Psyche
alle pijlers
het houdt nooit op....
woensdag 21 januari 2015 om 16:57
Vanaf ongeveer november voel ik mij al zo... Ik, die altijd positief was en vrolijk of misschien diep van binnen altijd deed alsof alles maar goed ging en dat het leven hartstikke mooi was... Lijkt net alsof ik nu gewoon nog verder ben weggezakt...
En het lijkt maar niet op te houden... Ik zit wel in therapie. Therapeut gaf aan dat het komt omdat ik mijn verleden nog niet heb verwerkt. Ik ben in mijn puberteit meerdere malen verkracht en tot mijn 22e jaar ongeveer geestelijk en lichamelijk mishandeld door ouders, vader had een alcoholprobleem en had het gevoel dat ik er altijd maar alleen voor stond. Nooit echt die liefde gekend, die ieder kind verdient.. Was ik een keer ziek, werd ik gewoon naar school gestuurd, en zat ik ergens mee, dan was het altijd maar van je lost het zelf maar op, je hebt het ook zelf veroorzaakt... Gaf ik mijn eigen mening, dan had ik volgens hun een grote mond.. Altijd hadden mijn ouders ruzie.. en noem maar op..
nu ben ik 27 jaar.. en als iemand dan bijvoorbeeld negatief was of het niet meer zag zitten, was ik altijd diegene die dan zei, ah het komt wel weer goed. Het leven is hartstikke mooi en als dan iemand depressies was dacht ik altijd, dat ligt maar aan diegene zelf door die negatieve gedachten... dat gebeurd bij mij toch niet, want ik was immers altijd positief.. Mijn vader was wel depressief en daar heb ik veel van meegekregen.. Ik zei altijd, het is maar net wat je er van maakt, geniet, het leven is hartstikke mooi.. Maar nu... ik weet het niet meer..
Het is al vanaf november zo... Ik ben blij dat de feestdagen voorbij zijn en dacht eindelijk een nieuwe start, nieuwe kansen.. En even was ik positief.. Maar niets was minder waar... Had er even vertrouwen in... maar nog steeds blijft dat gevoel hangen... Heel soms gebeurt als er iets leuks gebeurt, dan ben ik even positief en vrolijk, en even later twijfel ik weer en zie ik het somber in...
De laatste tijd voel ik me alleen maar slechter... er komt niks meer uit mijn handen, het liefst zou ik de hele dag gewoon thuis willen zijn, in mijn eigen bed, en vaak als iemand met mij wil afspreken, zeg ik het af omdat ik er geen zin in heb, omdat ik alleen wil zijn... Vooral als ik savonds thuis ben, kan ik niet meer ophouden met huilen, en de hele tijd denk ik van, ze vinden me niet aardig, was ik maar dood en constant blijft dat in mijn gedachten.. Op het werk is het ook een ramp, ik zie daar elke dag weer tegen op.... Waarom weet ik niet.. Daar hou ik mijn tranen binnen en doe ik alsof er niks aan de hand is.. Soms maakt een collega een opmerking die ik weer verkeerd op vat en dan voel ik me zo slecht.. dat ik elke moment wel kan huilen en tranen in mijn ogen krijg, maar mij gewoon in houd, Vaak voel ik me genegeerd en niet gewenst... en merk ik dat ik ontzettend stil ben op het werk.. en gewoon niks weet te zeggen.. Ook omdat ik bang ben... voor alles.. Ik voel me gewoon niet gewenst nergens meer.. ben zo gespannen en niks lijkt mij te lukken en dan denk ik vaak ik wil hier weg, weg van alles... Ik heb gelukkig wel 2 collega's waar ik mee samenwerk en als ik daar mee samen ben, dan voel ik me iets fijner, omdat ik me daar gewoon veilig voel en vaak wel even vrolijk ben..
En vaak heb ik gewoon echt geen zin om dingen te gaan doen, geen energie meer voor.. Maar met moeite doe ik het toch.... Ik heb het gevoel dat ik er helemaal alleen voor sta.. Ik heb geen contact meer met mijn ouders, omdat ik dat er niet meer bij kan hebben, ik heb het contact zelf verbroken, ma wat er vroeger allemaal is gebeurd, en nu soms nog wel gebeurd.... Mijn zusje heb ik ook geen contact meer omdat die weer aan mijn moeders kant staat.. 2 handen op 1 buik... Het gevoel dat ik er helemaal alleen voor staat en dat niemand mij wil helpen... terwijl ik wel vrienden heb en 1 goede vriend weet er ook vanaf waar ik regelmatig mee praat...
Ik merk dat ik het er maar moeilijk mee blijft hebben... en vaak als ik het niet meer zie zitten mail mijn therapeut, en dan krijg ik vaak als reactie van dat hoort erbij omdat je aan het verwerken ben, geloof me er komen goede dagen, elke keer zegt hij hetzelfde.. Nou en nog steeds voel ik mij zo vanaf november 2014 het gevoel dat niemand mij begrijpt en ook niet wat ik met mezelf aan moet.. En naar de huisarts te gaan durf ik niet... Met anderen er over praten ook niet...
Ik weet het gewoon niet meer... en vindt het al zo moeilijk...
En het lijkt maar niet op te houden... Ik zit wel in therapie. Therapeut gaf aan dat het komt omdat ik mijn verleden nog niet heb verwerkt. Ik ben in mijn puberteit meerdere malen verkracht en tot mijn 22e jaar ongeveer geestelijk en lichamelijk mishandeld door ouders, vader had een alcoholprobleem en had het gevoel dat ik er altijd maar alleen voor stond. Nooit echt die liefde gekend, die ieder kind verdient.. Was ik een keer ziek, werd ik gewoon naar school gestuurd, en zat ik ergens mee, dan was het altijd maar van je lost het zelf maar op, je hebt het ook zelf veroorzaakt... Gaf ik mijn eigen mening, dan had ik volgens hun een grote mond.. Altijd hadden mijn ouders ruzie.. en noem maar op..
nu ben ik 27 jaar.. en als iemand dan bijvoorbeeld negatief was of het niet meer zag zitten, was ik altijd diegene die dan zei, ah het komt wel weer goed. Het leven is hartstikke mooi en als dan iemand depressies was dacht ik altijd, dat ligt maar aan diegene zelf door die negatieve gedachten... dat gebeurd bij mij toch niet, want ik was immers altijd positief.. Mijn vader was wel depressief en daar heb ik veel van meegekregen.. Ik zei altijd, het is maar net wat je er van maakt, geniet, het leven is hartstikke mooi.. Maar nu... ik weet het niet meer..
Het is al vanaf november zo... Ik ben blij dat de feestdagen voorbij zijn en dacht eindelijk een nieuwe start, nieuwe kansen.. En even was ik positief.. Maar niets was minder waar... Had er even vertrouwen in... maar nog steeds blijft dat gevoel hangen... Heel soms gebeurt als er iets leuks gebeurt, dan ben ik even positief en vrolijk, en even later twijfel ik weer en zie ik het somber in...
De laatste tijd voel ik me alleen maar slechter... er komt niks meer uit mijn handen, het liefst zou ik de hele dag gewoon thuis willen zijn, in mijn eigen bed, en vaak als iemand met mij wil afspreken, zeg ik het af omdat ik er geen zin in heb, omdat ik alleen wil zijn... Vooral als ik savonds thuis ben, kan ik niet meer ophouden met huilen, en de hele tijd denk ik van, ze vinden me niet aardig, was ik maar dood en constant blijft dat in mijn gedachten.. Op het werk is het ook een ramp, ik zie daar elke dag weer tegen op.... Waarom weet ik niet.. Daar hou ik mijn tranen binnen en doe ik alsof er niks aan de hand is.. Soms maakt een collega een opmerking die ik weer verkeerd op vat en dan voel ik me zo slecht.. dat ik elke moment wel kan huilen en tranen in mijn ogen krijg, maar mij gewoon in houd, Vaak voel ik me genegeerd en niet gewenst... en merk ik dat ik ontzettend stil ben op het werk.. en gewoon niks weet te zeggen.. Ook omdat ik bang ben... voor alles.. Ik voel me gewoon niet gewenst nergens meer.. ben zo gespannen en niks lijkt mij te lukken en dan denk ik vaak ik wil hier weg, weg van alles... Ik heb gelukkig wel 2 collega's waar ik mee samenwerk en als ik daar mee samen ben, dan voel ik me iets fijner, omdat ik me daar gewoon veilig voel en vaak wel even vrolijk ben..
En vaak heb ik gewoon echt geen zin om dingen te gaan doen, geen energie meer voor.. Maar met moeite doe ik het toch.... Ik heb het gevoel dat ik er helemaal alleen voor sta.. Ik heb geen contact meer met mijn ouders, omdat ik dat er niet meer bij kan hebben, ik heb het contact zelf verbroken, ma wat er vroeger allemaal is gebeurd, en nu soms nog wel gebeurd.... Mijn zusje heb ik ook geen contact meer omdat die weer aan mijn moeders kant staat.. 2 handen op 1 buik... Het gevoel dat ik er helemaal alleen voor staat en dat niemand mij wil helpen... terwijl ik wel vrienden heb en 1 goede vriend weet er ook vanaf waar ik regelmatig mee praat...
Ik merk dat ik het er maar moeilijk mee blijft hebben... en vaak als ik het niet meer zie zitten mail mijn therapeut, en dan krijg ik vaak als reactie van dat hoort erbij omdat je aan het verwerken ben, geloof me er komen goede dagen, elke keer zegt hij hetzelfde.. Nou en nog steeds voel ik mij zo vanaf november 2014 het gevoel dat niemand mij begrijpt en ook niet wat ik met mezelf aan moet.. En naar de huisarts te gaan durf ik niet... Met anderen er over praten ook niet...
Ik weet het gewoon niet meer... en vindt het al zo moeilijk...
dinsdag 3 februari 2015 om 16:09
Dat was wel even wennen na een week niet naar buiten te zijn geweest... maar deed mij wel goed... Ik dacht inderdaad ook, ik ben ziek, moet dus binnen blijven en een hele dag op bed blijven... Maar ik merk wel dat als ik binnen zit de hele tijd, dat ik me meer gespannen voel en dat mijn wereldje maar klein is.. Dus ik probeer elke dag even wat bewegen..
woensdag 4 februari 2015 om 14:17
huisarts zou mij nog steeds terug bellen... Afgelopen maandag belde de huisarts mij maar was net te laat, hoorde voicemail dat ik terug moest bellen naar de praktijk, terug gebeld, op dat moment was de huisarts in bespreking en de assistente zou dat aan hem doorgeven, maar nog niet terug gebeld, weer gebeld naar praktijk vandaag, maar huisarts was weer in gesprek, en de assistente zou het weer doorgeven..
En dan ben ik benieuwd wat voor oplossing hij heeft en dan moet ik nog langer wachten.. en als het iets waar ik niet tegen kan.. is wachten
Maar gelukkig ben ik er wel achter gekomen dat collega's wel begrip tonen, krijg af en toe een berichtje hoe het met mij gaat en dat ze mij daar wel missen etc en dat doet me wel goed.
Voor de rest gaat het redelijk, alleen als de avond begint, voel ik me altijd wat slechter...
En dan ben ik benieuwd wat voor oplossing hij heeft en dan moet ik nog langer wachten.. en als het iets waar ik niet tegen kan.. is wachten
Maar gelukkig ben ik er wel achter gekomen dat collega's wel begrip tonen, krijg af en toe een berichtje hoe het met mij gaat en dat ze mij daar wel missen etc en dat doet me wel goed.
Voor de rest gaat het redelijk, alleen als de avond begint, voel ik me altijd wat slechter...
woensdag 4 februari 2015 om 14:31
Probeer je in te stellen op de wachttijden, dat is helaas overal zo. Als je binnen een aantal weken ergens terrecht kunt is het vaak al snel. Wanneer is het gesprek met de praktijkondersteuner? Misschien kun je afspreken dat je daar elke week langsgaat om de evt wachttijd voor hulp elders te overbruggen. Dan heb je misschien minder het gevoel dat je er alleen voor staat en lang moet wachten. Ik hoop dat de ha je vandaag nog belt en dat je wat meer duidelijkheid krijgt. Al die onzekerheid brengt ook onrust.
water en zand
woensdag 4 februari 2015 om 18:25
Hij heeft helaas nog niet terug gebeld en nu op dit soort momenten denk ik dat ze me niet serieus nemen dat het niet dringend is.. Het gevoel dat er nu geen werk er van wordt gemaakt.. Maar morgen is hij er helaas niet.. Nja dan wacht ik maar tot maandag af... Want ik kreeg toen nog een mail van de psycholoog dat ze contact had gehad met de huisarts en zij had toen ook wat dingen voorgelegd... en de huisarts zou toen afgelopen maandag contact met mij opnemen...
De huisarts is er morgen niet, maar moet sowieso nog even bellen naar de praktijk voor die afspraak van aankomende maandag.. Weet niet meer precies hoe laat die is...
De huisarts is er morgen niet, maar moet sowieso nog even bellen naar de praktijk voor die afspraak van aankomende maandag.. Weet niet meer precies hoe laat die is...
woensdag 4 februari 2015 om 18:39
Wat jammer dat de ha niet meer heeft gebeld. Kan me voorstellen dat je dat een naar gevoel geeft. Als je morgen naar de praktijk belt kun je dit best aangeven. Misschien kan de ha dan vrijdag nog even bellen zodat je niet tot maandag hoeft te wachten en evt nog vragen kan stellen over het as. Gesprek.
water en zand
donderdag 5 februari 2015 om 08:36
Wat ben ik blij dat ik gebeld heb.... Er stond niks in de computer voor die afspraak van aankomende maandag... voor hetzelfde geldt was ik er wel heen gegaan... Maar ze waren die maandag al vol.. maar woensdag had ik wel een afspraak voor mijn medicijnen...
En heb aangegeven dat de huisarts toen ook nog zou bellen, maar dat hij dat niet had gedaan... Maar ze las wel dat er momenteel geen plaats was of lange wachtlijsten voor hulp... En dat het dan waarschijnlijk ook kon in de plaats waar ik werk... Maar dat kan sowieso niet, omdat ik daar voorlopig niet heen ga omdat ik mijn eigen plaats werk... want ben niet van plan om daar elke keer heen en weer te reizen..
Ik ben bang dat ik nog heel lang kan wachten op hulp... Heb aangegeven dan wacht ik wel tot woensdag... bespreken we het dan wel..
Maar gelukkig voel ik me wel iets beter... Ik hoop wel dat ik hulp krijg, maar heb het gevoel dat ze het niet serieus nemen... en ik was zo blij dat ik naar de huisarts was gegaan... dacht eindelijk wordt er wat aangedaan... maar nee hoor.. nu zakt de moed alleen maar verder in mijn schoenen... het gevoel dat ik nu alles alleen op moet lossen...
En heb aangegeven dat de huisarts toen ook nog zou bellen, maar dat hij dat niet had gedaan... Maar ze las wel dat er momenteel geen plaats was of lange wachtlijsten voor hulp... En dat het dan waarschijnlijk ook kon in de plaats waar ik werk... Maar dat kan sowieso niet, omdat ik daar voorlopig niet heen ga omdat ik mijn eigen plaats werk... want ben niet van plan om daar elke keer heen en weer te reizen..
Ik ben bang dat ik nog heel lang kan wachten op hulp... Heb aangegeven dan wacht ik wel tot woensdag... bespreken we het dan wel..
Maar gelukkig voel ik me wel iets beter... Ik hoop wel dat ik hulp krijg, maar heb het gevoel dat ze het niet serieus nemen... en ik was zo blij dat ik naar de huisarts was gegaan... dacht eindelijk wordt er wat aangedaan... maar nee hoor.. nu zakt de moed alleen maar verder in mijn schoenen... het gevoel dat ik nu alles alleen op moet lossen...
donderdag 5 februari 2015 om 08:56
Nee, je hoeft het niet alleen op te lossen, maar ook de huisarts moet roeien met de riemen die hij heeft. Er zijn met name in de geestelijke gezondheidszorg enorme wachtlijsten. Daar liep ik een paar jaar geleden ook tegen aan, en ik geef toe, het is vreselijk. Je voelt je zo vreselijk beroerd en je wil gewoon geholpen worden. Het is absoluut niet zo dat ze je niet serieus nemen meis. Het weinige dat je nu kan doen is lief voor jezelf zijn en hopen dat de medicijnen heel snel aan slaan.
En verder tik je hier maar lekker van je af.
En verder tik je hier maar lekker van je af.
Iedereen wil oud worden, maar niemand wil het zijn.
donderdag 5 februari 2015 om 09:17
Ik voel me gelukkig al wel beter door die medicijnen En ik slaap eindelijk ook weer eens goed.. Ben niet meer zo vroeg wakker en voel me wat uitgeruster... Het liefst zou ik gewoon weer willen werken.... Maar de leidinggevende heeft aangegeven dat het nog niet verstandig was... Die moet ik volgende week weer bellen want waarschijnlijk kan ik dan paar uurtjes in mijn woonplaats werken op hoofdkantoor.. maar ik wil weer fulltime werken... maar ja dan zie ik het voordeel er maar van in... kan ik nu dingen gaan doen waar ik anders toe niet aan toe kwam
donderdag 5 februari 2015 om 15:03
Hoi To ik zou mijn zorgverzekering even bellen. Misschien kun je bij een psychologe terecht die voor zichzelf werkt.
Vaak krijg je daar ook een vergoeding voor van je verzekering. De ggz kan lang duren. Het is zo balen,zeker als je nu hulp nodig hebt.
Vaak hebben die psychologe die voor zichzelf werken geen wachtlijsten. Maar informeer even wat hier aan vergoeding voorstaat.
Volgens mij moet je als je naar de ggz instelling gaat ook een eigen bijdragen leveren.
Vaak krijg je daar ook een vergoeding voor van je verzekering. De ggz kan lang duren. Het is zo balen,zeker als je nu hulp nodig hebt.
Vaak hebben die psychologe die voor zichzelf werken geen wachtlijsten. Maar informeer even wat hier aan vergoeding voorstaat.
Volgens mij moet je als je naar de ggz instelling gaat ook een eigen bijdragen leveren.
donderdag 5 februari 2015 om 15:27
Nou ik weet ook niet wat de bedoeling is... Want het is wel de bedoeling om naar een psycholoog te gaan... En die GGZ was meer een praktijkondersteuner... Want de huisarts zou mij bellen om te overleggen welke hulp het beste bij mij past een behandeling gericht op vroegere ervaringen alleen of meer ook een steunend , structurerend contact gericht op het stabiliseren in het hier en nu.
Maar nu is het mij niet helemaal meer duidelijk.. Ik hoop als nog dat de huisarts mij morgen weer belt.. Heb nu echt geen hoop meer.. Want vindt het maar lang duren..
Maar nu is het mij niet helemaal meer duidelijk.. Ik hoop als nog dat de huisarts mij morgen weer belt.. Heb nu echt geen hoop meer.. Want vindt het maar lang duren..
donderdag 5 februari 2015 om 15:41
Meid ik zou even laten weten aan je huisarts dat je het niet meer trekt. Soms moet je even laten zien dat jij er ook nog bent.
De gezondheidszorg is hier goed. Maar soms mag je best even zeggen dat het nu niet meer gaat.
Ik loop ook bij een praktijkondersteuner vannuit de huisarts. En bij mij is het vannuit de huisartsenpraktijk en valt ook onder deze kosten. Maar hier tenminste is het nog geen ggz. Praktijkondersteuner die valt hier niet onder een ggzinstelling.
Alleen weet deze wel veel over hulp die er is voor jouw. En zij verlicht de huisarts voor mensen die nog niet naar de ggzinstellingen hoeven. Ik zou zelf even langs gaan met de huisarts. Ik zou de assistente bellen en vragen of je een verwijzing mag krijgen. Of ze dat wil klaar leggen. Zodat jezelf contact op kan nemen met de ggz.
Of laat ze tenminste zorgen dat ze even tijd voor je hebben. Zodat jij van de huisarts duidenlijk kan krijgen wat deze voor jouw geschikt lijkt. Dat vaak toch uitgezocht moet worden door de ggz.
Maar dan heb je in ieder geval een stap gemaakt. Zodat jij weet wat je nu te wachten staat.
Heb je niet een vertrouwenspersoon of vriendin die jouw hierin even kan bijstaan. Gewoon even een mens die met jouw meedenkt. Even navraagt of het nog gelukt is met de afspraak met je huisarts. Die even de leiding neemt zonder jouw voorbij te lopen.
Ik kan me voorstellen dat je het nu even moeilijk vind om vol te houden. Maar probeer toch even goed aan te bel te trekken bij je huisarts.
Veel succes
De gezondheidszorg is hier goed. Maar soms mag je best even zeggen dat het nu niet meer gaat.
Ik loop ook bij een praktijkondersteuner vannuit de huisarts. En bij mij is het vannuit de huisartsenpraktijk en valt ook onder deze kosten. Maar hier tenminste is het nog geen ggz. Praktijkondersteuner die valt hier niet onder een ggzinstelling.
Alleen weet deze wel veel over hulp die er is voor jouw. En zij verlicht de huisarts voor mensen die nog niet naar de ggzinstellingen hoeven. Ik zou zelf even langs gaan met de huisarts. Ik zou de assistente bellen en vragen of je een verwijzing mag krijgen. Of ze dat wil klaar leggen. Zodat jezelf contact op kan nemen met de ggz.
Of laat ze tenminste zorgen dat ze even tijd voor je hebben. Zodat jij van de huisarts duidenlijk kan krijgen wat deze voor jouw geschikt lijkt. Dat vaak toch uitgezocht moet worden door de ggz.
Maar dan heb je in ieder geval een stap gemaakt. Zodat jij weet wat je nu te wachten staat.
Heb je niet een vertrouwenspersoon of vriendin die jouw hierin even kan bijstaan. Gewoon even een mens die met jouw meedenkt. Even navraagt of het nog gelukt is met de afspraak met je huisarts. Die even de leiding neemt zonder jouw voorbij te lopen.
Ik kan me voorstellen dat je het nu even moeilijk vind om vol te houden. Maar probeer toch even goed aan te bel te trekken bij je huisarts.
Veel succes
donderdag 5 februari 2015 om 16:22
Helaas moet je bij de ggz echt rekening houden met wachttijden. Iedereen die zich daar aanmeld heeft hulp nodig en velen net als jij eigenlijk snel.
De Praktijkondersteuner kan van een ggz instelling zijn en voor de ha werken. Daar kun je vaak wel snel terecht. Vandaar ook mijn advies om daar naartoe te gaan ter overbrugging.
De Praktijkondersteuner kan van een ggz instelling zijn en voor de ha werken. Daar kun je vaak wel snel terecht. Vandaar ook mijn advies om daar naartoe te gaan ter overbrugging.
water en zand
vrijdag 6 februari 2015 om 07:58
Kreeg gisteravond nog een mail van de psycholoog of ik al contact had gehad met de huisarts.. en er nog over na had gedacht om naar een psycholoog te gaan in de plaats waar ik werk. Heb aangegeven dat de huisarts nog niet heeft gebeld en ook dat ik liever in mijn eigen woonplaats wou.. Maar omdat ze ook dacht dat ik wat terugviel, wat ik vorige week had aangegeven. maar ik voel me nu wel gewoon iets beter... Dus dat hou ik ook nog wel.. Ik mocht wel bij haar op de wachtlijst staan, maar zou aankomende woensdag eerst met de huisarts overleggen....
vrijdag 6 februari 2015 om 08:40
Mooi dat het iets beter met je gaat en dat de psycholoog nog even gemaild heeft. Probeer er vertrouwen in te hebben dat ze echt wel met je bezig zijn en dat de hulp nu op gang komt. Het is voor de professionals soms ook even zoeken naar wat het beste voor iemand is. Belt de ha je nog vandaag? Ok hoop dat je een beetje een goed weekend zult hebben.
water en zand
vrijdag 6 februari 2015 om 11:30
quote:taccowoman schreef op 06 februari 2015 @ 07:58:
Kreeg gisteravond nog een mail van de psycholoog of ik al contact had gehad met de huisarts.. en er nog over na had gedacht om naar een psycholoog te gaan in de plaats waar ik werk. Heb aangegeven dat de huisarts nog niet heeft gebeld en ook dat ik liever in mijn eigen woonplaats wou.. Maar omdat ze ook dacht dat ik wat terugviel, wat ik vorige week had aangegeven. maar ik voel me nu wel gewoon iets beter... Dus dat hou ik ook nog wel.. Ik mocht wel bij haar op de wachtlijst staan, maar zou aankomende woensdag eerst met de huisarts overleggen....Wat een lieve psychologe fijn dat ze aan je heeft gedacht. Kun je niet bij deze psychologe blijven ? Of is andere zorg beter ?
Kreeg gisteravond nog een mail van de psycholoog of ik al contact had gehad met de huisarts.. en er nog over na had gedacht om naar een psycholoog te gaan in de plaats waar ik werk. Heb aangegeven dat de huisarts nog niet heeft gebeld en ook dat ik liever in mijn eigen woonplaats wou.. Maar omdat ze ook dacht dat ik wat terugviel, wat ik vorige week had aangegeven. maar ik voel me nu wel gewoon iets beter... Dus dat hou ik ook nog wel.. Ik mocht wel bij haar op de wachtlijst staan, maar zou aankomende woensdag eerst met de huisarts overleggen....Wat een lieve psychologe fijn dat ze aan je heeft gedacht. Kun je niet bij deze psychologe blijven ? Of is andere zorg beter ?
vrijdag 6 februari 2015 om 11:49
Ze heeft ook voorgesteld om mij daar op de wachtlijst te zetten, maar omdat ze dacht dat ik wat terugviel... Dat was vorige week toen ik net de medicijnen begon... Maar nu gaat het wel beter.. Maar ik heb woensdag een gesprek met de huisarts en dan ga ik het voorleggen, en als ik idd op de wachtlijst daar sta dan weet ik zeker dat ik ooit een keer aan de beurt kom
maandag 9 februari 2015 om 08:43
sensy12, ja ik voel me gelukkig wel goed. Heb een goede week gehad, en toch wat leuke dingen gedaan. Het gaat beter voel me wel rustiger... woensdag naar de huisarts en dan zal ik ook even overleggen over die psycholoog, of ik daar terecht kan of dat een huisarts een andere optie heeft.
Ik ben van plan om deze week nog thuis te blijven en volgende week weer aan het werk te gaan... Alleen mijn leidinggevende wil niet dat ik gelijk al fulltime ga werken, maar ik weet dat ik dat nu wel aan kan... Al mijn collega's vragen aan mij wanneer ik weer kom... Maar ik mag van de leidinggevende ook niet veel zeggen wat er aan de hand is.. of veel los laten... meestal weet ik niet hoe ik dan moet reageren...
Ik ben van plan om deze week nog thuis te blijven en volgende week weer aan het werk te gaan... Alleen mijn leidinggevende wil niet dat ik gelijk al fulltime ga werken, maar ik weet dat ik dat nu wel aan kan... Al mijn collega's vragen aan mij wanneer ik weer kom... Maar ik mag van de leidinggevende ook niet veel zeggen wat er aan de hand is.. of veel los laten... meestal weet ik niet hoe ik dan moet reageren...