Psyche
alle pijlers
Eenzaam
maandag 23 maart 2015 om 13:40
Mijn moeder heeft mij in de steek gelaten toen ik 2 was. Mijn vader was alcohollist en kon niet voor mij zorgen. Toen ging ik naar een pleeggezin. Toen ik 6 was kwam mijn moeder terug en heeft de voogdij opgeëist en gekregen. Ik ben daar pedagogisch en affectief verwaarloosd. Ook werd ik door mijn moeder mishandeld. Toen ik 8 jaar was ging ik weer naar een pleeggezin.
Sindsdien heb ik nooit meer iets van mijn familie gehoord. Ik heb mij altijd, nu nog steeds, heel erg eenzaam gevoeld. Ik vond de pleeggezinnen niet leuk en ben weggelopen toen ik 16 was. Ik ben nu 29 en ben nog altijd alleen. Ik heb wel relaties gehad en samen gewoond maar nooit het idee gehad dat diegene net zo gek op mij was als ik op haar. Er is ook niemand met wie ik een band heb omdat ik daarvoor te snel weer weg was. Voor niemand beteken ik iets. Er heeft nog nooit iemand contact gezocht met mij. En als ik het doe komt al het initiatief van mij vandaan en bloed het vanzelf dood.
Ik ben al lang niet meer in staat om zelf contact te zoeken. Ik heb niks te melden, ik ben alleen, ik heb geen vrienden/familie en ik doe nooit iets. En ik heb altijd het gevoel dat mensen van mij af willen. Maar ik wil niet alleen zijn. Ik heb net een huis gekocht en zie er nu al tegenop om alles alleen te moeten doen.
Sindsdien heb ik nooit meer iets van mijn familie gehoord. Ik heb mij altijd, nu nog steeds, heel erg eenzaam gevoeld. Ik vond de pleeggezinnen niet leuk en ben weggelopen toen ik 16 was. Ik ben nu 29 en ben nog altijd alleen. Ik heb wel relaties gehad en samen gewoond maar nooit het idee gehad dat diegene net zo gek op mij was als ik op haar. Er is ook niemand met wie ik een band heb omdat ik daarvoor te snel weer weg was. Voor niemand beteken ik iets. Er heeft nog nooit iemand contact gezocht met mij. En als ik het doe komt al het initiatief van mij vandaan en bloed het vanzelf dood.
Ik ben al lang niet meer in staat om zelf contact te zoeken. Ik heb niks te melden, ik ben alleen, ik heb geen vrienden/familie en ik doe nooit iets. En ik heb altijd het gevoel dat mensen van mij af willen. Maar ik wil niet alleen zijn. Ik heb net een huis gekocht en zie er nu al tegenop om alles alleen te moeten doen.
woensdag 25 maart 2015 om 21:45
quote:Loper schreef op 25 maart 2015 @ 11:56:
Ik heb al alles gedaan. Wat ik wil is onmogelijk. Gewoon niet alleen zijn. Maar dat kan niet. en niemand heeft zin in iemand die alleen is. En als ik in de buurt van mensen ben voel ik me alleen maar eenzamer. Ik ben altijd degene die alleen is. Bij de notaris, de keuken, badkamer en vloer uitkiezen. Het enige wat ik altijd voel is dat mensen van me af willen.
Het klinkt wel heel groots "gewoon niet alleen zijn". Nooit? Je wil dus een partner die er altijd voor je is? Of gewoon eens een keer iets leuks doen met een vriend/kennis? Dat is nogal een verschil. Je wilt heel veel, maar wil er eigenlijk niks meer voor doen, want niks heeft gewerkt en anders is het niet met je werk te combineren.
Tja da houdt het een beetje op denk ik. Als je zelf niet van plan bent iets te gaan ondernemen. Er zal niet zomaar een vriend voor het leven bij je binnenwandelen.
Ik heb al alles gedaan. Wat ik wil is onmogelijk. Gewoon niet alleen zijn. Maar dat kan niet. en niemand heeft zin in iemand die alleen is. En als ik in de buurt van mensen ben voel ik me alleen maar eenzamer. Ik ben altijd degene die alleen is. Bij de notaris, de keuken, badkamer en vloer uitkiezen. Het enige wat ik altijd voel is dat mensen van me af willen.
Het klinkt wel heel groots "gewoon niet alleen zijn". Nooit? Je wil dus een partner die er altijd voor je is? Of gewoon eens een keer iets leuks doen met een vriend/kennis? Dat is nogal een verschil. Je wilt heel veel, maar wil er eigenlijk niks meer voor doen, want niks heeft gewerkt en anders is het niet met je werk te combineren.
Tja da houdt het een beetje op denk ik. Als je zelf niet van plan bent iets te gaan ondernemen. Er zal niet zomaar een vriend voor het leven bij je binnenwandelen.
woensdag 25 maart 2015 om 22:01
Van therapie ga je je niet direct beter voelen maar juist slechter om je daarna beter te voelen. Als je wilt opruimen zal je eerst rommel moeten maken zeg maar. Daarnaast kan je je afvragen hoe je bent omgegaan met die situatie van vroeger. Heb je je gevoelens toen afgesloten om te overleven? Dikke kans dat zoiets als dat je belemmert in het aangaan van contacten met mensen. Die hebben het namelijk door wanneer ze met een soort van robot te maken hebben die mensen onbewust op een afstand houdt. Pas door inzicht kan je dingen veranderen. Als je niet wilt praten dan begrijp ik dat volkomen maar misschien kan je lezen en jezelf helpen.
woensdag 25 maart 2015 om 22:14
quote:amy2010 schreef op 25 maart 2015 @ 22:01:
Van therapie ga je je niet direct beter voelen maar juist slechter om je daarna beter te voelen. Als je wilt opruimen zal je eerst rommel moeten maken zeg maar. Daarnaast kan je je afvragen hoe je bent omgegaan met die situatie van vroeger. Heb je je gevoelens toen afgesloten om te overleven? Dikke kans dat zoiets als dat je belemmert in het aangaan van contacten met mensen. Die hebben het namelijk door wanneer ze met een soort van robot te maken hebben die mensen onbewust op een afstand houdt. Pas door inzicht kan je dingen veranderen. Als je niet wilt praten dan begrijp ik dat volkomen maar misschien kan je lezen en jezelf helpen.wat is dit voor rare therapie?
Van therapie ga je je niet direct beter voelen maar juist slechter om je daarna beter te voelen. Als je wilt opruimen zal je eerst rommel moeten maken zeg maar. Daarnaast kan je je afvragen hoe je bent omgegaan met die situatie van vroeger. Heb je je gevoelens toen afgesloten om te overleven? Dikke kans dat zoiets als dat je belemmert in het aangaan van contacten met mensen. Die hebben het namelijk door wanneer ze met een soort van robot te maken hebben die mensen onbewust op een afstand houdt. Pas door inzicht kan je dingen veranderen. Als je niet wilt praten dan begrijp ik dat volkomen maar misschien kan je lezen en jezelf helpen.wat is dit voor rare therapie?
woensdag 25 maart 2015 om 22:22
Een kind heeft recht op een veilige omgeving om op te groeien. Jij hebt dat niet gehad en daardoor ben je zwaar beschadigd uit je jeugd gekomen. Onherstelbaar beschadigd ben ik bang. Een beetje als een war-child die er ook genoeg zijn, wereldwijd.
Ik ben pessimistisch. Ik denk niet dat wij als maatschappij ooit jouw vertrouwen terug kunnen winnen. En vertrouw ons ook niet te snel, want zoveel zijn we niet veranderd als maatschappij.
Hopelijk kun je een beetje wennen aan de eenzaamheid, want je zult het voor het grootste deel in je eentje moeten rooien.
Er zijn wel mensen die soortgelijke dingen hebben meegemaakt. Als je die kunt vinden, misschien kun je daar nog wat troost vinden.
Ik ben pessimistisch. Ik denk niet dat wij als maatschappij ooit jouw vertrouwen terug kunnen winnen. En vertrouw ons ook niet te snel, want zoveel zijn we niet veranderd als maatschappij.
Hopelijk kun je een beetje wennen aan de eenzaamheid, want je zult het voor het grootste deel in je eentje moeten rooien.
Er zijn wel mensen die soortgelijke dingen hebben meegemaakt. Als je die kunt vinden, misschien kun je daar nog wat troost vinden.
woensdag 25 maart 2015 om 22:33
quote:sabbaticalmeds schreef op 25 maart 2015 @ 22:14:
[...]
wat is dit voor rare therapie?Nou zo heel raar is het niet. Door het praten over nare gebeurtenissen komen er veel ellendige gevoelens naar boven (rommel). Hierdoor voel je je in eerste instantie ontzettend naar. Vervolgens leer je om het allemaal wel een plek te geven (opruimen) en uiteindelijk voel je je dan beter want er is ruimte gekomen (immers opgeruimd). Maar om dat doel te halen zal je eerst door de zure appel heen moeten bijten.
[...]
wat is dit voor rare therapie?Nou zo heel raar is het niet. Door het praten over nare gebeurtenissen komen er veel ellendige gevoelens naar boven (rommel). Hierdoor voel je je in eerste instantie ontzettend naar. Vervolgens leer je om het allemaal wel een plek te geven (opruimen) en uiteindelijk voel je je dan beter want er is ruimte gekomen (immers opgeruimd). Maar om dat doel te halen zal je eerst door de zure appel heen moeten bijten.
woensdag 25 maart 2015 om 22:39
quote:amy2010 schreef op 25 maart 2015 @ 22:33:
[...]
Nou zo heel raar is het niet. Door het praten over nare gebeurtenissen komen er veel ellendige gevoelens naar boven (rommel). Hierdoor voel je je in eerste instantie ontzettend naar. Vervolgens leer je om het allemaal wel een plek te geven (opruimen) en uiteindelijk voel je je dan beter want er is ruimte gekomen (immers opgeruimd). Maar om dat doel te halen zal je eerst door de zure appel heen moeten bijten.het "naar boven halen van ellendige gevoelens" is therapie uit het jaar nul, er zijn tegenwoordig hele andere methoden waar je echt niet slechter van hoeft te voelen
[...]
Nou zo heel raar is het niet. Door het praten over nare gebeurtenissen komen er veel ellendige gevoelens naar boven (rommel). Hierdoor voel je je in eerste instantie ontzettend naar. Vervolgens leer je om het allemaal wel een plek te geven (opruimen) en uiteindelijk voel je je dan beter want er is ruimte gekomen (immers opgeruimd). Maar om dat doel te halen zal je eerst door de zure appel heen moeten bijten.het "naar boven halen van ellendige gevoelens" is therapie uit het jaar nul, er zijn tegenwoordig hele andere methoden waar je echt niet slechter van hoeft te voelen
woensdag 25 maart 2015 om 22:41
quote:Loper schreef op 25 maart 2015 @ 20:05:
Ik geloof er gewoon niet meer in.
Ik lees alleen maar dingen van jou als kan niet/ wil niet/helpt niet/lukt niet/enz. Dan vind ik het niet zo gek dat je nergens meer in gelooft!
Nee, therapie helpt niet als je niet praat. Als je bij de huisarts weigert om je klachten te vertellen, dan kan die jou ook niet verder helpen. Waarom zou dat voor een pyscholoog anders zijn?
Echt, het begint bij jou zelf. Therapie is zo waardevol als de energie die je er zelf in stopt. Ik geef je op een briefje dat je het met veel minder kunt redden dan een half jaar fulltime therapie. Zodra jij de knop omzet en er echt voor gaat, zul je er ook iets aan hebben.
Ik geloof er gewoon niet meer in.
Ik lees alleen maar dingen van jou als kan niet/ wil niet/helpt niet/lukt niet/enz. Dan vind ik het niet zo gek dat je nergens meer in gelooft!
Nee, therapie helpt niet als je niet praat. Als je bij de huisarts weigert om je klachten te vertellen, dan kan die jou ook niet verder helpen. Waarom zou dat voor een pyscholoog anders zijn?
Echt, het begint bij jou zelf. Therapie is zo waardevol als de energie die je er zelf in stopt. Ik geef je op een briefje dat je het met veel minder kunt redden dan een half jaar fulltime therapie. Zodra jij de knop omzet en er echt voor gaat, zul je er ook iets aan hebben.
woensdag 25 maart 2015 om 22:44
quote:sabbaticalmeds schreef op 25 maart 2015 @ 22:39:
[...]
het "naar boven halen van ellendige gevoelens" is therapie uit het jaar nul, er zijn tegenwoordig hele andere methoden waar je echt niet slechter van hoeft te voelenDaar ben ik erg benieuwd naar! Vertel! Ik zit namelijk ook niet op de cognitieve therapie te wachten maar zal straks voor de intake wel de hele rotzooi moeten vertellen en daar heb ik het nu al moeilijk mee. Laatstaan als ik daar tig sessies van krijg om er eens wat dieper op in te gaan. Er wordt nu namelijk gedacht aan schematherapie maar dan zal je toch echt moeten vertellen hoe je in het verleden met dingen bent omgegaan om dat nu om te buigen dus als jij nog wat andere dingen weet...
[...]
het "naar boven halen van ellendige gevoelens" is therapie uit het jaar nul, er zijn tegenwoordig hele andere methoden waar je echt niet slechter van hoeft te voelenDaar ben ik erg benieuwd naar! Vertel! Ik zit namelijk ook niet op de cognitieve therapie te wachten maar zal straks voor de intake wel de hele rotzooi moeten vertellen en daar heb ik het nu al moeilijk mee. Laatstaan als ik daar tig sessies van krijg om er eens wat dieper op in te gaan. Er wordt nu namelijk gedacht aan schematherapie maar dan zal je toch echt moeten vertellen hoe je in het verleden met dingen bent omgegaan om dat nu om te buigen dus als jij nog wat andere dingen weet...
woensdag 25 maart 2015 om 23:15
quote:sabbaticalmeds schreef op 25 maart 2015 @ 22:39:
[...]
het "naar boven halen van ellendige gevoelens" is therapie uit het jaar nul, er zijn tegenwoordig hele andere methoden waar je echt niet slechter van hoeft te voelen
Dit. Niet dat emdr heilig is ofzo. Maar dat is fijn om te doen in de zin van praktisch aanpakken.
(Niet dat je doelt op emdr meds. Waar doel jij op dan )
[...]
het "naar boven halen van ellendige gevoelens" is therapie uit het jaar nul, er zijn tegenwoordig hele andere methoden waar je echt niet slechter van hoeft te voelen
Dit. Niet dat emdr heilig is ofzo. Maar dat is fijn om te doen in de zin van praktisch aanpakken.
(Niet dat je doelt op emdr meds. Waar doel jij op dan )
woensdag 25 maart 2015 om 23:22
@inkijk74, leuk, een leeftijdsgenoot. Ik heb dergelijke dingen meegemaakt in mijn jeugd. Maar niet precies hetzelfde natuurlijk. Wel heb ik chronisch ptss vanaf heel jonge leeftijd. En ik ben niet zo pessimistisch hoor.
Ik heb wel veel mazzel en hulp gehad. Maar ik ben er nog! En ben daar blij mee en trots op. Ik moet toegeven dat de samenleving mijn vertrouwen nooit helemaal kwijt is geraakt. Ik wist namelijk dat ik niks verkeerd had gedaan. Het was niet mijn schuld.
Na mijn jeugd heb ik mijn familie losgelaten. Ze deden me veel teveel pijn. Ik heb zelf mijn weg gevonden, ik heb alleen therapie gehad in mijn puberjaren. Daar stond ik wel open voor maar ik kon ook niet de juiste persoon vinden en de juiste vorm van therapie. Dus ben ik mezelf gaan helpen. En kreeg onderweg toch hulp hier en daar, op de juiste momenten.
Dat is mijn manier, ik wil alles graag zelf doen. Dus ik ben niet goed in om hulp vragen, al ben ik het steeds meer aan het leren. Daarom doe ik ook veel zelf waar een therapeut me mee zou kunnen helpen. Een therapeut kan het werk niet voor je doen, je moet er zelf doorheen bijten. Maar ik ben ook nog niet klaar met werken aan mezelf. Nou en. Sommige mensen werken nooit aan zichzelf en niet altijd vind ik dat een goed idee.
Het leven kan me soms nog steeds erg zeer doen maar ik lach nu door mijn tranen heen. Ik ben sterk genoeg gebleken tot nu toe. Ik ben nu blij met elke goeie minuut die ik heb. Ik heb voor de tweesprong gestaan, to be or not to be. En ik ben het leven hartstikke waard. De wereld is een mooiere plek met mij erbij. Niemand kan mij van iets anders overtuigen.
De wereld heeft, mensen hebben soms moeite met me. Maar zo is dat nu eenmaal, niet iedereen ziet je zitten. Ik weet wat ik waard ben want ik heb veel harde lessen overleefd. Ik ben vriendelijk, probeer me in anderen in te leven en kan mijn fouten toegeven. Ik weet namelijk hoeveel ellende ervan kan komen als je niet bereid bent om in de spiegel te kijken. Voor anderen en voor jezelf. Ik vind dat ik best okee ben eigenlijk. Ik ben niet meer zo hard voor mezelf en daardoor zien anderen er ook ineens veel zachter uit.
Ook al was het niet mijn schuld, ik bleef wel met de rekening van mijn jeugd zitten. En dan kun je heeeeeeeeeeeeeeeeeel lang boos blijven. Echt decennia lang. Ik heb besloten om niet meer boos te zijn zoals ik vroeger was. Dat vrat me van binnen op namelijk. Ik ben nog steeds boos dat de volwassenen die verantwoordelijk voor me waren, niet beter voor me konden zorgen. Maar ik zie nu wel hoe het zo mis is gegaan. Niemand wilde graag dat ik enorm beschadigd zou raken, ook al is dat wel gebeurd.
Daar begint het helen, vind ik. Leren dat het niet aan jou lag wat er is gebeurd, anderen en jezelf leren vergeven en dan jezelf leren waarderen. Zodat je anderen weer kunt waarderen. Zeg nooit nooit iig. Zoals de Loesje uitspraak, een van mijn favoriete, zegt: "Het kan WEL!" Geef jezelf en anderen en het leven nooit op. Je kunt leren leven zonder pijn en doorbijten. Gun dat jezelf, TO, breek je eigen harde schil weg.
Ik heb wel veel mazzel en hulp gehad. Maar ik ben er nog! En ben daar blij mee en trots op. Ik moet toegeven dat de samenleving mijn vertrouwen nooit helemaal kwijt is geraakt. Ik wist namelijk dat ik niks verkeerd had gedaan. Het was niet mijn schuld.
Na mijn jeugd heb ik mijn familie losgelaten. Ze deden me veel teveel pijn. Ik heb zelf mijn weg gevonden, ik heb alleen therapie gehad in mijn puberjaren. Daar stond ik wel open voor maar ik kon ook niet de juiste persoon vinden en de juiste vorm van therapie. Dus ben ik mezelf gaan helpen. En kreeg onderweg toch hulp hier en daar, op de juiste momenten.
Dat is mijn manier, ik wil alles graag zelf doen. Dus ik ben niet goed in om hulp vragen, al ben ik het steeds meer aan het leren. Daarom doe ik ook veel zelf waar een therapeut me mee zou kunnen helpen. Een therapeut kan het werk niet voor je doen, je moet er zelf doorheen bijten. Maar ik ben ook nog niet klaar met werken aan mezelf. Nou en. Sommige mensen werken nooit aan zichzelf en niet altijd vind ik dat een goed idee.
Het leven kan me soms nog steeds erg zeer doen maar ik lach nu door mijn tranen heen. Ik ben sterk genoeg gebleken tot nu toe. Ik ben nu blij met elke goeie minuut die ik heb. Ik heb voor de tweesprong gestaan, to be or not to be. En ik ben het leven hartstikke waard. De wereld is een mooiere plek met mij erbij. Niemand kan mij van iets anders overtuigen.
De wereld heeft, mensen hebben soms moeite met me. Maar zo is dat nu eenmaal, niet iedereen ziet je zitten. Ik weet wat ik waard ben want ik heb veel harde lessen overleefd. Ik ben vriendelijk, probeer me in anderen in te leven en kan mijn fouten toegeven. Ik weet namelijk hoeveel ellende ervan kan komen als je niet bereid bent om in de spiegel te kijken. Voor anderen en voor jezelf. Ik vind dat ik best okee ben eigenlijk. Ik ben niet meer zo hard voor mezelf en daardoor zien anderen er ook ineens veel zachter uit.
Ook al was het niet mijn schuld, ik bleef wel met de rekening van mijn jeugd zitten. En dan kun je heeeeeeeeeeeeeeeeeel lang boos blijven. Echt decennia lang. Ik heb besloten om niet meer boos te zijn zoals ik vroeger was. Dat vrat me van binnen op namelijk. Ik ben nog steeds boos dat de volwassenen die verantwoordelijk voor me waren, niet beter voor me konden zorgen. Maar ik zie nu wel hoe het zo mis is gegaan. Niemand wilde graag dat ik enorm beschadigd zou raken, ook al is dat wel gebeurd.
Daar begint het helen, vind ik. Leren dat het niet aan jou lag wat er is gebeurd, anderen en jezelf leren vergeven en dan jezelf leren waarderen. Zodat je anderen weer kunt waarderen. Zeg nooit nooit iig. Zoals de Loesje uitspraak, een van mijn favoriete, zegt: "Het kan WEL!" Geef jezelf en anderen en het leven nooit op. Je kunt leren leven zonder pijn en doorbijten. Gun dat jezelf, TO, breek je eigen harde schil weg.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
woensdag 25 maart 2015 om 23:24
Ik ken iemand die EMDR gedaan heeft (voor mij nvt) maar die heeft het verdomd moeilijk gehad vertelde ze. Tijdens EMDR werd haar gevraagd om te denken aan de vervelende gebeurtenissen. Thuis had ze er vreselijk veel last van maar dat werd dus uiteindelijk minder. Ze vertelde mij dat het het zwaarste was dat ze ooit gedaan had maar dat het het waard was. Praktisch is het tegenwoordig allemaal maar wel gestoeld op wat er gebeurd is (en dat moet je toch vertellen of aan denken) en dat roept toch nare gevoelens op, bij mij in ieder geval.
woensdag 25 maart 2015 om 23:32
Dat klopt Amy. Je moet wel een beetje stoer zijn. Doorbijten. Terug naar t trauma gaan. Ik vond t erg zwaar. En bij vlagen verschrikkelijk. Maar je hoeft amper te praten. Je doet er praktisch wat aan. Ik vond praten niet erg. Maar omdat TO dat aangaf. Zodoende begon ik erover. Fijne vind ik dat t geen maanden aan praten kost en uitdiepen enz enz. Aktie en doelgericht oplossen.
woensdag 25 maart 2015 om 23:37
quote:bonuhbakkie schreef op 25 maart 2015 @ 23:32:
Dat klopt Amy. Je moet wel een beetje stoer zijn. Doorbijten. Terug naar t trauma gaan. Ik vond t erg zwaar. En bij vlagen verschrikkelijk. Maar je hoeft amper te praten. Je doet er praktisch wat aan. Ik vond praten niet erg. Maar omdat TO dat aangaf. Zodoende begon ik erover. Fijne vind ik dat t geen maanden aan praten kost en uitdiepen enz enz. Aktie en doelgericht oplossen.Het probleem is dat EMDR alleen maar geschikt lijkt te zijn voor één traumatische gebeurtenis waar je actieve herinneringen aan hebt. Als je TO's verhaal neemt dan is er sprake van mishandeling wat geschikt is voor EMDR maar de emotionele verwaarlozing en al het andere wat hij vertelt en dus de lessen die hij toen in zijn leven misschien wel geleerd heeft (voorbeeld: je moet je niet aan mensen binden want ze komen en gaan, mensen zijn niet te vertrouwen, etc.) pak je met EMDR blijkbaar niet aan. Zo is het mij vertelt maar dan uiteraard over mijn eigen leven. Wel het trauma maar niet de rest.
Dat klopt Amy. Je moet wel een beetje stoer zijn. Doorbijten. Terug naar t trauma gaan. Ik vond t erg zwaar. En bij vlagen verschrikkelijk. Maar je hoeft amper te praten. Je doet er praktisch wat aan. Ik vond praten niet erg. Maar omdat TO dat aangaf. Zodoende begon ik erover. Fijne vind ik dat t geen maanden aan praten kost en uitdiepen enz enz. Aktie en doelgericht oplossen.Het probleem is dat EMDR alleen maar geschikt lijkt te zijn voor één traumatische gebeurtenis waar je actieve herinneringen aan hebt. Als je TO's verhaal neemt dan is er sprake van mishandeling wat geschikt is voor EMDR maar de emotionele verwaarlozing en al het andere wat hij vertelt en dus de lessen die hij toen in zijn leven misschien wel geleerd heeft (voorbeeld: je moet je niet aan mensen binden want ze komen en gaan, mensen zijn niet te vertrouwen, etc.) pak je met EMDR blijkbaar niet aan. Zo is het mij vertelt maar dan uiteraard over mijn eigen leven. Wel het trauma maar niet de rest.
woensdag 25 maart 2015 om 23:38
quote:amy2010 schreef op 25 maart 2015 @ 22:44:
[...]
Daar ben ik erg benieuwd naar! Vertel! Ik zit namelijk ook niet op de cognitieve therapie te wachten maar zal straks voor de intake wel de hele rotzooi moeten vertellen en daar heb ik het nu al moeilijk mee. Laatstaan als ik daar tig sessies van krijg om er eens wat dieper op in te gaan. Er wordt nu namelijk gedacht aan schematherapie maar dan zal je toch echt moeten vertellen hoe je in het verleden met dingen bent omgegaan om dat nu om te buigen dus als jij nog wat andere dingen weet...
Dat is voor mij ook een struikelblok om een therapie te kiezen. Ik heb mijn levensverhaal al heel vaak verteld. En ben intussen zelf tot allerlei inzichten gekomen. Ik heb al een heleboel troep zelf opgeruimd. Dus wil ik niet alles hoeven herhalen waar ik zelf allang achter ben.
Maar meestal moet je bij de intake zoveel vertellen, zo'n beetje elk aspect van je jeugd moet erin. Zij moeten wel een naslagwerk hebben voor de feiten van je leven want ze hebben meer clienten en vergeten anders details. Pijnlijk als dat gebeurt.
Maar ik denk dat ik het deze keer anders aan ga pakken, ik ga het gewoon opschrijven. En dan leest de therapeut dat maar voordat ik ze zie. Ha! Dat komt mij veel logischer over, een paar a4 tjes lees je zo, als ik het moet vertellen zijn we drie sessies verder. Why not.
[...]
Daar ben ik erg benieuwd naar! Vertel! Ik zit namelijk ook niet op de cognitieve therapie te wachten maar zal straks voor de intake wel de hele rotzooi moeten vertellen en daar heb ik het nu al moeilijk mee. Laatstaan als ik daar tig sessies van krijg om er eens wat dieper op in te gaan. Er wordt nu namelijk gedacht aan schematherapie maar dan zal je toch echt moeten vertellen hoe je in het verleden met dingen bent omgegaan om dat nu om te buigen dus als jij nog wat andere dingen weet...
Dat is voor mij ook een struikelblok om een therapie te kiezen. Ik heb mijn levensverhaal al heel vaak verteld. En ben intussen zelf tot allerlei inzichten gekomen. Ik heb al een heleboel troep zelf opgeruimd. Dus wil ik niet alles hoeven herhalen waar ik zelf allang achter ben.
Maar meestal moet je bij de intake zoveel vertellen, zo'n beetje elk aspect van je jeugd moet erin. Zij moeten wel een naslagwerk hebben voor de feiten van je leven want ze hebben meer clienten en vergeten anders details. Pijnlijk als dat gebeurt.
Maar ik denk dat ik het deze keer anders aan ga pakken, ik ga het gewoon opschrijven. En dan leest de therapeut dat maar voordat ik ze zie. Ha! Dat komt mij veel logischer over, een paar a4 tjes lees je zo, als ik het moet vertellen zijn we drie sessies verder. Why not.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
woensdag 25 maart 2015 om 23:49
Gladoortje, ja ik heb het ook al zo vaak vertelt. Echt dit is de laatste keer. Ik heb wel al wat aantekeningen gemaakt omdat er nu wel veel van afhangt. Ik moet het nu goed vertellen en alles ook zodat er een goed behandelplan komt. Ik vind het opschrijven best een goed idee, ik heb ook altijd te weinig tijd en dan is niet alles vertelt en wordt het afgeraffeld.
woensdag 25 maart 2015 om 23:55
quote:bonuhbakkie schreef op 25 maart 2015 @ 23:44:
Misschien had ik een super psycholoog maar we hebben een aantal verschillende trauma's behandelt. Waarvan emotionele verwaarlozing er ook 1 van was.
Maar voor nu welterusten
Ik ben blij dat het voor jou gewerkt heeft. Ik vertel ook maar wat aan mij gezegd is. I
Welterusten.
Misschien had ik een super psycholoog maar we hebben een aantal verschillende trauma's behandelt. Waarvan emotionele verwaarlozing er ook 1 van was.
Maar voor nu welterusten
Ik ben blij dat het voor jou gewerkt heeft. Ik vertel ook maar wat aan mij gezegd is. I
Welterusten.
zaterdag 28 maart 2015 om 00:30
@gladoortje74: heel treffend wat je vertelt over wat je allemaal moet ondergaan, zelfs nadat je de moeilijke jeugd al achter de rug hebt.
Mijn problemen zijn van een andere orde, maar ik herken me in die boosheid. Het is een oprechte boosheid. Eigen moeten we met z'n allen verhaal gaan halen "waarom zijn onze rechten, toen we kind waren, geschonden" . Vanwege de onbetaalde rekeningen. Vaak lossen we het zelf in ons eentje op en daar is eigenlijk niet waar de rekening hoort te liggen.
Mijn problemen zijn van een andere orde, maar ik herken me in die boosheid. Het is een oprechte boosheid. Eigen moeten we met z'n allen verhaal gaan halen "waarom zijn onze rechten, toen we kind waren, geschonden" . Vanwege de onbetaalde rekeningen. Vaak lossen we het zelf in ons eentje op en daar is eigenlijk niet waar de rekening hoort te liggen.
