Hoe kom ik verder?

@Die pijn zal nog wel ff blijven, de afwijzing, het "ingeruild" voelen.. (ik was ingeruild voor een iets ouder exemplaar, dus dat zegt niks). Wat Julus zegt: geen keuze hebben gehad erin, dat hij voor je besloten heeft dat jouw leven verandert, dat is een hele kluif.



Het is niet dat je niet meer voldeed. Hij wil weer vrijgezel zijn en het "spannende" van het vrije leven. Geen vader/echtgenoot zijn, maar weer "zichzelf", de man, het jongetje. Het is meer het leven wat hij leidde afwijzen, dan jou afwijzen. Het is het vaste stramien, volgens mij: jarenlange vaste patronen en ritme, het vertrouwde (wat jij juist fijn vindt eraan) en bekende leventje vaarwel zeggen omdat het vanzelfsprekend en "saai" werd.



Gaat niet om die zwangerschapsstriemen,, Hova, en dat weet jij hopelijk ook. LIefde, die een kalme, voorspelbare, "zekerheid" is geworden, is voor sommigen niet zo voelbaar meer, sleur, bekend.. Een nieuw iemand (wie het ook is) kan weer sprankelend zijn, weer moeten ontdekken, je best voor moeten doen, veroveren, in feite alles wat bij jullie al bekend en vertrouwd was.



Dat betekent echt niet dat dat bekende en vertrouwde "fout" was of niet meer voldeed, maar ik denk eerder dat hij zich pas bewust van werd, toen hij die nieuwe dame leerde kennen, dat hij iets "miste". En jij gaat dan symbool staan voor "bestaand, vertrouwd, bekend, voorspelbaar leventje, dus "sleur".. en zij voor nieuw, onbekend, spannend, ontdekken, verandering.



Het is niet zozeer dat hij "beter" zoekt of vindt in haar, maar iig wel "anders", verandering. Dat is het meer, verandering, een risico. Mannen lopen liever risico dan vrouwen, in het algemeen gesteld. Waar jij tevreden was en gelukkig, en zo samen oud wilde worden, werwd hij onrustig, "is dit het nou"?



Een nieuw iemand boort nieuwe dingen in jezelf aan, andere wisselwerking, andere gesprekken, andere mogelijkheden. Ik denk soms wel dat het onvermijdelijk is, tenzij je samen nu en dan nieuwe projecten start, zoals verhuizen en ergens opnieuw moeten beginnen, ipv alles houden zoals het is, qua werk, vriendenkring, enz.



Veel mensen zijn blij en tevreden als alles lekker loopt en zich geen tegenslagen voordoen. Maar het kan ook "gewoon" worden, vanzelfsprekend, niet meer zien wat je allemaal WEL hebt in dat leven om dankbaar voor te zijn. Onrust geven, gebrek aan uitdaging, verandering, behoefte om jezelf uit te dagen.



En tegen wil en dank wordt verandering jou opgedrongen, geen keuze, het gebeurt ook als jij dat niet wil. Dingen blijven niet hetzelfde. Hij heeft leuke vooruitzichten bij die verandering, en kiest voor het onbekende. Jij kiest niet, en hebt geen leuke vooruitzichten bij die verandering.



Jij bent dus in verzet, gefrustreerd omdat je dit niet wil, niet om gevraagd hebt, je overkomt, net als ziekte of ander verlies is het een ongewenste en onaangename verandering.



Volgende fase zal zijn: onder ogen zien dat dit je nieuwe realiteit is (en die van de kinderen), aanvaarden, acceptatie. Het is niet anders, het wordt niet meer zoals toen.. Je moet meeveranderen, of je wil of niet.



Ook je angsten en onzekerheden in kaart brengen en onder ogen zien: over jezelf, je kinderen, de toekomst, financieel, of jen og "in trek bent", nog een partner zal vinden, enz. Kijk ze aan, want je angsten en onzekerheden hebben belangrijke boodschappen: dat zijn de gebieden waar jij in zal moeten gaan investeren in jezelf, zaadjes zal moeten planten, om daar (weer) te gaan oogsten (later)..



Verwerken van wat je blokkeert om "ertegenaan" te gaan: namelijk het niet willen, maar "moeten", en de enorme teleurstelling en afwijzing en het gevoel van "zekerheden" kwijt zijn, houvast, waar je op vertrouwde, en die "valse zekerheid" bleek te zijn en jou nu dwingt je leven te "moeten" veranderen.



Verdriet, teleurstelling en angst blokkeren jou (begrijpelijkerwijs) nog om dit te zien als enorme harde "eyeopener". Maar dat gaat wel gebeuren, dat je dit als eyeopener kan zien. En waarom je ruw uit die "comfortzone" moest, kennelijk.



Pas als je zelf kiest om er echt iets van te gaan maken, is dat namelijk WEL een eigen keuze. Met wat je nu weet, hebt, jouw realiteit, is het JOUW KEUZE wat je ermee doet. Wat je hiervan leert, ontwikkelt, oppakt, fijne of goede draai aan weet te geven, dat is aan jou nu.



Pak je het aan als uitdaging, dan zal het je leven juist kunnen verrijken, ook al kan je je dat nu nog niet voorstellen. Je valt, je komt overeind, klopt jezelf af en vervolgt je weg. Of je blijft lamgeslagen liggen, verlamd door en in die val (teleurstelling). Je durft niet uit die kuil te klimmen, opnieuw te lopen, want mischien val je nog een keer (ooit).



Ik las in "Als succes een spel is, dan zijn dit de regels" (van Cherie Carter-Scott):

"Succesvol zijn niet de mensen die nooit gevallen zijn, maar zij die (meer dan eens) vallen en weer opgestaan zijn".

Succesvol is dus niet angstvallig proberen een leven te leiden dat vrij is van tegenslag en teleurstelling, maar door dat vallen en opstaan juist geleerd hebben en dus weten dat je altijd weer op kan staan en verder gaan. Iemand die nooit valt, weet dat nog niet zo zeker en is daar bang voor, voor dat vallen.



ALs jij je tegenslagen te boven komt, weet je dat (voor altijd) wel. Dat jij dat vermogen bezit, die veerkracht, dat je overeind komt en weer durft te lopen. Dat je weet dat vallen je niet blijvend onderuit haalt, dat heb je jezelf dan bewezen.



Je bent gewond geraakt bij die val, en een mentale wond is net als een fysieke. Het moet helen. Pus eruit, reinigen, en dat doet heel veel pijn, maar je weet dat je daar ff doorheen moet om te laten genezen. Het helpt niet om dat over te slaan, en een pleister te plakken, in de hoop dat het daaronder wel goed komt. Soms moet er een arts en pijnlijke behandeling komen, voordat het kan genezen. Het moet 'schoon" zijn wil het weer dichtgroeien, litteken vormen.



En dan moet je oefenen, leren lopen met pijn, en later zonder pijn en het vertrouwen houden dat het zo geneest, dat alleen dat litteken overblijft en je geen pijn meer voelt. Zelfs weer zal kunnen rennen.



Pijn heeft een functie. Dat geldt ook voor geestelijke pijn. Als je been gebroken is, ga je ook niet maar doorlopen daarmee, dat zou onvoorstelbaar zijn. Ook niet "het komt me niet uit, ik ben moeder, ik moet doorgaan", dat is onmogelijk. Lachwekkend zelfs, iedereen zou je voor gek verslijten als je dat probeert, zonder behandeling, zonder gips, en dan roepen: "ik wil niet dat mijn been gebroken is, ik durf niet naar het ziekenhuis, ze gaan me dan nog meer pijn doen" (ook al is het daarna "gezet" en over en kan genezing beginnen. Met rust houden, met gelegenheid om de tijd te geven om te genezen, met frustratie dat je niet alles meteen weer kan, enz).



Met een geestelijke wond net zo dus. Meteen doorgaan kan dan wel in praktische zin, ook al ben je lamgeslagen, je moet wel, voor je idee: elke dag opstaan, opgewekt doen, anderen verzorgen. Maar stilstaan bij de pijn en erom rouwen is goed, ernaar kijken, ook naar die angst om ooit weer te moeten lopen op dat been, te durven steunen erop, en te merken dat je dat kan: genezen van zoiets. En als het genezen is, duurt het nog een hele tijd voordat het echt weer voelt als "nergens meer last van". Als daarvoor.



Niet de situatie is dan zoals ervoor (je hebt voor altijd een breuk, een litteken), maar je voelt je weer als ervoor. Na een tijd vergeet je zelfs dat het ooit gebroken was. Dat kost allemaal tijd. Het hoort erbij, ook al wil je die pijn niet, je hebt geen keuze.



Waar je dus wel een keuze in hebt is of je het serieus neemt, ernaar kijkt, je angst om weer te gaan "leven", op dat eigen been durft te vertrouwen tzt, dat je zelf weer kan lopen en zelfs rennen. En dat je nu dan wel weet dat je opnieuw kan vallen, maar extra alert bent nu op de kuilen (tov iemand die nog nooit gevallen is en die kuilen ook niet ziet in het donker: jij weet nu dat ze er zijn en kan je voordeel daarmee doen)..



Dus het is jouw keuze: vallen en blijven liggen uit angst voor wat komt (ziekenhuis, wond verzorgen/laten zetten, de pijn en moeite die je door moet niet zien zitten) of kans op beterschap, groei, weer zelf kunnen lopen?



Zodra het een eigen keuze wordt, kan je daar wat mee. Ook al is het nu nog "behelpen" en ben je even niet 100% voor je kinderen of anderen, ga die pijnlijke fase in en weet/ vertrouw erop dat het geneest. Dat je nu pijn voelt, betekent niet dat dat zo blijft. Je mag dat voelen, want het is er, maar houd ook hoop, geloof en vertrouwen dat je mentaal en lichamelijk in staat bent tot genezing en zelfs weer als vanouds kan worden, zelfs nog steeds ooit beter dan dat, ooit de marathon kan lopen, ook al had je die ambitie niet.



ALs je nooit gewond bent, ken je je vermogen tot genezing niet. Jij gaat je veerkracht echt wel leren kennen, je vermogen tot herstel. En wie weet wie je dan bent, als je dat vermogen eenmaal kent en op jezelf blijkt te kunnen vertrouwen!



JIJ hebt wel een keuze:





En dan een avondje leuk ff vader zijn. Maar hij IS geen vrijgezel meer.

Mooi gezegd Suzy. Hova, net als bij Suzy ben ik ingeruild door iemand die ouder is en die (ik ken haar erg goed) in geestelijk opzicht nogal uh...in de knoop zit. Big time. Daar kiest ex voor, en dat is m.i. niet omdat zij zoveel leuker, knapper of beter is dan ik, maar puur omdat hij met haar een heel ander (soort) leven heeft. Het leven met MIJ wilde hij niet meer, de situatie waarin wij verkeerden niet meer. Dat zie ik echt los van hoe ik ben als mens, en wat ik kan bieden. En toegegeven, uiteraard zullen bepaalde aspecten aan mij niet meer voldaan hebben anders vecht je er nog voor. Het is dus een combi van factoren, om te willen kiezen voor een ander leven (al dan niet met een ander).

Het blijft hoe dan ook geheel iets van hem, en niet van jou. Jij zou de keuze niet gemaakt hebben, hij wel. Hij zag er meerwaarde in om te willen stoppen, jij had een andere beleving of andere belangen om door te blijven gaan.



En niet geheel onbelangrijk; door erover na te denken en bij jezelf te rade te gaan over hoe en wat, leer jij hiervan. Denk dat vele mannen het juist diep wegstoppen en hopen dat het overwaait. Op naar de volgende fase, lekker doorgaan en niet achterom kijken. Maar ooit.....komen ze zichzelf keihard tegen.

Emoties kun je niet wegstoppen. Jij loopt voor op hem, geloof me maar. Ook al lijkt dat niet zo.

Ja maar wacht even Hova....HIJ wil jou niet kwijt als maatje??? Hallo!! Hij ging vreemd, for fucks sake! Hij heeft helemaal niet te bepalen dat jij nog wel bevriend blijft na zijn actie. Ben jij hem niet enorm aan het pleasen? De man die jou dit allemaal aandoet?



Radicaal afkappen, denk aan jezelf. Hij kan toch niet verwachten dat zijn actie totaal geen consequentie voor hem heeft, want dat is wat hij nu doet...Hij levert niks in. Jij wel. Maar het wordt tijd dat hij gaat voelen wat hij gedaan heeft.



Echt Hova...zet hem op zijn plaats en houdt het zakelijk. Als je dat doet, kies je voor jezelf. Deze man kiest niet (echt) voor jou, maar wil de lusten niet kwijt (comfortzone).

Mijn ex wilde ook graag vrienden blijven, weten hoe het met me gaat. En dacht ook nog van mij advies te kunnen krijgen over dingen. Ja daaaaaaag. Je zet me als grofvuil aan de kant en bent ook daarna ijskoud, maar dit wilde hij gewoon lekker behouden?? No way.



En Hova...wat jouw man je heeft aangedaan, doe je een vriend niet aan! Dus wat nou vriendschap. Bah.

Hij wil jou niet kwijt als maatje?

Tssss. Waar slaat dat op?

Hoe kun jij zo ooit echt verdergaan?

Het is al erg genoeg dat je, door de kinderen, altijd toch op een bepaalde manier met hem verbonden blijft. Om daar een weg in te vinden is al lastig genoeg.



Sterkte met alles. Pas goed op jezelf.

Hova, jullie ZIJN geen gezin meer en dat zullen jullie nooit meer worden. Hoe vaak jullie ook samen eten of samen Kerst vieren. Het gezin is gebroken, weg, kapot, voorgoed.

Rationeel wel Hova, maar gevoelsmatig weet ik zo net nog niet.

quote:hova schreef op 02 januari 2013 @ 18:54:

ik weet wel dat mijn gezin niet meer bestaat zoals het was....Dat zeg ik.

Weten en accepteren zijn twee verschillende dingen. Zoals BB zegt, je gevoel wil nog niet mee. Je vecht er nog met heel je wezen tegen.



Dat hele gezin van een paar jaar terug krijg je nooit meer terug.

Lieve hova, wat ben jij een geweldige vrouw

Ik vind het zo erg voor je dat ze zoveel verdriet en pijn hebt

Mijn ex wil ook vrienden zijn straks. Ik kan en wil dat niet. Vrienden kies je zelf en de dingen die hij heeft gedaan (liegen, verhalen verdraaien, manipuleren, vreemdgaan) verdienen in mijn ogen geen vriendschap van mijn kant. Hij vind me daardoor egoïstisch.

Hij draait alles om. Legt al zijn fouten omgedraaid bij mij op het bordje.

Ik weet verstandelijk dat ik hier zsm weg moet, maar gevoelsmatig voelt het niet goed

Dan ben ik alles kwijt, moet ik m'n gezinsplaatje inleveren, mn kinderen ook. Alles wat stabiel was, is overhoop gehaald

Iets nieuws opbouwen, zonder hem en soms zonder kinderen. Ik weet niet of ik dat kan en wil

De intens verdrietige periode heb ik wel gehad volgens mij. Huilen om hem doe ik niet meer. Alleen tranen om de mooie momenten die we hadden en het toekomstbeeld, niet als compleet gezin, maar als alleenstaande moeder.

Lieve Hova,

Ik vind het naar om je pijn en verdriet te lezen. Wel knap hoe eerlijk je het schrijft.



quote:hova schreef op 02 januari 2013 @ 10:49:

Komt bij dat ex het niet echt makkelijk maakt, me dan ineens weer vraagt om s avonds te komen koken voor mij en de kids. En dan voel ik me schuldig als ik nee zeg, omdat ik dan de kids een avond 'als gezin' ontzeg....



Hoe eerlijk is zo'n avond 'als gezin' ???

Natuurlijk is het mooi als gescheiden ouders fatsoenlijk en zelfs vriendschappelijk met elkaar om kunnen blijven gaan.

Maar op het moment dat het nog niet echt is, als er nog zoveel pijn en verdriet is, dan is een gezellige avond als gezin in mijn ogen een toneelstukje. Een vals voorbeeld, het tegenovergestelde van het ideaalplaatje wat je je kinderen mee zou willen geven.

Ik vond dat vroeger heel verwarrend... alsof ik iets heel vies moest eten en moest doen alsof ik dat heerlijk vond. En reken maar dat ik me schuldig voelde als ik me eigenlijk heel ongemakkelijk voelde in die gespeelde gezelligheid. Het duurde lang voordat ik weer kon vertrouwen op de échte gezelligheid (die er gelukkig later wel weer kwam)



Door de beslissingen van je ex kun jij je kinderen niet meer geven wat je ze eigenlijk had willen geven (het ideale gezin). Je kunt ze nu iets anders voorleven: omgaan met tegenslagen en veranderingen.

Hova: dat maatjes had ie wat eerder moeten bedenken. Dan heeft hij alles precies zoals hij het wil: toch een stuk gezin (voor zover dat uitkomt, 1 avondje op dinsdag), vrijheid, andere meid, alles zoals hij dat zich wenst..



Mijn ex kwam ook eens per week hier koken (woonde te ver weg, kids konden niet naar hem door de week daarvoor), dus dan was ik de deur uit, ff paar uur "vrij", ergens heen (vriendin, kroeg, even "me-time". Dat was niet ideaal, want soms wil je dan ook de vrijheid hebben om dichtbij jezelf te zijn juist in die paar uur zonder kinderen en niet tussen andere mensen (had ik nog de mazzel dat het koopavond was die ene avond pw, en dan ff langs vriendin of zo, maar ook vaak in kroeg beland, daar kennissen gemaakt, en dat wordt dan ook zo'n gewoonte, waar je eigenlijk niet blij van wordt.. gewoon omdat je je huis afstaat die vaste avond).



Dus ofwel daar jouw vaste avond vrij van maken, spaans leren, of een andere cursus, of vriendinnen bezoeken oid. Of de kinderen naar hem idd, als dat kan, zodat jij privacy hebt en ff paar uur met jezelf kan zijn, dingen echt kan doen die jij wil op dat moment en niet per se buiten de deur hoeft..

Overigens hebben wij de kinderen altijd verteld dat we nog steeds een gezin vormden, zij het niet bij elkaar wonend. Ook alle beslissingen en belangrijke dagen samen gedaan als ouders. Ouderavonden en ander overleg hebben we altijd gedaan zonder problemen, eensgezind. 1e jaar nog een week vakantie samen en ook kerst en sint enzo samen (en familie).



Dat werd ook minder, die momenten, maar qua overleg over de kinderen altijd goed contact gehad, behalve toen "zij" meer invloed kreeg, bijv op opvoedingsdingen en -opvattingen, die niet de "onze" waren en hij dan loyaal aan haar was, tegen zijn eigen opvattingen in, om bijv geen ruzie met haar te krijgen. (en dan in feite de loyaliteit bij haar lag ipv de kinderen) en daar heb ik hem altijd wel op aangesproken en ruzie voor over gehad.



Als de belangen van de kinderen in het geding kwamen, dan klom ik wel ff in de telefoon..

Maar breder gezien is het natuurlijk niet in het belang van de kinderen als het je ex compleet een worst zou zijn dat er bijv grote veranderingen in hun leefomstandigheden komen, of de moeder van zijn kinderen berooid en doodongelukkig is.



In die zin is het ook wel fijn als ie zich bekommert om hoe het met jou gaat. Maar ja, als je zelf beter herstelt door hem niet meer te zien, moet hij dat ook begrijpen. Iemand blijven zien waar de gevoelens niet voor "over zijn", is extra pijnlijk. Ik ontliep hem dus ook. Korte breng-en haalmomenten en die avond hier was ik dus weg voor hij kwam. En ik pas terug als hij weg was (hij smste dan wanneer hij ging).



Als je het zelf meer geaccepteerd hebt en je gevoelens danig verminderd zijn (qua hoop of terugverlangen naar die tijd, dat je nog compleet was met hem en gezin), dan wordt dat wel makkelijker..

@Dettol: quote:

"de dingen die hij heeft gedaan (liegen, verhalen verdraaien, manipuleren, vreemdgaan"



En even verderop: quote:

"Alles wat stabiel was, is overhoop gehaald"..



Dit spreekt elkaar enorm tegen, niet? Het was niet stabiel, Dettol. Of bedoelde je daarvoor (voor het vreemdgaan, liegen enz) het wel stabiel was?



Tja, dat maatjes heb ik niet echt gevoeld al die jaren. Wel als er echt iets ergs was, en wel heeft ie zich altijd strikt aan zijn financiele afspraken gehouden (wat ook zeker heeft bijgedragen aan het vertrouwen in hem als persoon, dat ie zijn verantwoordelijkheden serieus nam). Sprong soms slordig om met afspraken qua omgang, vakanties, opeens lastminute willen wisselen van dag, of inkorten.



Allemaal van die tijdelijke dingen, die het er soms niet makkelijk op maakten, en dan blijf je moeten opkomen voor je eigen "vrije tijd" (niet dat ik het fijn vond zonder de kinderen, maar je hebt het wel nodig, om zelf als vrouw ook nog aan bod te komen en ff geen moeder te zijn of in je eentje verantwoordelijk voor het zorgen en opvoeden).



In die zin lijkt het heel oneerlijk als de flexibiliteit in allerlei opzichten van jou moet komen, jij zoveel (meer) moeite moet doen om vriendschappelijk te moeten blijven omwille van de kinderen, omdat jij eroverheen moet zetten dat je bedrogen en afgewezen enz bent (en hij niet gekwetst is door jou, dus makkelijker is om jou te blijven zien).



En toch heb je die kracht ook op eoa manier, je blijft toch samen verbonden als ouders. En dan is een prettige omgang altijd beter, maar dat kan pas echt en oprecht, als je zelf wat verder bent in de verwerking, denk ik.. ik heb veel tijd en gelegenheid gekregen/ genomen om alles te verwerken, dat scheelt aanzienlijk.. als het alleen maar bikkelen is, overleven voor jou, dan is het al harder en lastiger, ook zonder verwerken, dan kom je daar bijna niet aan toe.



Als je nog een huis moet delen, dat vind ik echt killing! Wij moesten het huis nog verkopen, maar hij woonde daar niet meer bij ons, zat bij familie en later een gehuurde etage. Wel in alles meegeholpen, ander huis voor mij en de kinderen, hij werkte overal aan mee, dat moet ik hem echt nageven, hij wou voor mij (en niet alleen voor de kids) dat we zo mogelijk wel een fijn leven zouden hebben.. niet van "zoek het zelf maar uit"..



Samen nog in 1 huis is onhoudbaar, Dettol. Is er niks anders mogelijk?

Hallo Hova, allereerst een dikke voor jou. Zag pas vandaag je nieuwe topic. Je hebt al een hoop goede adviezen gekregen o.a. van BB en Dubiootje.

Ikzelf krijg na het lezen van dit topic het gevoel dat er in feite in deze 2 jaar niet veel veranderd is aan de situatie en dan bedoel ik de driehoeksverhouding, die jou zo ongelukkig maakt. Feit is: man gaat vreemd, heeft een minnares, bedriegt zijn vrouw. Jij komt erachter maar er verandert niets. Man gaat uit huis, maar houdt zijn vrouw en minnares nog steeds aan het lijntje. Man verandert zijn positie niet, de minnares kennelijk haar positie ook niet (ik begrijp dat ze nog steeds "geheim"is) en jij voelt je doodongelukkig bij dit scenario. De enige die deze situatie kan doorbreken ben jij Hova. Wanneer jij zegt dat jij er genoeg van hebt zo behandeld te worden, dan moeten zij wel mee verschuiven. Jij bent degene die de situatie zoals ze nu is mede in stand houdt.En kennelijk vinden zij deze situatie nog steeds prima, in ieder geval je man.

Jij gaat hieraan onderdoor. Laat dat niet gebeuren. En hij? Hij is een volwassen vent die eindelijk maar eens moet begrijpen dat hij verantwoordelijkheden heeft en zijn eigen zaakjes maar moet regelen.

Spreekt elkaar inderdaad tegen

Laat ik het anders zeggen

Ik dacht dat het stabiel was.

Ik zat al die tijd op de roze wolk en zag daardoor niet helder wat er allemaal speelde

Dit mede het feit dat hij al z'n problemen met mij voor zich heeft gehouden. Ik dacht dat alles oké was, totdat hij vreemdging en binnen korte tijd al z'n ingehouden frustraties van de afgelopen jaren over me heen gooide.

Daar sta je dan met al je emoties mbt het bedrog en dan krijg je dat er ook nog overheen



Helaas moet ik nog ongeveer vier maand bij hem wonen. Ben wel bezig met woning, maar dat duurt allemaal zo lang

Bij m'n ouders intrekken is geen optie

Scheiding ligt nu bij de rechtbank



Heb besloten om er niet meer met hem over te spreken. Het is nu klaar, we zijn het toch niet met elkaar eens en alle discussies maken me verdrietig. Ik negeer het onderwerp en daardoor blijft het vriendelijk

We gaan ieder ons eigen weg en houden het 'gezellig' voor de kinderen.

Ben er een week mee bezig en merk dat het werkt voor mij.

Hij heeft nu minder grip op mij en mijn emoties

@Dettol: dan gaat hij toch ff lekker ophoepelen en elders logeren?

Waarom wachten tot jij woonruimte hebt? Het is ongebruikelijk dat hij in het huis blijft waar de kinderen ook wonen, en jij zou moeten gaan logeren (niet doen, trouwens!).



Knap van je dat het redelijk lukt met dat afstand houden van jouw kant, en gezellig houden.. een hele opgave, lijkt mij.. waar en wanneer heb jij gelegenheid om te huilen, te rouwen, zonder kids of hem in de buurt? Denk je genoeg aan jezelf, en is daar mogelijkheid toe?

Wat ik me dan afvraag (misschien te persoonlijk hoor, hoef je niet op te antwoorden uiteraard): slaap je dan nog in 1 slaapkamer? Lijkt me een kwelling, eerlijk gezegd: zo vertrouwd en toch al zo ver van je afstaand..



Dat hele scenario wat je daar beschrijft hoe het gegaan is herken ik van toen. Ging net zo, vanuit het niks, zijn frustraties en dat hij niet ongelukkig was enz, terwijl hij dus vreemdging. Volgens mij een bekend scenario, oa omdat ze zichzelf zo een excuus verschaffen, een reden of rechtvaardiging iig waarom het zo gelopen is.



Houd je taai, sterkte!