Psyche
alle pijlers
Hoe kom ik verder?
maandag 26 november 2012 om 05:54
Nu alweer een jaar geleden is mijn bijna-ex bij mij weggegaan. En ook al zou ik hem verstandelijk gezien niet meer terugwillen (mijn respect voor hem verdwijnt nog elke dag een stukje meer), toch kan ik maar geen vrede met de situatie krijgen zoals die nu is, ondanks therapie.
Allereerst blijf ik ontzettende schuldgevoelens houden naar onze kinderen, die het er nog steeds moeilijk mee hebben. Ze gaan niet altijd even graag naar hun vader (mijn twee tieners) , het wisselen van huis geeft bij de jongste veel onrust en ook dat het financieel veel zwaarder is geworden en er gewoon heel veel niet meer kan vind ik erg moeilijk voor ze.
Ik vind de verantwoording alleen voor de kinderen hebben best heel zwaar en moeilijk soms.
Zelf heb ik er ook moeite mee. Ook al kan ik ook best wel genieten van een avondje of dagje weg met een vriendin, ik zie elke keer weer enorm op tegen de dagen dat ze bij hem zijn. Ik ben nog steeds best wel geforceerd bezig die weekenden en avonden vol te plannen, zodat ik me maar niet te veel alleen voel. Vooral als ik weet dat hij met de kinderen naar familie of vrienden is, kan ik me echt heel erg alleen en buitengesloten voelen.
En ik heb vreselijk veel moeite met onze veranderde verhouding. Ook al zou ik hem niet meer terugwillen verstandelijk gezien, ergens hou ik nog steeds van hem en heb ik er erg veel moeite mee dat de emotionele afstand tussen ons steeds groter wordt. Degene die eens 'mijn grote liefde' was, staat steeds verder bij me vandaan (ook al wil hij verschrikkelijk graag vrienden en 'beste maatjes' blijven).
Ik voel me bijna altijd als 'alleenstaande' een derde wiel aan de wagen bij vrienden, ook al zijn ze lief en warm voor me. Bijvoorbeeld met oudjaar ben ik uitgenodigd bij getrouwde vrienden en er komen nog meer getrouwde vrienden met kinderen. Ik ben de enige die om twaalf uur alleen mijn kinderen heeft om te kussen.
En die situatie zie ik niet gauw veranderen, want ik wil mijn kinderen niet ook nog een 'vreemde man' in hun leven aandoen.
Maar vooral het niet meer blij zijn. Elke nacht heel vroeg wakker worden met zo'n zwaar, leeg, naar gevoel. Ergens om moeten lachen, maar dan altijd die lach weer van mijn gezicht weg voelen trekken omdat ik me de situatie dan weer realiseer.
Het gaat wel stukjes beter, ik kan tenminste weer soms lachen, er soms heel even niet aan denken. Maar meestal voel ik me naar, somber en alleen. Ben ik blij dat ik het superdruk heb met werk, kinderen en huishouden, zodat er weinig tijd over is om na te denken.
En ik heb een hekel aan zelfmedelijden, ik ben best wel van het aanpakken en doorgaan. Dat doe ik ook, voor de buitenwereld. Ik praat er bijna met niemand meer over, tranen bewaar ik voor mezelf en 1 hele lieve Viva-vriendin met wie ik hele avonden kan whatsappen wanneer ik me zo voel.
Ik schaam mezelf eigenlijk best wel dat ik er na een jaar nog zo in 'blijf hangen', vind dat het al over zou moeten zijn, dat ik hem en ons leven zoals het was, ons gezinnetje niet meer zou mogen missen, er klaar mee moet zijn. En dan geef ik mezelf weer een schop onder mijn kont en gaat het weer heel even wat beter.
Maar diep van binnen blijft het zo naar voelen.
Ik wil me zo graag weer gelukkig voelen en niet meer zo leeg.
Hoe kom ik verder?
Allereerst blijf ik ontzettende schuldgevoelens houden naar onze kinderen, die het er nog steeds moeilijk mee hebben. Ze gaan niet altijd even graag naar hun vader (mijn twee tieners) , het wisselen van huis geeft bij de jongste veel onrust en ook dat het financieel veel zwaarder is geworden en er gewoon heel veel niet meer kan vind ik erg moeilijk voor ze.
Ik vind de verantwoording alleen voor de kinderen hebben best heel zwaar en moeilijk soms.
Zelf heb ik er ook moeite mee. Ook al kan ik ook best wel genieten van een avondje of dagje weg met een vriendin, ik zie elke keer weer enorm op tegen de dagen dat ze bij hem zijn. Ik ben nog steeds best wel geforceerd bezig die weekenden en avonden vol te plannen, zodat ik me maar niet te veel alleen voel. Vooral als ik weet dat hij met de kinderen naar familie of vrienden is, kan ik me echt heel erg alleen en buitengesloten voelen.
En ik heb vreselijk veel moeite met onze veranderde verhouding. Ook al zou ik hem niet meer terugwillen verstandelijk gezien, ergens hou ik nog steeds van hem en heb ik er erg veel moeite mee dat de emotionele afstand tussen ons steeds groter wordt. Degene die eens 'mijn grote liefde' was, staat steeds verder bij me vandaan (ook al wil hij verschrikkelijk graag vrienden en 'beste maatjes' blijven).
Ik voel me bijna altijd als 'alleenstaande' een derde wiel aan de wagen bij vrienden, ook al zijn ze lief en warm voor me. Bijvoorbeeld met oudjaar ben ik uitgenodigd bij getrouwde vrienden en er komen nog meer getrouwde vrienden met kinderen. Ik ben de enige die om twaalf uur alleen mijn kinderen heeft om te kussen.
En die situatie zie ik niet gauw veranderen, want ik wil mijn kinderen niet ook nog een 'vreemde man' in hun leven aandoen.
Maar vooral het niet meer blij zijn. Elke nacht heel vroeg wakker worden met zo'n zwaar, leeg, naar gevoel. Ergens om moeten lachen, maar dan altijd die lach weer van mijn gezicht weg voelen trekken omdat ik me de situatie dan weer realiseer.
Het gaat wel stukjes beter, ik kan tenminste weer soms lachen, er soms heel even niet aan denken. Maar meestal voel ik me naar, somber en alleen. Ben ik blij dat ik het superdruk heb met werk, kinderen en huishouden, zodat er weinig tijd over is om na te denken.
En ik heb een hekel aan zelfmedelijden, ik ben best wel van het aanpakken en doorgaan. Dat doe ik ook, voor de buitenwereld. Ik praat er bijna met niemand meer over, tranen bewaar ik voor mezelf en 1 hele lieve Viva-vriendin met wie ik hele avonden kan whatsappen wanneer ik me zo voel.
Ik schaam mezelf eigenlijk best wel dat ik er na een jaar nog zo in 'blijf hangen', vind dat het al over zou moeten zijn, dat ik hem en ons leven zoals het was, ons gezinnetje niet meer zou mogen missen, er klaar mee moet zijn. En dan geef ik mezelf weer een schop onder mijn kont en gaat het weer heel even wat beter.
Maar diep van binnen blijft het zo naar voelen.
Ik wil me zo graag weer gelukkig voelen en niet meer zo leeg.
Hoe kom ik verder?
donderdag 13 december 2012 om 17:27
Hoof, ik quoot je even:quote:ik heb het altijd opgevangen voor hem dat hij zoveel werkt, nu moet hij zijn portie zorg nemen en vang ik hem niet meer op vwb werk. Maar dat is best lastig, idd omdat ik het nu fijn vind als de kids bij me zijn en het zorgen voor ze me vrolijk maakt en afleid van dat ik mijn leven op dit moment niet zo leuk vind.
Daar leid ik uit af dat je best meer zorg aan je ex zou kunnen overlaten, maar dat niet doet omdat je het zelf fijn vindt om de kinderen om je heen te hebben. Omdat je dan wordt afgeleid van het feit dat je je leven nu niet zo leuk vindt. Dat staat er toch?
quote:Heb zondag nog geprobeerd even te gaan zitten om 'mijn gedachten op papier te zetten', maar het lukte niet echt. Ik merkte dat ik echt diep in mijn gevoelens verzonk zeg maar, heel verdrietig werd en dat schrok me af op dat moment. Ben gestopt dus. Aankomend weekend ga ik er weer even voor zitten, Dan ben ik alleen en is het ook minder erg als al die gevoelens boven komen (terwijl dat me tegelijkertijd ook afschrikt, dat er dan niemand in huis is om door afgeleid te worden, weer vrolijk van te worden zeg maar).
Zoals ik het begrijp, is het maar deels vanwege de kinderen dat je bent gestopt met schrijven, maar ben je ook gewoon bang om je verdriet toe te laten. Dat begrijp ik wel hoor, maar waarom ontken je dat? Je maakt het er vooral jezelf moeilijk mee dat je de zaken anders voorstelt en je eigen motieven verdraait. Ik snap best dat ik moeilijke dingen heb geschreven die misschien niet zo leuk zijn om te lezen. Ik kan me ook voorstellen dat je je in een aantal dingen niet herkent: ik ken jou natuurlijk niet persoonlijk, dus ik kan er best naast zitten.
Wat ik hoop, is dat je serieus nadenkt over wat ik schrijf (doe je volgens mij ook hoor) en echt eerlijk bent tegenover jezelf (daar twijfel ik een beetje aan). Ik zie wel vaker tegenstrijdigheden in wat je schrijft, zoals de quotes hierboven. Het is denk ik voor jou heel goed om te proberen die tegenstrijdigheden onder de loep te nemen en uit te vinden hoe je er nu écht over denkt (en voelt). Misschien zijn een aantal dingen ook wel onbewust en komen daar die tegenstrijdigheden vandaan. Het is goed om die aan de oppervlakte te krijgen.
Daar leid ik uit af dat je best meer zorg aan je ex zou kunnen overlaten, maar dat niet doet omdat je het zelf fijn vindt om de kinderen om je heen te hebben. Omdat je dan wordt afgeleid van het feit dat je je leven nu niet zo leuk vindt. Dat staat er toch?
quote:Heb zondag nog geprobeerd even te gaan zitten om 'mijn gedachten op papier te zetten', maar het lukte niet echt. Ik merkte dat ik echt diep in mijn gevoelens verzonk zeg maar, heel verdrietig werd en dat schrok me af op dat moment. Ben gestopt dus. Aankomend weekend ga ik er weer even voor zitten, Dan ben ik alleen en is het ook minder erg als al die gevoelens boven komen (terwijl dat me tegelijkertijd ook afschrikt, dat er dan niemand in huis is om door afgeleid te worden, weer vrolijk van te worden zeg maar).
Zoals ik het begrijp, is het maar deels vanwege de kinderen dat je bent gestopt met schrijven, maar ben je ook gewoon bang om je verdriet toe te laten. Dat begrijp ik wel hoor, maar waarom ontken je dat? Je maakt het er vooral jezelf moeilijk mee dat je de zaken anders voorstelt en je eigen motieven verdraait. Ik snap best dat ik moeilijke dingen heb geschreven die misschien niet zo leuk zijn om te lezen. Ik kan me ook voorstellen dat je je in een aantal dingen niet herkent: ik ken jou natuurlijk niet persoonlijk, dus ik kan er best naast zitten.
Wat ik hoop, is dat je serieus nadenkt over wat ik schrijf (doe je volgens mij ook hoor) en echt eerlijk bent tegenover jezelf (daar twijfel ik een beetje aan). Ik zie wel vaker tegenstrijdigheden in wat je schrijft, zoals de quotes hierboven. Het is denk ik voor jou heel goed om te proberen die tegenstrijdigheden onder de loep te nemen en uit te vinden hoe je er nu écht over denkt (en voelt). Misschien zijn een aantal dingen ook wel onbewust en komen daar die tegenstrijdigheden vandaan. Het is goed om die aan de oppervlakte te krijgen.
Ga in therapie!
donderdag 13 december 2012 om 17:38
Wat therapie betreft, ik begreep dat je daar niet zo veel verder mee kwam. Ik zie je goede intenties wel, maar waarom had je er niet veel aan? Was het niet de goede psycholoog voor jou of was je zelf enigszins geblokkeerd?
Ik snap je dilemma over enerzijds verantwoordelijkheid nemen en die anderzijds aan je ex overlaten. Ik denk dat het belangrijk is daarin een duidelijke grens te bepalen. Wat is jouw gebied, waar ben jij verantwoordelijk voor, en wat is het gebied van je ex? Je kan hem niet dwingen om het thuis gezellig te maken bijvoorbeeld. Ik denk dat je de oplossing meer moet zoeken in goede structurele afspraken.
Nu slapen ze in de praktijk één nacht per 14 dagen bij hun vader. Dat is niet echt een stimulans om die rommelkamer nu eens op te ruimen en echte bedden aan te schaffen (hij zou vast ook niet weten waar hij er één kon kopen als jij hem niet op Ikea had gewezen ). Een ruimere omgangsregeling waarbij de kinderen wat langer achtereen bij hem zijn, is een veel betere stok achter de deur.
Ik begrijp wel dat de kinderen dat niet willen, maar dat is niet de enige vraag. Jullie zijn hun ouders, jullie moeten bepalen wat ik hun belang is. Met je oudste is dat niet echt aan de orde, denk ik. Ik weet niet hoe oud je middelste precies is (12?), maar ik denk dat je voor je twee jongsten wel afspraken kan maken.
Als je gaat scheiden, hebben de kinderen een loyaliteitsconflict. Jouw kinderen voelen heus wel aan dat jij je vrolijker voelt als zij er zijn (en zo niet, dan verzinnen ze dat zelf nog wel). Kinderen vinden het moeilijk de ene ouder achter te laten voor de andere. Die keuze moet je ze dan ook niet laten. Het beste is samen afspraken te maken en de kinderen voor een voldongen feit te stellen. Daarmee ontneem je ze de keus en dus ook het loyaliteitsconflict.
Goede langetermijnafspraken voor uitgebreidere omgang zijn in mijn optiek de basis voor een betere zorgverdeling en daardoor een groter verantwoordelijkheidsgevoel van je ex. Jij bent nu als achtervang permanent beschikbaar. Dat geeft een gevoel van vrijblijvendheid. Dat staat haaks op verantwoordelijkheid. De kinderen hebben meer tijd achter elkaar bij hun vader nodig om zich echt thuis te kunnen voelen bij hem. Dat geeft meer rust dan een nachtje per 14 dagen. Dan hebben ze niet eens een volle dag bij hem, waarop ze bij hem wakker worden en weer bij hem gaan slapen. Altijd weer inpakken en wegwezen. Ik zou als ik jou was dus daarop inzetten. En als hij een keer niet kan, dan regelt hij maar wat. Niet jou. Hij is dan verantwoordelijk. Jij gebruikt hem dus ook niet meer als oppas.
Ik snap je dilemma over enerzijds verantwoordelijkheid nemen en die anderzijds aan je ex overlaten. Ik denk dat het belangrijk is daarin een duidelijke grens te bepalen. Wat is jouw gebied, waar ben jij verantwoordelijk voor, en wat is het gebied van je ex? Je kan hem niet dwingen om het thuis gezellig te maken bijvoorbeeld. Ik denk dat je de oplossing meer moet zoeken in goede structurele afspraken.
Nu slapen ze in de praktijk één nacht per 14 dagen bij hun vader. Dat is niet echt een stimulans om die rommelkamer nu eens op te ruimen en echte bedden aan te schaffen (hij zou vast ook niet weten waar hij er één kon kopen als jij hem niet op Ikea had gewezen ). Een ruimere omgangsregeling waarbij de kinderen wat langer achtereen bij hem zijn, is een veel betere stok achter de deur.
Ik begrijp wel dat de kinderen dat niet willen, maar dat is niet de enige vraag. Jullie zijn hun ouders, jullie moeten bepalen wat ik hun belang is. Met je oudste is dat niet echt aan de orde, denk ik. Ik weet niet hoe oud je middelste precies is (12?), maar ik denk dat je voor je twee jongsten wel afspraken kan maken.
Als je gaat scheiden, hebben de kinderen een loyaliteitsconflict. Jouw kinderen voelen heus wel aan dat jij je vrolijker voelt als zij er zijn (en zo niet, dan verzinnen ze dat zelf nog wel). Kinderen vinden het moeilijk de ene ouder achter te laten voor de andere. Die keuze moet je ze dan ook niet laten. Het beste is samen afspraken te maken en de kinderen voor een voldongen feit te stellen. Daarmee ontneem je ze de keus en dus ook het loyaliteitsconflict.
Goede langetermijnafspraken voor uitgebreidere omgang zijn in mijn optiek de basis voor een betere zorgverdeling en daardoor een groter verantwoordelijkheidsgevoel van je ex. Jij bent nu als achtervang permanent beschikbaar. Dat geeft een gevoel van vrijblijvendheid. Dat staat haaks op verantwoordelijkheid. De kinderen hebben meer tijd achter elkaar bij hun vader nodig om zich echt thuis te kunnen voelen bij hem. Dat geeft meer rust dan een nachtje per 14 dagen. Dan hebben ze niet eens een volle dag bij hem, waarop ze bij hem wakker worden en weer bij hem gaan slapen. Altijd weer inpakken en wegwezen. Ik zou als ik jou was dus daarop inzetten. En als hij een keer niet kan, dan regelt hij maar wat. Niet jou. Hij is dan verantwoordelijk. Jij gebruikt hem dus ook niet meer als oppas.
Ga in therapie!
donderdag 13 december 2012 om 18:11
Misschien een goed idee inderdaad
Meen je nu serieus dat jullie geen oppas willen? Hoe ga je dat een leven lang volhouden? Ok, je oudste kan inmiddels natuurlijk wel oppassen. Dat lijkt me een veel betere oplossing dan dat jij afhankelijk blijft van hem om een keer weg te kunnen. Want daar komt het op neer. Je schreef dat jij voor hem als achtervang fungeert (m.a.w. als hij een keer niet kan, dan vang jij het op), maar dat het andersom in de praktijk vaak niet werkt.
De kinderen wonen bij jou en daarom ben jij automatisch in het nadeel van die principiële afspraak. In feite is hij volkomen vrij, want jij bent altijd beschikbaar, en ben jij alleen vrij als het hem uitkomt want... jij bent altijd beschikbaar. Waarom geen oppas inschakelen? Wiens idee was dat? Het is natuurlijk wel de perfecte manier om nog heel lang aan elkaar vast te blijven zitten.
Als je jongste dochter nogal gevoelig is, snap ik helemaal niet waarom je zo'n afwisselende regeling hebt en dan ook nog accepteert dat hij regelmatig afzegt of wisselt. Zij moet toch weten waar ze op kan rekenen? Daarnaast snap ik niet waarom je wacht tot zijn woonsituatie verbetert. Gaat hij weer verhuizen? Of bedoel je tot hij het een beetje gezellig voor de kinderen maakt thuis? Het is voor je jongste toch juist veel duidelijker om gewoon één regeling in te voeren en dat die wordt uitgevoerd? Geen regeling die steeds wordt bijgesteld en die moet uitkomen op de uiteindelijke regeling uit het ouderschapsplan. Waar is dat ouderschapsplan dan voor?
Ik begrijp heel goed hoe naar die weekends alleen kunnen zijn. Nu heb jij natuurlijk ook nooit meer dan één nacht geen kinderen en nooit een hele dag. Maar een weekend lang in je oude kloffie rondlopen en chocola eten is niet echt hetzelfde als je verdriet toelaten. Daar zit nog heel veel van, dat is wel duidelijk.
Ik denk overigens niet dat het erg hoeft te zijn als je kinderen je verdriet zien. Ze voelen het toch wel aan dat dat er zit. Het kan juist ook heel goed zijn om ze uit te leggen dat je in een dagboek schrijft omdat jij het soms ook moeilijk hebt met de scheiding (dat kan voor de kinderen ook een heel fijn idee zijn, dan is er dus ook plaats voor hun verdriet). Je kan gewoon zeggen dat je een uurtje in je dagboek gaat schrijven.
Wat het eerste stukje betreft, is het nu dan niet zo dat je hem opvangt als hij werkt? Is dat niet per definitie zo als hij nog steeds 80/90 uur per week werkt?
Meen je nu serieus dat jullie geen oppas willen? Hoe ga je dat een leven lang volhouden? Ok, je oudste kan inmiddels natuurlijk wel oppassen. Dat lijkt me een veel betere oplossing dan dat jij afhankelijk blijft van hem om een keer weg te kunnen. Want daar komt het op neer. Je schreef dat jij voor hem als achtervang fungeert (m.a.w. als hij een keer niet kan, dan vang jij het op), maar dat het andersom in de praktijk vaak niet werkt.
De kinderen wonen bij jou en daarom ben jij automatisch in het nadeel van die principiële afspraak. In feite is hij volkomen vrij, want jij bent altijd beschikbaar, en ben jij alleen vrij als het hem uitkomt want... jij bent altijd beschikbaar. Waarom geen oppas inschakelen? Wiens idee was dat? Het is natuurlijk wel de perfecte manier om nog heel lang aan elkaar vast te blijven zitten.
Als je jongste dochter nogal gevoelig is, snap ik helemaal niet waarom je zo'n afwisselende regeling hebt en dan ook nog accepteert dat hij regelmatig afzegt of wisselt. Zij moet toch weten waar ze op kan rekenen? Daarnaast snap ik niet waarom je wacht tot zijn woonsituatie verbetert. Gaat hij weer verhuizen? Of bedoel je tot hij het een beetje gezellig voor de kinderen maakt thuis? Het is voor je jongste toch juist veel duidelijker om gewoon één regeling in te voeren en dat die wordt uitgevoerd? Geen regeling die steeds wordt bijgesteld en die moet uitkomen op de uiteindelijke regeling uit het ouderschapsplan. Waar is dat ouderschapsplan dan voor?
Ik begrijp heel goed hoe naar die weekends alleen kunnen zijn. Nu heb jij natuurlijk ook nooit meer dan één nacht geen kinderen en nooit een hele dag. Maar een weekend lang in je oude kloffie rondlopen en chocola eten is niet echt hetzelfde als je verdriet toelaten. Daar zit nog heel veel van, dat is wel duidelijk.
Ik denk overigens niet dat het erg hoeft te zijn als je kinderen je verdriet zien. Ze voelen het toch wel aan dat dat er zit. Het kan juist ook heel goed zijn om ze uit te leggen dat je in een dagboek schrijft omdat jij het soms ook moeilijk hebt met de scheiding (dat kan voor de kinderen ook een heel fijn idee zijn, dan is er dus ook plaats voor hun verdriet). Je kan gewoon zeggen dat je een uurtje in je dagboek gaat schrijven.
Wat het eerste stukje betreft, is het nu dan niet zo dat je hem opvangt als hij werkt? Is dat niet per definitie zo als hij nog steeds 80/90 uur per week werkt?
Ga in therapie!
donderdag 13 december 2012 om 18:21
Ik heb niet alles gelezen, maar het lijkt me heel goed als je eens single kennissen/vrienden krijgt.
Ik krijg ook het idee dat jed de neiging hebt om de scheiding en de gevolgen voor de kinderen een beetje op te blazen
Er zijn elke dag mensen die scheiden en elke dag kinderen die daar mee moeten dealen.
Of heb je je huwelijk na dat je ex bij e is weggegaan enorm geiddealiseerd?
Ik krijg ook het idee dat jed de neiging hebt om de scheiding en de gevolgen voor de kinderen een beetje op te blazen
Er zijn elke dag mensen die scheiden en elke dag kinderen die daar mee moeten dealen.
Of heb je je huwelijk na dat je ex bij e is weggegaan enorm geiddealiseerd?
donderdag 13 december 2012 om 18:26
Tja, dat er elke dag mensen scheiden wil niet zeggen dat de kinderen daar niks van meekrijgen. Maar ze gaan er niet dood van en ze krijgen er ook geen trauma van. Dat gebeurt alleen als je het als ouders echt heel fout aanpakt. Het is denk ik meer Hova's schuldgevoel dat haar erg in de weg zit.
Single vriendinnen en kennissen krijgen is inderdaad een heel goed idee!
Single vriendinnen en kennissen krijgen is inderdaad een heel goed idee!
Ga in therapie!
donderdag 13 december 2012 om 18:38
[quote]dubiootje schreef op 13 december 2012 @ 18:26:
Tja, dat er elke dag mensen scheiden wil niet zeggen dat de kinderen daar niks van meekrijgen. Maar ze gaan er niet dood van en ze krijgen er ook geen trauma van. Dat gebeurt alleen als je het als ouders echt heel fout aanpakt. Het is denk ik meer Hova's schuldgevoel dat haar erg in de weg zit.
Precies Hova 's schuldgevoel zit haar in de weg, maar zo te lezen is dat schuldgevoel nergens op gebaseerd.Misschien iets om over te praten met een hulpverlener/maatschappelijk werkster?
Kijk ook eens op fellas.nl en nmlk.nl.
Tja, dat er elke dag mensen scheiden wil niet zeggen dat de kinderen daar niks van meekrijgen. Maar ze gaan er niet dood van en ze krijgen er ook geen trauma van. Dat gebeurt alleen als je het als ouders echt heel fout aanpakt. Het is denk ik meer Hova's schuldgevoel dat haar erg in de weg zit.
Precies Hova 's schuldgevoel zit haar in de weg, maar zo te lezen is dat schuldgevoel nergens op gebaseerd.Misschien iets om over te praten met een hulpverlener/maatschappelijk werkster?
Kijk ook eens op fellas.nl en nmlk.nl.
donderdag 13 december 2012 om 19:04
Dank je, Elbonita
Hova, ik quoot je nog een keer hoor, want ik vind het echt moeilijk je te volgen. Je spreekt jezelf alweer tegen.
quote:Het deel wat jij 'oneerlijk' noemt, over dat ik door zijn keuze voor vrijheid in een nog vaster stramien zit, voel ik ook wel zo ja. Ik heb toen we nog samen waren nooit de behoefte aan meer vrijheid oid gevoeld, maar nu voel ik me wel vaak beperkt. Doordat je geen partner meer hebt, wil ik toch vaker weg 's avonds, misschien over een tijdje weer het met iemand proberen. Maar waar haal ik die vrije tijd vandaan? Ik wil de kinderen niet te vaak naar een oppas brengen, maar ben nu wel zo goed als volledig alleen verantwoordelijk voor ze. Dat heb ik hem weleens geprobeerd duidelijk te maken, maar dat landde niet echt geloof ik....
Maar het blijft wel schipperen, er is niet veel me-time meer... (en dan klaagt hij nog als hij de kinderen na een weekend komt terugbrengen, dat hij zijn hele huis nog moet doen want de kinderen maken zoveel troep....Weet jij eigenlijk wel wat je voelt, Hova?
Hova, ik quoot je nog een keer hoor, want ik vind het echt moeilijk je te volgen. Je spreekt jezelf alweer tegen.
quote:Het deel wat jij 'oneerlijk' noemt, over dat ik door zijn keuze voor vrijheid in een nog vaster stramien zit, voel ik ook wel zo ja. Ik heb toen we nog samen waren nooit de behoefte aan meer vrijheid oid gevoeld, maar nu voel ik me wel vaak beperkt. Doordat je geen partner meer hebt, wil ik toch vaker weg 's avonds, misschien over een tijdje weer het met iemand proberen. Maar waar haal ik die vrije tijd vandaan? Ik wil de kinderen niet te vaak naar een oppas brengen, maar ben nu wel zo goed als volledig alleen verantwoordelijk voor ze. Dat heb ik hem weleens geprobeerd duidelijk te maken, maar dat landde niet echt geloof ik....
Maar het blijft wel schipperen, er is niet veel me-time meer... (en dan klaagt hij nog als hij de kinderen na een weekend komt terugbrengen, dat hij zijn hele huis nog moet doen want de kinderen maken zoveel troep....Weet jij eigenlijk wel wat je voelt, Hova?
Ga in therapie!
donderdag 13 december 2012 om 19:10
Als ik het goed samenvat:
- willen jullie geen oppas inschakelen
- neem jij bijna alle zorg op je
- neem jij daarnaast soms zijn zorg over
- doet hij dat andersom meestal niet
- wil jij graag wat vaker weg maar kan dat niet
- werkt hij nog steeds 80/90 uur per week
- gaat hij feesten met 30/35-jarigen
- klaagt hij dat hij het huis nog op moet ruimen als de kinderen een nachtje geweest zijn
- draai jij overal voor op
- werk je daarnaast ook en laat je het huishouden mét drie kinderen draaien.
- willen jullie geen oppas inschakelen
- neem jij bijna alle zorg op je
- neem jij daarnaast soms zijn zorg over
- doet hij dat andersom meestal niet
- wil jij graag wat vaker weg maar kan dat niet
- werkt hij nog steeds 80/90 uur per week
- gaat hij feesten met 30/35-jarigen
- klaagt hij dat hij het huis nog op moet ruimen als de kinderen een nachtje geweest zijn
- draai jij overal voor op
- werk je daarnaast ook en laat je het huishouden mét drie kinderen draaien.
Ga in therapie!
donderdag 13 december 2012 om 19:23
Hova,
Jullie willen terecht geen vechtscheiding. De kans dat jullie daar toch in terecht komen is groter als er allemaal onduidelijkheden, leugens, toezeggingen die niet nagekomen worden en ingeslepen foute patronen zijn.
Natuurlijk zijn veel dingen nog niet duidelijk. Als hij nog geen vast huis heeft wordt het lastig om van zijn huis een vaste plek te maken. Maar er is wel een verschil tussen een kamer verven/behangen en geen bed hebben. Wil hij dat de kinderen bij hem kamperen tussen de dozen of wil hij dat ze bij hem een (al dan niet ideaal) plekje hebben?
Stel hem die vraag en laat hem vervolgens bij ikea/marktplaats/watdanook een bed uitzoeken!
Flexibel zijn als hij een afspraak niet kan nakomen op een bepaald tijdstip is (mits het geen gewoonte wordt) natuurlijk prettig, maar aan het lijntje gehouden worden met "ik kom er op terug" en er vervolgens zelf weer achteraan moeten is gewoon niet goed. Zoals het ook vreemd is dat je zoon geen sleutel gekregen heeft. Als hij dat niet wil is dat jammer, maar door laksheid zijn zoon *brok-in-de-keel-kerststemmetje* twee uur in de vrieskou laten staan.... niet lief!
En weer maatjes zijn.. dat lukt misschien wel weer. Maar dat heeft nu geen prioriteit. Een prettige, duidelijke omgang met elkaar wel. Daarbij veel voor elkaar over hebben is prachtig. En het hoeft niet 50/50 verdeeld te zijn vind ik. Maar wat ik nu lees is dat jij flexibel bent en veel voor hem (en zijn band met jullie kinderen) over hebt. En andersom neemt hij de flexibiliteit die jij hem geeft. Wat geeft hij? En als het te weinig is, is hij zich daar van bewust?
Jullie willen terecht geen vechtscheiding. De kans dat jullie daar toch in terecht komen is groter als er allemaal onduidelijkheden, leugens, toezeggingen die niet nagekomen worden en ingeslepen foute patronen zijn.
Natuurlijk zijn veel dingen nog niet duidelijk. Als hij nog geen vast huis heeft wordt het lastig om van zijn huis een vaste plek te maken. Maar er is wel een verschil tussen een kamer verven/behangen en geen bed hebben. Wil hij dat de kinderen bij hem kamperen tussen de dozen of wil hij dat ze bij hem een (al dan niet ideaal) plekje hebben?
Stel hem die vraag en laat hem vervolgens bij ikea/marktplaats/watdanook een bed uitzoeken!
Flexibel zijn als hij een afspraak niet kan nakomen op een bepaald tijdstip is (mits het geen gewoonte wordt) natuurlijk prettig, maar aan het lijntje gehouden worden met "ik kom er op terug" en er vervolgens zelf weer achteraan moeten is gewoon niet goed. Zoals het ook vreemd is dat je zoon geen sleutel gekregen heeft. Als hij dat niet wil is dat jammer, maar door laksheid zijn zoon *brok-in-de-keel-kerststemmetje* twee uur in de vrieskou laten staan.... niet lief!
En weer maatjes zijn.. dat lukt misschien wel weer. Maar dat heeft nu geen prioriteit. Een prettige, duidelijke omgang met elkaar wel. Daarbij veel voor elkaar over hebben is prachtig. En het hoeft niet 50/50 verdeeld te zijn vind ik. Maar wat ik nu lees is dat jij flexibel bent en veel voor hem (en zijn band met jullie kinderen) over hebt. En andersom neemt hij de flexibiliteit die jij hem geeft. Wat geeft hij? En als het te weinig is, is hij zich daar van bewust?
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
donderdag 13 december 2012 om 19:52
Hova, je topic heet 'Hoe kom ik verder?'
Hoe staat dat er, zo'n twee weken verder, voor?
Er staat je nog steeds een hoop in de weg om daadwerkelijk verder te komen. Praktische dingen als het concreet maken van de scheiding, maar ook jouw innerlijke gevecht met schuldgevoelens en pijn.
Hoe zit het met je verdriet Hova? Dubio vroeg het ook al treffend: Weet je eigenlijk wel wat je voelt? Mag dat er ook zijn?
Verdriet, wanhoop, angst.... het schrikbeeld van leegte en eenzaamheid (dat lege bed), een leven zònder partner, je aandacht richten op een eigen leven (zonder inbreng van hem)...denken en handelen vanuit autonomie.
Wat vind jij belangrijk in jouw leven (los van partner en kinderen)? Weet je dat eigenlijk wel?
En hoe doe je dat, alleen? Hoe vul je je tijd en hoe word je vriendjes met jezelf? In je eentje?
Wat is er mis met een dag in een pyama lopen en chocolade eten, trouwens? De ogen uit je kop janken? Het niet weten waar te zoeken? Misschien heeft zo'n dag je wel een hoop te leren. Over jezelf en je mechanismen. Over wat moet en mag. Over overgave en loslaten.
Je wilt verder Hova, maar daarvoor is er nog een hoop werk te verzetten. Een hoop obstakels op te ruimen. Vooral de onzichtbare, die jij maskeert en waar je je voor verschuilt. Die vanbinnen, die vooralsnog te pijnlijk lijken om zelfs maar naar te kijken.
Toch is dat de enige weg. Ze gaan namelijk niet vanzelf weg. Jij moet ze opruimen. Traan voor traan. Wond voor wond.....
Hoe staat dat er, zo'n twee weken verder, voor?
Er staat je nog steeds een hoop in de weg om daadwerkelijk verder te komen. Praktische dingen als het concreet maken van de scheiding, maar ook jouw innerlijke gevecht met schuldgevoelens en pijn.
Hoe zit het met je verdriet Hova? Dubio vroeg het ook al treffend: Weet je eigenlijk wel wat je voelt? Mag dat er ook zijn?
Verdriet, wanhoop, angst.... het schrikbeeld van leegte en eenzaamheid (dat lege bed), een leven zònder partner, je aandacht richten op een eigen leven (zonder inbreng van hem)...denken en handelen vanuit autonomie.
Wat vind jij belangrijk in jouw leven (los van partner en kinderen)? Weet je dat eigenlijk wel?
En hoe doe je dat, alleen? Hoe vul je je tijd en hoe word je vriendjes met jezelf? In je eentje?
Wat is er mis met een dag in een pyama lopen en chocolade eten, trouwens? De ogen uit je kop janken? Het niet weten waar te zoeken? Misschien heeft zo'n dag je wel een hoop te leren. Over jezelf en je mechanismen. Over wat moet en mag. Over overgave en loslaten.
Je wilt verder Hova, maar daarvoor is er nog een hoop werk te verzetten. Een hoop obstakels op te ruimen. Vooral de onzichtbare, die jij maskeert en waar je je voor verschuilt. Die vanbinnen, die vooralsnog te pijnlijk lijken om zelfs maar naar te kijken.
Toch is dat de enige weg. Ze gaan namelijk niet vanzelf weg. Jij moet ze opruimen. Traan voor traan. Wond voor wond.....
donderdag 13 december 2012 om 20:14
Je moet gaan voelen Hova. Leren voelen.
Ik lees zoveel verstandelijke overwegingen in jouw posts. In je argumenatie, in je verweer, in de uitleg...
Ook in deze post is allemaal.... 'ik weet... ik weet...'
Er is niks mis met jouw weten Hova. Je verstand werkt prima en stuwt je voorwaarts. Je pragmatisme ook. En je kracht.
Waar het spaak loopt gaat het over je gevoel. Gevoelens, emoties.
Weet jij eigenlijk wel wat je voelt? En mag je dat voelen?
Wees eens een héél weekend alleen. Ga oefenen. Wees maar bang, wees maar eenzaam. Voel maar hoe dat is en kijk maar wat er gebeurt. Stap uit je comfortzone en daag jezelf uit. Dáár ga je voelen en dáár ga je leren en dáár komen je antwoorden om verder te komen. Niet rationeel bezig zijn, niet afleiden, niet met anderen bezig zijn, niet rommelen... maar bewust voelen en waarnemen (mindfulness). Daar zit je pijn maar ook je vrijheid.
Ik lees zoveel verstandelijke overwegingen in jouw posts. In je argumenatie, in je verweer, in de uitleg...
Ook in deze post is allemaal.... 'ik weet... ik weet...'
Er is niks mis met jouw weten Hova. Je verstand werkt prima en stuwt je voorwaarts. Je pragmatisme ook. En je kracht.
Waar het spaak loopt gaat het over je gevoel. Gevoelens, emoties.
Weet jij eigenlijk wel wat je voelt? En mag je dat voelen?
Wees eens een héél weekend alleen. Ga oefenen. Wees maar bang, wees maar eenzaam. Voel maar hoe dat is en kijk maar wat er gebeurt. Stap uit je comfortzone en daag jezelf uit. Dáár ga je voelen en dáár ga je leren en dáár komen je antwoorden om verder te komen. Niet rationeel bezig zijn, niet afleiden, niet met anderen bezig zijn, niet rommelen... maar bewust voelen en waarnemen (mindfulness). Daar zit je pijn maar ook je vrijheid.
donderdag 13 december 2012 om 20:17
quote:hova schreef op 13 december 2012 @ 20:05:
Ik kom niet echt meer tot dingen die ik vroeger zo heerlijk vond om te doen; urenlang boeken lezen, verhalen schrijven, schilderen, veel uren bij mijn paard doorbrengen; stuk voor stuk dingen die ik altijd heel waardevol heb gevonden maar waar ik niet veel energie meer voor heb of iets dergelijks....
Dit is veelzeggend.
Mag het eigenlijk nog wel van je?
Ik kom niet echt meer tot dingen die ik vroeger zo heerlijk vond om te doen; urenlang boeken lezen, verhalen schrijven, schilderen, veel uren bij mijn paard doorbrengen; stuk voor stuk dingen die ik altijd heel waardevol heb gevonden maar waar ik niet veel energie meer voor heb of iets dergelijks....
Dit is veelzeggend.
Mag het eigenlijk nog wel van je?
donderdag 13 december 2012 om 21:00
quote:hova schreef op 13 december 2012 @ 20:31: Het weekend van de 29e was ik net voor aan het bedenken wat ik dan eens zou gaan doen (ik plan dat altijd van tevoren, hoe triest, word altijd onrustig als er zo'n weekend niets staat).
Maar ik ga het gewoon doen; dat weekend niks plannen, gewoon dat weekend alleen zijn, met mijn hondje, even naar mijn paardje toe.
Voelt alsof dat triest is, zielig dat je een heel weekend alleen bent. Zoiets...
Mag het niet van mezelf? Daar moest ik even over nadenken...
Het is niet dat het niet mag denk ik, maar er zijn zoveel dingen die nog moeten. Ik wil tijd aan/met de kinderen besteden, er ligt altijd achterstallig werk, huis moet hoop aan opgeknapt, wasjes die nog gestreken moeten, van alles. En ook al neem ik me voor te gaan lezen, ga ik daadwerkelijk zitten met een boek, dan lukt het nog niet. Zit teveel onrust in me of zo.
Net zoals met mijn paard, dat was altijd de ultieme ontspanning voor me, op mijn paard denk ik nergens aan, alleen met de training bezig. Lukt ook niet meer. Ik doe wat ik moet doen, doe die training, maar geniet en ontspan niet, blijf niet nog even lekker met mijn paard rommelen, knuffelen en poetsen, naar ga meteen naar huis. Schuldgevoel naar mijn paard dat ik meteen weg ga, maar thuis is ook nog zoveel te doen. Waar ik vervolgens dan weer niet aan toe kom... .
Moeten moeten
Triest en zielig
Onrust
Niet genieten
Niet ontspannen
Schuldgevoel.
Misschien is een en ander nodig aan herziening toe?
Waar heb jij eigenlijk behoefte aan en kom je jezelf daarin tegemoet?
Maar ik ga het gewoon doen; dat weekend niks plannen, gewoon dat weekend alleen zijn, met mijn hondje, even naar mijn paardje toe.
Voelt alsof dat triest is, zielig dat je een heel weekend alleen bent. Zoiets...
Mag het niet van mezelf? Daar moest ik even over nadenken...
Het is niet dat het niet mag denk ik, maar er zijn zoveel dingen die nog moeten. Ik wil tijd aan/met de kinderen besteden, er ligt altijd achterstallig werk, huis moet hoop aan opgeknapt, wasjes die nog gestreken moeten, van alles. En ook al neem ik me voor te gaan lezen, ga ik daadwerkelijk zitten met een boek, dan lukt het nog niet. Zit teveel onrust in me of zo.
Net zoals met mijn paard, dat was altijd de ultieme ontspanning voor me, op mijn paard denk ik nergens aan, alleen met de training bezig. Lukt ook niet meer. Ik doe wat ik moet doen, doe die training, maar geniet en ontspan niet, blijf niet nog even lekker met mijn paard rommelen, knuffelen en poetsen, naar ga meteen naar huis. Schuldgevoel naar mijn paard dat ik meteen weg ga, maar thuis is ook nog zoveel te doen. Waar ik vervolgens dan weer niet aan toe kom... .
Moeten moeten
Triest en zielig
Onrust
Niet genieten
Niet ontspannen
Schuldgevoel.
Misschien is een en ander nodig aan herziening toe?
Waar heb jij eigenlijk behoefte aan en kom je jezelf daarin tegemoet?
donderdag 13 december 2012 om 21:05
Iets niet mogen van jezelf kan je perfect maskeren door er van alles vóór te zetten dat mòet.
Dat mòet allemaal eerst gebeuren voordat je màg ontspannen en genieten van jezelf.
Gek genoeg komen er dan altijd kinken in de kabel.
De lijst mòeten lijkt eindeloos en als je dan eindelijk màg, ben je te onrustig en wil het niet.
Nah hè, da's gek!
Dat mòet allemaal eerst gebeuren voordat je màg ontspannen en genieten van jezelf.
Gek genoeg komen er dan altijd kinken in de kabel.
De lijst mòeten lijkt eindeloos en als je dan eindelijk màg, ben je te onrustig en wil het niet.
Nah hè, da's gek!
