Psyche
alle pijlers
Hoe doorgaan
zondag 19 januari 2014 om 12:30
quote:Anthonius schreef op 15 januari 2014 @ 14:25:
[...]
Neem dan geen kinderen zeg... WTF ja en ook in 2014 vind ik dat kinderen te makkelijk maar even gedumpt worden als we er even geen zin in hebben...In principe helemaal mee eens. Maar je vergeet dat je op het Viva-forum zit waar het barst van de vrouwen met een depressie / burn out / angststoornis / oververmoeid van 20-24 uur p.w. werken / AD(H)D / PTSS / HSP etc etc.
[...]
Neem dan geen kinderen zeg... WTF ja en ook in 2014 vind ik dat kinderen te makkelijk maar even gedumpt worden als we er even geen zin in hebben...In principe helemaal mee eens. Maar je vergeet dat je op het Viva-forum zit waar het barst van de vrouwen met een depressie / burn out / angststoornis / oververmoeid van 20-24 uur p.w. werken / AD(H)D / PTSS / HSP etc etc.
zondag 19 januari 2014 om 14:15
Wat ik tegenstrijdig vind is dat je maar blijft zeggen dat je geen vertrouwen in psychologen hebt, maar wel je kinderen naar een kinderpsycholoog laat gaan. Heb je er dan wel vertrouwen in voor je kinderen? En waarom voor hun wel en voor jezelf niet? Of stuur je je kinderen daar naar toe terwijl je denkt dat het niets helpt?
zondag 19 januari 2014 om 14:42
zondag 19 januari 2014 om 14:56
TO, wat rot dat je je zo naar voelt!
Je geeft aan dat je graag aan iets concreets wil werken, daarom een paar tips voor therapieën waarbij je concreet wat moet doen:
- Cognitieve Gedragstherapie (leer je om je emoties te analyseren en om tegenover iedere negatieve gedachte een positieve te zetten. En ja, dat kun je echt leren. Ik geloofde het eerst ook niet, maar tegenwoordig lukt het mij ook).
- Zelfbeeldtherapie (leer je om op een andere manier naar jezelf en je leven te kijken).
- EMDR (voor het geval er trauma's spelen).
- Hypnose (ga je terug naar je kindertijd en kijk je wat je daar nodig had, om jezelf dat vervolgens alsnog te kunnen geven).
Iets anders wat bij mij nogal eens helpt (ondersteuning, geen oplossing) is aromatherapie. Geuren kunnen erg van invloed zijn op je stemming, en daar kun je gebruik van maken. Op internet zijn veel lijstjes te vinden met wat welke geur doet.
Je geeft aan dat je graag aan iets concreets wil werken, daarom een paar tips voor therapieën waarbij je concreet wat moet doen:
- Cognitieve Gedragstherapie (leer je om je emoties te analyseren en om tegenover iedere negatieve gedachte een positieve te zetten. En ja, dat kun je echt leren. Ik geloofde het eerst ook niet, maar tegenwoordig lukt het mij ook).
- Zelfbeeldtherapie (leer je om op een andere manier naar jezelf en je leven te kijken).
- EMDR (voor het geval er trauma's spelen).
- Hypnose (ga je terug naar je kindertijd en kijk je wat je daar nodig had, om jezelf dat vervolgens alsnog te kunnen geven).
Iets anders wat bij mij nogal eens helpt (ondersteuning, geen oplossing) is aromatherapie. Geuren kunnen erg van invloed zijn op je stemming, en daar kun je gebruik van maken. Op internet zijn veel lijstjes te vinden met wat welke geur doet.
zondag 19 januari 2014 om 15:23
Ervaring met zelfbeeld, CGT en EMDR. Hoor goede verhalen over hypnose. En ik pas dus zelf af en toe wat aromatherapie toe, als ondersteuning.
Google eens op de genoemde therapieën, zodat je weet waar je over praat. Dan kun je de boodschap makkelijker overbrengen bij een huisarts/psycholoog/psychiater.
Overigens heb ik ook een paar beroerde ervaringen bij de GGZ, maar ik heb daar nu een goede psychologe. Gewoon heel duidelijk zeggen wat je wil en wat je niet wil .
Google eens op de genoemde therapieën, zodat je weet waar je over praat. Dan kun je de boodschap makkelijker overbrengen bij een huisarts/psycholoog/psychiater.
Overigens heb ik ook een paar beroerde ervaringen bij de GGZ, maar ik heb daar nu een goede psychologe. Gewoon heel duidelijk zeggen wat je wil en wat je niet wil .
zondag 19 januari 2014 om 17:00
quote:khaleesidragon7 schreef op 19 januari 2014 @ 14:25:
Mijn kind heeft andere problemen dan ik. Deze zijn waarschijnlijk makkelijker te behandelen. Daar heb ik wel vertrouwen in.Toch blijf ik het raar vinden. Psychologen hebben wel vaker met complexe problematiek te maken en dus kunnen ze jou ook helpen. Ze zijn er niet alleen voor de 'makkelijke' klusjes. Je moet er wel voor openstaan, goed aangeven wat je wil en verwacht en je energie erin steken.
Mijn kind heeft andere problemen dan ik. Deze zijn waarschijnlijk makkelijker te behandelen. Daar heb ik wel vertrouwen in.Toch blijf ik het raar vinden. Psychologen hebben wel vaker met complexe problematiek te maken en dus kunnen ze jou ook helpen. Ze zijn er niet alleen voor de 'makkelijke' klusjes. Je moet er wel voor openstaan, goed aangeven wat je wil en verwacht en je energie erin steken.
zondag 19 januari 2014 om 18:01
Simpel gezegd ga je dan werken aan je zelfbeeld. Jezelf bekrachtigen, opschrijven wat er allemaal wel goed gaat, situaties leren ombuigen, dat soort dingen. Het wisselt een beetje per variant hoe ze het precies aanpakken, maar het komt in basis daarop neer. Het idee is dat jij jezelf anders (negatiever) ziet dan hoe andere mensen jou zien, of dan de realiteit is. Resultaat is dat je een evenwichtiger (en doorgaans positiever) zelfbeeld krijgt.
Vriendin van mij heeft ervaring met haptonomie, zij heeft er goede ervaringen mee.
Vriendin van mij heeft ervaring met haptonomie, zij heeft er goede ervaringen mee.
maandag 20 januari 2014 om 12:32
Wat versta je onder isolement dan? Hoe helpt een baan daarbij? Wordt dat opgelost door elke dag het huis te verlaten en je op een vaste locatie onder andere mensen te begeven? Je kunt heel goed werken en nog steeds geïsoleerd zijn, net zoals je moeder en partner kunt zijn en toch geïsoleerd kan zijn - zoals jij. Hoe maakt een baan een verschil?
Ga in therapie!
maandag 20 januari 2014 om 14:09
quote:khaleesidragon7 schreef op 20 januari 2014 @ 11:44:
Dan zal ik ook maar weer even in de herhaling:
Ik wil uit het isolement breken door weer te gaan werken. Hobby's en dat soort dingen liggen me interesses niet en heb er bovendien geen tijd voor. Dus daarin het isolement verbreken hoef ik niet echt.
Maar hoe wil je hier uit breken als je voorlopig geen werk kan vinden - de banen liggen immers niet voor het oprapen.
Heb je een plan B en meer?
Hoop wel dat je weer hulp gaat zoeken en hier actief mee bezig gaat. Ik kan me voorstellen dat je moe bent, maar juist om uit die vermoeide spiraal te komen, is het beter om iets te gaan ondernemen. Al is het maar iets kleins.
Is het een idee om vrijwilligerswerk 's avonds of in de weekenden te gaan doen, wanneer je partner bij de kinderen kan zijn? Zo ben je toch alvast onder de mensen als je nog geen baan hebt.
Dan zal ik ook maar weer even in de herhaling:
Ik wil uit het isolement breken door weer te gaan werken. Hobby's en dat soort dingen liggen me interesses niet en heb er bovendien geen tijd voor. Dus daarin het isolement verbreken hoef ik niet echt.
Maar hoe wil je hier uit breken als je voorlopig geen werk kan vinden - de banen liggen immers niet voor het oprapen.
Heb je een plan B en meer?
Hoop wel dat je weer hulp gaat zoeken en hier actief mee bezig gaat. Ik kan me voorstellen dat je moe bent, maar juist om uit die vermoeide spiraal te komen, is het beter om iets te gaan ondernemen. Al is het maar iets kleins.
Is het een idee om vrijwilligerswerk 's avonds of in de weekenden te gaan doen, wanneer je partner bij de kinderen kan zijn? Zo ben je toch alvast onder de mensen als je nog geen baan hebt.
Only dead fish go with the flow
maandag 20 januari 2014 om 16:13
Heb ik ook al een paar keer geopperd maar nope blijkbaar is dat geen optie.
Uit een zogezegt isolament komen is heel moeilijk, zeker als je maar 1 ding wil, een baan.
Laat nou net dat enorm moeilijk zijn, zeker als je een gat in je cv hebt. Vrijwilligerswerk geeft je bereidheid weer en kan je juist ook helpen naar een baan, je geeft daarmee aan gemotiveerd tezijn, het aan te kunnen om verplichtingen te hebben en je gat in je cv wordt niet groter.
Ik heb het al eerder gezegt waar een wil is, is een weg. maar als de wil er niet 100 procent is, dan zal die weg niet gevonden worden.
Je moet het echt zelf doen, anderen kunnen alleen handvaten geven.
Heb je bv vandaag al achter haptonomie aangebeld? die tip zag ik hier voorbij komen, en dat is helemaal geen slecht idee.
mindfulness heb je dat al eens bekeken,
Heb je trouwens ook een bepaalde therapie nu bij je psycholoog, zonee, vraag haar dan eens om cognetive gedrags therapie,
Uit een zogezegt isolament komen is heel moeilijk, zeker als je maar 1 ding wil, een baan.
Laat nou net dat enorm moeilijk zijn, zeker als je een gat in je cv hebt. Vrijwilligerswerk geeft je bereidheid weer en kan je juist ook helpen naar een baan, je geeft daarmee aan gemotiveerd tezijn, het aan te kunnen om verplichtingen te hebben en je gat in je cv wordt niet groter.
Ik heb het al eerder gezegt waar een wil is, is een weg. maar als de wil er niet 100 procent is, dan zal die weg niet gevonden worden.
Je moet het echt zelf doen, anderen kunnen alleen handvaten geven.
Heb je bv vandaag al achter haptonomie aangebeld? die tip zag ik hier voorbij komen, en dat is helemaal geen slecht idee.
mindfulness heb je dat al eens bekeken,
Heb je trouwens ook een bepaalde therapie nu bij je psycholoog, zonee, vraag haar dan eens om cognetive gedrags therapie,
geen
maandag 20 januari 2014 om 18:07
quote:khaleesidragon7 schreef op 20 januari 2014 @ 14:11:
Met isolement in mijn situatie bedoel ik dat ik de hele dagen alleen thuis ben met mijn kinderen en geen andere mensen zie of spreek. Een baan verandert daar alles aan. Dan ben ik een aantal dagen van huis zonder kinderen om te werken. Daar zie en spreek ik andere mensen en heb ik iets voor mezelf. Dat lost voor mij dus veel op.
Begrijp ik het goed dat een baan voor jou in twee opzichten verschilt van hobby's, vrijwilligerswerk e.d.:
- je krijgt betaald en kan je kinderen dus naar de opvang brengen
- je moet erheen: het is niet vrijblijvend.
Je wilt jezelf via een baan kort gezegd een schop onder je kont geven om je onder de mensen te begeven, omdat je zonder die verplichting van jezelf weet dat je toch niet gaat?
Wat nu als die baan nog een tijdje op zich laat wachten? Je zegt dat je het niet meer volhoudt. Wat dan?
Met isolement in mijn situatie bedoel ik dat ik de hele dagen alleen thuis ben met mijn kinderen en geen andere mensen zie of spreek. Een baan verandert daar alles aan. Dan ben ik een aantal dagen van huis zonder kinderen om te werken. Daar zie en spreek ik andere mensen en heb ik iets voor mezelf. Dat lost voor mij dus veel op.
Begrijp ik het goed dat een baan voor jou in twee opzichten verschilt van hobby's, vrijwilligerswerk e.d.:
- je krijgt betaald en kan je kinderen dus naar de opvang brengen
- je moet erheen: het is niet vrijblijvend.
Je wilt jezelf via een baan kort gezegd een schop onder je kont geven om je onder de mensen te begeven, omdat je zonder die verplichting van jezelf weet dat je toch niet gaat?
Wat nu als die baan nog een tijdje op zich laat wachten? Je zegt dat je het niet meer volhoudt. Wat dan?
Ga in therapie!
