Psyche
alle pijlers
Hoe kom ik verder?
maandag 26 november 2012 om 05:54
Nu alweer een jaar geleden is mijn bijna-ex bij mij weggegaan. En ook al zou ik hem verstandelijk gezien niet meer terugwillen (mijn respect voor hem verdwijnt nog elke dag een stukje meer), toch kan ik maar geen vrede met de situatie krijgen zoals die nu is, ondanks therapie.
Allereerst blijf ik ontzettende schuldgevoelens houden naar onze kinderen, die het er nog steeds moeilijk mee hebben. Ze gaan niet altijd even graag naar hun vader (mijn twee tieners) , het wisselen van huis geeft bij de jongste veel onrust en ook dat het financieel veel zwaarder is geworden en er gewoon heel veel niet meer kan vind ik erg moeilijk voor ze.
Ik vind de verantwoording alleen voor de kinderen hebben best heel zwaar en moeilijk soms.
Zelf heb ik er ook moeite mee. Ook al kan ik ook best wel genieten van een avondje of dagje weg met een vriendin, ik zie elke keer weer enorm op tegen de dagen dat ze bij hem zijn. Ik ben nog steeds best wel geforceerd bezig die weekenden en avonden vol te plannen, zodat ik me maar niet te veel alleen voel. Vooral als ik weet dat hij met de kinderen naar familie of vrienden is, kan ik me echt heel erg alleen en buitengesloten voelen.
En ik heb vreselijk veel moeite met onze veranderde verhouding. Ook al zou ik hem niet meer terugwillen verstandelijk gezien, ergens hou ik nog steeds van hem en heb ik er erg veel moeite mee dat de emotionele afstand tussen ons steeds groter wordt. Degene die eens 'mijn grote liefde' was, staat steeds verder bij me vandaan (ook al wil hij verschrikkelijk graag vrienden en 'beste maatjes' blijven).
Ik voel me bijna altijd als 'alleenstaande' een derde wiel aan de wagen bij vrienden, ook al zijn ze lief en warm voor me. Bijvoorbeeld met oudjaar ben ik uitgenodigd bij getrouwde vrienden en er komen nog meer getrouwde vrienden met kinderen. Ik ben de enige die om twaalf uur alleen mijn kinderen heeft om te kussen.
En die situatie zie ik niet gauw veranderen, want ik wil mijn kinderen niet ook nog een 'vreemde man' in hun leven aandoen.
Maar vooral het niet meer blij zijn. Elke nacht heel vroeg wakker worden met zo'n zwaar, leeg, naar gevoel. Ergens om moeten lachen, maar dan altijd die lach weer van mijn gezicht weg voelen trekken omdat ik me de situatie dan weer realiseer.
Het gaat wel stukjes beter, ik kan tenminste weer soms lachen, er soms heel even niet aan denken. Maar meestal voel ik me naar, somber en alleen. Ben ik blij dat ik het superdruk heb met werk, kinderen en huishouden, zodat er weinig tijd over is om na te denken.
En ik heb een hekel aan zelfmedelijden, ik ben best wel van het aanpakken en doorgaan. Dat doe ik ook, voor de buitenwereld. Ik praat er bijna met niemand meer over, tranen bewaar ik voor mezelf en 1 hele lieve Viva-vriendin met wie ik hele avonden kan whatsappen wanneer ik me zo voel.
Ik schaam mezelf eigenlijk best wel dat ik er na een jaar nog zo in 'blijf hangen', vind dat het al over zou moeten zijn, dat ik hem en ons leven zoals het was, ons gezinnetje niet meer zou mogen missen, er klaar mee moet zijn. En dan geef ik mezelf weer een schop onder mijn kont en gaat het weer heel even wat beter.
Maar diep van binnen blijft het zo naar voelen.
Ik wil me zo graag weer gelukkig voelen en niet meer zo leeg.
Hoe kom ik verder?
Allereerst blijf ik ontzettende schuldgevoelens houden naar onze kinderen, die het er nog steeds moeilijk mee hebben. Ze gaan niet altijd even graag naar hun vader (mijn twee tieners) , het wisselen van huis geeft bij de jongste veel onrust en ook dat het financieel veel zwaarder is geworden en er gewoon heel veel niet meer kan vind ik erg moeilijk voor ze.
Ik vind de verantwoording alleen voor de kinderen hebben best heel zwaar en moeilijk soms.
Zelf heb ik er ook moeite mee. Ook al kan ik ook best wel genieten van een avondje of dagje weg met een vriendin, ik zie elke keer weer enorm op tegen de dagen dat ze bij hem zijn. Ik ben nog steeds best wel geforceerd bezig die weekenden en avonden vol te plannen, zodat ik me maar niet te veel alleen voel. Vooral als ik weet dat hij met de kinderen naar familie of vrienden is, kan ik me echt heel erg alleen en buitengesloten voelen.
En ik heb vreselijk veel moeite met onze veranderde verhouding. Ook al zou ik hem niet meer terugwillen verstandelijk gezien, ergens hou ik nog steeds van hem en heb ik er erg veel moeite mee dat de emotionele afstand tussen ons steeds groter wordt. Degene die eens 'mijn grote liefde' was, staat steeds verder bij me vandaan (ook al wil hij verschrikkelijk graag vrienden en 'beste maatjes' blijven).
Ik voel me bijna altijd als 'alleenstaande' een derde wiel aan de wagen bij vrienden, ook al zijn ze lief en warm voor me. Bijvoorbeeld met oudjaar ben ik uitgenodigd bij getrouwde vrienden en er komen nog meer getrouwde vrienden met kinderen. Ik ben de enige die om twaalf uur alleen mijn kinderen heeft om te kussen.
En die situatie zie ik niet gauw veranderen, want ik wil mijn kinderen niet ook nog een 'vreemde man' in hun leven aandoen.
Maar vooral het niet meer blij zijn. Elke nacht heel vroeg wakker worden met zo'n zwaar, leeg, naar gevoel. Ergens om moeten lachen, maar dan altijd die lach weer van mijn gezicht weg voelen trekken omdat ik me de situatie dan weer realiseer.
Het gaat wel stukjes beter, ik kan tenminste weer soms lachen, er soms heel even niet aan denken. Maar meestal voel ik me naar, somber en alleen. Ben ik blij dat ik het superdruk heb met werk, kinderen en huishouden, zodat er weinig tijd over is om na te denken.
En ik heb een hekel aan zelfmedelijden, ik ben best wel van het aanpakken en doorgaan. Dat doe ik ook, voor de buitenwereld. Ik praat er bijna met niemand meer over, tranen bewaar ik voor mezelf en 1 hele lieve Viva-vriendin met wie ik hele avonden kan whatsappen wanneer ik me zo voel.
Ik schaam mezelf eigenlijk best wel dat ik er na een jaar nog zo in 'blijf hangen', vind dat het al over zou moeten zijn, dat ik hem en ons leven zoals het was, ons gezinnetje niet meer zou mogen missen, er klaar mee moet zijn. En dan geef ik mezelf weer een schop onder mijn kont en gaat het weer heel even wat beter.
Maar diep van binnen blijft het zo naar voelen.
Ik wil me zo graag weer gelukkig voelen en niet meer zo leeg.
Hoe kom ik verder?
zondag 6 januari 2013 om 23:22
quote:hova schreef op 06 januari 2013 @ 23:15:
Suzy, dat heeft ex zelfs wel eens letterlijk tegen me gezegd; dat hij het zo fijn vond dat zij en hij alles nog aan elkaar moesten ontdekken....
Tja, daar kon ik niet mee concurreren natuurlijkJe moet ook helemaal niet willen concurreren.
Graag of niet, dat wordt de nieuwe HOVA 2013
De nieuwe HOVA 2013 heeft zelfvertrouwen en denkt: "oké wil jij een jonger speleding, nou dan heb ik geen tijd en ruimte meer voor jou in mijn leven"
En zegt
"Donder op mijn huis uit, leg je sleutels onder weg naar buiten maar op het kastje in de hal en mijn advocaat zal je bellen hoe we een en ander financieel afhandelen"quote:hova schreef op 06 januari 2013 @ 23:19:
Bb, ben ik soms wel geweest hoor, nog wel soms trouwens. Heb een keer zo tegenover hem gestaan dat ik gewoon mijn handen in elkaar moest knijpen omdat ik hem zo graag een goeie rechtse wilde geven...
Volgende keer gewoon doen.
Misschien niet de oplossing maar het lucht wel lekker op.
Suzy, dat heeft ex zelfs wel eens letterlijk tegen me gezegd; dat hij het zo fijn vond dat zij en hij alles nog aan elkaar moesten ontdekken....
Tja, daar kon ik niet mee concurreren natuurlijkJe moet ook helemaal niet willen concurreren.
Graag of niet, dat wordt de nieuwe HOVA 2013
De nieuwe HOVA 2013 heeft zelfvertrouwen en denkt: "oké wil jij een jonger speleding, nou dan heb ik geen tijd en ruimte meer voor jou in mijn leven"
En zegt
"Donder op mijn huis uit, leg je sleutels onder weg naar buiten maar op het kastje in de hal en mijn advocaat zal je bellen hoe we een en ander financieel afhandelen"quote:hova schreef op 06 januari 2013 @ 23:19:
Bb, ben ik soms wel geweest hoor, nog wel soms trouwens. Heb een keer zo tegenover hem gestaan dat ik gewoon mijn handen in elkaar moest knijpen omdat ik hem zo graag een goeie rechtse wilde geven...
Volgende keer gewoon doen.
Misschien niet de oplossing maar het lucht wel lekker op.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
zondag 6 januari 2013 om 23:23
quote:hova schreef op 06 januari 2013 @ 23:08:
Nee dubio, ik kon altijd genieten van alleen zijn, alleen zijn is zeker geen eenzaam zijn...
Maar ook al was is alleen, er was wel altijd iemand die volledig achter me stond, die er (dacht ik dan) altijd voor me zou zijn, met wie ik me ontzettend verbonden voelde...Ik snap het. En dat heeft je ex nu? En jij niet?
Nee dubio, ik kon altijd genieten van alleen zijn, alleen zijn is zeker geen eenzaam zijn...
Maar ook al was is alleen, er was wel altijd iemand die volledig achter me stond, die er (dacht ik dan) altijd voor me zou zijn, met wie ik me ontzettend verbonden voelde...Ik snap het. En dat heeft je ex nu? En jij niet?
Ga in therapie!
zondag 6 januari 2013 om 23:24
zondag 6 januari 2013 om 23:29
quote:hova schreef op 06 januari 2013 @ 23:15:
Suzy, dat heeft ex zelfs wel eens letterlijk tegen me gezegd; dat hij het zo fijn vond dat zij en hij alles nog aan elkaar moesten ontdekken....Gadverdamme, heeft hij dat écht gezegd? Wat een schofterige opmerking. Met zijn hartstilstanden had het dan in elk geval nie zo veel te maken
Suzy, dat heeft ex zelfs wel eens letterlijk tegen me gezegd; dat hij het zo fijn vond dat zij en hij alles nog aan elkaar moesten ontdekken....Gadverdamme, heeft hij dat écht gezegd? Wat een schofterige opmerking. Met zijn hartstilstanden had het dan in elk geval nie zo veel te maken
Ga in therapie!
zondag 6 januari 2013 om 23:29
quote:hova schreef op 06 januari 2013 @ 23:25:
Bb, ik denk dat misschien ook wel, heb me vaak afgevraagd waarom ik toch niet echt woedend kan zijn. Weet ook niet zo goed hoe ik dat moet opwekken eigenlijk. Soms laait het even op, maar is even snel weer verdwenen...
Het begint met voelen. En welke emotie zich aandient. Daar ga je mee aan het werk. Als je verdriet voelt is dat wat je aandacht geeft. Als het verdriet er mag zijn van jou en ruimte krijgt, kun je (soms) 'de laag daaronder' bereiken en kan je woede zijn.
Het is oefenen en trainen Hova. Je emoties onderzoeken. Je veilig en vertrouwd gaan voelen bij die emoties. Dan komt die boosheid vanzelf naar boven.
Ik wil nogmaals benadrukken dat het zo goed voor je zou zijn als je hier een prof bij inschakelt.
Bb, ik denk dat misschien ook wel, heb me vaak afgevraagd waarom ik toch niet echt woedend kan zijn. Weet ook niet zo goed hoe ik dat moet opwekken eigenlijk. Soms laait het even op, maar is even snel weer verdwenen...
Het begint met voelen. En welke emotie zich aandient. Daar ga je mee aan het werk. Als je verdriet voelt is dat wat je aandacht geeft. Als het verdriet er mag zijn van jou en ruimte krijgt, kun je (soms) 'de laag daaronder' bereiken en kan je woede zijn.
Het is oefenen en trainen Hova. Je emoties onderzoeken. Je veilig en vertrouwd gaan voelen bij die emoties. Dan komt die boosheid vanzelf naar boven.
Ik wil nogmaals benadrukken dat het zo goed voor je zou zijn als je hier een prof bij inschakelt.
zondag 6 januari 2013 om 23:33
Dit is een goed boek daarover:
De Dans van woede van Harriet Lerner gaat over hoe vrouwen omgaan met woede. Woede ervaren we doorgaans als een negatieve emotie die zwakte verraadt, machteloosheid aanduidt en dus onderdrukt moet worden. Hoe je omgaat met woede is bepalend voor je relaties. In Dans van woede toont de schrijfster aan waarom onze boosheid bestaande onbevredigende patronen eerder beschermt dan uitdaagt. Daarnaast laat ze zien hoe je boosheid ook constructief kunt inzetten, waardoor je sterker en zelfverzekerder wordt en anders in je relaties komt te staan.
De Dans van woede van Harriet Lerner gaat over hoe vrouwen omgaan met woede. Woede ervaren we doorgaans als een negatieve emotie die zwakte verraadt, machteloosheid aanduidt en dus onderdrukt moet worden. Hoe je omgaat met woede is bepalend voor je relaties. In Dans van woede toont de schrijfster aan waarom onze boosheid bestaande onbevredigende patronen eerder beschermt dan uitdaagt. Daarnaast laat ze zien hoe je boosheid ook constructief kunt inzetten, waardoor je sterker en zelfverzekerder wordt en anders in je relaties komt te staan.
zondag 6 januari 2013 om 23:33
zondag 6 januari 2013 om 23:34
zondag 6 januari 2013 om 23:38
quote:hova schreef op 06 januari 2013 @ 23:34:
Ik weet het, Bb, en misschien doe ik dat ook nog wel weer een keer. Maar mijn ha ziet me aankomen: ik wil weer een andere psych, want deze tweede lag me ook niet...
Je kunt het uitleggen toch?
En onderzoek eens waarom die eerste twee je niet lagen, wat miste je, wat sloot niet aan?
Wat heb je wel nodig? Waar moet die psych aan voldoen? Moet het wel een psych zijn (je kan ook kiezen voor een therapeut of coach)?
Orienteer je eens op therapiegebied, wat spreekt je aan?
Bel eens wat psychs of peuten op voor wat vrijblijvende info.
Zo stap je er toch wat bewuster en beter beslagen ten ijs in, zeg maar.
Ik weet het, Bb, en misschien doe ik dat ook nog wel weer een keer. Maar mijn ha ziet me aankomen: ik wil weer een andere psych, want deze tweede lag me ook niet...
Je kunt het uitleggen toch?
En onderzoek eens waarom die eerste twee je niet lagen, wat miste je, wat sloot niet aan?
Wat heb je wel nodig? Waar moet die psych aan voldoen? Moet het wel een psych zijn (je kan ook kiezen voor een therapeut of coach)?
Orienteer je eens op therapiegebied, wat spreekt je aan?
Bel eens wat psychs of peuten op voor wat vrijblijvende info.
Zo stap je er toch wat bewuster en beter beslagen ten ijs in, zeg maar.
zondag 6 januari 2013 om 23:39
quote:hova schreef op 06 januari 2013 @ 23:25:
Bb, ik denk dat misschien ook wel, heb me vaak afgevraagd waarom ik toch niet echt woedend kan zijn. Weet ook niet zo goed hoe ik dat moet opwekken eigenlijk. Soms laait het even op, maar is even snel weer verdwenen...
Ik denk dat je nog steeds te druk bezig bent met je zelf schuldig (en dus verantwoordelijk) te voelen. Je hebt het nu alweer over zijn medische conditie. Alsof dat een excuus is. Alsof hij daardoor minder verantwoordelijk is voor zijn daden.
Om écht kwaad te worden, moet je hem verantwoordelijk houden voor wat hij heeft gedaan. Jij doet dat niet, je denkt te veel vanuit hem en draagt zelf verzachtende omstandigheden aan. Je ontkende tot voor kort nog dat hij nog steeds met zijn collega aan het rotzooien was. Je kan altijd zo op hem rekenen als je hem nodig hebt (behalve als het hem niet uitkomt). Hij wil nog zo graag maatjes zijn (maar vertelt je niet dat hij nog steeds met haar scharrelt). Je kijkt met genoegen terug op je huwelijk met hem. Hij is gewoon een heel fijne vent.
Bb, ik denk dat misschien ook wel, heb me vaak afgevraagd waarom ik toch niet echt woedend kan zijn. Weet ook niet zo goed hoe ik dat moet opwekken eigenlijk. Soms laait het even op, maar is even snel weer verdwenen...
Ik denk dat je nog steeds te druk bezig bent met je zelf schuldig (en dus verantwoordelijk) te voelen. Je hebt het nu alweer over zijn medische conditie. Alsof dat een excuus is. Alsof hij daardoor minder verantwoordelijk is voor zijn daden.
Om écht kwaad te worden, moet je hem verantwoordelijk houden voor wat hij heeft gedaan. Jij doet dat niet, je denkt te veel vanuit hem en draagt zelf verzachtende omstandigheden aan. Je ontkende tot voor kort nog dat hij nog steeds met zijn collega aan het rotzooien was. Je kan altijd zo op hem rekenen als je hem nodig hebt (behalve als het hem niet uitkomt). Hij wil nog zo graag maatjes zijn (maar vertelt je niet dat hij nog steeds met haar scharrelt). Je kijkt met genoegen terug op je huwelijk met hem. Hij is gewoon een heel fijne vent.
Ga in therapie!
zondag 6 januari 2013 om 23:40
zondag 6 januari 2013 om 23:44
Dubio, dat laatste geldt niet voor de laatste drie jaar van ons huwelijk he... Toen was hij al veranderd. En ik zeg niet dat zijn medische conditie een excuus is voor wat hij heeft gedaan, ik denk wel dat het zijn karakter veranderd heeft
(Door het zuurstof tekort wat hij gehad heeft)
Maar goed, blijft het feit dat hij heeft gedaan wat hij heeft gedaan natuurlijk...
(Door het zuurstof tekort wat hij gehad heeft)
Maar goed, blijft het feit dat hij heeft gedaan wat hij heeft gedaan natuurlijk...
zondag 6 januari 2013 om 23:44
quote:hova schreef op 06 januari 2013 @ 23:29:
Dubio, hij heeft haar nu toch..
O ja, "iemand die volledig achter hem staat, die er altijd voor hem zal zijn, met wie hij zich ontzettend verbonden voelt...". Dat is zij vast. Toch? Hoe weet jij dat nou? Omdat ze zo gezellig ontdek-je-plekje spelen met elkaar? Omdat ze elkaars soul mate zijn? Omdat ze elkaar "door dik en dun" steunen?
En zo iemand heb jij zeker niet? Of kan dat in jouw ogen alleen een partner zijn?
Dubio, hij heeft haar nu toch..
O ja, "iemand die volledig achter hem staat, die er altijd voor hem zal zijn, met wie hij zich ontzettend verbonden voelt...". Dat is zij vast. Toch? Hoe weet jij dat nou? Omdat ze zo gezellig ontdek-je-plekje spelen met elkaar? Omdat ze elkaars soul mate zijn? Omdat ze elkaar "door dik en dun" steunen?
En zo iemand heb jij zeker niet? Of kan dat in jouw ogen alleen een partner zijn?
Ga in therapie!
zondag 6 januari 2013 om 23:45
quote:hova schreef op 06 januari 2013 @ 23:40:
Ik kan eens wat gaan rondkijken idd, Bb. Maar het is ook vaak weer kostbaar (bv een coach) en iig kost het minstens je eigen risico... Dat houdt me ook een beetje tegen op dit moment. Maar ik sluit het zeker niet uit, alleen nu eventjes niet.
Je kan het ook anders zien...
Het is een investering in jezelf, waar je de rest van je leven de vruchten van kan plukken. Het is jouw levensgeschenk aan jou. Gun het jezelf....
Ik kan eens wat gaan rondkijken idd, Bb. Maar het is ook vaak weer kostbaar (bv een coach) en iig kost het minstens je eigen risico... Dat houdt me ook een beetje tegen op dit moment. Maar ik sluit het zeker niet uit, alleen nu eventjes niet.
Je kan het ook anders zien...
Het is een investering in jezelf, waar je de rest van je leven de vruchten van kan plukken. Het is jouw levensgeschenk aan jou. Gun het jezelf....
zondag 6 januari 2013 om 23:48
quote:hova schreef op 06 januari 2013 @ 23:44:
Dubio, dat laatste geldt niet voor de laatste drie jaar van ons huwelijk he... Toen was hij al veranderd. En ik zeg niet dat zijn medische conditie een excuus is voor wat hij heeft gedaan, ik denk wel dat het zijn karakter veranderd heeft
(Door het zuurstof tekort wat hij gehad heeft)
Maar goed, blijft het feit dat hij heeft gedaan wat hij heeft gedaan natuurlijk...
Nou, dat lijkt me anders wel het ultieme excuus. Door zuurstoftekort in mijn hersenen ben ik in een vreemdganger veranderd. Natuurlijk kun je dan niet kwaad op hem worden. Eigenlijk kan hij er zelf niets aan doen.
Ik voel er veel voor deze toe te voegen aan de smoezenlijst.
Dubio, dat laatste geldt niet voor de laatste drie jaar van ons huwelijk he... Toen was hij al veranderd. En ik zeg niet dat zijn medische conditie een excuus is voor wat hij heeft gedaan, ik denk wel dat het zijn karakter veranderd heeft
(Door het zuurstof tekort wat hij gehad heeft)
Maar goed, blijft het feit dat hij heeft gedaan wat hij heeft gedaan natuurlijk...
Nou, dat lijkt me anders wel het ultieme excuus. Door zuurstoftekort in mijn hersenen ben ik in een vreemdganger veranderd. Natuurlijk kun je dan niet kwaad op hem worden. Eigenlijk kan hij er zelf niets aan doen.
Ik voel er veel voor deze toe te voegen aan de smoezenlijst.
Ga in therapie!
