Psyche
alle pijlers
Hoe kom ik verder?
maandag 26 november 2012 om 05:54
Nu alweer een jaar geleden is mijn bijna-ex bij mij weggegaan. En ook al zou ik hem verstandelijk gezien niet meer terugwillen (mijn respect voor hem verdwijnt nog elke dag een stukje meer), toch kan ik maar geen vrede met de situatie krijgen zoals die nu is, ondanks therapie.
Allereerst blijf ik ontzettende schuldgevoelens houden naar onze kinderen, die het er nog steeds moeilijk mee hebben. Ze gaan niet altijd even graag naar hun vader (mijn twee tieners) , het wisselen van huis geeft bij de jongste veel onrust en ook dat het financieel veel zwaarder is geworden en er gewoon heel veel niet meer kan vind ik erg moeilijk voor ze.
Ik vind de verantwoording alleen voor de kinderen hebben best heel zwaar en moeilijk soms.
Zelf heb ik er ook moeite mee. Ook al kan ik ook best wel genieten van een avondje of dagje weg met een vriendin, ik zie elke keer weer enorm op tegen de dagen dat ze bij hem zijn. Ik ben nog steeds best wel geforceerd bezig die weekenden en avonden vol te plannen, zodat ik me maar niet te veel alleen voel. Vooral als ik weet dat hij met de kinderen naar familie of vrienden is, kan ik me echt heel erg alleen en buitengesloten voelen.
En ik heb vreselijk veel moeite met onze veranderde verhouding. Ook al zou ik hem niet meer terugwillen verstandelijk gezien, ergens hou ik nog steeds van hem en heb ik er erg veel moeite mee dat de emotionele afstand tussen ons steeds groter wordt. Degene die eens 'mijn grote liefde' was, staat steeds verder bij me vandaan (ook al wil hij verschrikkelijk graag vrienden en 'beste maatjes' blijven).
Ik voel me bijna altijd als 'alleenstaande' een derde wiel aan de wagen bij vrienden, ook al zijn ze lief en warm voor me. Bijvoorbeeld met oudjaar ben ik uitgenodigd bij getrouwde vrienden en er komen nog meer getrouwde vrienden met kinderen. Ik ben de enige die om twaalf uur alleen mijn kinderen heeft om te kussen.
En die situatie zie ik niet gauw veranderen, want ik wil mijn kinderen niet ook nog een 'vreemde man' in hun leven aandoen.
Maar vooral het niet meer blij zijn. Elke nacht heel vroeg wakker worden met zo'n zwaar, leeg, naar gevoel. Ergens om moeten lachen, maar dan altijd die lach weer van mijn gezicht weg voelen trekken omdat ik me de situatie dan weer realiseer.
Het gaat wel stukjes beter, ik kan tenminste weer soms lachen, er soms heel even niet aan denken. Maar meestal voel ik me naar, somber en alleen. Ben ik blij dat ik het superdruk heb met werk, kinderen en huishouden, zodat er weinig tijd over is om na te denken.
En ik heb een hekel aan zelfmedelijden, ik ben best wel van het aanpakken en doorgaan. Dat doe ik ook, voor de buitenwereld. Ik praat er bijna met niemand meer over, tranen bewaar ik voor mezelf en 1 hele lieve Viva-vriendin met wie ik hele avonden kan whatsappen wanneer ik me zo voel.
Ik schaam mezelf eigenlijk best wel dat ik er na een jaar nog zo in 'blijf hangen', vind dat het al over zou moeten zijn, dat ik hem en ons leven zoals het was, ons gezinnetje niet meer zou mogen missen, er klaar mee moet zijn. En dan geef ik mezelf weer een schop onder mijn kont en gaat het weer heel even wat beter.
Maar diep van binnen blijft het zo naar voelen.
Ik wil me zo graag weer gelukkig voelen en niet meer zo leeg.
Hoe kom ik verder?
Allereerst blijf ik ontzettende schuldgevoelens houden naar onze kinderen, die het er nog steeds moeilijk mee hebben. Ze gaan niet altijd even graag naar hun vader (mijn twee tieners) , het wisselen van huis geeft bij de jongste veel onrust en ook dat het financieel veel zwaarder is geworden en er gewoon heel veel niet meer kan vind ik erg moeilijk voor ze.
Ik vind de verantwoording alleen voor de kinderen hebben best heel zwaar en moeilijk soms.
Zelf heb ik er ook moeite mee. Ook al kan ik ook best wel genieten van een avondje of dagje weg met een vriendin, ik zie elke keer weer enorm op tegen de dagen dat ze bij hem zijn. Ik ben nog steeds best wel geforceerd bezig die weekenden en avonden vol te plannen, zodat ik me maar niet te veel alleen voel. Vooral als ik weet dat hij met de kinderen naar familie of vrienden is, kan ik me echt heel erg alleen en buitengesloten voelen.
En ik heb vreselijk veel moeite met onze veranderde verhouding. Ook al zou ik hem niet meer terugwillen verstandelijk gezien, ergens hou ik nog steeds van hem en heb ik er erg veel moeite mee dat de emotionele afstand tussen ons steeds groter wordt. Degene die eens 'mijn grote liefde' was, staat steeds verder bij me vandaan (ook al wil hij verschrikkelijk graag vrienden en 'beste maatjes' blijven).
Ik voel me bijna altijd als 'alleenstaande' een derde wiel aan de wagen bij vrienden, ook al zijn ze lief en warm voor me. Bijvoorbeeld met oudjaar ben ik uitgenodigd bij getrouwde vrienden en er komen nog meer getrouwde vrienden met kinderen. Ik ben de enige die om twaalf uur alleen mijn kinderen heeft om te kussen.
En die situatie zie ik niet gauw veranderen, want ik wil mijn kinderen niet ook nog een 'vreemde man' in hun leven aandoen.
Maar vooral het niet meer blij zijn. Elke nacht heel vroeg wakker worden met zo'n zwaar, leeg, naar gevoel. Ergens om moeten lachen, maar dan altijd die lach weer van mijn gezicht weg voelen trekken omdat ik me de situatie dan weer realiseer.
Het gaat wel stukjes beter, ik kan tenminste weer soms lachen, er soms heel even niet aan denken. Maar meestal voel ik me naar, somber en alleen. Ben ik blij dat ik het superdruk heb met werk, kinderen en huishouden, zodat er weinig tijd over is om na te denken.
En ik heb een hekel aan zelfmedelijden, ik ben best wel van het aanpakken en doorgaan. Dat doe ik ook, voor de buitenwereld. Ik praat er bijna met niemand meer over, tranen bewaar ik voor mezelf en 1 hele lieve Viva-vriendin met wie ik hele avonden kan whatsappen wanneer ik me zo voel.
Ik schaam mezelf eigenlijk best wel dat ik er na een jaar nog zo in 'blijf hangen', vind dat het al over zou moeten zijn, dat ik hem en ons leven zoals het was, ons gezinnetje niet meer zou mogen missen, er klaar mee moet zijn. En dan geef ik mezelf weer een schop onder mijn kont en gaat het weer heel even wat beter.
Maar diep van binnen blijft het zo naar voelen.
Ik wil me zo graag weer gelukkig voelen en niet meer zo leeg.
Hoe kom ik verder?
zondag 6 januari 2013 om 17:20
Over die drie films per dag zou ik me geen zorgen maken. Ze zijn bij hun vader, dat is toch belangrijker dan met jou naar het strand, hoe fijn dat ook is. Die dingen doen ze met jou! Hoe hij zijn rol invult, moet hij weten. Echt loslaten hoor.
Mijn ex zetten de kinderen al voor we gingen scheiden de hele dag voor de tv/dvd. Ik ben dus blij dat dat in elk geval niet meer dagelijkse kost is.
Mijn ex zetten de kinderen al voor we gingen scheiden de hele dag voor de tv/dvd. Ik ben dus blij dat dat in elk geval niet meer dagelijkse kost is.
Ga in therapie!
zondag 6 januari 2013 om 17:22
Gijs, de oudste twee zijn ook al niet super enthousiast meer om naar hun vader te gaan helaas... Ik draag suggesties aan, maar kan niet meer doen dan dat, hij moet die weekenden toch zelf invullen.... Tel daarbij op dat ze daar na een jaar nog steeds in een kale 'logeer'-kamer slapen....
En eh... Met vrienden op pad doet hij nog steeds volop hoor! De weekenden dat hij geen kids heeft is hij zo goed als nooit thuis (als kids bij hem langs willen tussendoor, is hij er nooit...)
Nemo ben ik nog nooit geweest nee... Middelste is een keer met school geweest en vond het heel leuk! Ik ga er ook zeker een keer met jongste heen! Veel plezier alvast!
En eh... Met vrienden op pad doet hij nog steeds volop hoor! De weekenden dat hij geen kids heeft is hij zo goed als nooit thuis (als kids bij hem langs willen tussendoor, is hij er nooit...)
Nemo ben ik nog nooit geweest nee... Middelste is een keer met school geweest en vond het heel leuk! Ik ga er ook zeker een keer met jongste heen! Veel plezier alvast!
zondag 6 januari 2013 om 17:32
quote:hova schreef op 06 januari 2013 @ 17:22:
En eh... Met vrienden op pad doet hij nog steeds volop hoor! De weekenden dat hij geen kids heeft is hij zo goed als nooit thuis (als kids bij hem langs willen tussendoor, is hij er nooit...)
Nemo ben ik nog nooit geweest nee... Middelste is een keer met school geweest en vond het heel leuk! Ik ga er ook zeker een keer met jongste heen! Veel plezier alvast!
Ben blij dat ze zo'n lieve moeder hebben die wel dingen met ze doet, ik kan me voorstellen dat je moederhart bloed als je hoort dat de het hele weekend achter de buis hebben gezeten
Ik heb ooit, jaren '90 een relatie gehad met een vrouw + 2 kinderen die in een echte tokkie-wijk woonde, ik heb er wel vaker over geschreven.
Films opzetten was daar ook een beetje standaard als vader/moeder/oppas/opa/oma wilde uitslapen, blowen, zuipen, kaarten enz.
quote:dubiootje schreef op 06 januari 2013 @ 17:21:
Hbg, fijn dat jij goed door een deur kan met de nieuwe partner van je vrouw. Je staat er lekker nuchter in
Och op een bepaalt moment is het ook over hè, ik bedoel dingen gaan in het leven nu eenmaal niet zoals je ze pland
En daar kwam bij dat ik best een heel leuk leven heb momenteel waarom zou ik haar dat niet gunnen.
Hij neemt mijn kinderen ook mee op de mooiste reizen, hij heeft veeeeeeel meer geld dan Gijs en als ik dan de kinderen enthousiast hoor vertellen dat ze een mooie reis hebben gemaakt maar dat ik wel de aller, aller, allerliefste pappie ben is het gewoon goed.
En eh... Met vrienden op pad doet hij nog steeds volop hoor! De weekenden dat hij geen kids heeft is hij zo goed als nooit thuis (als kids bij hem langs willen tussendoor, is hij er nooit...)
Nemo ben ik nog nooit geweest nee... Middelste is een keer met school geweest en vond het heel leuk! Ik ga er ook zeker een keer met jongste heen! Veel plezier alvast!
Ben blij dat ze zo'n lieve moeder hebben die wel dingen met ze doet, ik kan me voorstellen dat je moederhart bloed als je hoort dat de het hele weekend achter de buis hebben gezeten
Ik heb ooit, jaren '90 een relatie gehad met een vrouw + 2 kinderen die in een echte tokkie-wijk woonde, ik heb er wel vaker over geschreven.
Films opzetten was daar ook een beetje standaard als vader/moeder/oppas/opa/oma wilde uitslapen, blowen, zuipen, kaarten enz.
quote:dubiootje schreef op 06 januari 2013 @ 17:21:
Hbg, fijn dat jij goed door een deur kan met de nieuwe partner van je vrouw. Je staat er lekker nuchter in
Och op een bepaalt moment is het ook over hè, ik bedoel dingen gaan in het leven nu eenmaal niet zoals je ze pland
En daar kwam bij dat ik best een heel leuk leven heb momenteel waarom zou ik haar dat niet gunnen.
Hij neemt mijn kinderen ook mee op de mooiste reizen, hij heeft veeeeeeel meer geld dan Gijs en als ik dan de kinderen enthousiast hoor vertellen dat ze een mooie reis hebben gemaakt maar dat ik wel de aller, aller, allerliefste pappie ben is het gewoon goed.
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
zondag 6 januari 2013 om 17:37
Jammer Hova, dat je jezelf weer in de kast hebt gezet. In je laatste postings krijgt 'hij' de hoofdrol weer stevig toebedeeld, zoals je voorheen ook deed. Ik heb bovendien hetzelfde gevoel als Dubio: dat je de deksel weer op de beerput hebt gelegd. Ben wel benieuwd eigenlijk hoe jij vorig week 'gelabeld' hebt....
zondag 6 januari 2013 om 17:41
Gijs, klinkt goed!
Bb, dat is niet de bedoeling, ik reageer alleen in mijn laatste Posts op Posts van anderen...
Het is niet mijn bedoeling dat de deksel op de beerput blijft, maar nu moet ik weer een week vol werken, huishouden en kids in, dus kan me even niet anders veroorloven. Volgend weekend ben ik weer alleen....
Ik vond trouwens wel dat ik heel, heel diep ging afgelopen weekend, zo heel erg diep voelt meer als een stap terug dan een stap vooruit eigenlijk...
Bb, dat is niet de bedoeling, ik reageer alleen in mijn laatste Posts op Posts van anderen...
Het is niet mijn bedoeling dat de deksel op de beerput blijft, maar nu moet ik weer een week vol werken, huishouden en kids in, dus kan me even niet anders veroorloven. Volgend weekend ben ik weer alleen....
Ik vond trouwens wel dat ik heel, heel diep ging afgelopen weekend, zo heel erg diep voelt meer als een stap terug dan een stap vooruit eigenlijk...
zondag 6 januari 2013 om 17:51
Mijn moederhart bloedt inmiddels niet meer hoor. Ik ben blij voor mijn kinderen dat ze graag naar hun vader gaan en ze komen altijd blij weer thuis. Soms hoor ik tussen neus en lippen door dat ze weinig hebben ondernomen en bv. op de computer hebben gezeten of dvd's hebben gekeken terwijl hun vader een dutje lag te doen. Van echt kwaliteitscontact (gesprekken die ergens over gaan of echte vader-dochteractiviteiten bijvoorbeeld) is geen sprake. Tja, ik zou dat doodzonde vinden van dat ene dagje dat ik ze zie in de week, maar ik ben hem niet. We zijn niet voor niets uit elkaar.
Ga in therapie!
zondag 6 januari 2013 om 17:52
quote:hova schreef op 06 januari 2013 @ 17:41:zo heel erg diep voelt meer als een stap terug dan een stap vooruit eigenlijk...
Zoiets dacht ik al.
Als je zo'n ervaring dit 'label' meegeeft,dan kan je dat weerhouden om jezelf nòg een keer over te geven aan je rauwe verdriet en verwerking. Want het voelt (en vaak vertaalt je hoofd dat in 'is') immers als een stap terug. Dus je bedenkt jezelf nog wel een keer voor je je daar weer aan blootstelt.
Ik zeg niet dat het bij jou zo is, maar ik kreeg het idee wel in elk geval en het zou jammer zijn als je, door het negatief labelen van deze ervaring , jezelf afhoudt van je o zo belangrijke verwerking om verder te komen.
Overigens ook eens met Dubio dat professionele ondersteuning daarbij van grote waarde kan zijn. Maar dan moet je het inderdaad wel 'willen' en aangaan.
PS: een psych of peut kan daarnaast ook het 'diepgaan' van je begeleiden en duiden en je helpen om dat een ander label te geven. Twee vliegen enzo...
Zoiets dacht ik al.
Als je zo'n ervaring dit 'label' meegeeft,dan kan je dat weerhouden om jezelf nòg een keer over te geven aan je rauwe verdriet en verwerking. Want het voelt (en vaak vertaalt je hoofd dat in 'is') immers als een stap terug. Dus je bedenkt jezelf nog wel een keer voor je je daar weer aan blootstelt.
Ik zeg niet dat het bij jou zo is, maar ik kreeg het idee wel in elk geval en het zou jammer zijn als je, door het negatief labelen van deze ervaring , jezelf afhoudt van je o zo belangrijke verwerking om verder te komen.
Overigens ook eens met Dubio dat professionele ondersteuning daarbij van grote waarde kan zijn. Maar dan moet je het inderdaad wel 'willen' en aangaan.
PS: een psych of peut kan daarnaast ook het 'diepgaan' van je begeleiden en duiden en je helpen om dat een ander label te geven. Twee vliegen enzo...
zondag 6 januari 2013 om 17:54
Het lijkt me inderdaad dat je niet met open vizier zo'n weekend alleen in gaat als je het idee hebt dat je je de vorige keer vooral in een diepe put hebt gestort. Als je niet ziet wat je dat oplevert - hoe rot het ook voelt - dan ga je je weekend waarschijnlijk weer opvullen met tranenontwijkende bezigheden.
Ga in therapie!
zondag 6 januari 2013 om 18:03
zondag 6 januari 2013 om 18:13
Nee, je hoeft niet te 'luisteren' hoor Hova, maar we gunnen je het allemaal zo dat je wat ballast af kan werpen en 'verder komt', zoals je graag wilt.
Ik snap best dat je het gejank en de sores wel kan schieten zo langzamerhand, maar je kunt deze fase niet overslaan vrouw. En het onder de deksel houden, levert je ook geen vooruitgang op, zoals je hebt gemerkt.
Laat komen wat komt en je komende weekend zal er wellicht totaal anders uitzien dat die van vorige week. Forceer niets en houd niets tegen, alles op z'n tijd.
Ik snap best dat je het gejank en de sores wel kan schieten zo langzamerhand, maar je kunt deze fase niet overslaan vrouw. En het onder de deksel houden, levert je ook geen vooruitgang op, zoals je hebt gemerkt.
Laat komen wat komt en je komende weekend zal er wellicht totaal anders uitzien dat die van vorige week. Forceer niets en houd niets tegen, alles op z'n tijd.
zondag 6 januari 2013 om 18:33
Ja, ik ben weer gelukkig! Ik had deze ervaring, hoe gek het misschien ook klinkt, niet willen missen. Niet dat ik iemand een scheiding zou aanraden: je wilt natuurlijk altijd graag dat je huwelijk slaagt. Maar dit is de weg die ik heb begaan en de bagage die ik nu heb. Ik heb enorm veel mensenkennis, kennis van mezelf en levenservaring opgedaan. Suzy (denk ik?) schreef het ook al: het is zo een waardevolle ervaring om jezelf zo te leren kennen. Je zelfvertrouwen groeit, je krijgt meer waardering voor jezelf en staat daardoor ook veel steviger in het leven. Als je weet dat je dit kan overwinnen, dan weet je dat je alles aankan. Dat is een gedachte die je heel sterk maakt.
De meiden en ik hebben een heel fijn leven samen. De verstandhouding met ex is na een heel lange verwerkingstijd (voor ex dan) hersteld. Na de eerste opkrabbelperiode (die in mijn geval wel een paar jaar duurde omdat ik een heel moeilijke en gecompliceerde scheiding had) ben ik weer in mezelf gaan investeren, en dat werpt nu zijn vruchten af. Er komt elke keer meer ruimte, elke keer groei ik meer, daag ik mezelf meer uit, leer ik bij. Het leven is leuk en spannend (en de vervelende dingen neem ik op de koop toe).
Ik zie het eigenlijk precies omgekeerd van hoe jij het ziet. Jij vindt dat je al heel lang in het proces zit en niet opschiet. Je ziet je weekend in de put als achteruitgang. Ik zie - afgaand op je topics - weinig vooruitgang in de afgelopen tijd, maar juist dat weekend zie ik vooruitgang. Je stelde je verwerking voortdurend uit en dook er toen echt in.
Probeer positief te blijven en goed voor jezelf te zorgen. Je weet nu hoe je dat nare weekend hebt ervaren. Analyseer dat en leer ervan. Wat was er goed aan en wat wil je echt niet meer? Wat zou je helpen om zo'n weekend goed door te komen? Je hebt zelf controle over hoe je het aanpakt (vandaar dat professionele hulp mij zo goed lijkt, die helpt je daarbij). Je kan bv. plannen dat je op zaterdag in je dagboek gaat schrijven en mag janken en schreeuwen wat je wilt. Zaterdagavond zie je je vriendin, mag je bij haar een uurtje je hart uitstorten en spreek je met haar af dat jullie het er daarna niet meer over hebben. Zondag schrijf je 's morgens nog eens in je dagboek en schrijf je hier, pak je een klus aan die je graag van je rug wil hebben en ga je 's middags lekker naar je paard.
Dit is maar een voorbeeld om aan te geven hoe je zo'n "leeg" weekend toch structuur kan geven. Je kan er natuurlijk altijd van afwijken, maar het komt misschien wat minder op je af als je weet dat er tijd is voor tranen, maar ook voor plezier en ontspanning. Zo kun je je verdriet zelf enigszins doseren.
De meiden en ik hebben een heel fijn leven samen. De verstandhouding met ex is na een heel lange verwerkingstijd (voor ex dan) hersteld. Na de eerste opkrabbelperiode (die in mijn geval wel een paar jaar duurde omdat ik een heel moeilijke en gecompliceerde scheiding had) ben ik weer in mezelf gaan investeren, en dat werpt nu zijn vruchten af. Er komt elke keer meer ruimte, elke keer groei ik meer, daag ik mezelf meer uit, leer ik bij. Het leven is leuk en spannend (en de vervelende dingen neem ik op de koop toe).
Ik zie het eigenlijk precies omgekeerd van hoe jij het ziet. Jij vindt dat je al heel lang in het proces zit en niet opschiet. Je ziet je weekend in de put als achteruitgang. Ik zie - afgaand op je topics - weinig vooruitgang in de afgelopen tijd, maar juist dat weekend zie ik vooruitgang. Je stelde je verwerking voortdurend uit en dook er toen echt in.
Probeer positief te blijven en goed voor jezelf te zorgen. Je weet nu hoe je dat nare weekend hebt ervaren. Analyseer dat en leer ervan. Wat was er goed aan en wat wil je echt niet meer? Wat zou je helpen om zo'n weekend goed door te komen? Je hebt zelf controle over hoe je het aanpakt (vandaar dat professionele hulp mij zo goed lijkt, die helpt je daarbij). Je kan bv. plannen dat je op zaterdag in je dagboek gaat schrijven en mag janken en schreeuwen wat je wilt. Zaterdagavond zie je je vriendin, mag je bij haar een uurtje je hart uitstorten en spreek je met haar af dat jullie het er daarna niet meer over hebben. Zondag schrijf je 's morgens nog eens in je dagboek en schrijf je hier, pak je een klus aan die je graag van je rug wil hebben en ga je 's middags lekker naar je paard.
Dit is maar een voorbeeld om aan te geven hoe je zo'n "leeg" weekend toch structuur kan geven. Je kan er natuurlijk altijd van afwijken, maar het komt misschien wat minder op je af als je weet dat er tijd is voor tranen, maar ook voor plezier en ontspanning. Zo kun je je verdriet zelf enigszins doseren.
Ga in therapie!
zondag 6 januari 2013 om 19:44
BB, ik denk wel dat ik steeds stukjes vooruitgang boek, maar af en toe klap ik dan ineens weer zo'n verschrikkelijk stuk terug... En ik ben die snijdende pijn zo zat, daar ben ik soms best wel weer bang voor ja, die pijn steeds weer op te zoeken... Maar ik snap wel dat ik zo ook niet verder kom. En ik heb me voorgenomen geen weekenden meer vol te plannen, dus daar hou ik me aan Idd, ik zie wel wat er komen gaat komend weekend... Ik ga iig weer in mijn 'dagboek' schrijven en zie wel wat ervan komt...
Dubio, ben superblij dat jij weer gelukkig bent! Heb toendertijd ook wel eens gelezen wat voor ellende jij had... En dat jij nu weer gelukkig bent, is voor 'ons' (degenen die achterlopen ) wel fijn om te lezen natuurlijk...
Ik vind het nog geen eens een gek idee om op zaterdag en zondag bv een tijdje in te plannen om in mijn 'dagboek' te schrijven en zo een soort van 'afspraken' met mezelf te maken. Ik probeer wel vaak vooraf een beetje te bedenken wat ik dat weekend allemaal wil gaan doen, maar vaak lukken dingen toch niet en komt een groot deel van het weekend neer op 'hangen' op de bank of een beetje op internet rommelen... Een beetje structuur kan geen kwaad, ook in die weekenden denk ik
Ik zie mijn huwelijk overigens niet als 'niet geslaagd', moet ik zeggen... Ik kan toch heel erg dankbaar en blij zijn over de 20 jaren lang die wij samen zijn geweest, die wel heel erg gelukkig en fijn zijn geweest... De laatste paar jaren waren minder, maar ik wil de goede herinneringen blijven koesteren. Ik had die 20 jaar niet willen missen, voor geen goud... En veel mensen houden het zolang niet eens uit, dus ik vind mijn relatie met ex toch echt geslaagd te noemen. Dat het nu over is, doet daar niks aan af vind ik...
Dubio, ben superblij dat jij weer gelukkig bent! Heb toendertijd ook wel eens gelezen wat voor ellende jij had... En dat jij nu weer gelukkig bent, is voor 'ons' (degenen die achterlopen ) wel fijn om te lezen natuurlijk...
Ik vind het nog geen eens een gek idee om op zaterdag en zondag bv een tijdje in te plannen om in mijn 'dagboek' te schrijven en zo een soort van 'afspraken' met mezelf te maken. Ik probeer wel vaak vooraf een beetje te bedenken wat ik dat weekend allemaal wil gaan doen, maar vaak lukken dingen toch niet en komt een groot deel van het weekend neer op 'hangen' op de bank of een beetje op internet rommelen... Een beetje structuur kan geen kwaad, ook in die weekenden denk ik
Ik zie mijn huwelijk overigens niet als 'niet geslaagd', moet ik zeggen... Ik kan toch heel erg dankbaar en blij zijn over de 20 jaren lang die wij samen zijn geweest, die wel heel erg gelukkig en fijn zijn geweest... De laatste paar jaren waren minder, maar ik wil de goede herinneringen blijven koesteren. Ik had die 20 jaar niet willen missen, voor geen goud... En veel mensen houden het zolang niet eens uit, dus ik vind mijn relatie met ex toch echt geslaagd te noemen. Dat het nu over is, doet daar niks aan af vind ik...
zondag 6 januari 2013 om 19:47
quote:dubiootje schreef op 06 januari 2013 @ 18:33:
De meiden en ik hebben een heel fijn leven samen. .
Hee leuk, heb jij ook dochters?
Ik twee een van 7 en een van 11 wel lastig soms dan wil die van 11 shoppen en die van 7 naar de speeltuin.
En daar dan flink ruzie over met zijn tweeën
De meiden en ik hebben een heel fijn leven samen. .
Hee leuk, heb jij ook dochters?
Ik twee een van 7 en een van 11 wel lastig soms dan wil die van 11 shoppen en die van 7 naar de speeltuin.
En daar dan flink ruzie over met zijn tweeën
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
zondag 6 januari 2013 om 20:00
quote:hova schreef op 06 januari 2013 @ 19:55:
Ik heb er ook twee (een van 8 en een van 13) en ook nog een zoon
Leuk, die 2 van mij zijn in februari en maart jarig.
Moeten weer 2 kinderfeesten organiseren dat doen ex en ik altijd nog samen.
Probleem is altijd dat "de smurfen" meestal met compleet onuitvoerbare ideeën komen zoals met 15 man naar de Efteling ofzo (ik verhoog mijn hypotheek wel)
Maar goed het is ieder jaar nog gelukt.
Vorig jaar zijn we gaan pottenbakken met de jongste, hoe komt ze er op
Ik heb er ook twee (een van 8 en een van 13) en ook nog een zoon
Leuk, die 2 van mij zijn in februari en maart jarig.
Moeten weer 2 kinderfeesten organiseren dat doen ex en ik altijd nog samen.
Probleem is altijd dat "de smurfen" meestal met compleet onuitvoerbare ideeën komen zoals met 15 man naar de Efteling ofzo (ik verhoog mijn hypotheek wel)
Maar goed het is ieder jaar nog gelukt.
Vorig jaar zijn we gaan pottenbakken met de jongste, hoe komt ze er op
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
zondag 6 januari 2013 om 20:23
Ik zou je ook zeker adviseren om je 'weekenden-alleen' wat te structureren Hova.
Ten eerste omdat ik me voor kan stellen dat zo'n 'leeg' weekend dat je tegemoet gaat, niet erg aanlokkelijk is (dus weer negatief label), maar ook omdat het je scherp houdt en je 'actief' bezig blijft met je ontwikkeling en verwerking.
Voordeel van plannen en afspraken met jezelf is dat je de regie houdt en je weekend zelf kan inkleuren. Doseer daarbij de lichte en donkere tinten (zoals Duub in haar voorbeeld gaf). Wissel zwaar en licht af. Ga confrontaties aan, maar verwen jezelf ook. Doe wat met je hoofd en gevoel, maar ook met lijf.
Op deze manier voel je hopelijk ook minder overgeleverd aan overweldigende emoties. Want, hoe sterk die ook kunnen voelen, jij blijft zelf de regie voeren. Jij kunt jezelf aan de hand nemen en de route uitstippelen.
Op deze manier wordt zo'n weekend niet per definitie zwaar, maar vooral 'me-time', bijtanken, verwerken, rust en een beetje verwennen. Wie weet ga er nog naar uitkijken!
Ten eerste omdat ik me voor kan stellen dat zo'n 'leeg' weekend dat je tegemoet gaat, niet erg aanlokkelijk is (dus weer negatief label), maar ook omdat het je scherp houdt en je 'actief' bezig blijft met je ontwikkeling en verwerking.
Voordeel van plannen en afspraken met jezelf is dat je de regie houdt en je weekend zelf kan inkleuren. Doseer daarbij de lichte en donkere tinten (zoals Duub in haar voorbeeld gaf). Wissel zwaar en licht af. Ga confrontaties aan, maar verwen jezelf ook. Doe wat met je hoofd en gevoel, maar ook met lijf.
Op deze manier voel je hopelijk ook minder overgeleverd aan overweldigende emoties. Want, hoe sterk die ook kunnen voelen, jij blijft zelf de regie voeren. Jij kunt jezelf aan de hand nemen en de route uitstippelen.
Op deze manier wordt zo'n weekend niet per definitie zwaar, maar vooral 'me-time', bijtanken, verwerken, rust en een beetje verwennen. Wie weet ga er nog naar uitkijken!
zondag 6 januari 2013 om 20:56
Ik ga het zeker proberen aankomend weekend, Bb... Ik heb gewoon ook veel moeite met het alleen zijn, kan daar niet zo goed aan wennen, voelt echt eenzaam aan vaak.... (En dan ga ik mezelf toch onbewust en ongewenst vergelijken met ex, die elk vrij weekend met haar en zijn 'nieuwe, 15-jaar jongere' vriendenkring doorbrengt....). Gedachten die ik niet wil hebben, maar die er toch zijn...
