Psyche
alle pijlers
Hoe kom ik verder?
maandag 26 november 2012 om 05:54
Nu alweer een jaar geleden is mijn bijna-ex bij mij weggegaan. En ook al zou ik hem verstandelijk gezien niet meer terugwillen (mijn respect voor hem verdwijnt nog elke dag een stukje meer), toch kan ik maar geen vrede met de situatie krijgen zoals die nu is, ondanks therapie.
Allereerst blijf ik ontzettende schuldgevoelens houden naar onze kinderen, die het er nog steeds moeilijk mee hebben. Ze gaan niet altijd even graag naar hun vader (mijn twee tieners) , het wisselen van huis geeft bij de jongste veel onrust en ook dat het financieel veel zwaarder is geworden en er gewoon heel veel niet meer kan vind ik erg moeilijk voor ze.
Ik vind de verantwoording alleen voor de kinderen hebben best heel zwaar en moeilijk soms.
Zelf heb ik er ook moeite mee. Ook al kan ik ook best wel genieten van een avondje of dagje weg met een vriendin, ik zie elke keer weer enorm op tegen de dagen dat ze bij hem zijn. Ik ben nog steeds best wel geforceerd bezig die weekenden en avonden vol te plannen, zodat ik me maar niet te veel alleen voel. Vooral als ik weet dat hij met de kinderen naar familie of vrienden is, kan ik me echt heel erg alleen en buitengesloten voelen.
En ik heb vreselijk veel moeite met onze veranderde verhouding. Ook al zou ik hem niet meer terugwillen verstandelijk gezien, ergens hou ik nog steeds van hem en heb ik er erg veel moeite mee dat de emotionele afstand tussen ons steeds groter wordt. Degene die eens 'mijn grote liefde' was, staat steeds verder bij me vandaan (ook al wil hij verschrikkelijk graag vrienden en 'beste maatjes' blijven).
Ik voel me bijna altijd als 'alleenstaande' een derde wiel aan de wagen bij vrienden, ook al zijn ze lief en warm voor me. Bijvoorbeeld met oudjaar ben ik uitgenodigd bij getrouwde vrienden en er komen nog meer getrouwde vrienden met kinderen. Ik ben de enige die om twaalf uur alleen mijn kinderen heeft om te kussen.
En die situatie zie ik niet gauw veranderen, want ik wil mijn kinderen niet ook nog een 'vreemde man' in hun leven aandoen.
Maar vooral het niet meer blij zijn. Elke nacht heel vroeg wakker worden met zo'n zwaar, leeg, naar gevoel. Ergens om moeten lachen, maar dan altijd die lach weer van mijn gezicht weg voelen trekken omdat ik me de situatie dan weer realiseer.
Het gaat wel stukjes beter, ik kan tenminste weer soms lachen, er soms heel even niet aan denken. Maar meestal voel ik me naar, somber en alleen. Ben ik blij dat ik het superdruk heb met werk, kinderen en huishouden, zodat er weinig tijd over is om na te denken.
En ik heb een hekel aan zelfmedelijden, ik ben best wel van het aanpakken en doorgaan. Dat doe ik ook, voor de buitenwereld. Ik praat er bijna met niemand meer over, tranen bewaar ik voor mezelf en 1 hele lieve Viva-vriendin met wie ik hele avonden kan whatsappen wanneer ik me zo voel.
Ik schaam mezelf eigenlijk best wel dat ik er na een jaar nog zo in 'blijf hangen', vind dat het al over zou moeten zijn, dat ik hem en ons leven zoals het was, ons gezinnetje niet meer zou mogen missen, er klaar mee moet zijn. En dan geef ik mezelf weer een schop onder mijn kont en gaat het weer heel even wat beter.
Maar diep van binnen blijft het zo naar voelen.
Ik wil me zo graag weer gelukkig voelen en niet meer zo leeg.
Hoe kom ik verder?
Allereerst blijf ik ontzettende schuldgevoelens houden naar onze kinderen, die het er nog steeds moeilijk mee hebben. Ze gaan niet altijd even graag naar hun vader (mijn twee tieners) , het wisselen van huis geeft bij de jongste veel onrust en ook dat het financieel veel zwaarder is geworden en er gewoon heel veel niet meer kan vind ik erg moeilijk voor ze.
Ik vind de verantwoording alleen voor de kinderen hebben best heel zwaar en moeilijk soms.
Zelf heb ik er ook moeite mee. Ook al kan ik ook best wel genieten van een avondje of dagje weg met een vriendin, ik zie elke keer weer enorm op tegen de dagen dat ze bij hem zijn. Ik ben nog steeds best wel geforceerd bezig die weekenden en avonden vol te plannen, zodat ik me maar niet te veel alleen voel. Vooral als ik weet dat hij met de kinderen naar familie of vrienden is, kan ik me echt heel erg alleen en buitengesloten voelen.
En ik heb vreselijk veel moeite met onze veranderde verhouding. Ook al zou ik hem niet meer terugwillen verstandelijk gezien, ergens hou ik nog steeds van hem en heb ik er erg veel moeite mee dat de emotionele afstand tussen ons steeds groter wordt. Degene die eens 'mijn grote liefde' was, staat steeds verder bij me vandaan (ook al wil hij verschrikkelijk graag vrienden en 'beste maatjes' blijven).
Ik voel me bijna altijd als 'alleenstaande' een derde wiel aan de wagen bij vrienden, ook al zijn ze lief en warm voor me. Bijvoorbeeld met oudjaar ben ik uitgenodigd bij getrouwde vrienden en er komen nog meer getrouwde vrienden met kinderen. Ik ben de enige die om twaalf uur alleen mijn kinderen heeft om te kussen.
En die situatie zie ik niet gauw veranderen, want ik wil mijn kinderen niet ook nog een 'vreemde man' in hun leven aandoen.
Maar vooral het niet meer blij zijn. Elke nacht heel vroeg wakker worden met zo'n zwaar, leeg, naar gevoel. Ergens om moeten lachen, maar dan altijd die lach weer van mijn gezicht weg voelen trekken omdat ik me de situatie dan weer realiseer.
Het gaat wel stukjes beter, ik kan tenminste weer soms lachen, er soms heel even niet aan denken. Maar meestal voel ik me naar, somber en alleen. Ben ik blij dat ik het superdruk heb met werk, kinderen en huishouden, zodat er weinig tijd over is om na te denken.
En ik heb een hekel aan zelfmedelijden, ik ben best wel van het aanpakken en doorgaan. Dat doe ik ook, voor de buitenwereld. Ik praat er bijna met niemand meer over, tranen bewaar ik voor mezelf en 1 hele lieve Viva-vriendin met wie ik hele avonden kan whatsappen wanneer ik me zo voel.
Ik schaam mezelf eigenlijk best wel dat ik er na een jaar nog zo in 'blijf hangen', vind dat het al over zou moeten zijn, dat ik hem en ons leven zoals het was, ons gezinnetje niet meer zou mogen missen, er klaar mee moet zijn. En dan geef ik mezelf weer een schop onder mijn kont en gaat het weer heel even wat beter.
Maar diep van binnen blijft het zo naar voelen.
Ik wil me zo graag weer gelukkig voelen en niet meer zo leeg.
Hoe kom ik verder?
zondag 16 december 2012 om 09:21
Julus, beiden denk ik. Wel ex zoals hij vroeger was, is meer gemis van compleet gezinnetje denk ik. Ik voel me gewoon alleen, nergens meer bijhorend, in mijn eentje tussen allerlei stelletjes (met oudjaar ben ik met kinderen ook bij die twee vriendenstellen en hun kinderen) in het algemeen. Aan de kant geschopt en niet meer belangrijk viel ik me waar het hem betreft.
zondag 16 december 2012 om 09:24
zondag 16 december 2012 om 09:25
quote:hova schreef op 16 december 2012 @ 09:17:
Heb tot overmaat van ramp ook nog een date later vandaag. Heb ik me door een vriendin toe over laten halen. Zo'n spijt van nu...
Als je die date echt niet ziet zitten dan zeg je het toch af?
Maar wat is nu het ergste wat je kan gebeuren als je wél naar die date toegaat?
Wie weet heb je wel een hele fijne middag/avond.
Is het niet gezellig dan stap je toch heel gemakkelijk weer op?
Heb tot overmaat van ramp ook nog een date later vandaag. Heb ik me door een vriendin toe over laten halen. Zo'n spijt van nu...
Als je die date echt niet ziet zitten dan zeg je het toch af?
Maar wat is nu het ergste wat je kan gebeuren als je wél naar die date toegaat?
Wie weet heb je wel een hele fijne middag/avond.
Is het niet gezellig dan stap je toch heel gemakkelijk weer op?
zondag 16 december 2012 om 09:25
Hova: ik denk dat een aantal dingen waar je nu tegenaan loopt ook te maken hebben met de tijd. Het eerste jaar droomde ik ook vaak over het gezin dat er was. Dat alles weer goed was. Nu, na bijna 2 jaar nooit meer. Het kost echt tijd om dingen te verwerken en een daarvan is in je dromen.
Net als denken dat jij en je ex bijvoorbeeld eerst nog bij zo'n Kerstmarkt met vrienden zouden zijn geweest. Het is toch niet gek dat dit soort gedachtes nog in je systeem zitten? Na al die jaren? Wel is het rot voor je, want het maakt de confrontatie weer zo duidelijk. Maar dat wordt echt minder.
Met de tijd verdwijnt dit. Wel hoor ik van anderen dat het soms weer even opspeelt, zelfs na jaren, maar de rauwheid is er dan vanaf. Het scheelt zoveel dat het niet jouw keuze was. En verwerken kost echt heel veel tijd.
Je weg zoeken in het geheel nu, kost ook tijd. Het kost ook tijd om jezelf nu als gezin te zien, ook zonder partner. Dit zijn echt fases waar je doorheen gaat nu.
Maar vertrouw erop dat het echt beter zal gaan.
Sterkte...je bent zo goed bezig!
Net als denken dat jij en je ex bijvoorbeeld eerst nog bij zo'n Kerstmarkt met vrienden zouden zijn geweest. Het is toch niet gek dat dit soort gedachtes nog in je systeem zitten? Na al die jaren? Wel is het rot voor je, want het maakt de confrontatie weer zo duidelijk. Maar dat wordt echt minder.
Met de tijd verdwijnt dit. Wel hoor ik van anderen dat het soms weer even opspeelt, zelfs na jaren, maar de rauwheid is er dan vanaf. Het scheelt zoveel dat het niet jouw keuze was. En verwerken kost echt heel veel tijd.
Je weg zoeken in het geheel nu, kost ook tijd. Het kost ook tijd om jezelf nu als gezin te zien, ook zonder partner. Dit zijn echt fases waar je doorheen gaat nu.
Maar vertrouw erop dat het echt beter zal gaan.
Sterkte...je bent zo goed bezig!
zondag 16 december 2012 om 09:28
Dus je hebt het gevoel dat het leven langs je heen gaat als je niet met nog een paar stellen op een kerstmarkt in Duitsland zit, maar een date hebt? Wat klinkt nou spannender? Of gaat het daar niet om? Gaat het vooral om de "stellenactiviteit"?
En "zijn snol"? Je was toch helemaal niet meer met haar bezig? En hij toch ook niet? Ik kan je echt moeilijk volgen, Hoof, zo vaak spreek je jezelf tegen.
En "zijn snol"? Je was toch helemaal niet meer met haar bezig? En hij toch ook niet? Ik kan je echt moeilijk volgen, Hoof, zo vaak spreek je jezelf tegen.
Ga in therapie!
zondag 16 december 2012 om 09:34
Hova, die date....gewoon doen! Misschien heb je wat van mij gelezen, maar ik ging na twee maanden daten met iemand en heb nu een relatie met hem. Totaal niet op zoek, had er zelfs geen trek in. Maar die man bleek een lot uit de loterij...
Mijn insteek was om een gezellige avond te hebben, ipv alleen op de bank. Wie niet waagt, wie niet wint! Dan hou je er misschien een vriend aan over, of je hebt wat leuke gespreksstof die je weer afleidt van ex.
Je ex zit in je systeem, zoals al gezegd. Dat is er niet zomaar uit. Alle patronen zoals jij ze deed binnen het gezin, is nu anders. Duurt lang voordat je daar aan gewend bent. Je moet het accepteren, ben ik bang. En ondertussen je eigen leven, je eigen maken. Kop op, als ik het kan, kan jij het ook! En je ex heeft een bijzondere plek, net als de mijne. Maar het leven gaat door..
Mijn insteek was om een gezellige avond te hebben, ipv alleen op de bank. Wie niet waagt, wie niet wint! Dan hou je er misschien een vriend aan over, of je hebt wat leuke gespreksstof die je weer afleidt van ex.
Je ex zit in je systeem, zoals al gezegd. Dat is er niet zomaar uit. Alle patronen zoals jij ze deed binnen het gezin, is nu anders. Duurt lang voordat je daar aan gewend bent. Je moet het accepteren, ben ik bang. En ondertussen je eigen leven, je eigen maken. Kop op, als ik het kan, kan jij het ook! En je ex heeft een bijzondere plek, net als de mijne. Maar het leven gaat door..
zondag 16 december 2012 om 09:45
quote:hova schreef op 16 december 2012 @ 09:39:
Julus, ik ga het ook wel doen (denk ik ).
Heb totaal geen behoefte aan relatie nu, is idd meer bedoeld als gezellig middag, ik zie wel.
Het leven gaat door idd. Ik sta al te lang stil.
Heel goed Hova.!
Je moet er ook niet heen gaan met in het achterhoofd dat het een relatie MOET worden,maar ook niet bij voorbaat alles afwijzen omdat je eigenlijk gewoon samen met je a.s. ex weer een gezin wilt vormen.
Dat gaat niet meer gebeuren dus dat idee moet je echt in 2012 achterlaten en de scheiding officieel maken.
Wie weet heb je een hele leuke middag en misschien ook niet maar goed dan spreek je niet nog een keer met deze man af.
Julus, ik ga het ook wel doen (denk ik ).
Heb totaal geen behoefte aan relatie nu, is idd meer bedoeld als gezellig middag, ik zie wel.
Het leven gaat door idd. Ik sta al te lang stil.
Heel goed Hova.!
Je moet er ook niet heen gaan met in het achterhoofd dat het een relatie MOET worden,maar ook niet bij voorbaat alles afwijzen omdat je eigenlijk gewoon samen met je a.s. ex weer een gezin wilt vormen.
Dat gaat niet meer gebeuren dus dat idee moet je echt in 2012 achterlaten en de scheiding officieel maken.
Wie weet heb je een hele leuke middag en misschien ook niet maar goed dan spreek je niet nog een keer met deze man af.
zondag 16 december 2012 om 09:56
[quote]hova schreef op 16 december 2012 @ 09:36:
Hey lieve all... Date is spannend ja... Moet me zo aan gaan kleden want zoals ik er nu uitzie, kan ik iig niet
Tuulk kan je zo wel gaan, jou staat alles,dat weet je toch
Wil er uiteraard wel alles over horen dat snap je natuurlijk wel..
Have fun meis..
Hey lieve all... Date is spannend ja... Moet me zo aan gaan kleden want zoals ik er nu uitzie, kan ik iig niet
Tuulk kan je zo wel gaan, jou staat alles,dat weet je toch
Wil er uiteraard wel alles over horen dat snap je natuurlijk wel..
Have fun meis..
woensdag 19 december 2012 om 11:00
Julus, ja idd; ik ga gewoon zien hoe het loopt, het is iig gezellig om nog een keer af te spreken...
Dettol, het gaat op en af. Heb veel moeite met deze maand op dit moment. Vanavond kerstgedoe op mijn werk en heb helemaal geen zin me of te doffen enzo.... Moet ook nog hapjes maken voor jongste, kerstdiner op school... ben erg gestressed merk ik...
Was het maar vast januari...
HOe is het met jou nu?
Dettol, het gaat op en af. Heb veel moeite met deze maand op dit moment. Vanavond kerstgedoe op mijn werk en heb helemaal geen zin me of te doffen enzo.... Moet ook nog hapjes maken voor jongste, kerstdiner op school... ben erg gestressed merk ik...
Was het maar vast januari...
HOe is het met jou nu?
woensdag 19 december 2012 om 11:13
Ja, die feestdagen daar zit je natuurlijk niet op te wachten. Dat associeer je met gezelligheid, met dingen doen in gezinsverband. Het confronteert je met datgene wat er niet meer is. Je moet maar zo denken, het zijn een paar dagen. Zo voorbij. Ik zit nu in een andere situatie (nieuwe liefde) en toch heb ik er geen trek in. Ik heb er niks mee, met de kerst. Altijd weer blij als het voorbij is. Hier ook kerstdiner op school en dat is toch weer geregel wat erbij komt. Adem in, adem uit en bedenk dat elke dag voorbij gaat...
Leuk om nog eens af te spreken, gewoon doen! Ben erg benieuwd. En ben eigenlijk vooral ook benieuwd hoe je ex daarop zal reageren..
Hier ging ex ineens een beetje narren/jennen nadat ik uitsprak een vriend te hebben. Misschien beeld ik me dat in, maar het leek wel zo. Alles wat met vriend te maken heeft daar werd moeilijk over gedaan. Ach, ze willen je niet maar een ander mag je ook niet hebben. Kinderachtig gedrag.
Leuk om nog eens af te spreken, gewoon doen! Ben erg benieuwd. En ben eigenlijk vooral ook benieuwd hoe je ex daarop zal reageren..
Hier ging ex ineens een beetje narren/jennen nadat ik uitsprak een vriend te hebben. Misschien beeld ik me dat in, maar het leek wel zo. Alles wat met vriend te maken heeft daar werd moeilijk over gedaan. Ach, ze willen je niet maar een ander mag je ook niet hebben. Kinderachtig gedrag.
woensdag 19 december 2012 om 12:12
woensdag 19 december 2012 om 17:23
Wat lijkt me dat zwaar Dettol, om nog te moeten samenwonen. Kan hij echt niet elders verblijven, al is het maar bij vrienden of op een kamertje? Ik zou dat echt afdwingen, het is niet vol te houden.
Hova, je hebt gelijk hoor. Dat gaat je ex ook niks aan. Ik heb dit wel gedaan, omdat we nog samen een woning hebben en hij hier regelmatig komt klussen. Dan ziet hij spullen van vriend en ik wil alles open en eerlijk spelen. Expres, zodat hij niet kan zeggen dat ik dingen achterhoud. Bovendien wilde ik dat hij wist dat ik doorging, en erg gelukkig ben. En dat er mogelijk op termijn misschien ook dingen als samenwonen in kan zitten, in dit huis. En dan gaat het hem ook aan.
Hova, je hebt gelijk hoor. Dat gaat je ex ook niks aan. Ik heb dit wel gedaan, omdat we nog samen een woning hebben en hij hier regelmatig komt klussen. Dan ziet hij spullen van vriend en ik wil alles open en eerlijk spelen. Expres, zodat hij niet kan zeggen dat ik dingen achterhoud. Bovendien wilde ik dat hij wist dat ik doorging, en erg gelukkig ben. En dat er mogelijk op termijn misschien ook dingen als samenwonen in kan zitten, in dit huis. En dan gaat het hem ook aan.
woensdag 19 december 2012 om 18:34
Het is inderdaad erg moeilijk om hier te blijven
Toekomstige ex gaat niet weg, vind hij niet nodig.
Enerzijds wil ik samen verder ivm gezinsplaatje waar we voor gekozen hebben, anderzijds gaat dat niet lukken omdat het vertrouwen weg is. Maar ja...het totaal plaatje..
Wanneer we gescheiden zijn kan ik actief zoeken naar een woning. Huren is geen optie, sta niet ingeschreven.. We hebben vaak ruzie, luisteren niet naar elkaars woorden omdat we duidelijk steeds een andere mening hebben. Ik kan zo niets afsluiten, en hierdoor blijft het tussen ons in staan. Frustratie en wanhoop dus.
Ik kan me niet voorstellen om straks nog vriendschappelijk met elkaar om te gaan (zal wel moeten ivm kinderen), zal hier dus aan moeten werken. Zo oneerlijk allemaal.
Toekomstige ex gaat niet weg, vind hij niet nodig.
Enerzijds wil ik samen verder ivm gezinsplaatje waar we voor gekozen hebben, anderzijds gaat dat niet lukken omdat het vertrouwen weg is. Maar ja...het totaal plaatje..
Wanneer we gescheiden zijn kan ik actief zoeken naar een woning. Huren is geen optie, sta niet ingeschreven.. We hebben vaak ruzie, luisteren niet naar elkaars woorden omdat we duidelijk steeds een andere mening hebben. Ik kan zo niets afsluiten, en hierdoor blijft het tussen ons in staan. Frustratie en wanhoop dus.
Ik kan me niet voorstellen om straks nog vriendschappelijk met elkaar om te gaan (zal wel moeten ivm kinderen), zal hier dus aan moeten werken. Zo oneerlijk allemaal.
