Hoe kom ik verder?

Wat een mooie lijfspreuk Hova en helemaal waar

Als je iets niet kunt veranderen, dan moet je het (proberen) te accepteren

Hoe moeilijk het is, volgens mij gaat het je zeker lukken om deze lijfspreuk uit te dragen.



Ik kan de hypotheek van de huidige woning niet op mijn naam krijgen, omdat ik niet fulltime werk, de som van de hypotheek is te hoog.

Mijn ex wil hier niet weg, vind hij niet nodig en niet praktisch. Hij wil bijv wel de ene helft vd week weg en dat ik dan de andere helft. We doen straks Co. Ouderschap. Hij stelde voor dat degene die de betreffende dag de kinderen heeft, dan thuis is en de andere bij een van onze ouders.



We slapen niet meer bij elkaar, hij is naar de logeerkamer gegaan onder lichtelijke dwang van mij.

Hij leeft z'n eigen leven hier (zoals hij altijd al deed, zn eigen plan, zonder rekening te houden met mij) en dat probeer ik nu ook te doen. We leven in het bijzijn van de kinderen samen en als we met z'n tweeën zijn, wanneer kinderen op bed zijn, dan leven we om elkaar heen. Hebben alleen maar oppervlakkige gesprekken enzo.

Ik mis het beeld wat ik voor ogen had. Een vriendschap, het maatjegevoel, het gezin en de liefde.

Terugkijkend op de jaren, is het er waarschijnlijk nooit geweest.

Gezellig samenzijn voelde vanuit zijn kant als geclaim.

Dat maakt me verdrietig (huilen in bijzijn van ex kan niet, hij kan daar niet mee omgaan en loopt bijv weg, emoties voelt hij sowieso niet sterk, ik voel ze altijd heel erg, extreem blij, verdrietig of boos, hij is altijd erg vlak daarin, ook altijd geweest).

@Dettol: je bent nog niet gescheiden he. Ik heb het over de tijd tot de scheiding rond is, dat hij maar elders gaat wonen. Het doet er niet toe dat jij die hypotheek niet kan betalen nu, want je bent samen nog steeds verantwoordelijk. En het bomt niet dat hij dat (logeren van hem ergens) niet nodig vindt, als jij een probleem hebt IS er een probleem, ook al vindt hij van niet.



Je heoft hem niet meer "tevreden" te houden, als jij hier niet mee kan leven dan zal hij tijdelijk moeten vertrekken (iig niet zelf vertrekken, kan als verlaten van je kinderen worden gezien). De tijd dat dat allemaal vrijwillig ging is voorbij, dat moet je hem duidelijk maken. Of hij het nut ervan in ziet of niet, doet er niet toe!



Heb je je wel goed voor laten lichten over je rechten (en plichten) omtrent die scheiding?! Natuurlijk heb jij niet 1,2,3 een huis (met zoveel ruimte voor een gezin ook nog), maar je hoeft niet goed te vinden dat hij daar blijft in de tijd tot die scheiding. Je kan voorlopige voorzieningen vragen voor de tijd tot de scheiding erdoor is. Ik begrijp dat je dat liever niet doet, liever op medewerking speelt (van hem, van jou), de sfeer "redelijk" houdt en on speaking terms te houden, maar toch..



Okay, logeerkamer, dat is al wat, tenminste.. Maar het moet niet jouw probleem zijn omdat jij de hypotheek niet kan betalen oid. Weet niet op welke basis je getrouwd bent, maar zo werkt het niet helemaal volgens mij. Ik had destijds geen werk, maar ik bleef in het huis tot dat verkocht was en hij logeerde en huurde..

quote:hova schreef op 02 januari 2013 @ 20:20:



Ook jouw ex wil vrienden zijn...



Ach die vriendschappen met exen



Weet je toen mijn ex en ik allebei nog vrijgezel waren ging dat prima, nog samen O&N gevierd 2011/2012, verjaardagen, met zijn vieren dagjes weg enz.



Tot ze een nieuwe partner kreeg, eerlijk is eerlijk, we gaan nog steeds wel naar schoolactiviteiten, zijn samen naar het afzwemmen van de jongste geweest maar heel veel doen we niet meer met zijn vieren, voor de kinderen heel teleurstellend (dat zeggen ze ook)



Gelukkig heeft ze een super leuke nieuwe partner ontmoet die echt top is voor de kinderen.



Daarom stel ik, vrienden met exen is mogelijk maar als er nieuwe partners in het spel komen is het snel over.



En Hova, jezelf nooit zielig voelen hoor, niemand kijkt raar op naar een vrijgezelle ouder.

Ik ga met de meiden gewoon winkelen, uit eten, bios, Centerparcs, Efteling, Volendam en nooit een vraag of blik gehad.

Lieve Hova,

Zo herkenbaar waar je doorheen gaat..

Je moet echt je grenzen aan gaan geven vrouw, zoals het nu gaat maak je het voor jezelf ontzettend moeilijk.

Je zit in een rouwproces, maar degene waar je om rouwt laat je in feite voor je neus dansen.

Nog steeds lees ik dat hij nog best veel bepaalt.

Wat wil JIJ Hova?

Dan over het schuldgevoel richting de kinderen, wat hebben je kinderen aan een totaal uitgeputte moeder omdat ze voor hen over haar grenzen heen laat lopen?

Ik herken veel uit je verhaal, ook ik deed het zo..

Maar wat ben ik daar nu eigenlijk ook boos over op mezelf soms.

Ik heb mezelf weggecijferd, alsmaar lopen ridderen destijds voor de goede lieve vrede voor iedereen, dat mijn put ook kompleet leeg was..

Kies meer voor JOU, want als jij weer de zelfverzekerde stralende vrolijke vrouw wordt, krijgen jouw kinderen weer hun moeder terug.

Zet de knop om, gezin is niet meer.

Hij vind het niet leuk als zo'n kookavond niet door kan gaan??

Denk eens aan alle dingen die JIJ niet leuk vindt!, heeft hij daar wat mee gedaan?

Wég dus met dat schuldgevoel.



Achter die wolken schijnt nog steeds de zon..

Er komen echt tijden dat het geluk je weer toe zal lachen.

Veel liefs

Hova,

Hou vol met die afstand nemen van hem.

Toevallig, in mijn tijd toen werd mijn ex ook 50..

Heeft dat ook groots gevierd met haar, vrienden, en familie.

Wat voelde ik me rot.

Het is oneerlijk dat de mannen helemaal happy door lijken te gaan, maar weet je wat dat is?

Hij is jouw nog niet kwijt, dus zit niet in dat rouwproces.

Nog steeds mag hij bij zijn gezin aanschuiven wanneer hij dat wil, doet op die feestdagen nog steeds mee aan het gezinsverband bij familie en vriendenfeestjes.

Hij mist niets omdat het er gewoon nog is, snap je.

Hij wordt geïrriteerd als hij merkt dat jij dat niet meer wilt, natuurlijk!, want dan krijgt hij dat rotgevoel buitengesloten te worden.

Ik ben nu 11 jaar verder, wat een tijd..

Of ik gelukkig ben?

Nog upps en downs maar dat komt deels door mezelf.

Ik ben verliefd geweest op een man die al een tijd in scheiding lag, zwaar verliefd..

Zijn (ex)vrouw had een ander.

Toen zij hoogte kreeg van ons wilde ze hem ineens terug, en hij koos voor haar.

Bij mij kwam toen al het oude zeer weer boven..

Het was de eerste man waar ik mezelf weer voor open durfde stellen.

Toch veel geleerd en daardoor kom ik er wel makkelijker doorheen.

Wat er toen ook gebeurde is dat mijn ex toen pas ging voelen.

Ik met een ander!

Hij is inmiddels weggegaan bij zijn vriendin, maar ik wil nooit geen relatie meer met hem, qua intimiteit walg ik al van het idee.

We kunnen nu best weer vrienden zijn, dat vind ik wel oké.

Ik heb wel geleerd van het proces dat ik veel meer voor mezelf moet kiezen.

Mannen zet ik even helemaal buiten spel.

Ook voor mij is juist de 13 in dit jaar, mijn jaar!

Ik wil gelukkig worden.

Daarvoor zal ik mijn gevoelsknop voor anderen wat vaker uit moeten zetten, mijn eeuwige zorgen voor anderen om moeten draaien naar zorgen voor mezelf.

Ik plan leuke dingen, heb ook meer vrijgezelle vriendinnen.

En kind is op een leeftijd dat ook zij me soms even de ruimte moet geven, wat ze graag doet als ze mij erna vrolijk thuis ziet komen.

Het is een zwaar maar leerzaam proces.

Het lijkt dat je zwakker wordt maar dat is niet zo.

Uiteindelijk wordt je sterker.

Straks weer de lente in, gevolgd door een, laten we hopen, mooie lange zomer.



Het komt echt goed Hova, ik vertik het dat een man mijn leven kapot maakt en ik zeg dat dan ook vaak tegen mezelf als ik in de spiegel kijk.

quote:hova schreef op 05 januari 2013 @ 09:28:





Gijs, ik doe dat ook allemaal hoor, ben zelfs al met de kids samen op vakantie geweest. Maar ik voel me dan wel juist, tussen alle happy families, alleen.... En dat geldt hetzelfde bij vriendenstellen. En ondanks dat ik heel goed weet dat ik dat niet moet doen, steekt het dat ex alweer helemaal happy is in zijn vrije leventje, met alleen maar af en toe de kids, de weekenden die bij hem nooit alleen zijn maar die hij met haar doorbrengt... En ik voel me vastzitten in een leven

dat ik niet wil... De acceptatie fase is nog ver te zoeken

...





Maar jij bent met je kids ook een happy familie

Zo moet je gaan kijken, een familie is al lang niet meer standaard

man+vrouw+jongen+meisje+Golden Retriever



Maar goed na 23 jaar huwelijk is het best wennen alleen.

Lees ik dat nu goed is hij toch verder gegaan met die collega?



En hoe was je date?

Je had toch een date waar je geen zin in had.

@Hova: ten eerste moet je dit forum niet zien als een afspiegeling van real life: tevreden mensen hebben meestal minder behoefte om topics te openen, om raad en steun, of om hun ei kwijt te willen, he. Dus lees je op het forum een overdosis vragen, twijfels en problemen



Verder kan ik zeggen dat ik wel degelijk gelukkiger ben, op een heel andere manier, namelijk met mezelf, met mijn betekenis "weten" ofwel mij van betekenis voelen.



Alles wat je schrijft herken ik hoor, van toen. Incl dat 50 jaar worden en feest (met haar en alle vrienden en ik niet, want dat wou zij niet).. het lijkt eng veel op mijn leven en pijnen van jaren terug..



Dan een fase van onthechting gehad: van spullen (huis verkopen, spullen en herinneringen waar je afscheid van neemt), onthechting van je status zelfs van "getrouwd" naar "gescheiden", onthechting van allerlei dingen die zo vanzelfsprekend en fijn waren, die je identiteit voor een groot deel bepaalden, en waar je mee vergroeid bent. Incl opvattingen en overtuigingen, waar je afscheid van neemt.



Maar: daarna ontstaat ruimte.. voor de een betekent dat misschien leegte (en angst voor die leegte), maar ruimte kan ook "nieuw" zijn, ontdekken, nieuwe inzichten en overtuigingen, een verbondenheid met jezelf voelen, een puurder zelf, ontdaan van allerlei ballast (waarvan je niet besefte dat het ballast was).



Het kan je uiteindelijk dus ook heel veel vrijheid geven, ruimte om jezelf te zijn (ja, dat ontdek je nog wel, wie dat dan is en hoe dat moet, jezelf zijn): een diepere laag van jezelf, zonder die "opsmuk", status, ballast.



Ik begin te denken dat niet voor niks zoveel mensen hiermee te maken krijgen, Hova. Linksom of rechtsom, de een door burnout, de ander door ziekte of verlies, scheiding of ander ongeluk. En in het groot (economie) ook crisis.



Alleen/vooral bij tegenslag leer je je veerkracht kennen, je overlevingsmechanismen, wat je waard bent als je uitgedaagd wordt. Als je nooit uitgedaagd wordt, weet je dat niet van jezelf, hoe je gaat reageren, je kan er bang voor zijn, maar als het werkelijkheid wordt, wie ben je dan nog, wat is jouw rol, jouw waarde, maar dan meer in het geheel, in groter verband dan je eigen vertrouwde kringetje.



Lastig uitleggen wat ik bedoel, maar je kan 2 kanten op: je eigenwaarde en eigenliefde worden neergeslagen en je vindt jezelf de moeite niet meer waard, en geen liefde waard, door die afwijzing en vandaaruit wordt het dan een moeilijk leven, tenzij je iemand tegenkomt die je weer kan overuigen van wel. Of er komt iets (strijdbaars) over je: de vrijheid en kansen om andere kanten van jezelf te ontdekken, oa hoeveel kracht er in je blijkt te zitten, waar jij allemaal toe in staat blijkt, wat je nooit ontdekt had als alles hetzelfde was gebleven.



Ook al heb je er nu begrijpelijkerwijs geen enkele puf voor, behoefte aan en zin in, je kan dit aangrijpen als een soort kans/ uitdaging om gebieden in jezelf aan te boren en te leren kennen, die je tot nu toe niet nodig had en dus niet kent. Die energie heb je nu nog niet, maar die heb je wel in je, die raakt niet "op"..



Ik kijk heel anders naar de wereld, mijzelf daarin, dan toen. Mijn vermogen tot liefde is gegroeid, ruimte voor een ander soort liefde, die moeilijk te omschrijven is. Ruimdenkender, milder (naar mezelf en naar anderen!),wat mededogen is, echte vergeving, het soort "onzelfzuchtig liefhebben", "loslaten in liefde, in vertrouwen", ik heb zoveel geleerd.



Van waardeloos voelen, niet gezien, onbeduidend, weggegooid, niet langen "voldoen" aan de verwachtingen van een Grote (Ge)Liefde, dat maakt je heel klein.

Maar vervolgens kan je gaan meemaken dat je ontdekt wat je eigenlijk van jezelf verwacht (of wat je pure zelf, je "ziel", je diepere wezenlijke "ik" van je verwacht) en daarnaar gaat leven. Een verbondenheid met jezelf voelt, diepere betekenis van en voor het leven, en jouw plek daarin, los van echtgenote of moeder of werknemer zijn..



In die zin denk ik dat veel mensen de "kans" wordt geboden nu, om hun diepere zelf te leren kennen.. en die verbondenheid met jezelf zorgt ervoor, dat je je verbonden voelt met meer dan een paar personen. Verbonden met allerlei mensen, dieren en dingen om je heen, een soort "begrip" van wat de bedoeling is, voor jou, voor de wereld zelfs misschien.



Veel van wat je "van buitenaf" heeft gemaakt wie je nu bent en hebt, daar blijkt het uiteindelijk niet om te gaan, ook al was je er gelukkig mee. Er komt een nieuwe diepgang voor in de plaats, als die "opsmuk" (van bezit, status, ervaringen, overtuigingen) wegvalt. En er veel minder toe blijkt te doen dan je dacht.



Het is een ander soort geluk, een andere blik, weten wat je aan jezelf hebt bij tegenslag, hoe mooi alles kan zijn als je daar doorheen komt, en (je verbondenheid met) de natuur, bergen, dalen, bomen, bloemen, luchten, mensen, dieren, met andere ogen ziet/ voelt. Als je in een jutezak in een hutje op de hei nog steeds van waarde voelt, want in verbinding met die diepere laag in jezelf, die dat "weet" en "voelt".



Het is lastig te omschrijven, maar ik heb inmiddels heel andere betekenis van "succes" (of "falen"), aan wat geluk is, aan wat je een "geslaagd mens" noemt, van wat goed en slecht is. En dat blijken heel andere waarden en dingen te zijn, dan waar de meeste mensen het (nog) in zoeken..



Geluk hangt dan niet meer af van "een relatie hebben", een Grote Liefde, werk, het ontbreken van tegenslag, of het verzamelen van spullen en "status" (dat kan je namelijk allemaal ook weer kwijtraken). Je eigenliefde en eigenwaarde vnden, dat kan je niet kwijtraken.



Dat maakt denk ik het verschil: hoop, geloof en vertrouwen kunnen hervinden of behouden (in jezelf en in het leven, in een "groter geheel" & bedoeling) bij grote tegenslag, of verlies van hoop, geloof en vertrouwen in jezelf of het leven.



En dat is de "keuze" waar je werkelijk voor staat. Of je wil of niet, het wordt deze keuze. Je kan verstrikt raken in emoties, verleden, angst voor de toekomst, in haat, wrok en verbittering, of juist een andere weg in slaan, van liefde zoeken en behouden voor jezelf en anderen (en daar meer van gaan ervaren), van herstel en weer opstaan, veerkracht, leren wat er te leren valt en er milder, mooier, opener, kwetsbaarder en liefdevoller uitkomen.



En als ik je zo lees, ga jij die laatste weg bewandelen. Geluk is denk ik door de oppervlakkige laag heenkijken, die mensen doorgaans als geluk ervaren/ in denken te vinden. Je kan het zelf gaan ervaren in andere hoeken dan je nu ziet/denkt.



Het is een soort keuze voor de blik waarmee je kijkt: de liefde en al het moois wat er WEL is zien, voelen, wat je voelt als je verbonden bent met jezelf.. of wat er allemaal NIET (meer) is.. Echt, er kan zoveel meer voor in de plaats komen, als je het wil zien en ervaren. Het begint met willen namelijk. Nu "moet" je nog. Willen maakt het verschil, zet mooie dingen in gang..



Het is meer dan rationalisatie, van "ik maak er maar het beste van" of "dingen die je belangrijk vond dan maar minder waarde aan gaan hechten als je het niet langer hebt". Onthechten is werkelijk zien dat heel veel waar je aan "hechtte" onbelangrijk IS, je ook zonder kan, zonder je minder gelukkig te voelen. Dat je hecht en waarde hecht aan wat echt belangrijk is voor je.



Bepaalde waarden blijven overeind (zoals gezinsleven), maar anders: het is de liefde uiteindelijk die met je kinderen verbindt, en hem ook met de kinderen. Qua elkaar is er ook een verbondenheid, of je wil of ff niet. Of hij het ziet of niet wil zien en probeert zich (ook) met een ander te verbinden..



Ook al kan je het nu niet opbrengen, die verbondenheid is ook belangrijk voor jezelf uiteindelijk, niet alleen in het belang van de kinderen. Als hij echt belangrijk voor je is, mag je de liefde die er nog wel is, behouden, koesteren in je hart, anders zou je je eigen en gezamenlijke historie tekort doen. Je hoeft "alleen maar" los te laten wat er losgelaten moet worden (als partner, als geliefde, als "jouw" man).



Of je het nu niet kan geeft niet. Als je maar weet dat het kan, dat alle liefde niet weg is of vergeten moet worden, moet stoppen of weggegooid, omdat dat (deels) niet meer beantwoordt wordt of veranderd is. LIefde is niet weg en ook niet waardeloos geworden omdat hij kiest niet meer met je te wonen of een andere liefde probeert. Die veranderde vorm ervan is soms niet eens "minder", maar anders..



Het kan dus, dat je het dus op een andere manier gaat zien: hij ziet jouw waarde nog steeds, wil je niet weggooien omdat er ook een ander is en hij een andere weg inslaat.



Er komt dus een moment dat je kiest voor een weg van lijden en angst of de weg van hoop, geloof en vertrouwen, liefde en zien wat er nog wel allemaal er is of mogelijk is..

Deze gebeurtenis kan je beperken of verruimen, dat is aan jou uiteindelijk, dat is de keuze die ik bedoel..



En die hoef je niet NU te maken, die voel je op een gegeven moment. Nu eerst opruimen, letterlijk een schone lei maken, afscheid van het oude vertrouwde, afscheid nemen van eea, onthechten zeg maar..

Maw: Dit is een normale fase waar je in zit en niet moet overslaan ook: rouw, afscheid, loslaten, letterlijk moeten "onthechten" aan zijn nabijheid en het gezin dat jullie waren. Je mag je volop zo voelen, want dat is ook niet niks! Het is ook heel zwaar!!!



Wat ik je probeer te zeggen is: ondanks dat het nu regent, is er uitzicht op zonneschijn, het wordt beter! En dus ja, je kan nog wel gelukkig worden!

Nou, hij komt er nu in elk geval voor uit dat hij nog steeds een relatie heeft met zijn ex-minnares. Lastig om je gezin een andere vorm te geven, maar dat went wel. Je zoekt nu de stukjes van het uit elkaar gevallen plaatje bijeen en plakt ze weer aan elkaar. Beetje bij beetje zul je ook de gaten gaan invullen met nieuwe stukjes en wat stukjes die je in oude dozen terugvindt. Je maakt er een mooi nieuw maar vooral eigen plaatje van. Dat zal veel echter zijn dan het geïdealiseerde plaatje dat je ooit met je ex had.

Mooie posting, Suzy! Het is waar dat leegte eigenlijk ruimte is en het instorten van het oude de vrijheid biedt om je leven weer naar eigen inzicht op te bouwen. Niet iedereen krijgt die kans of is moedig genoeg om die te grijpen. Sommigen houden krampachtig vast aan een leven dat ze niet meer willen uit angst voor het nieuwe. Jij hebt die moed gehad, Hoof, en de volgende stappen zul je ook nemen. Heb vertrouwen in jezelf!

quote:hova schreef op 05 januari 2013 @ 17:13:



Ja, hij is idd uiteindelijk verder gaan met de medewerkster. Hij is daar pas twee weken geleden officieel mee gekomen (via via hoorde ik dat vrienden met haar hadden kennisgemaakt), maar ik had al zeker een half jaar het vermoeden dat hij weer met haar aan de gang was.



Zou het ooit "uit" zijn geweest?

Maar goed daar kom je nooit meer achter .



Wel verstandig, niet daten als je er nog niet helemaal klaar voor bent.



Ik date ook niet, heb het helemaal gehad in relatieland



Merk dat ik me prima amuseer met de kinderen en een weekend zoals nu (zonder kinderen) ook.



Gewoon rustig aan, weekboodschappen, huis gepoetst, ben met een filmmarathon bezig, American Reunion, Nova Zembla en Süskind en morgen kijk ik nog even welke films.

Yeah, heel goed Hova! Kijk naar wat je wel hebt, en je zult merken dat het meer is dan je dacht. Jij hebt een hele goede basis ipv een ruine waarop je verder kunt borduren. Wat Suzy al zei, jij kunt nu het plaatje naar eigen inzicht gaan invullen. Hoe lekker is dat??

Natuurlijk moet er nog gewenning komen, en je ex moet na 23 jaar nog uit je systeem. Dat kost tijd, veel tijd.

Wat de pijn betreft, om je een beeld te geven; ik ben 8 maanden verder en constateer elke keer dat ik niks meer voel als er een herinnering door mij heen schiet. Of als ik ergens ben waar wij vaak kwamen. Die associatie is er niet meer, itt tot maanden geleden. Toen voelde ik een scheut van pijn, nu moet ik heel bewust gaan nadenken daarover (doe ik expres, kijken hoe ver ik ben in het proces). Het is nu rationeel; hij heeft mij pijn gedaan en dat is niet leuk. Maar er iets bij voelen is over bij mij.

Dat stukje van hem en haar, daar zit bij mij nog wel pijn. Zij samen, die mij hebben verraden. En daardoor denk ik dat het stukje van verraden/bedrogen/voorgelogen zijn de werkelijke pijn is die een tijd zal aanhouden. HEM echt missen zal het eerste over zijn. Hoe sta jij daarin? Ik heb namelijk totaal geen (warme) gevoelens meer voor ex. Hij was hier laatst na maanden en ik wilde hem het huis uit hebben. Deed me niks, was net een vreemde. Jieeeeehaaaa!

quote:hova schreef op 05 januari 2013 @ 21:31:

Gijs, geen idee, maar dat doet er ook eigenlijk niet meer zoveel toe..

Klinkt als een goeie marathon: suskind is mooi, Nova Zembla vond ik niet zo persoonlijk...



....De film: It's Kind of a Funny Story er nog aan toegevoegd.



Mijn ex heeft ook een nieuwe relatie (nu een jaar) en ik vond het wel vreemd in het begin hoor.

Ik zag een foto dat hij met mijn ex schoonvader zat te praten in de achtertuin, dat vond ik even moeilijk.



Toch was het ook wel goed dat het gebeurde, ex en ik draaiden toch een beetje om elkaar heen en kwamen niet verder.

Door haar relatie werd alles definitief afgesloten een winstpunt dus.



Toen ik hem voor het eerst ging ontmoeten was ik wel zenuwachtig maar toen ik eenmaal voor hem stond ging het allemaal vanzelf en hebben we een kop koffie gedronken.

quote:hova schreef op 06 januari 2013 @ 00:56:

Die ken ik niet, Gijs.



Maar bij jou was die nieuwe vriend van je ex toch niet degene met wie ze je belazerde?

Ik wil echt helemaal niks met dat verraderlijke mens te maken hebben...





Nee, nee daar heeft ze een paar maanden nadat wij uit elkaar zijn gegaan definitief mee gebroken.



Dit is een heel ander verhaal, hij weet ook niet waarom we uit elkaar zijn, ze heeft er een draai aan gegeven want hij is nogal jaloers.



Deze man is een lot uit de loterij, lief voor haar en de kinderen, probeert niet de vaderrol naar zich toe te trekken, neemt ze mee met vakantie.

Zeurt niet als ik met ex naar het afzwemmen van de jongste gaan of naar een school activiteit.



Mag niet klagen

Als ik het goed begrijp, is je ex dus niet vrijwillig met de "bekentenis" gekomen dat hij een relatie heeft met zijn collega, maar moest je er via via achterkomen? Hoe pijnlijk. Wat zou het fijn zijn als jullie gewoon open kaart tegen elkaar konden spelen en de maskers konden afleggen. Ook en vooral voor de kinderen. Een scheiding is al zo zwaar voor hen en dan komt er nog bij dat ze niet weten wat er nu echt bij hun ouders speelt, omdat die een toneelspel spelen. In hun belang ook nog, want het hooghouden van "het gezin" staat voorop. Probeer je eens in te leven in je kinderen: hoe verwarrend moet dit zijn?



Ik kan me voorstellen dat dit voor jou als een harde klap is gekomen. Misschien had dat er ook mee te maken dat je het afgelopen weekend zo moeilijk had? Je had eindelijk de ruimte om die tranen te laten stromen die je eigenlijk al heel lang hoog zaten. Je voelde steeds al dat ze nog in beeld was, maar doordat het nog steeds verborgen was kon je er gevoelsmatig niets mee (zie wat ik hierboven schreef, stel je voor hoe dit voor je kinderen moet voelen?).



Ik ben nogal geschokt door je beschrijving van de gebeurtenissen van de afgelopen jaren. Je hebt steeds geschreven over de hartstilstanden van je ex en hebt daarin de oorzaak gezocht voor zijn vreemdgaan en het mislukken van je huwelijk (onder andere doordat jij vindt dat je daar niet goed mee om bent gegaan). Nu lees ik dat je zelf meerdere slechte uitstrijkjes en operaties hebt gehad. Ik kan me voorstellen dat dit ook heel veel (doods)angst bij jou heeft veroorzaakt. Hoe is hij daarmee omgegaan? Kwam hij toen bij jou met zijn angsten, praatte hij daar met jou over? Kon je bij hem terecht met jouw angsten?



Daarnaast vertel je dat je moeder zelfmoord heeft gepleegd. Wat een enorme heftige gebeurtenis Ik kan me niet eens voorstellen wat dat met je doet. Het moet wel een behoorlijke druk op je huwelijk leggen. Hoe praat je over zoiets met je partner en wat moet je partner doen om je op te vangen? Hoe raakt het je als je zelf moeder bent van drie kinderen? (Zou het kunnen dat dit verklaart waarom je je identiteit grotendeels aan het moederschap ontleent?)



Ik ben echt verbaasd waarom je dit nu pas naar voren brengt, terwijl het dingen zijn die een enorme impact op jou moeten hebben gehad. In je vorige topic ging het allemaal om je ex en zijn hartstilstanden, jouw angst en bezorgdheid om hem. Waar was jij in dat verhaal? Waarom speelde dit geen rol?



Ik begrijp wel dat je je afvraagt hoe het kan dat de grote klap van jullie scheiding kwam nadat alles achter de rug leek te zijn, maar je kan die dingen niet los van elkaar zien. Die gebeurtenissen eisen hun tol. Het kan lijken alsof je je overal samen doorheen slaat en juist dichter bij elkaar komt: vaak is dat ook een instinctieve reactie als je aan schokken wordt blootgesteld. Juist als de rust weerkeert, kun je weer naar elkaar kijken. Vluchtgedrag kan ook ene verlate reactie zijn op zulke gebeurtenissen. Jij hebt misschien ook vluchtgedrag laten zien door je erg op je moederrol te storten.



Dit breekt je nu waarschijnlijk op. Je kinderen zijn al die tijd een geluksfactor geweest: in alles wat er gebeurde, waren zij je houvast en moest jij tegelijkertijd hun steunpilaar zijn. Je ex was immers altijd aan het werk. Nu wordt het gewicht als gevolg van de scheiding anders verdeeld en neemt je ex dat ook af en toe van je over. Dat geeft jou momenten voor jezelf waarop je geen moeder bent. Hele weekends waarin je voor jezelf mag bedenken waar je zin in hebt, wat je ook alweer leuk en belangrijk vindt in je leven, hoe je je tijd graag doorbrengt. Dat is heel confronterend: ik denk dat de meeste gescheiden vrouwen dat wel herkennen. Gelukkig went dat met de tijd



Ik denk wel, als ik je verhaal zo lees, dat er bij jou zo veel gebeurd is dat je echt professionele hulp nodig hebt. Ik vermoed dat je in je gesprekken met de psycholoog niet het achterste van je tong hebt laten zien en je niet echt hebt opengesteld. Ik kan me voorstellen dat je dat moeilijk vindt met alles wat je hebt meegemaakt. Waar ga je beginnen, trek je geen beerput open, hoe stop je de emoties als de dam doorbreekt?



Ik denk dat je een goede psycholoog moet zoeken bij wie je je op je gemak voelt en iemand die je ervan kan overtuigen dat je je gevoelens mondjesmaat los kan laten zonder dat er een onbeheersbare stroom loskomt. Je hebt veel te verwerken en je hebt al gemerkt dat wegstoppen geen succesvolle strategie is, dus je kan je beter richten op het in goede banen leiden van het proces. Een gevoel van controle daarover helpt misschien ook je gevoel van machteloosheid en hulpeloosheid weg te nemen, waaronder het gevoel dat je op elk moment weer in die put kan vallen. Je kan niet wachten tot dit voorbij is: waarom dan niet alle middelen aangrijpen die je hierbij kunnen helpen, zodat je verder kan met je leven?

quote:hova schreef op 05 januari 2013 @ 21:31:

De twee mensen die mij zo verraden hebben, dat die nu gelukkig samen zijn en sterker nog, dat ik dat geluk straks onder mijn neus gewreven ga krijgen als zij meer en meer in onze vrienden- en familiekring geïntroduceerd gaat worden.... Dat is iets waar ik maar moeilijk mee kan dealen en waarvan ik echt niet weet hoe het in de toekomst moet... Vrees dat dat stukje nog heel veel pijn gaat doen....Ga er maar vanuit dat je afstand zal moeten doen van bepaalde vrienden, ofwel uit jezelf ofwel omdat zij dat doen. Het is na een scheiding erg moeilijk om bevriend te blijven met beide exen in een situatie zoals deze. Dat kan moeilijk zijn, maar het geeft ook weer ruimte voor nieuwe vriendschappen die misschien ook wel minder pijnlijk zijn en waarin je je minder de single temidden van de gelukkige stelletjes zal voelen (waarvan een behoorlijk deel overigens ook uit elkaar zal gaan). Er moeten heel wat lijntjes worden doorgesneden voor jullie echt los van elkaar zijn en gezamenlijke vriendschappen horen daar ook bij.

@Gijs: dat is idd wel stukken fijner, als dit een reele vent is, waar je je kinderen met een gerust hart aan kan overlaten en je zelf nog samen dingen kan doen met je ex mbt de kinderen.



@Hova: ik vond dit ook een vd moeilijkste dingen, waar je nu voor staat: dat die vrouw een steeds grotere (en voorheen jouw) rol in gaat nemen, in het leven van je ex, vriendenkring, schoonfamilie, en last but not least de kinderen. Er zijn mannen die de deur achter zich dichttrekken, intrekken bij "die nieuwe" en binnen 2 weken de kinderen laten kennismaken met de nieuwe partner.



Zo te zien doet jouw ex dit in fases, dat ging hier ook zo, dat betekent wel dat ie rekening met jou en de kinderen houdt, tijd geeft om je erop voor te bereiden, en je hebt die kracht dan ook, per fase..

Vraag om overleg, zodat je weet wanneer en hoe hij haar introduceert. Dan sta je niet steeds voor een voldongen feit.



Hoe jij reageert hierop, is voor de kinderen van groot belang! Mijn zoon accepteerde die andere vrouw pas nadat ie zag dat ik haar een hand gaf en een praatje maakte, best goed met haar door de bocht kon. Vergeet niet dat kinderen een enorme loyaliteit hebben naar jou, en zich een "verrader" voelen als ze die nieuwe partner aardig vinden.



En loyaliteit is het grootste obstakel (en die moeten verdelen/ moeten kiezen de grote boosdoener in beschadiging van kinderen bij scheiding!!). Hoe moeilijk ook voor jou, jouw acceptatie tzt maakt het verschil of je kinderen dit goed doorstaan of niet.



Scheiden is niet alleen loslaten van je man, maar ook van je kinderen. Ze gaan dingen meemaken zonder jou en op veel jongere leeftijd dan jij ooit gedacht had. Je moet ze "meegeven" op vakantie, weekenden, overgeven aan de zorg van een ander en erop vertrouwen dat dat goed gaat zonder jou erbij. En als het een bestendige relatie wordt met haar, zullen je kinderen (als het goed is) zich gaan hechten aan haar. Hoeveel pijn dat ook meebrengt voor jou, hoe diep dat ook gaat, dat kan je het beste kwijt in die weekenden dat ze niet thuis zijn, dus als het zich voordoet.



Ik had in die tijd een coach en ik "spaarde eea op" tot als ik daar was, of ik trok me expres terug die weekenden ("me-tme"). Af en toe ging ik wel uit, of naar een vriendin, later ook daten, maar heel veel weekenden hield ik gewoon helemaal voor mij, voor verwerking.



Het is belangrijk dat je kinderen, als ze het leuk en fijn hebben bij je ex, zich niet schuldig voelen naar jou, omdat ze weten dat jij ondertussen stuk zit. Je kinderen moeten jou nl af en toe ook (kunnen) loslaten, ongevraagd, maar tis wel zo.



Mijn ex is nooit gaan samenwonen, maar na jaren met "dat andere gezin", vakanties, gezinsleven soms in de weekenden (met haar kinderen), hebben de kinderen toch een band opgebouwd met elkaar met met haar. Net als geen kwaadspreken over je ex, is het belangrijk dat ook niet te doen over "die vrouw" of "haar". Je kinderen vragen hier nl ook niet om en zullen daar ook iets van moeten maken, zich aanpassen, en, als het zover komt, een liefst goede band met haar moeten "mogen" opbouwen.



De keren dat ik haar ontmoet heb, kon ik prima met haar overweg, vond haar niks beter dan ik mezelf vond, en ook niet als rivale (omdat dat definitief beslecht was). Omgekeerd had zij meer moeite met mij dan ik met haar! Ik liet haar dus wel bij belangrijke data (diploma-uitreiking bijv) maar werd ik geweerd op feest voor zijn 50e (met familie en vrienden). Dat blijft pijnlijk, maar je leert ermee omgaan.



Je moet niet alleen je moederrol nu en dan loslaten en overlaten aan een ander, omgekeerd dus ook. Dat betekent wel dat er weer ruimte komt voor jou als vrouw, als degene die jij bent, de Hova die je zelfstandig bent, het meisje en de vrouw in jou. Dat mag je ook weer de ruimte geven. Ik was daarvoor 100% moeder en echtgenote en dat was een (te) groot deel van mijn identiteit gaan bepalen. En dat loslaten (onder verzet eerst) betekent toch dat je ontdekt dat die vrijheid, als vrouw, ook nodig (en welkom!) is.



Je bent enorm vergroeid met elkaar, voelt in het begin als amputatie van een deel van jou. Maar dat blijft niet zo. Een vd dingen die ongemerkt een rol speelt, is dat je liefde voor kinderen en man je voorziet van een hoop "bindingsstoffen", zoals oxytocine.. en die zorgen op hun beurt voor gemis, verlangen, als die perso(o)n(en) er niet zijn.



Dat is een factor die je niet moet onderschatten!! Hoe langer je samen bent geweest met je ex, hoe meer dit een rol speelt, ook als je alleen al aan diegene(n) denkt! Dat is dat je figuurlijk aan elkaar vergroeid bent, en dus niet alleen door de gewoonte van jaren samenleven en samenzijn!! Er is echt een lichamelijke component waardoor je je "afgesneden" voelt van diegene(n), een lichamelijk gemis, een "verslaving" aan diegene om je heen hebben. Zeker na zoveel jaar!



Oxytocine is het hechtingshormoon, ook wel "knuffelhormoon", wat je bijv in grote mate aanmaakt als je een baby aan de borst hebt (maar ook vaders maken dat aan en ook als je de fles geeft enz). En vrouwen na de seks (en zich verbonden voelen en willen knuffelen, tegenaan liggen enz) en mannen de piek juist voor het klaarkomen (en na de seks afneemt, ze slaperig maakt).. Maar ook zonder seks dus, als je samenleeft en liefhebt, in grote mate aanwezig. Dat veroorzaakt dus ook dat enorme gat van gemis en verlangen naar de personen die je lief hebt, als ze er niet zijn!!



(deels op te vangen door intimiteit met anderen te zoeken tzt, nieuw vriendje, of sekspartner, andere mensen op te zoeken om wie je geeft, enz). Het kan een lange tijd duren (je hebt die "Pavlov" met je ex, dat zit in je bloed bij wijze van spreken.. en hem blijven zien is moeilijker "afkicken" daarvan, vandaar oa je behoefte om hem ff helemaal niet te willen zien), maar het wordt minder (tov hem dat aanmaken) als het niet meer gevoed wordt.



Hier is het, na jaren, definitief uit tussen ex en zijn vriendin, en hebben ze over en weer toch zich gehecht aan elkaar. En blijven de kinderen nu en dan de "stiefouder" en elkaar toch zien en dat moedig ik alleen maar aan! Uiteindelijk kon ik het zien als verrijking van hun leven, ervaringen opgedaan die ze met mij niet zouden opdoen, andere wereld leren kennen, dat het bij anderen anders aan toe gaat en ook goede kanten heeft, de gezelligheid van een (groot) gezin meemaken, samen aan tafel, andere levenswijzen bestaan dan wat ze gewend waren.



Dus tja, de kinderen hebben voor de 2e keer een breuk meegemaakt. Gelukkig zijn ze nu ouder en vang ik dat ook weer op, en is het een stuk minder heftig dan toen met de eigen ouders. Wat dat doet met hun vertrouwen in het "sprookje" van "ze leefden nog lang en gelukkig", dat De Ware bestaat, laat zich raden..



En misschien maar beter ook. Hoe reeel is dat sprookje nog eigenlijk, om je kinderen mee te willen geven, dat Echte Grote Ware Liefde bestaat en eeuwig standhoudt? Zie het ook zo: je kinderen leren ook van de "fouten" van hun ouders, in die zin dat zij op sommige dingen zijn voorbereid, waar jij niet op was voorbereid. Misschien kunnen zij daardoor juist voorkomen in hun leven, tijdig herkennen in eigen relaties, van leren voor hun eigen leven?!



Wat denk ik wel enorm fijn voor de kinderen is, is dat de verbondenheid tussen mij en hun vader helemaal niet weg blijkt, maar er "gewoon" weer is, als vanzelfsprekend. Dat heb ik ze ook altijd gezegd:"die man zit in mijn hart en dat gaat nooit meer weg". En zo toch geleerd hebben, dat ook al ben/leef je niet samen met iemand, die verbondenheid (en hechting) nog niet weg is. Dat stelt ze ook gerust, dat dat met hun niet ook kan gebeuren.



Want daar zijn kinderen bang voor bij scheiding. Zien die ouders ook als bloedverwanten van elkaar, als familie, bij elkaar horend. Net als zijzelf. En als ouders in staat zin elkaar te laten vallen, kan dat ook met hun gebeuren, is de redenatie. Het is dan ook heeeeeeeeeeeeel belangrijk dat kinderen weten dat ze (zij het los van elkaar) op de ouders kunnen blijven rekenen, dat die er zijn als er echt iets is. En liefst elkaar ook niet helemaal laten vallen! Hoe ouders met elkaar om blijven gaan is het voorbeeld wat zij meenemen in hun leven.



En dat moet je ze ook bijbrengen, uitleggen, dat ouders geen familie zijn van elkaar, maar "aangetrouwd" blijven, een vrijwillige band is, die ooit aangegaan is. Dat dat met kinderen anders ligt, die zijn deel van je, voor altijd, wat er ook gebeurt! Dat ouders "anders" van elkaar houden, en dat ook blijven doen, ook al hebben ze geen relatie meer met elkaar. Of willen ze elkaar ff helemaal niet meer zien, om een gezonde afstand te creeren. Help je kinderen dat te begrijpen en dat dat niet erg is, wel verdrietig, maar niet een wereldramp, dat je dat kan handellen.



En wat "sterk zijn" betreft: jullie hebben een hoop meegemaakt en samen die veerkracht gehad om daar steeds uit te komen. En nu komt het op je eigen veerkracht aan, tegen/zonder hem. Dat is hard en wreed en "oneerlijk". Maar ik kan het niet vaak genoeg herhalen: Sterk zijn is iets anders dan wat veel mensen denken. Het is niet, ik herhaal, niet: "ik maak dit allemaal mee en blijf positief en overeind, en ik ga alsmaar door alsof het niet gebeurt/ gebeurd is"..



Ware sterkte/ kracht is die emoties en ellende toelaten, erom rouwen en huilen en boos zijn enz, die emoties voelen en "doorvoelen" en eruit komen, de lading eraf "gehuild", tot de herinneringen overblijven, de emoties ontdaan van die lading. Zodat ze geen rol meer van belang spelen, je er weinig meer van voelt als je die emoties herbeleeft/denkt. Dan is die lading weg, die emotionele bal in je buik weg, en hoef je niet "positief te doen" of te "spelen" om door te gaan.



Dan voel je je werkelijk weer positief, want die ruimte gemaakt, die ballast/ bagage echt kwijt en met volle moed, hoop en geloof in de toekomst, "het oude opgeruimd" weer dat pad vervolgen. Want er zullen altijd nieuwe tegenslagen volgen, nieuwe uitdagingen. En als je dan tzt "blanco" staat tov je verleden, kan je nieuwe met alle energie aan. Ipv die energie te gebruiken om "te vergeten" of "onderdrukken" (van oude pijn)..



Neem die tijd svp, in elke fase opnieuw, om te voelen wat je voelt, zonder je daartegen te verzetten! Zeker als je werkt (=afleiding) en zorgt en weinig "me-time" kan nemen daarvoor, als je dat verdriet in je eentje draagt. Dan zal je dit soort weekenden hard nodig hebben. En daartegenover steeds vaker ook tegenover al die pijn ook meer behoefte krijgen aan "leuks", om in evenwicht te komen. Of dat nu daten is of andere dingen die je energie geven..



En die dingen moet je ook zien te ontdekken: waarvan en van wie krijg jij energie, bouw je je reserves weer op, zodat je jezelf voedt met kracht? 2 dingen dus: het opruimen van emoties die energie kosten en aan de andere kant je "belastbaarheid" vergroten door jezelf te voeden met "verwennen": lui zijn, uitgebreid in bad, ontspannen, sauna, vriendinnen, lol, genieten, alles wat bijdraagt aan waar je van opknapt.



Veel sterkte en succes, ik weet waar je je bevindt, het wordt echt beter, als je eenmaal de "wil" vindt om iets van je leven te maken. En die komt er, ook al is het nu soms nog ver te zoeken, dat hoort er helaas echt allemaal bij!

Enne, Hova: als je werkt, heb je met gezin en huishouden al zo weinig verwerkingstijd, benut die dus goed, niet alleen maar treuren en verwerken, maar ook dus jezelf versterken, je mentale en fysieke conditie op peil houden, oa door "verwennerij" en ontspanning dus:

-stuk lopen (waarna ergens koffie oid drinken?)

-sporten

-massage krijgen nu en dan

-sauna, zwemmen, zonnebankje?

-borrelen met vriendin

-dansen

-cursus oid

-bloemen en planten, tuinieren oid

-op de bank of in bad met "opwekkende" boek of tijdschrift

-warme en lieve mensen om je heen (verzamelen)

-begrip en mededogen voor jezelf en anderen



Ook andere lichamelijkheid is goed voor je, blijf aandacht besteden aan je seksualiteit (immers een belangrijke en relatief eenvoudige toegang tot "voelen" en een "brug" tussen body & mind, fantaseren (is je gedachten "sturen" of je "verstand/denken" op "uit", je voorstellingsvermogen op "aan).. Ook is het -net als huilen- een manier om spanningen te "lozen" (letterlijk en figuurlijk). En krijg je er stoffen door, die je nodig hebt om opgewekt te zijn (oa endorfines (beloningsgevoel) en die oxytocine die je mist).



Jezelf belonen nu en dan dus, fijne "kicks" opzoeken. Dat helpt echt!

quote:hova schreef op 06 januari 2013 @ 16:41:

. Ik heb nu ook echt ontzettend veel moeite met het loslaten van de kinderen, nou ja, eigenlijk alleen de jongste. Ik weet dat ex zo goed als niks met ze doet in zijn weekenden en ze wel drie films per dag kijken en daar heb ik moeite mee... als ik dan door het bos loop of over het strand, vind ik het echt zo zonde dat ze bij hem op de flat zitten.





Dan zal het wel niet zo heel lang meer duren en dan willen ze niet meer.

Mijn god 3 films per dag, het is dus niet alleen een waardeloze, vreemdgaande echtgenoot maar ook een l*l van een vader.



Ik kan me nog herinneren dat toen jullie net uit elkaar waren hij wel volop met vrienden op pad kon.



Maar goed zoals ik schreef, kinderen willen wat doen, tenminste die van mij wel

Ga trouwens a.s. woensdag met ze naar NEMO in A-dam, ben je daar wel eens geweest, schijnt heel leuk te zijn voor kinderen.

Jammer dat je geen hulp wilt zoeken, Hova, het zou het zo veel makkelijker voor je maken. Je zou het zelfs met dezelfde psycholoog kunnen proberen, maar het dan een serieuze en gemotiveerde poging kunnen geven. Maar dan moet je wel willen. Ik krijg het idee dat je na het afgelopen weekend weer het deksel op de beerput hebt geschoven . Ik hoop dat je de moed blijft vinden om de confrontatie met jezelf en je verdriet aan te gaan. Je rauwe verdriet van vorig weekend waren de eerste postings waarin je jezelf echt liet zien. Ik hoop dat je zelf ook inziet hoe waardevol dat is en dit aan blijft durven.



Ik adviseer je overigens niet om vriendschappen te verbreken, maar zoals je gemerkt hebt is dat vaak wel wat vanzelf gebeurt. Je vrienden bevinden zich nu in een lastig parket en willen blijkbaar niet kiezen tussen jullie beiden. De tijd zal uitwijzen of de vriendschap dan standhoudt.