Psyche
alle pijlers
Stress / teveel met geld bezig
zaterdag 27 juli 2013 om 16:36
* Ik ben me ervan bewust dat door mijn "bekendheid" hier op het forum en mijn denkwijze, er op dit topic veel kritische en harde reacties te verwachten zijn. Dat is geen enkel probleem, maar ik hoop ook op eventuele tips.......
In het kort: Vriend en ik zijn afgelopen 6 jaar door een diep financieel dal gegaan. Een zeer grote en problematische schuld afgelost, zonder enige vorm van hulp. Dat heeft me toen al bijna psychisch genekt, maar we hebben het gered. Luxe was ons vreemd en we liepen in kapotte kleding omdat zelfs kringloop er soms niet inzat. Alles ging naar de schuld. Dit om een beeld te schetsen. Uiteraard werkten we allebei en jarenlang verstoken zijn van enige vorm van ontspanning (dat kost toch meestal wel wat geld) heeft ons behoorlijk aangevreten. Psychisch erg moe door nachtenlang hysterisch alles uitrekenen, elke cent die uitgegeven werd hield ik bij. Optellen, aftrekken. Gek werd ik ervan. Maar ik was vastbesloten de rotzooi op te lossen.
Goed, schulden zijn helemaal afbetaald. We zijn dichter naar mijn werk verhuisd omdat ik door gezondheidsproblemen de afstand niet meer aankon. Dit betekende een vrije sector huurwoning, waar we echt vreselijk blij mee zijn. Maar de kosten zijn natuurlijk een stuk hoger. Geen punt dacht ik, we houden nu voldoende geld over omdat we geen schuld meer hebben.
Ons (leuke) leven kon beginnen, dacht ik. Ware het niet dat vriend eind vorig jaar zijn baan is kwijt geraakt. In één klap er weer financieel op achteruit. Hij solliciteerde zich suf. Kwam maanden niet aan de bak en financieel zat de hand stevig op de knip. Nu heeft hij een oproepcontract, met voldoende uren. Fijn. Er was hem een mooi verhaal voorgeschoteld, dat dit contract later omgezet kon worden naar een vast contract.
Er kwam heel even wat rust, maar nu blijkt dat per september het bedrijf waar hij wordt ingehuurd wordt overgenomen en de tijdelijke contracten gaan daar niet in mee. Per september staat hij weer op straat, met een ww. En da's niet zo heel veel. Van mijn salaris alleen redden we het niet.
Hij solliciteert zich inmiddels opnieuw suf, maar het valt niet mee.
Maar ik kan die stress niet meer zo goed aan. Ja, we kunnen wonen en eten. Maar dat is het dan. Alle leuke dingen gaan aan ons voorbij.
Ons leven is erg saai.
Plus de angst dat we straks dingen niet meer kunnen opvangen.
Ik begin weer helemaal door te draaien.
En echt, we hebben het voor de rest goed. Ik realiseer me heel goed dat er vele mensen veel slechter aan toe zijn en dat ik "zeik". Maar ik kom niet los van de stress en de depressiviteit. Angst, dat we dit fijne huisje weer kwijtraken. Angst dat ik straks mijn zorgkosten niet kan opbrengen. Angst dat ons leven blijft bestaan uit saaiheid en stress.
Ik vind het leven echt niet meer leuk.
Herkent iemand dit een beetje, en hoe word ik weer zo, dat ik leuk tegen het leven aankijk? Hoe kom ik van die verlammende stress af.....
In het kort: Vriend en ik zijn afgelopen 6 jaar door een diep financieel dal gegaan. Een zeer grote en problematische schuld afgelost, zonder enige vorm van hulp. Dat heeft me toen al bijna psychisch genekt, maar we hebben het gered. Luxe was ons vreemd en we liepen in kapotte kleding omdat zelfs kringloop er soms niet inzat. Alles ging naar de schuld. Dit om een beeld te schetsen. Uiteraard werkten we allebei en jarenlang verstoken zijn van enige vorm van ontspanning (dat kost toch meestal wel wat geld) heeft ons behoorlijk aangevreten. Psychisch erg moe door nachtenlang hysterisch alles uitrekenen, elke cent die uitgegeven werd hield ik bij. Optellen, aftrekken. Gek werd ik ervan. Maar ik was vastbesloten de rotzooi op te lossen.
Goed, schulden zijn helemaal afbetaald. We zijn dichter naar mijn werk verhuisd omdat ik door gezondheidsproblemen de afstand niet meer aankon. Dit betekende een vrije sector huurwoning, waar we echt vreselijk blij mee zijn. Maar de kosten zijn natuurlijk een stuk hoger. Geen punt dacht ik, we houden nu voldoende geld over omdat we geen schuld meer hebben.
Ons (leuke) leven kon beginnen, dacht ik. Ware het niet dat vriend eind vorig jaar zijn baan is kwijt geraakt. In één klap er weer financieel op achteruit. Hij solliciteerde zich suf. Kwam maanden niet aan de bak en financieel zat de hand stevig op de knip. Nu heeft hij een oproepcontract, met voldoende uren. Fijn. Er was hem een mooi verhaal voorgeschoteld, dat dit contract later omgezet kon worden naar een vast contract.
Er kwam heel even wat rust, maar nu blijkt dat per september het bedrijf waar hij wordt ingehuurd wordt overgenomen en de tijdelijke contracten gaan daar niet in mee. Per september staat hij weer op straat, met een ww. En da's niet zo heel veel. Van mijn salaris alleen redden we het niet.
Hij solliciteert zich inmiddels opnieuw suf, maar het valt niet mee.
Maar ik kan die stress niet meer zo goed aan. Ja, we kunnen wonen en eten. Maar dat is het dan. Alle leuke dingen gaan aan ons voorbij.
Ons leven is erg saai.
Plus de angst dat we straks dingen niet meer kunnen opvangen.
Ik begin weer helemaal door te draaien.
En echt, we hebben het voor de rest goed. Ik realiseer me heel goed dat er vele mensen veel slechter aan toe zijn en dat ik "zeik". Maar ik kom niet los van de stress en de depressiviteit. Angst, dat we dit fijne huisje weer kwijtraken. Angst dat ik straks mijn zorgkosten niet kan opbrengen. Angst dat ons leven blijft bestaan uit saaiheid en stress.
Ik vind het leven echt niet meer leuk.
Herkent iemand dit een beetje, en hoe word ik weer zo, dat ik leuk tegen het leven aankijk? Hoe kom ik van die verlammende stress af.....
zondag 28 juli 2013 om 13:20
zondag 28 juli 2013 om 13:21
quote:LillyFeeee schreef op 28 juli 2013 @ 13:12:
Waar zitten de verschillen volgens jou? Geldstress is geldstress.
Nou effe heel lullig uitgedrukt: (ik krijg vast weer iedereen over me heen)
Geldstress vanuit een uitkering is anders dan geldstress en moeten werken. Daar moet je naast alle geldstress ook goed functioneren en heb je ook te maken met deadlines en werkstress. Als je moet werken kun je je 's ochtends na een nacht piekeren niet nog even een uurtje omdraaien.
Waar zitten de verschillen volgens jou? Geldstress is geldstress.
Nou effe heel lullig uitgedrukt: (ik krijg vast weer iedereen over me heen)
Geldstress vanuit een uitkering is anders dan geldstress en moeten werken. Daar moet je naast alle geldstress ook goed functioneren en heb je ook te maken met deadlines en werkstress. Als je moet werken kun je je 's ochtends na een nacht piekeren niet nog even een uurtje omdraaien.
zondag 28 juli 2013 om 13:24
Momenteel zit ik ook in een situatie dat ik heel erg voorzichtig met mijn geld moet omgaan. Ik bedenk van alles om te bezuinigen, proberen meer was per wasbeurt te wassen, dingen verkopen op marktplaats, ach, je zult zelf ook al van alles bedacht hebben. Ik word soms ook zo moe ervan, dan wil ik niet meer denken, wat heeft het voor zin om de markt op te gaan als ik toch niks uit mag geven.
Maar soms dan heb ik zo'n moment dat ik denk, en nu heb ik er ff geen zin meer in en koop ik wel iets wat 'overbodige' luxe is. En dat doet me goed. Mopsie ik hoop voor je dat je voor de toekomst nog positief kunt denken.
Maar soms dan heb ik zo'n moment dat ik denk, en nu heb ik er ff geen zin meer in en koop ik wel iets wat 'overbodige' luxe is. En dat doet me goed. Mopsie ik hoop voor je dat je voor de toekomst nog positief kunt denken.
zondag 28 juli 2013 om 13:28
quote:Mopsie41 schreef op 28 juli 2013 @ 13:21:
[...]
Nou effe heel lullig uitgedrukt: (ik krijg vast weer iedereen over me heen)
Geldstress vanuit een uitkering is anders dan geldstress en moeten werken. Daar moet je naast alle geldstress ook goed functioneren en heb je ook te maken met deadlines en werkstress. Als je moet werken kun je je 's ochtends na een nacht piekeren niet nog even een uurtje omdraaien.Nee hoor vast niet iedereen. Maar idd, vrij lullig uitgedrukt voor iemand die zelf ook vraagt om empathie omdat ze in een moeilijke situatie zit.
[...]
Nou effe heel lullig uitgedrukt: (ik krijg vast weer iedereen over me heen)
Geldstress vanuit een uitkering is anders dan geldstress en moeten werken. Daar moet je naast alle geldstress ook goed functioneren en heb je ook te maken met deadlines en werkstress. Als je moet werken kun je je 's ochtends na een nacht piekeren niet nog even een uurtje omdraaien.Nee hoor vast niet iedereen. Maar idd, vrij lullig uitgedrukt voor iemand die zelf ook vraagt om empathie omdat ze in een moeilijke situatie zit.
zondag 28 juli 2013 om 13:30
Mopsie, ik denk dat hulp vinden bij het uit de stress modus komen wel belangrijk is. Maar laat je wel goed informeren door je zorgverzekeraar aan welke hulp bepaalde extra kosten zijn verbonden. Instanties zelf weten vaak de ballen van hun eigen voorwaarden of ze lichten je verkeerd voor.
Ik had ook extra rekeningen voor Thuiszorg en psychische hulp die vele malen hoger waren dan verwacht. Dat zijn tegenvallers waar je niet op zit te wachten.
Ik had ook extra rekeningen voor Thuiszorg en psychische hulp die vele malen hoger waren dan verwacht. Dat zijn tegenvallers waar je niet op zit te wachten.
zondag 28 juli 2013 om 13:31
quote:MilaDila schreef op 28 juli 2013 @ 13:20:
Wat jammer dit. Hoeveel duurder zijn jullie gaan wonen? Ik snap dat je niet weg wil, maar als de lasten te veel worden zit er misschien niks anders op. Woningruil een optie (en dan wel in zelfde, leukere woonplaats)?
Mila, wij moeten wel vrije sector, omdat we boven de sociale huurgrens uitkomen. We wonen in zo'n beetje de goedkoopste klasse die je maar kunt vinden in de vrije sector. Wij mogen niet eens goedkoper gaan wonen. Als dat zou kunnen, deden we dat direct. Maar in feite heffen de reiskosten die we voorheen hadden vanuit een andere woonplaats naar het werk, en de huurkosten die we nu hebben, zich met elkaar op. Ja we zitten iets duurder onder aan de streep. Maar deze verhuizing betekent wel meer kansen voor mijn vriend, en meer kansen voor mij om mijn huidige werk te kunnen blijven volhouden. (ik kon de drie uur reistijd bovenop het 8 uur werken per dag niet maar aan qua gezondheid) Dat is ook de afweging die we hebben gemaakt.
Ik wil me niet laten afkeuren, ook niet voor een deel (daar maak ik wel kans op maar ik wil dat echt niet)
We wonen echt super. Ik heel dicht bij het werk wat enorm veel voordelen heeft.
Daar zit ook wel een deel van de angst, dat we dit veilige en prettige haventje weer moeten gaan verlaten als het allemaal de verkeerde kant opgaat.
Wat jammer dit. Hoeveel duurder zijn jullie gaan wonen? Ik snap dat je niet weg wil, maar als de lasten te veel worden zit er misschien niks anders op. Woningruil een optie (en dan wel in zelfde, leukere woonplaats)?
Mila, wij moeten wel vrije sector, omdat we boven de sociale huurgrens uitkomen. We wonen in zo'n beetje de goedkoopste klasse die je maar kunt vinden in de vrije sector. Wij mogen niet eens goedkoper gaan wonen. Als dat zou kunnen, deden we dat direct. Maar in feite heffen de reiskosten die we voorheen hadden vanuit een andere woonplaats naar het werk, en de huurkosten die we nu hebben, zich met elkaar op. Ja we zitten iets duurder onder aan de streep. Maar deze verhuizing betekent wel meer kansen voor mijn vriend, en meer kansen voor mij om mijn huidige werk te kunnen blijven volhouden. (ik kon de drie uur reistijd bovenop het 8 uur werken per dag niet maar aan qua gezondheid) Dat is ook de afweging die we hebben gemaakt.
Ik wil me niet laten afkeuren, ook niet voor een deel (daar maak ik wel kans op maar ik wil dat echt niet)
We wonen echt super. Ik heel dicht bij het werk wat enorm veel voordelen heeft.
Daar zit ook wel een deel van de angst, dat we dit veilige en prettige haventje weer moeten gaan verlaten als het allemaal de verkeerde kant opgaat.
zondag 28 juli 2013 om 13:34
quote:Mopsie41 schreef op 28 juli 2013 @ 13:21:
[...]
Nou effe heel lullig uitgedrukt: (ik krijg vast weer iedereen over me heen)
Geldstress vanuit een uitkering is anders dan geldstress en moeten werken. Daar moet je naast alle geldstress ook goed functioneren en heb je ook te maken met deadlines en werkstress. Als je moet werken kun je je 's ochtends na een nacht piekeren niet nog even een uurtje omdraaien.
Nee, dan lig je wakker en piekert over hoe je zo snel mogelijk beter kan worden en of je wel weer werk gaat vinden omdat je een enorm gat in je cv hebt. En moet je wel om 9 uur bij je revalidatiebegeleider zijn en pijnlijke behandelingen ondergaan.
Stress is stress en stress is funest.
[...]
Nou effe heel lullig uitgedrukt: (ik krijg vast weer iedereen over me heen)
Geldstress vanuit een uitkering is anders dan geldstress en moeten werken. Daar moet je naast alle geldstress ook goed functioneren en heb je ook te maken met deadlines en werkstress. Als je moet werken kun je je 's ochtends na een nacht piekeren niet nog even een uurtje omdraaien.
Nee, dan lig je wakker en piekert over hoe je zo snel mogelijk beter kan worden en of je wel weer werk gaat vinden omdat je een enorm gat in je cv hebt. En moet je wel om 9 uur bij je revalidatiebegeleider zijn en pijnlijke behandelingen ondergaan.
Stress is stress en stress is funest.
zondag 28 juli 2013 om 13:36
quote:yellowlove2punt0 schreef op 28 juli 2013 @ 13:28:
[...]
Nee hoor vast niet iedereen. Maar idd, vrij lullig uitgedrukt voor iemand die zelf ook vraagt om empathie omdat ze in een moeilijke situatie zit.
Er werd naar mijn zienswijze gevraagd en die heb ik gegeven. Dat het antwoord je niet aanstaat is niet mijn probleem. Evenmin verwacht ik empathie van jou of van anderen, die zich geen enkele voorstelling kunnen maken van mijn situatie.
Vooralsnog is er niemand die mijn stelling weerlegt, dus ga je gang als jij het anders ziet.
[...]
Nee hoor vast niet iedereen. Maar idd, vrij lullig uitgedrukt voor iemand die zelf ook vraagt om empathie omdat ze in een moeilijke situatie zit.
Er werd naar mijn zienswijze gevraagd en die heb ik gegeven. Dat het antwoord je niet aanstaat is niet mijn probleem. Evenmin verwacht ik empathie van jou of van anderen, die zich geen enkele voorstelling kunnen maken van mijn situatie.
Vooralsnog is er niemand die mijn stelling weerlegt, dus ga je gang als jij het anders ziet.
zondag 28 juli 2013 om 13:38
zondag 28 juli 2013 om 13:40
quote:Mopsie41 schreef op 28 juli 2013 @ 13:36:
[...]
Er werd naar mijn zienswijze gevraagd en die heb ik gegeven. Dat het antwoord je niet aanstaat is niet mijn probleem. Evenmin verwacht ik empathie van jou of van anderen, die zich geen enkele voorstelling kunnen maken van mijn situatie.
Vooralsnog is er niemand die mijn stelling weerlegt, dus ga je gang als jij het anders ziet.
Mopsie, waarom toch de hele tijd zo boos en hatelijk reageren? Is toch helemaal nergens voor nodig.
Verder helemaal eens met Iba. Stress is stress. En ook mensen in een uiterking hebben stress die mensen met een baan niet hebben. Het hoeft toch geen wedstrijd te worden wie de meeste stress heeft? Daar schiet je helemaal niks mee op.
[...]
Er werd naar mijn zienswijze gevraagd en die heb ik gegeven. Dat het antwoord je niet aanstaat is niet mijn probleem. Evenmin verwacht ik empathie van jou of van anderen, die zich geen enkele voorstelling kunnen maken van mijn situatie.
Vooralsnog is er niemand die mijn stelling weerlegt, dus ga je gang als jij het anders ziet.
Mopsie, waarom toch de hele tijd zo boos en hatelijk reageren? Is toch helemaal nergens voor nodig.
Verder helemaal eens met Iba. Stress is stress. En ook mensen in een uiterking hebben stress die mensen met een baan niet hebben. Het hoeft toch geen wedstrijd te worden wie de meeste stress heeft? Daar schiet je helemaal niks mee op.
zondag 28 juli 2013 om 13:48
quote:Mopsie41 schreef op 28 juli 2013 @ 02:31:
Avalon, met alle respect, maar je hebt het verhaal niet helemaal goed gelezen. We ZIJN al uit de schulden. En nee, die schuld was niet ontstaan door een buitensporige levensstijl.
Jij mag moe worden van mijn "soort", ik word moe van mensen die niet kunnen lezen en meteen hun bek opzetten hoe geweldig zij het allemaal voor elkaar hebben. Ga elders de grande dame uithangen. En koop een bril om beter te kunnen lezen wat er staat.
Al die voorbarige conclusies: je zal wel dit en je zal wel dat, armoede is een keuze..........Ik wens je bijna toe wat ik momenteel allemaal mankeer en dan mag je nog een keer zo'n bek opzetten.
Natuurlijk, doe gewoon effe een studie (waarvan) en de banen liggen ook voor het oprapen momenteel. Jij denkt toch niet dat ik op mijn 45e een vast contract ga inruilen voor één van die dubieuze contracten waar bedrijven momenteel een handje van hebben?
Daarnaast: heb je niet gelezen dat ik momenteel beperkt ben en mijn uiterste best doe om zsm weer volledig te draaien? Onee, een ongeluk krijgen en daardoor lichamelijk in puin liggen is natuurlijk ook een keuze. Mijn verslechterde geheugen en concentratie ten gevolgen van het ongeluk ook.
Je mag het dan ver geschopt hebben, veel verstand van zaken heb je niet. Alleen maar blabla om jezelf zo geweldig mogelijk te profileren.
En nu opzouten met je belerende praatjes, die totaal niet slaan op mijn situatie. Ga die maar vertellen in Afrika of Azië als je het allemaal zo goed weet.
Ik heb je verhaal wel zeker gelezen en ik kwam alleen maar slappe excuusjes tegen voor je armlastige situatie. Allemaal drogredenen voor het in stand houden van je onbevredigende situatie. Al ben je arbeidsongeschikt dan nog moet je in mogelijkheden blijven denken en niet allemaal ventileren hoe zielig je wel niet bent omdat je een ongeluk overkomen is. Ik lees alleen wat er vooral niet lukt en kan en dat dat vooral buiten jullie schuld om is gegaan. Als je vriend wil werken, dan zijn er altijd mogelijkheden. Als hij bereidt is alle het werk aan te pakken en niet zn hand gaat op te houden voor een uitkering dan ik dat zn werkloosheid niet lang zal duren. Ik en genoeg mensen die ander werk accepteerden en zo een uitkeringssituatie vermeden. Dit doe ie net zo lang totdat ie een goede baan krijgt. En jouw situatie betreft, als je een envelop kan openen en schriftelijk kan communiceren (bv via dit forum) dan kan je ook gewoon extra werken, Dit hoeft geen zwaar lichamelijk arbeid te zijn, maar je zou bijvoorbeeld mailings kunnen gaan inpakken vanuit huis. Hier heb je weinig geheugen of concentratie voor nodig en het geeft je tevens iets te doen, zodat je niet aan al die ontbrekende luxe hoeft te denken.
En ja, onnodige schulden maken en in armoede blijven leven is absoluut een persoonlijke keuze. Alle het beschikbare werk aanpakken, jezelf omscholen en een bijbaan zijn allemaal mogelijkheden om je situatie op korte of lange termijn te overstijgen. Maar helaas blijf jij steken op wat er allemaal niet mogelijk is en hoe slecht je het wel niet hebt. Mensen zoals jij helpen Nederland helemaal naar de klote en dan wordt je boos als je geen medelijden krijgt. Ik durf te wedden dat je over 10 jaar nog steeds loopt te klagen over je zielige leventje, omdat je niet denkt in oplossingen maar alleen maar je beperkingen.
Avalon, met alle respect, maar je hebt het verhaal niet helemaal goed gelezen. We ZIJN al uit de schulden. En nee, die schuld was niet ontstaan door een buitensporige levensstijl.
Jij mag moe worden van mijn "soort", ik word moe van mensen die niet kunnen lezen en meteen hun bek opzetten hoe geweldig zij het allemaal voor elkaar hebben. Ga elders de grande dame uithangen. En koop een bril om beter te kunnen lezen wat er staat.
Al die voorbarige conclusies: je zal wel dit en je zal wel dat, armoede is een keuze..........Ik wens je bijna toe wat ik momenteel allemaal mankeer en dan mag je nog een keer zo'n bek opzetten.
Natuurlijk, doe gewoon effe een studie (waarvan) en de banen liggen ook voor het oprapen momenteel. Jij denkt toch niet dat ik op mijn 45e een vast contract ga inruilen voor één van die dubieuze contracten waar bedrijven momenteel een handje van hebben?
Daarnaast: heb je niet gelezen dat ik momenteel beperkt ben en mijn uiterste best doe om zsm weer volledig te draaien? Onee, een ongeluk krijgen en daardoor lichamelijk in puin liggen is natuurlijk ook een keuze. Mijn verslechterde geheugen en concentratie ten gevolgen van het ongeluk ook.
Je mag het dan ver geschopt hebben, veel verstand van zaken heb je niet. Alleen maar blabla om jezelf zo geweldig mogelijk te profileren.
En nu opzouten met je belerende praatjes, die totaal niet slaan op mijn situatie. Ga die maar vertellen in Afrika of Azië als je het allemaal zo goed weet.
Ik heb je verhaal wel zeker gelezen en ik kwam alleen maar slappe excuusjes tegen voor je armlastige situatie. Allemaal drogredenen voor het in stand houden van je onbevredigende situatie. Al ben je arbeidsongeschikt dan nog moet je in mogelijkheden blijven denken en niet allemaal ventileren hoe zielig je wel niet bent omdat je een ongeluk overkomen is. Ik lees alleen wat er vooral niet lukt en kan en dat dat vooral buiten jullie schuld om is gegaan. Als je vriend wil werken, dan zijn er altijd mogelijkheden. Als hij bereidt is alle het werk aan te pakken en niet zn hand gaat op te houden voor een uitkering dan ik dat zn werkloosheid niet lang zal duren. Ik en genoeg mensen die ander werk accepteerden en zo een uitkeringssituatie vermeden. Dit doe ie net zo lang totdat ie een goede baan krijgt. En jouw situatie betreft, als je een envelop kan openen en schriftelijk kan communiceren (bv via dit forum) dan kan je ook gewoon extra werken, Dit hoeft geen zwaar lichamelijk arbeid te zijn, maar je zou bijvoorbeeld mailings kunnen gaan inpakken vanuit huis. Hier heb je weinig geheugen of concentratie voor nodig en het geeft je tevens iets te doen, zodat je niet aan al die ontbrekende luxe hoeft te denken.
En ja, onnodige schulden maken en in armoede blijven leven is absoluut een persoonlijke keuze. Alle het beschikbare werk aanpakken, jezelf omscholen en een bijbaan zijn allemaal mogelijkheden om je situatie op korte of lange termijn te overstijgen. Maar helaas blijf jij steken op wat er allemaal niet mogelijk is en hoe slecht je het wel niet hebt. Mensen zoals jij helpen Nederland helemaal naar de klote en dan wordt je boos als je geen medelijden krijgt. Ik durf te wedden dat je over 10 jaar nog steeds loopt te klagen over je zielige leventje, omdat je niet denkt in oplossingen maar alleen maar je beperkingen.
zondag 28 juli 2013 om 13:48
quote:LillyFeeee schreef op 28 juli 2013 @ 13:40:
[...]
Mopsie, waarom toch de hele tijd zo boos en hatelijk reageren? Is toch helemaal nergens voor nodig.
Verder helemaal eens met Iba. Stress is stress. En ook mensen in een uiterking hebben stress die mensen met een baan niet hebben. Het hoeft toch geen wedstrijd te worden wie de meeste stress heeft? Daar schiet je helemaal niks mee op.
Helemaal waar. Maar ik kom hier met mijn verhaal en hield het bij mezelf. toegegeven dat de schuld deels eigen fout en deels pech is geweest en dat we er hard voor hebben gewerkt om het allemaal op te lossen zonder dat de schuldeiser/maatschappij er de dupe van is geworden. En daar ben ik trots op. Ik vertel dat ik nog steeds in de stress verkeer en dat ik er moeilijk mee om kan gaan. Vertel mijn verhaal, lek en gebrek (en dat is niet zielig maar de feiten die er liggen) Dat we het nu redelijk hebben, maar dat ik de stress en de angst niet kan loslaten.
Dan komen de opmerkingen als: het ligt aan je eigen creativiteit, je hangt het slachtoffer uit........wat moet ik daarmee?
Vind je het echt gek dat ik in de verdediging schiet?
[...]
Mopsie, waarom toch de hele tijd zo boos en hatelijk reageren? Is toch helemaal nergens voor nodig.
Verder helemaal eens met Iba. Stress is stress. En ook mensen in een uiterking hebben stress die mensen met een baan niet hebben. Het hoeft toch geen wedstrijd te worden wie de meeste stress heeft? Daar schiet je helemaal niks mee op.
Helemaal waar. Maar ik kom hier met mijn verhaal en hield het bij mezelf. toegegeven dat de schuld deels eigen fout en deels pech is geweest en dat we er hard voor hebben gewerkt om het allemaal op te lossen zonder dat de schuldeiser/maatschappij er de dupe van is geworden. En daar ben ik trots op. Ik vertel dat ik nog steeds in de stress verkeer en dat ik er moeilijk mee om kan gaan. Vertel mijn verhaal, lek en gebrek (en dat is niet zielig maar de feiten die er liggen) Dat we het nu redelijk hebben, maar dat ik de stress en de angst niet kan loslaten.
Dan komen de opmerkingen als: het ligt aan je eigen creativiteit, je hangt het slachtoffer uit........wat moet ik daarmee?
Vind je het echt gek dat ik in de verdediging schiet?
zondag 28 juli 2013 om 13:48
quote:Mopsie41 schreef op 28 juli 2013 @ 13:43:
We gaan belanden in een wellus/nietus spel, en daar heb ik momenteel geen behoefte aan. Een ieder, werkend of niet, heeft zo zijn eigen (geld) problemen. En zo zijn eigen vorm van bij behorende stress.
Dat klopt helemaal.
De hamvraag is dus wat jij nodig hebt om te kunnen ontspannen en die stress (deels) los te kunnen laten.
Helpt informatie je, de zekerheid dat er ergens een vangnet is mocht je worst case scenario uitkomen? Hoe lang kunnen jullie nog verder voordat er echte problemen ontstaan? Geeft die kennis je rust of voelt het als het zwaard van Damocles?
We gaan belanden in een wellus/nietus spel, en daar heb ik momenteel geen behoefte aan. Een ieder, werkend of niet, heeft zo zijn eigen (geld) problemen. En zo zijn eigen vorm van bij behorende stress.
Dat klopt helemaal.
De hamvraag is dus wat jij nodig hebt om te kunnen ontspannen en die stress (deels) los te kunnen laten.
Helpt informatie je, de zekerheid dat er ergens een vangnet is mocht je worst case scenario uitkomen? Hoe lang kunnen jullie nog verder voordat er echte problemen ontstaan? Geeft die kennis je rust of voelt het als het zwaard van Damocles?
zondag 28 juli 2013 om 13:54
Mopsie reageert wellicht wat stekelig doordat ze met werken financieel geen stap verder komt. Ja heel kort door de bocht eigenlijk nog verder van huis.
Dat mag toch wel steken.
Iemand stelde (ik weet niet meer wie) dat minder werken wellicht interessanter is door toeslagen. Dat is toch te krom voor woorden....
Dat mag toch wel steken.
Iemand stelde (ik weet niet meer wie) dat minder werken wellicht interessanter is door toeslagen. Dat is toch te krom voor woorden....
zondag 28 juli 2013 om 13:57
zondag 28 juli 2013 om 13:58
quote:avalon41 schreef op 28 juli 2013 @ 13:48:
[...]
Ik heb je verhaal wel zeker gelezen en ik kwam alleen maar slappe excuusjes tegen voor je armlastige situatie. Allemaal drogredenen voor het in stand houden van je onbevredigende situatie. Al ben je arbeidsongeschikt dan nog moet je in mogelijkheden blijven denken en niet allemaal ventileren hoe zielig je wel niet bent omdat je een ongeluk overkomen is. Ik lees alleen wat er vooral niet lukt en kan en dat dat vooral buiten jullie schuld om is gegaan. Als je vriend wil werken, dan zijn er altijd mogelijkheden.
zeg dame, heb jij een baan voor hem? hij is 45, werkt al jaren in dezelfde branche,. Een branche waar ze momenteel liever een jonkie aannemen die ze minder hoeven te betalen. Wil jij zijn honderden sollicitaties doorspitten, met dezelfde aantal afwijzingen? Op alles heeft hij gesolliciteerd wat ook maar enigszins in zijn bereik lag, ook baantjes in een hele andere sector. En hij werkt nu, alleen biedt het geen vastigheid en solliciteert hij stug door. Als hij bereidt is alle het werk aan te pakken en niet zn hand gaat op te houden voor een uitkering dan ik dat zn werkloosheid niet lang zal duren. Ik en genoeg mensen die ander werk accepteerden en zo een uitkeringssituatie vermeden. Dit doe ie net zo lang totdat ie een goede baan krijgt. En jouw situatie betreft, als je een envelop kan openen en schriftelijk kan communiceren (bv via dit forum) dan kan je ook gewoon extra werken, Dit hoeft geen zwaar lichamelijk arbeid te zijn, maar je zou bijvoorbeeld mailings kunnen gaan inpakken vanuit huis. Hier heb je weinig geheugen of concentratie voor nodig en het geeft je tevens iets te doen, zodat je niet aan al die ontbrekende luxe hoeft te denken.
En ja, onnodige schulden maken en in armoede blijven leven is absoluut een persoonlijke keuze.
Ehh, waar schrijf ik dat ik schulden maak?Alle het beschikbare werk aanpakken, jezelf omscholen en een bijbaan zijn allemaal mogelijkheden om je situatie op korte of lange termijn te overstijgen. Maar helaas blijf jij steken op wat er allemaal niet mogelijk is en hoe slecht je het wel niet hebt. Mensen zoals jij helpen Nederland helemaal naar de klote en dan wordt je boos als je geen medelijden krijgt. Jahoor, je hebt gelijk. Maar hoezo dan? Ik werk voor mijn centen en alles is afbetaald. Ik vreet niet uit jouw portemonnee, kom maar op met je wijsheid, ik vermaak me kostelijk met dit slappe gelul.
Ik durf te wedden dat je over 10 jaar nog steeds loopt te klagen over je zielige leventje, omdat je niet denkt in oplossingen maar alleen maar je beperkingen.Jou wens ik alleen maar veel wijsheid, een goede gezondheid en een bril toe.
[...]
Ik heb je verhaal wel zeker gelezen en ik kwam alleen maar slappe excuusjes tegen voor je armlastige situatie. Allemaal drogredenen voor het in stand houden van je onbevredigende situatie. Al ben je arbeidsongeschikt dan nog moet je in mogelijkheden blijven denken en niet allemaal ventileren hoe zielig je wel niet bent omdat je een ongeluk overkomen is. Ik lees alleen wat er vooral niet lukt en kan en dat dat vooral buiten jullie schuld om is gegaan. Als je vriend wil werken, dan zijn er altijd mogelijkheden.
zeg dame, heb jij een baan voor hem? hij is 45, werkt al jaren in dezelfde branche,. Een branche waar ze momenteel liever een jonkie aannemen die ze minder hoeven te betalen. Wil jij zijn honderden sollicitaties doorspitten, met dezelfde aantal afwijzingen? Op alles heeft hij gesolliciteerd wat ook maar enigszins in zijn bereik lag, ook baantjes in een hele andere sector. En hij werkt nu, alleen biedt het geen vastigheid en solliciteert hij stug door. Als hij bereidt is alle het werk aan te pakken en niet zn hand gaat op te houden voor een uitkering dan ik dat zn werkloosheid niet lang zal duren. Ik en genoeg mensen die ander werk accepteerden en zo een uitkeringssituatie vermeden. Dit doe ie net zo lang totdat ie een goede baan krijgt. En jouw situatie betreft, als je een envelop kan openen en schriftelijk kan communiceren (bv via dit forum) dan kan je ook gewoon extra werken, Dit hoeft geen zwaar lichamelijk arbeid te zijn, maar je zou bijvoorbeeld mailings kunnen gaan inpakken vanuit huis. Hier heb je weinig geheugen of concentratie voor nodig en het geeft je tevens iets te doen, zodat je niet aan al die ontbrekende luxe hoeft te denken.
En ja, onnodige schulden maken en in armoede blijven leven is absoluut een persoonlijke keuze.
Ehh, waar schrijf ik dat ik schulden maak?Alle het beschikbare werk aanpakken, jezelf omscholen en een bijbaan zijn allemaal mogelijkheden om je situatie op korte of lange termijn te overstijgen. Maar helaas blijf jij steken op wat er allemaal niet mogelijk is en hoe slecht je het wel niet hebt. Mensen zoals jij helpen Nederland helemaal naar de klote en dan wordt je boos als je geen medelijden krijgt. Jahoor, je hebt gelijk. Maar hoezo dan? Ik werk voor mijn centen en alles is afbetaald. Ik vreet niet uit jouw portemonnee, kom maar op met je wijsheid, ik vermaak me kostelijk met dit slappe gelul.
Ik durf te wedden dat je over 10 jaar nog steeds loopt te klagen over je zielige leventje, omdat je niet denkt in oplossingen maar alleen maar je beperkingen.Jou wens ik alleen maar veel wijsheid, een goede gezondheid en een bril toe.
zondag 28 juli 2013 om 14:01
quote:Sgaaaaaaaaaapie_returns schreef op 28 juli 2013 @ 13:54:
Mopsie reageert wellicht wat stekelig doordat ze met werken financieel geen stap verder komt. Ja heel kort door de bocht eigenlijk nog verder van huis.
Dat mag toch wel steken.
Ik ben ontslagen (of nouja, ik werd gewoon niet meer ingezetmet 0 uren contract) omdat ik aangaf dat ik het er niet helemaal mee eens was dat ik onder het minimumloon uitbetaald kreeg, er geen vakantietoeslag uitgekeerd werd en verlofuren daar deden ze niet aan. En ik maakte wc's schoon en nog verdiende ik dus minder dan bijstandsniveau, moest ik nog mijn hand ophoduen voor 50 euro. Dat betekent niet dat ik dan opeens het recht heb om onaardig te doen hoor tegen mensen. Op Avalon na probeert iedereen hier mee te denken en te helpen en onaardig doen tegen mensen is niet uitnodigend.
Mopsie reageert wellicht wat stekelig doordat ze met werken financieel geen stap verder komt. Ja heel kort door de bocht eigenlijk nog verder van huis.
Dat mag toch wel steken.
Ik ben ontslagen (of nouja, ik werd gewoon niet meer ingezetmet 0 uren contract) omdat ik aangaf dat ik het er niet helemaal mee eens was dat ik onder het minimumloon uitbetaald kreeg, er geen vakantietoeslag uitgekeerd werd en verlofuren daar deden ze niet aan. En ik maakte wc's schoon en nog verdiende ik dus minder dan bijstandsniveau, moest ik nog mijn hand ophoduen voor 50 euro. Dat betekent niet dat ik dan opeens het recht heb om onaardig te doen hoor tegen mensen. Op Avalon na probeert iedereen hier mee te denken en te helpen en onaardig doen tegen mensen is niet uitnodigend.
zondag 28 juli 2013 om 14:01
quote:Sgaaaaaaaaaapie_returns schreef op 28 juli 2013 @ 14:00:
Dus , even samengevat.
Je kunt rondkomen van 1100 zonder toeslagen
De banen en bijbaantjes liggen voor het oprapen.
Gaat ernstig bij zichzelf te raden dat ik dat zelf niet voor elkaar krijg.....Jep, ik voel mij ook ineens een enorme faalhaas dat mij dat niet lukt...
Dus , even samengevat.
Je kunt rondkomen van 1100 zonder toeslagen
De banen en bijbaantjes liggen voor het oprapen.
Gaat ernstig bij zichzelf te raden dat ik dat zelf niet voor elkaar krijg.....Jep, ik voel mij ook ineens een enorme faalhaas dat mij dat niet lukt...
zondag 28 juli 2013 om 14:03
quote:Mopsie41 schreef op 28 juli 2013 @ 13:48:
[...]
Helemaal waar. Maar ik kom hier met mijn verhaal en hield het bij mezelf. toegegeven dat de schuld deels eigen fout en deels pech is geweest en dat we er hard voor hebben gewerkt om het allemaal op te lossen zonder dat de schuldeiser/maatschappij er de dupe van is geworden. En daar ben ik trots op. Ik vertel dat ik nog steeds in de stress verkeer en dat ik er moeilijk mee om kan gaan. Vertel mijn verhaal, lek en gebrek (en dat is niet zielig maar de feiten die er liggen) Dat we het nu redelijk hebben, maar dat ik de stress en de angst niet kan loslaten.
Dan komen de opmerkingen als: het ligt aan je eigen creativiteit, je hangt het slachtoffer uit........wat moet ik daarmee?
Vind je het echt gek dat ik in de verdediging schiet?Ja eigenlijk wel. Zeker gezien je in die verdediging anderen precies hetzelfde aandoet als wat jij claimt dat anderen bij jou doen.
[...]
Helemaal waar. Maar ik kom hier met mijn verhaal en hield het bij mezelf. toegegeven dat de schuld deels eigen fout en deels pech is geweest en dat we er hard voor hebben gewerkt om het allemaal op te lossen zonder dat de schuldeiser/maatschappij er de dupe van is geworden. En daar ben ik trots op. Ik vertel dat ik nog steeds in de stress verkeer en dat ik er moeilijk mee om kan gaan. Vertel mijn verhaal, lek en gebrek (en dat is niet zielig maar de feiten die er liggen) Dat we het nu redelijk hebben, maar dat ik de stress en de angst niet kan loslaten.
Dan komen de opmerkingen als: het ligt aan je eigen creativiteit, je hangt het slachtoffer uit........wat moet ik daarmee?
Vind je het echt gek dat ik in de verdediging schiet?Ja eigenlijk wel. Zeker gezien je in die verdediging anderen precies hetzelfde aandoet als wat jij claimt dat anderen bij jou doen.
