erg gehad. Niemand wist het van mij, zelfs mn ouders heb ik het pas later verteld. Ook op mn werk wist niemand het.
Ik wist het in het begin zelf ook niet, kwam er ook pas achter 1,5 jaar na de geboorte. Ik ben er echt veel te lang mee rondgelopen, wist ik veel.
Wat mij erg heeft geholpen is het boek vlinder van verdriet, een vrouw beschrijft haar PND, en daar herkende ik zoveel in. Alles wat ik herkende heb ik onderstreept en dat heb ik aan mijn man en mijn ouders laten lezen.
Nu ben ik vanaf het begin open geweest en iedereen is erg alert daardoor. Ik ben nog een gedeelte in de ziektewet en bouw heel langzaam mn uren weer op. Merk wel dat het zwaar is, maar goed het is voor iedere moeder zwaar om weer terug te komen naar haar verlof. Ik merk dat ik het nog wel moeilijk vindt om grenzen te trekken en de lat wat minder hoog te leggen, ik be nogal perfectionistisch aangelegd.
Je schrijft dat je al bij de huisarts bent geweest, wat is het plan van aanpak naast de AD? Welke heb je? Ga je daarnaast ook nog naar een psycholoog?
Ik denk aan je, het komt goed onthou dat , hier ga je uit komen!
vrijdag 12 oktober 2012 om 10:58
Hallo allemaal,
Wibra, je verhaal is zo herkenbaar! Dat geagiteerde, gespannen, geirriteerde gevoel heb ik ook. En dat perfectionistische...Vreselijk irritant. Gister naar de huisarts geweest om te bespreken hoe AD (Citalopram, net als jij) bevalt; merk nog weinig verschil, maar advies was om het nog even aan te kijken omdat ik ze nog maar zo kort heb. Heb huisarts wel verteld over dat gespannen, geirriteerde gevoel maar helaas begon ze niet over pillen daarvoor (ik durfde het ook niet te vragen, ook niet over die gezinshulp... ).
Heb ook slaappillen trouwens.
En al jaren veel last van mijn nek/schouders; komt vooral door computergebruik, maar ook door gespannenheid denk ik.
Waarom heb jij niet voor de gezinshulp gekozen als ik vragen mag? Zag je daar bepaalde nadelen aan? Ik weet niet of wij ervoor in aanmerking komen, misschien verdienen we te veel en moet je dan heel veel bij betalen.
Naast de pillen ga ik ook therapie doen, heb net een intake gehad en er volgt nog een onderzoek en dan wordt het waarschijnlijk groepstherapie i.c.m. individuele gesprekken. Dus gelukkig loopt dat ook. Hoewel er dan nog wel een wachtlijst is van ca. 6 maanden.
Goed trouwens van je dat je ervoor gekozen hebt de kinderen tijdelijk vaker te laten opvangen door opa en oma's. als het niet gaat dan gaat het niet. Ik kreeg op het CB waar ik een keer mijn verhaal deed ook het advies meer vrije tijd te regelen voor mezelf. |Maar ik vind het ontzettend moeilijk om de kinderen (nog meer) uit te besteden. ze gaan gewoon naar bso en kdv enzo hoor. En dan doe ik wel eens een extra dagje of ze logeren dus wel eens een nachtje bij opa's en oma's. Maar 5 dagen of een hele week? Ik vind het vervelend om anderen daarmee te belasten. (Mijn eigen moeder weet niet van mijn problemen, die vertel ik het liever niet...ze begrijpt dat soort dingen niet is mijn ervaring) Mijn schoonfamilie woont ook te ver (130 km). En de oudste moet naar school. En de jongste begrijpt het niet en is eenkennig. Ik zou bijvoorbeeld mijn dochter kunnen laten overblijven 1 x extra p week; maar ik WEET dat ze liever thuis eet tussen de middag (ze gaat al 2x p week overblijven) en ik voel me dan schuldig als ik haar extra laat overblijven terwijl ik zelf gewoon thuis zit..... Pfff zo lastig!!! Ik begrijp dus heel goed dat een ander daar voor kiest maar ik vind het zelf gewoon heel moeilijk, heeft ook te maken met controle loslaten of zo...
Ik zal dat boek eens opzoeken trouwens.
Hoeveel uur werk je nu? Hoe reageren je collega's op je PPD? Ik werk 20 u p/week.
Ga je nog steeds naar de psycholoog neem ik aan?
Wibra, je verhaal is zo herkenbaar! Dat geagiteerde, gespannen, geirriteerde gevoel heb ik ook. En dat perfectionistische...Vreselijk irritant. Gister naar de huisarts geweest om te bespreken hoe AD (Citalopram, net als jij) bevalt; merk nog weinig verschil, maar advies was om het nog even aan te kijken omdat ik ze nog maar zo kort heb. Heb huisarts wel verteld over dat gespannen, geirriteerde gevoel maar helaas begon ze niet over pillen daarvoor (ik durfde het ook niet te vragen, ook niet over die gezinshulp... ).
Heb ook slaappillen trouwens.
En al jaren veel last van mijn nek/schouders; komt vooral door computergebruik, maar ook door gespannenheid denk ik.
Waarom heb jij niet voor de gezinshulp gekozen als ik vragen mag? Zag je daar bepaalde nadelen aan? Ik weet niet of wij ervoor in aanmerking komen, misschien verdienen we te veel en moet je dan heel veel bij betalen.
Naast de pillen ga ik ook therapie doen, heb net een intake gehad en er volgt nog een onderzoek en dan wordt het waarschijnlijk groepstherapie i.c.m. individuele gesprekken. Dus gelukkig loopt dat ook. Hoewel er dan nog wel een wachtlijst is van ca. 6 maanden.
Goed trouwens van je dat je ervoor gekozen hebt de kinderen tijdelijk vaker te laten opvangen door opa en oma's. als het niet gaat dan gaat het niet. Ik kreeg op het CB waar ik een keer mijn verhaal deed ook het advies meer vrije tijd te regelen voor mezelf. |Maar ik vind het ontzettend moeilijk om de kinderen (nog meer) uit te besteden. ze gaan gewoon naar bso en kdv enzo hoor. En dan doe ik wel eens een extra dagje of ze logeren dus wel eens een nachtje bij opa's en oma's. Maar 5 dagen of een hele week? Ik vind het vervelend om anderen daarmee te belasten. (Mijn eigen moeder weet niet van mijn problemen, die vertel ik het liever niet...ze begrijpt dat soort dingen niet is mijn ervaring) Mijn schoonfamilie woont ook te ver (130 km). En de oudste moet naar school. En de jongste begrijpt het niet en is eenkennig. Ik zou bijvoorbeeld mijn dochter kunnen laten overblijven 1 x extra p week; maar ik WEET dat ze liever thuis eet tussen de middag (ze gaat al 2x p week overblijven) en ik voel me dan schuldig als ik haar extra laat overblijven terwijl ik zelf gewoon thuis zit..... Pfff zo lastig!!! Ik begrijp dus heel goed dat een ander daar voor kiest maar ik vind het zelf gewoon heel moeilijk, heeft ook te maken met controle loslaten of zo...
Ik zal dat boek eens opzoeken trouwens.
Hoeveel uur werk je nu? Hoe reageren je collega's op je PPD? Ik werk 20 u p/week.
Ga je nog steeds naar de psycholoog neem ik aan?
vrijdag 12 oktober 2012 om 22:37
Nog even over dat perfectionisme, dat lijkt echt een karaktertrek te zijn die zo'n beetje alle moeders met PND hebben. Ik moet zeggen dat het bij mij een heel stuk minder geworden is, en ik denk dat dat door de AD komt. Door die medicijnen vlakt je gevoel af en bij alles had ik de gedachte "joh, boeie". En een restje is daarvan blijven hangen . Helemaal niet verkeerd, ik maak me bijna nergens meer druk om. Alleen om dingen die echt belangrijk zijn en dat is niet verkeerd vind ik zelf
