Psyche
alle pijlers
ADD, schrijf mee!
woensdag 13 mei 2015 om 12:17
Ik heb al even gezocht op dit onderwerp en ook al wat topics gevonden, maar het leek mij leuker om een actief topic te maken. Mijn doel van dit topic is verhalen en ervaringen uit te wisselen, maar ook handige tips of artikelen over ADD. Gedeelde smart is halve smart zullen we maar zeggen .
Het hoeft natuurlijk niet altijd super serieus te zijn, grappige anecdotes zijn natuurlijk ook van harte welkom.
Iedereen is welkom om mee te schrijven natuurlijk. Je hoeft niet je (hele) verhaal te delen als je dat niet wilt.
Het hoeft natuurlijk niet altijd super serieus te zijn, grappige anecdotes zijn natuurlijk ook van harte welkom.
Iedereen is welkom om mee te schrijven natuurlijk. Je hoeft niet je (hele) verhaal te delen als je dat niet wilt.
zaterdag 27 juni 2015 om 10:25
quote:Stefke schreef op 27 juni 2015 @ 08:05:
En sommige prikkelingen van mijn zintuigen kunnen me echt mateloos irriteren. Muziek bijvoorbeeld op bepaalde (veel) momenten. Man gaat buiten in de tuin werken en zet de radio er bij aan. Kan die radio wel door het huis smijten, en janken om die herrie! Weet dat mijn reactie belachelijk en overtrokken is maar dat is wel wat ik voel. En meestal kan ik me beheersen en er niks van zeggen (om dat ik vind dat hij ook gewoon muziek moet kunnen luisteren). Op mijn eigen momenten verdraag ik het prima hoor! Kan ook echt wel genieten van muziek.
En zwemmen en douchen.... Het gevoel van dat water op mijn huid. Ver-schrik-ke-lijk! Die eerste minuut! Word er zelfs geïrriteerd van als ik dit schrijf haha. Daarna is het oké, kan best 2 uur met plezier zwemmen of een uur douchen. Echt dat eerste moment....
Is er iemand die hier toevallig iets van herkent? Of is het gewoon iets stoms wat in mij zit?
Mijn ex en ik hadden vaak ruzie om zijn muziek, want ik werd er echt strontagressief van. Het was rotherrie en hij zette het ook nog eens te hard. Volgens hem zat ik te zeuren, maar het kwam bij mij gewoon heel hard binnen, net zoals alle andere geluiden.
En ik haat waterspetters op mijn blote voeten, bijv. bij het sproeien van de tuin of het schoonmaken van de douche. Een verschrikkelijk vies gevoel is dat, bah.
You are not alone!
En sommige prikkelingen van mijn zintuigen kunnen me echt mateloos irriteren. Muziek bijvoorbeeld op bepaalde (veel) momenten. Man gaat buiten in de tuin werken en zet de radio er bij aan. Kan die radio wel door het huis smijten, en janken om die herrie! Weet dat mijn reactie belachelijk en overtrokken is maar dat is wel wat ik voel. En meestal kan ik me beheersen en er niks van zeggen (om dat ik vind dat hij ook gewoon muziek moet kunnen luisteren). Op mijn eigen momenten verdraag ik het prima hoor! Kan ook echt wel genieten van muziek.
En zwemmen en douchen.... Het gevoel van dat water op mijn huid. Ver-schrik-ke-lijk! Die eerste minuut! Word er zelfs geïrriteerd van als ik dit schrijf haha. Daarna is het oké, kan best 2 uur met plezier zwemmen of een uur douchen. Echt dat eerste moment....
Is er iemand die hier toevallig iets van herkent? Of is het gewoon iets stoms wat in mij zit?
Mijn ex en ik hadden vaak ruzie om zijn muziek, want ik werd er echt strontagressief van. Het was rotherrie en hij zette het ook nog eens te hard. Volgens hem zat ik te zeuren, maar het kwam bij mij gewoon heel hard binnen, net zoals alle andere geluiden.
En ik haat waterspetters op mijn blote voeten, bijv. bij het sproeien van de tuin of het schoonmaken van de douche. Een verschrikkelijk vies gevoel is dat, bah.
You are not alone!
Slik die kikker!
zaterdag 27 juni 2015 om 10:37
quote:pamelacourson schreef op 25 juni 2015 @ 19:04:
Met boodschappen doen heb ik dat ook regelmatig. Een tijdje geleden was het echt heel erg. Ik was bij de kassa alles weer in mijn kar aan het doen. Toen de caissière klaar was, ging ik pinnen. Daarna kwam ik er thuis achter dat ik meteen na het pinnen gewoon weg was gelopen. Meer dande helft van de boodschappen lag er nog Ze hadden alles opgeschreven, maar wel teruggelegd in de winkel, dus ik moest terug en met de bon overal weer langs om alles opnieuw te pakken. Mijn vriend keek er niet raar van op, echt een actie voor mij Wat suf zeg, ze hadden dat toch even voor je in een tas of doosje kunnen doen. Ik had het van de week ook, maar gelukkig lag het achter de balie voor me klaar. Mensen melden zich echt wel binnen een dag.
Met boodschappen doen heb ik dat ook regelmatig. Een tijdje geleden was het echt heel erg. Ik was bij de kassa alles weer in mijn kar aan het doen. Toen de caissière klaar was, ging ik pinnen. Daarna kwam ik er thuis achter dat ik meteen na het pinnen gewoon weg was gelopen. Meer dande helft van de boodschappen lag er nog Ze hadden alles opgeschreven, maar wel teruggelegd in de winkel, dus ik moest terug en met de bon overal weer langs om alles opnieuw te pakken. Mijn vriend keek er niet raar van op, echt een actie voor mij Wat suf zeg, ze hadden dat toch even voor je in een tas of doosje kunnen doen. Ik had het van de week ook, maar gelukkig lag het achter de balie voor me klaar. Mensen melden zich echt wel binnen een dag.
zondag 28 juni 2015 om 14:42
quote:Stefke schreef op 27 juni 2015 @ 08:05:
Weet je, ik moet het hele gebeuren rondom ADD nog echt een plekje geven! Wel merk ik dat het me een bepaalde rust geeft dat ik 'er niks aan kan doen'. Niet dat ik daarom maar laat liggen hoor, maar ik kan nu denken 'ik heb mijn best gedaan maar het is vandaag helaas niet gelukt', ipv 'gvd, ik kan ook niks, waarom heb ik XXX nu wéér niet gedaan?!'. Scheelt voor mezelf een hele hoop!
Ben ook nog af aan het tasten wat bij ADD de oorzaak vindt, of wat gewoon iets anders is.
Ben bijvoorbeeld altijd moe... Word zelden uitgerust wakker. En rond een uur of 23 val ik gewoon in slaap! Of ik nu in bed, op de bank of op bezoek ben....
En sommige prikkelingen van mijn zintuigen kunnen me echt mateloos irriteren. Muziek bijvoorbeeld op bepaalde (veel) momenten. Man gaat buiten in de tuin werken en zet de radio er bij aan. Kan die radio wel door het huis smijten, en janken om die herrie! Weet dat mijn reactie belachelijk en overtrokken is maar dat is wel wat ik voel. En meestal kan ik me beheersen en er niks van zeggen (om dat ik vind dat hij ook gewoon muziek moet kunnen luisteren). Op mijn eigen momenten verdraag ik het prima hoor! Kan ook echt wel genieten van muziek.
En zwemmen en douchen.... Het gevoel van dat water op mijn huid. Ver-schrik-ke-lijk! Die eerste minuut! Word er zelfs geïrriteerd van als ik dit schrijf haha. Daarna is het oké, kan best 2 uur met plezier zwemmen of een uur douchen. Echt dat eerste moment....
Is er iemand die hier toevallig iets van herkent? Of is het gewoon iets stoms wat in mij zit?Niet met muziek of mensen die meezingen nee. Maar ik heb wel last van andere menselijke geluidjes... . Bijvoorbeeld mensen die smakgeluidjes maken (en dat hoeft helemaal geen heel erg gemak te zijn), of bij het drinken hoorbaar een slok doorslikken (zo'n gloeb-geluid). Ik kan helemaal gek worden als ik in bus of trein zit met veel verkouden mensen die snuffen of hun neus ophalen... of steeds hun keel schrapen. En ik kreeg altijd kippenvel van het geluid van een vriendin die nagels beet (en dacht dit in mijn bijzijn wel ongegeneerd te kunnen doen. Volgens mij heeft mijn reactie hierop destijds wel geholpen om van het nagelbijten af te komen ). Als ik 'onder invloed' ben van medicijnen heb ik er overigens weinig last van, ik kan dan kennelijk alle geluiden beter filteren. Zogauw de geluiden me weer opvallen weet ik dat het of weer tijd is voor de pilletjes of dat ik gewoon moe ben. In elk geval kan ik het wat beter 'handlen' nu ik weet waar het vandaan komt dat ik er zo op reageer. Nu ja, meestal dan.
Weet je, ik moet het hele gebeuren rondom ADD nog echt een plekje geven! Wel merk ik dat het me een bepaalde rust geeft dat ik 'er niks aan kan doen'. Niet dat ik daarom maar laat liggen hoor, maar ik kan nu denken 'ik heb mijn best gedaan maar het is vandaag helaas niet gelukt', ipv 'gvd, ik kan ook niks, waarom heb ik XXX nu wéér niet gedaan?!'. Scheelt voor mezelf een hele hoop!
Ben ook nog af aan het tasten wat bij ADD de oorzaak vindt, of wat gewoon iets anders is.
Ben bijvoorbeeld altijd moe... Word zelden uitgerust wakker. En rond een uur of 23 val ik gewoon in slaap! Of ik nu in bed, op de bank of op bezoek ben....
En sommige prikkelingen van mijn zintuigen kunnen me echt mateloos irriteren. Muziek bijvoorbeeld op bepaalde (veel) momenten. Man gaat buiten in de tuin werken en zet de radio er bij aan. Kan die radio wel door het huis smijten, en janken om die herrie! Weet dat mijn reactie belachelijk en overtrokken is maar dat is wel wat ik voel. En meestal kan ik me beheersen en er niks van zeggen (om dat ik vind dat hij ook gewoon muziek moet kunnen luisteren). Op mijn eigen momenten verdraag ik het prima hoor! Kan ook echt wel genieten van muziek.
En zwemmen en douchen.... Het gevoel van dat water op mijn huid. Ver-schrik-ke-lijk! Die eerste minuut! Word er zelfs geïrriteerd van als ik dit schrijf haha. Daarna is het oké, kan best 2 uur met plezier zwemmen of een uur douchen. Echt dat eerste moment....
Is er iemand die hier toevallig iets van herkent? Of is het gewoon iets stoms wat in mij zit?Niet met muziek of mensen die meezingen nee. Maar ik heb wel last van andere menselijke geluidjes... . Bijvoorbeeld mensen die smakgeluidjes maken (en dat hoeft helemaal geen heel erg gemak te zijn), of bij het drinken hoorbaar een slok doorslikken (zo'n gloeb-geluid). Ik kan helemaal gek worden als ik in bus of trein zit met veel verkouden mensen die snuffen of hun neus ophalen... of steeds hun keel schrapen. En ik kreeg altijd kippenvel van het geluid van een vriendin die nagels beet (en dacht dit in mijn bijzijn wel ongegeneerd te kunnen doen. Volgens mij heeft mijn reactie hierop destijds wel geholpen om van het nagelbijten af te komen ). Als ik 'onder invloed' ben van medicijnen heb ik er overigens weinig last van, ik kan dan kennelijk alle geluiden beter filteren. Zogauw de geluiden me weer opvallen weet ik dat het of weer tijd is voor de pilletjes of dat ik gewoon moe ben. In elk geval kan ik het wat beter 'handlen' nu ik weet waar het vandaan komt dat ik er zo op reageer. Nu ja, meestal dan.
Broeva!!! Haro!!!
zondag 28 juni 2015 om 17:28
Zijn jullie ook wel eens bang om ernstig ziek te worden?
Bijvoorbeeld kanker of een andere ziekte waarbij je erg afhankelijk van anderen bent. Dat lijkt me net zo erg als het lichamelijke gedeelte. Mensen die je verzorgen, eten voor je koken en dat niet op jouw manier doen. Constant mensen om je heen. Geen eigen leven meer kunnen leiden. Alles moeten vragen. Ik denk dat ik een hele moeilijke zieke zou zijn.
Bijvoorbeeld kanker of een andere ziekte waarbij je erg afhankelijk van anderen bent. Dat lijkt me net zo erg als het lichamelijke gedeelte. Mensen die je verzorgen, eten voor je koken en dat niet op jouw manier doen. Constant mensen om je heen. Geen eigen leven meer kunnen leiden. Alles moeten vragen. Ik denk dat ik een hele moeilijke zieke zou zijn.
zondag 28 juni 2015 om 17:29
Ik ben ook best overgevoelig voor geluid. Harde muziek vind ik verschrikkelijk. Ik word al "raar" als ik een auto voorbij hoor komen met keiharde muziek en vooral als er zo'n harde beat in zit (gebonk).
Verder vind ik harde muziek ook lastig als ik met mensen moet praten. Daarom vond ik vroeger uitgaan ook niet leuk. Ik kon echt niemand verstaan. Hoe ik mijn best ook deed.
Oh ja en de kermis is voor mij Een Grote Nachtmerrie.
Muziek op een normaal volume vind ik dan wel weer prima. En het spijt me oprecht voor jullie en alle andere medemensen, maar... ik ben een meezinger!!! Ik sta er ook mijn hele leven al om bekend dat ik altijd alle liedjes op de radio kan meezingen.
Overigens luister ik zelden of nooit naar de radio. Blijkbaar prefereer ik als ik alleen thuis ben tóch de stilte boven het gezellig meezingen.
Wat ik trouwens ook heb.... zodra mijn Dexamfetamine is uitgewerkt ga ik neuriën. En dan ook alleen hele onnozele domme riedeltjes, ik kan het niet eens melodietjes noemen. Best irritant, maar voor mij wel een teken dat ik weer snel een pilletje moet nemen.
Andere geluiden waar ik niet tegen kan :
* Kindergekrijs/gegil/gehuil. Vind ik best gênant om te moeten toegeven, want een (rustig ) kind vind ik hartstikke leuk. Maar blijkbaar hebben kleine kinderen, dreumesen, kleuters toch een bepaald volume of een bepaalde stemhoogte waar ik dus niet goed tegen kan.
* Fluisterende mensen. Word ik helemaal kriegel van. Ik had altijd een (aardige) collega maar zij sprak altijd met een fluisterstem. Ik had af en toe de neiging om haar toe te roepen: praat toch eens GEWOON! Maar het beste mens kon er natuurlijk ook niets aan doen.
En ik word ook best zenuwachtig van geluiden als snuiven, veelvuldig kuchen (een paar kuchjes trek ik nog wel gelukkig), maar het ergste vind ik het als ik mensen steeds hoor slikken.
Tot zover mijn gênante bekentenissen.
Verder vind ik harde muziek ook lastig als ik met mensen moet praten. Daarom vond ik vroeger uitgaan ook niet leuk. Ik kon echt niemand verstaan. Hoe ik mijn best ook deed.
Oh ja en de kermis is voor mij Een Grote Nachtmerrie.
Muziek op een normaal volume vind ik dan wel weer prima. En het spijt me oprecht voor jullie en alle andere medemensen, maar... ik ben een meezinger!!! Ik sta er ook mijn hele leven al om bekend dat ik altijd alle liedjes op de radio kan meezingen.
Overigens luister ik zelden of nooit naar de radio. Blijkbaar prefereer ik als ik alleen thuis ben tóch de stilte boven het gezellig meezingen.
Wat ik trouwens ook heb.... zodra mijn Dexamfetamine is uitgewerkt ga ik neuriën. En dan ook alleen hele onnozele domme riedeltjes, ik kan het niet eens melodietjes noemen. Best irritant, maar voor mij wel een teken dat ik weer snel een pilletje moet nemen.
Andere geluiden waar ik niet tegen kan :
* Kindergekrijs/gegil/gehuil. Vind ik best gênant om te moeten toegeven, want een (rustig ) kind vind ik hartstikke leuk. Maar blijkbaar hebben kleine kinderen, dreumesen, kleuters toch een bepaald volume of een bepaalde stemhoogte waar ik dus niet goed tegen kan.
* Fluisterende mensen. Word ik helemaal kriegel van. Ik had altijd een (aardige) collega maar zij sprak altijd met een fluisterstem. Ik had af en toe de neiging om haar toe te roepen: praat toch eens GEWOON! Maar het beste mens kon er natuurlijk ook niets aan doen.
En ik word ook best zenuwachtig van geluiden als snuiven, veelvuldig kuchen (een paar kuchjes trek ik nog wel gelukkig), maar het ergste vind ik het als ik mensen steeds hoor slikken.
Tot zover mijn gênante bekentenissen.
zondag 28 juni 2015 om 17:42
quote:hondenmens schreef op 28 juni 2015 @ 17:28:
Zijn jullie ook wel eens bang om ernstig ziek te worden?
Bijvoorbeeld kanker of een andere ziekte waarbij je erg afhankelijk van anderen bent. Dat lijkt me net zo erg als het lichamelijke gedeelte. Mensen die je verzorgen, eten voor je koken en dat niet op jouw manier doen. Constant mensen om je heen. Geen eigen leven meer kunnen leiden. Alles moeten vragen. Ik denk dat ik een hele moeilijke zieke zou zijn.
Mijn eerste reactie was 'nee' (afgezien natuurlijk van het feit dat iedereen in meer of minder mate wel eens bang voor ziektes zal zijn) maar al doorlezende doemde het beeld in mijn gedachten op van mijn super-georganiseerde moeder (ik heb mijn ADD dan ook van mijn vader geërfd ) die dan mijn huishouden wel even gaat reorganiseren. The horror! Ik heb haar eindelijk een beetje zover dat ze accepteert dat mijn huis niet continue netjes is (ik vind het al heel wat dat het me lukt om de hygiëne boven acceptabel niveau te houden maar ik heb nooit het hele huis volledig opgeruimd, als het beneden opgeruimd is is het boven een rommel en vice versa) en dat ze niet meer ongevraagd mijn huis binnenkomt als ik werk want er zal wel rommel zijn en dat kan zij dan mooi ff opruimen, of voorstelt om op een tijdstip dat het haar uitkomt langs te komen en dan 'samen gezellig op te ruimen' ...
Mijn moeder is heel erg lief en onze band is goed, juist daarom lijkt ze niet te begrijpen dat ik niet op dit soort dingen zit te wachten. Ze denkt dat ADD bij mij inhoudt dat Hulp vragen moeilijk is, maar ik kan prima om hulp vragen. Ik wil het gewoon niet altijd. En mijn behoefte aan geregelde perioden van zelfgekozen eenzaamheid om op te laden snapt ze ook niet.
Dus ja... ik ben er ook bang voor geworden nu...
Zijn jullie ook wel eens bang om ernstig ziek te worden?
Bijvoorbeeld kanker of een andere ziekte waarbij je erg afhankelijk van anderen bent. Dat lijkt me net zo erg als het lichamelijke gedeelte. Mensen die je verzorgen, eten voor je koken en dat niet op jouw manier doen. Constant mensen om je heen. Geen eigen leven meer kunnen leiden. Alles moeten vragen. Ik denk dat ik een hele moeilijke zieke zou zijn.
Mijn eerste reactie was 'nee' (afgezien natuurlijk van het feit dat iedereen in meer of minder mate wel eens bang voor ziektes zal zijn) maar al doorlezende doemde het beeld in mijn gedachten op van mijn super-georganiseerde moeder (ik heb mijn ADD dan ook van mijn vader geërfd ) die dan mijn huishouden wel even gaat reorganiseren. The horror! Ik heb haar eindelijk een beetje zover dat ze accepteert dat mijn huis niet continue netjes is (ik vind het al heel wat dat het me lukt om de hygiëne boven acceptabel niveau te houden maar ik heb nooit het hele huis volledig opgeruimd, als het beneden opgeruimd is is het boven een rommel en vice versa) en dat ze niet meer ongevraagd mijn huis binnenkomt als ik werk want er zal wel rommel zijn en dat kan zij dan mooi ff opruimen, of voorstelt om op een tijdstip dat het haar uitkomt langs te komen en dan 'samen gezellig op te ruimen' ...
Mijn moeder is heel erg lief en onze band is goed, juist daarom lijkt ze niet te begrijpen dat ik niet op dit soort dingen zit te wachten. Ze denkt dat ADD bij mij inhoudt dat Hulp vragen moeilijk is, maar ik kan prima om hulp vragen. Ik wil het gewoon niet altijd. En mijn behoefte aan geregelde perioden van zelfgekozen eenzaamheid om op te laden snapt ze ook niet.
Dus ja... ik ben er ook bang voor geworden nu...
Broeva!!! Haro!!!
zondag 28 juni 2015 om 19:29
Wat een herkenning! Grappig om te zien dat tal van kenmerken die ik heel sterk bij mezelf zie in dit topic steeds terugkomen.
Vraagje mbt tot medicatie.. Add is bij mij (gelukkig!) al vroeg gediagnosticeerd. Ik was 16 jaar oud ongeveer. Hierdoor heb ik met behulp van heel veel doorzettingsvermogen en Ritalin mijn studies af kunnen ronden! Nu gebruik ik de ritalin bijna nooit meer, alleen als het 'nodig is'. Nu doet mijn huisarts moeilijk over het herhaalrecept. Omdat ik al zo lang niet meer bij een psych ben geweest. Dit kan toch niet zomaar?! Ik heb weinig zin om weer het hele traject in te gaan.. Ook omdat ik nu goed kan functioneren.
Vraagje mbt tot medicatie.. Add is bij mij (gelukkig!) al vroeg gediagnosticeerd. Ik was 16 jaar oud ongeveer. Hierdoor heb ik met behulp van heel veel doorzettingsvermogen en Ritalin mijn studies af kunnen ronden! Nu gebruik ik de ritalin bijna nooit meer, alleen als het 'nodig is'. Nu doet mijn huisarts moeilijk over het herhaalrecept. Omdat ik al zo lang niet meer bij een psych ben geweest. Dit kan toch niet zomaar?! Ik heb weinig zin om weer het hele traject in te gaan.. Ook omdat ik nu goed kan functioneren.
zondag 28 juni 2015 om 19:30
quote:lonabonaventura schreef op 28 juni 2015 @ 17:42:
[...]
Mijn eerste reactie was 'nee' (afgezien natuurlijk van het feit dat iedereen in meer of minder mate wel eens bang voor ziektes zal zijn) maar al doorlezende doemde het beeld in mijn gedachten op van mijn super-georganiseerde moeder (ik heb mijn ADD dan ook van mijn vader geërfd ) die dan mijn huishouden wel even gaat reorganiseren. The horror! Ik heb haar eindelijk een beetje zover dat ze accepteert dat mijn huis niet continue netjes is (ik vind het al heel wat dat het me lukt om de hygiëne boven acceptabel niveau te houden maar ik heb nooit het hele huis volledig opgeruimd, als het beneden opgeruimd is is het boven een rommel en vice versa) en dat ze niet meer ongevraagd mijn huis binnenkomt als ik werk want er zal wel rommel zijn en dat kan zij dan mooi ff opruimen, of voorstelt om op een tijdstip dat het haar uitkomt langs te komen en dan 'samen gezellig op te ruimen' ...
Mijn moeder is heel erg lief en onze band is goed, juist daarom lijkt ze niet te begrijpen dat ik niet op dit soort dingen zit te wachten. Ze denkt dat ADD bij mij inhoudt dat Hulp vragen moeilijk is, maar ik kan prima om hulp vragen. Ik wil het gewoon niet altijd. En mijn behoefte aan geregelde perioden van zelfgekozen eenzaamheid om op te laden snapt ze ook niet.
Dus ja... ik ben er ook bang voor geworden nu...
Wow ik had het bovenstaande verhaal zélf kunnen schrijven. Alleen mijn moeder leeft niet meer maar heeft mijn (veel oudere) zus deze rol over genomen.
Dat "samen gezellig opruimen" stelt zij ook regelmatig aan mij voor. Maar voor mij is dat dus horror. Ze staat dan ook op te ruimen en te poetsen met écht een neerbuigende blik in haar ogen. Die ik mij dus niet verbeeld. Mijn zus (en de rest van mijn familie ook trouwens) kijkt absoluut neer op mijn huishouden. Ik heb gewoon een rommelig huis ingericht met (leuke!) spullen van o.a. de kringloop en overal liggen knutselprojecten waar je over struikelt. Ik kan daar prima mee leven. Maar het lijkt in de verste verte niet op de steriele huizen van mijn zus en familie.
Dus ernstig ziek worden, dat lijkt mij vréselijk!!! Los van alle andere ziekte ellende natuurlijk.
Oh en mijn zus snapt mijn perioden van zelfgekozen eenzaamheid ook niet. Helaas. Naast het "gezellig samen opruimen " stelt zij vaak voor, bijna altijd onverwachts natuurlijk, om samen wat leuks te doen. Maar ik wil dan gewoon alleen zijn. En niet leuk gezellig samen zijn en dingen doen!
En ik weet ook heus wel dat het allemaal goedbedoeld is. Maar ze begrijpt mij daarin echt niet. En af en toe word ik daar toch een beetje wanhopig van.
[...]
Mijn eerste reactie was 'nee' (afgezien natuurlijk van het feit dat iedereen in meer of minder mate wel eens bang voor ziektes zal zijn) maar al doorlezende doemde het beeld in mijn gedachten op van mijn super-georganiseerde moeder (ik heb mijn ADD dan ook van mijn vader geërfd ) die dan mijn huishouden wel even gaat reorganiseren. The horror! Ik heb haar eindelijk een beetje zover dat ze accepteert dat mijn huis niet continue netjes is (ik vind het al heel wat dat het me lukt om de hygiëne boven acceptabel niveau te houden maar ik heb nooit het hele huis volledig opgeruimd, als het beneden opgeruimd is is het boven een rommel en vice versa) en dat ze niet meer ongevraagd mijn huis binnenkomt als ik werk want er zal wel rommel zijn en dat kan zij dan mooi ff opruimen, of voorstelt om op een tijdstip dat het haar uitkomt langs te komen en dan 'samen gezellig op te ruimen' ...
Mijn moeder is heel erg lief en onze band is goed, juist daarom lijkt ze niet te begrijpen dat ik niet op dit soort dingen zit te wachten. Ze denkt dat ADD bij mij inhoudt dat Hulp vragen moeilijk is, maar ik kan prima om hulp vragen. Ik wil het gewoon niet altijd. En mijn behoefte aan geregelde perioden van zelfgekozen eenzaamheid om op te laden snapt ze ook niet.
Dus ja... ik ben er ook bang voor geworden nu...
Wow ik had het bovenstaande verhaal zélf kunnen schrijven. Alleen mijn moeder leeft niet meer maar heeft mijn (veel oudere) zus deze rol over genomen.
Dat "samen gezellig opruimen" stelt zij ook regelmatig aan mij voor. Maar voor mij is dat dus horror. Ze staat dan ook op te ruimen en te poetsen met écht een neerbuigende blik in haar ogen. Die ik mij dus niet verbeeld. Mijn zus (en de rest van mijn familie ook trouwens) kijkt absoluut neer op mijn huishouden. Ik heb gewoon een rommelig huis ingericht met (leuke!) spullen van o.a. de kringloop en overal liggen knutselprojecten waar je over struikelt. Ik kan daar prima mee leven. Maar het lijkt in de verste verte niet op de steriele huizen van mijn zus en familie.
Dus ernstig ziek worden, dat lijkt mij vréselijk!!! Los van alle andere ziekte ellende natuurlijk.
Oh en mijn zus snapt mijn perioden van zelfgekozen eenzaamheid ook niet. Helaas. Naast het "gezellig samen opruimen " stelt zij vaak voor, bijna altijd onverwachts natuurlijk, om samen wat leuks te doen. Maar ik wil dan gewoon alleen zijn. En niet leuk gezellig samen zijn en dingen doen!
En ik weet ook heus wel dat het allemaal goedbedoeld is. Maar ze begrijpt mij daarin echt niet. En af en toe word ik daar toch een beetje wanhopig van.
zondag 28 juni 2015 om 19:42
Hallo,
Kan iedereen hier goed tegen (z'n eigen) rommel?
Ik ben zelf chaotisch maar kan absoluut niet tegen ongeorganiseerde bende in m'n eigen huis!!.. Ervaar ik dan als teveel prikkels ofzo.. Teveel waar ik 'iets mee moet'
Herkenbaar?
En welke medicatie heeft goede ervaringen bij add type met depressieve neiging en snel geprikkeld zijn?
Groetjes!!
Kan iedereen hier goed tegen (z'n eigen) rommel?
Ik ben zelf chaotisch maar kan absoluut niet tegen ongeorganiseerde bende in m'n eigen huis!!.. Ervaar ik dan als teveel prikkels ofzo.. Teveel waar ik 'iets mee moet'
Herkenbaar?
En welke medicatie heeft goede ervaringen bij add type met depressieve neiging en snel geprikkeld zijn?
Groetjes!!
zondag 28 juni 2015 om 20:07
Hi allemaal! Hier ook een ADD'er met diagnose. Smartie, ik kan niet zo goed tegen m'n eigen rommel. In de zin dat ik me veel beter concentreer als ik in iets minder rommel zit. Maar opruimen duurt zo lang, is een heel proces in mijn hoofd. Als ik dan heb opgeruimd, vind ik het soms wel weer genoeg voor die dag......
Ik weet niet precies welke medicatie helpt als je ook depressieve neigingen hebt. Heb daar zelf geen last van, volgens mij. Gebruik MF en dat werkt redelijk. (Niet perfect, maar voldoende.)
Ik weet niet precies welke medicatie helpt als je ook depressieve neigingen hebt. Heb daar zelf geen last van, volgens mij. Gebruik MF en dat werkt redelijk. (Niet perfect, maar voldoende.)
zondag 28 juni 2015 om 21:00
quote:labellei schreef op 24 juni 2015 @ 23:28:
[...]
Oh ik zit hier nu zo te lachen om onze keuken- en gootsteenonhandigheden. Wat een herkenning!
Ik heb het ook met koffie- en thee of iets anders te drinken inschenken. De helft gaat ernaast.
En lopen met een glas of mok met drinken gaat ook altijd mis. Ik laat ALTIJD een spoor na. Ik heb ook altijd koffie- en theesporen op mijn (licht gekleurde) laminaat. Ik heb er wel eens foto's van gemaakt. Omdat mijn (andere) therapeut mij niet wilde geloven. Was ook als grap bedoeld hoor (deze therapeut heeft gelukkig ook wel humor) maar hij kon echt zijn ogen niet geloven toen hij mijn luipaardprint koffiepatroon op de vloer zag.
En drinken gaat bij mij ook vaak mis. Vanwege het vele morsen. Zelfs bij het drinken van een paar slokken water gewoon uit een glas boven het aanrecht krijg ik nog een "wet t-shirt".
Dit is heel herkenbaär voor mij!! En ik moest er erg om lachen toen ik het las!! Zoo lomp altijd!! Hihi Maarre... Kunnen jullie altijd de humor er van dit soort dingen in zien? Veel add'ers komen wel vrolijk over! Ik zelf heb moeite mee het grappige van add in te zien! Ben wat zwaarmoediger van mezelf.. Zijn er meer die dat ook erg hebben? (Snel negatief, teleurgesteld in je zelf)
[...]
Oh ik zit hier nu zo te lachen om onze keuken- en gootsteenonhandigheden. Wat een herkenning!
Ik heb het ook met koffie- en thee of iets anders te drinken inschenken. De helft gaat ernaast.
En lopen met een glas of mok met drinken gaat ook altijd mis. Ik laat ALTIJD een spoor na. Ik heb ook altijd koffie- en theesporen op mijn (licht gekleurde) laminaat. Ik heb er wel eens foto's van gemaakt. Omdat mijn (andere) therapeut mij niet wilde geloven. Was ook als grap bedoeld hoor (deze therapeut heeft gelukkig ook wel humor) maar hij kon echt zijn ogen niet geloven toen hij mijn luipaardprint koffiepatroon op de vloer zag.
En drinken gaat bij mij ook vaak mis. Vanwege het vele morsen. Zelfs bij het drinken van een paar slokken water gewoon uit een glas boven het aanrecht krijg ik nog een "wet t-shirt".
Dit is heel herkenbaär voor mij!! En ik moest er erg om lachen toen ik het las!! Zoo lomp altijd!! Hihi Maarre... Kunnen jullie altijd de humor er van dit soort dingen in zien? Veel add'ers komen wel vrolijk over! Ik zelf heb moeite mee het grappige van add in te zien! Ben wat zwaarmoediger van mezelf.. Zijn er meer die dat ook erg hebben? (Snel negatief, teleurgesteld in je zelf)
zondag 28 juni 2015 om 21:03
Zephora wat jij zegt herken ik ook! Vaak ben ik ik dan ook te moe , en doe ik dan maar niks.. kop in t zand
MF geprobeerd, werdt ik wat te hyper van. En fluoxetine helpt goed tegen depressieve gevoelens, maar nu al weer een poosje niks.. Even 'mezelf' is ook wel fijn, alleen soms iets zwaarder wel.. ;-p vermoeiend om 'mezelf' te zijn soms...
MF geprobeerd, werdt ik wat te hyper van. En fluoxetine helpt goed tegen depressieve gevoelens, maar nu al weer een poosje niks.. Even 'mezelf' is ook wel fijn, alleen soms iets zwaarder wel.. ;-p vermoeiend om 'mezelf' te zijn soms...
zondag 28 juni 2015 om 21:26
quote:Smartie85 schreef op 28 juni 2015 @ 19:42:
Hallo,
Kan iedereen hier goed tegen (z'n eigen) rommel?
Ik ben zelf chaotisch maar kan absoluut niet tegen ongeorganiseerde bende in m'n eigen huis!!.. Ervaar ik dan als teveel prikkels ofzo.. Teveel waar ik 'iets mee moet'
Herkenbaar?
En welke medicatie heeft goede ervaringen bij add type met depressieve neiging en snel geprikkeld zijn?
Groetjes!!
Dat ik iets met mijn rommel moet, tja, dat voel ik inderdaad wel altijd zo. En hoe minder prikkels (dus zooi) hoe beter.
Ik probeer dan ook wel te "ont-rommelen": iedere keer als ik een vuilniszak weg breng naar de vuilniscontainer probeer ik er extra troep in te doen. Dus niet alleen de standaard vuilnis maar ook extra troepjes uit keukenkastjes, bijv. beschadigd servies, oude make-up, crèmes, mislukte knutselwerkjes, kapotte schoenen, kapotte oude kleding, etc.
Ik moet gewoon minder spullen in huis! En ook niet teveel kopen.
Overigens ben ik mijn eigen rotzooi ook wel weer gewend. Het is niet zo dat ik me er aan erger ofzo. Maar het zijn wel extra prikkels en die ben ik liever kwijt dan rijk. En minder spullen betekent ook minder zoeken naar de spullen die ik wél heb en nodig heb. Hoop ik.
Vwb je vraag over de medicatie. Ik heb dus ook ADD en depressie. En heb heel lang een anti-depressivum (Venlavaxine) samen met Dexamfetamine gebruikt.
Er is wel een anti-depressivum: Wellbutrin die ook wordt voorgeschreven bij AD(H)D . Ik heb een tijdje Wellbutrin gebruikt en het werkte bij mij wel tegen depressie maar niet bij mijn ADD. (of was het nu andersom? ).
En volgens mij werkt ieder medicijn bij ieder persoon weer anders.... Het blijft toch een kwestie van uitproberen en vooral: goed overleggen met je arts.
Hallo,
Kan iedereen hier goed tegen (z'n eigen) rommel?
Ik ben zelf chaotisch maar kan absoluut niet tegen ongeorganiseerde bende in m'n eigen huis!!.. Ervaar ik dan als teveel prikkels ofzo.. Teveel waar ik 'iets mee moet'
Herkenbaar?
En welke medicatie heeft goede ervaringen bij add type met depressieve neiging en snel geprikkeld zijn?
Groetjes!!
Dat ik iets met mijn rommel moet, tja, dat voel ik inderdaad wel altijd zo. En hoe minder prikkels (dus zooi) hoe beter.
Ik probeer dan ook wel te "ont-rommelen": iedere keer als ik een vuilniszak weg breng naar de vuilniscontainer probeer ik er extra troep in te doen. Dus niet alleen de standaard vuilnis maar ook extra troepjes uit keukenkastjes, bijv. beschadigd servies, oude make-up, crèmes, mislukte knutselwerkjes, kapotte schoenen, kapotte oude kleding, etc.
Ik moet gewoon minder spullen in huis! En ook niet teveel kopen.
Overigens ben ik mijn eigen rotzooi ook wel weer gewend. Het is niet zo dat ik me er aan erger ofzo. Maar het zijn wel extra prikkels en die ben ik liever kwijt dan rijk. En minder spullen betekent ook minder zoeken naar de spullen die ik wél heb en nodig heb. Hoop ik.
Vwb je vraag over de medicatie. Ik heb dus ook ADD en depressie. En heb heel lang een anti-depressivum (Venlavaxine) samen met Dexamfetamine gebruikt.
Er is wel een anti-depressivum: Wellbutrin die ook wordt voorgeschreven bij AD(H)D . Ik heb een tijdje Wellbutrin gebruikt en het werkte bij mij wel tegen depressie maar niet bij mijn ADD. (of was het nu andersom? ).
En volgens mij werkt ieder medicijn bij ieder persoon weer anders.... Het blijft toch een kwestie van uitproberen en vooral: goed overleggen met je arts.
zondag 28 juni 2015 om 21:38
Ik kan slecht tegen rommel, teveel prikkels inderdaad. Maar ik ben dan weer erg goed in alles in kasten en laatjes proppen, uit het zicht maar dus nog steeds een zooitje. Mijn vriend ergert zich daar wel eens aan, maar gelukkig heb ik mijn eigen rommelkast en rommellaatje waar hij verder niet in komt en waar ik alles in gooi. Eens in de zoveel tijd ruim ik die dan wel op.
Net een barbecue gehad bij ons thuis met een paar vrienden. Niet veel mensen en het was heel gezellig, ik hoefde niet eens veel te doen, maar nu ben ik weer helemaal kapot. Mijn vriend snapt dat niet en ik eigenlijk ook niet Maar ik kan me juist weer echt niet voorstellen dat sommige mensen hun hele weekend vol hebben met dit soort dingen. Ik moet alleen hiervan alweer helemaal opladen.
Ik vraag me trouwens af: wat doen jullie medicijnen precies? Ik kan me er weinig bij voorstellen. Helpen ze je rustiger te blijven in je hoofd? Of overzicht te houden? Hoe moet ik dat voor me zien?
Net een barbecue gehad bij ons thuis met een paar vrienden. Niet veel mensen en het was heel gezellig, ik hoefde niet eens veel te doen, maar nu ben ik weer helemaal kapot. Mijn vriend snapt dat niet en ik eigenlijk ook niet Maar ik kan me juist weer echt niet voorstellen dat sommige mensen hun hele weekend vol hebben met dit soort dingen. Ik moet alleen hiervan alweer helemaal opladen.
Ik vraag me trouwens af: wat doen jullie medicijnen precies? Ik kan me er weinig bij voorstellen. Helpen ze je rustiger te blijven in je hoofd? Of overzicht te houden? Hoe moet ik dat voor me zien?
zondag 28 juni 2015 om 21:38
quote:labellei schreef op 28 juni 2015 @ 21:26:
[...]
Dat ik iets met mijn rommel moet, tja, dat voel ik inderdaad wel altijd zo. En hoe minder prikkels (dus zooi) hoe beter.
Ik probeer dan ook wel te "ont-rommelen": iedere keer als ik een vuilniszak weg breng naar de vuilniscontainer probeer ik er extra troep in te doen. Dus niet alleen de standaard vuilnis maar ook extra troepjes uit keukenkastjes, bijv. beschadigd servies, oude make-up, crèmes, mislukte knutselwerkjes, kapotte schoenen, kapotte oude kleding, etc.
Ik moet gewoon minder spullen in huis! En ook niet teveel kopen.
Overigens ben ik mijn eigen rotzooi ook wel weer gewend. Het is niet zo dat ik me er aan erger ofzo. Maar het zijn wel extra prikkels en die ben ik liever kwijt dan rijk. En minder spullen betekent ook minder zoeken naar de spullen die ik wél heb en nodig heb. Hoop ik.
Vwb je vraag over de medicatie. Ik heb dus ook ADD en depressie. En heb heel lang een anti-depressivum (Venlavaxine) samen met Dexamfetamine gebruikt.
Er is wel een anti-depressivum: Wellbutrin die ook wordt voorgeschreven bij AD(H)D . Ik heb een tijdje Wellbutrin gebruikt en het werkte bij mij wel tegen depressie maar niet bij mijn ADD. (of was het nu andersom? ).
En volgens mij werkt ieder medicijn bij ieder persoon weer anders.... Het blijft toch een kwestie van uitproberen en vooral: goed overleggen met je arts.
Heel toevallig had ik vandaag ook gezocht op internet naar welbutrin. omdat ik mocht het nog iets erger worden dan nu weer toch een anti depressiva nodig heb denk ik! En fluoxetine opzich prima maar houd altijd toch dat 'wolkje' in mijn hoofd en je vlakt toch wat af.. Was ook altijd wel extra moe er van. Maar toch heeft het mij wel heel goed geholpen tegen de depressie! Alleen ben ik eigenlijk wel benieuwd naar welbutrin..
Tot zover eerst nog even medicatieloos (sinds 4 maanden nu. na 10 jaar geslikt te hebben) ik wou het toch even proberen. Het is nog te doen, maar alles komt meer binnen, en dan vooral de negatieve prikkels helaas!
[...]
Dat ik iets met mijn rommel moet, tja, dat voel ik inderdaad wel altijd zo. En hoe minder prikkels (dus zooi) hoe beter.
Ik probeer dan ook wel te "ont-rommelen": iedere keer als ik een vuilniszak weg breng naar de vuilniscontainer probeer ik er extra troep in te doen. Dus niet alleen de standaard vuilnis maar ook extra troepjes uit keukenkastjes, bijv. beschadigd servies, oude make-up, crèmes, mislukte knutselwerkjes, kapotte schoenen, kapotte oude kleding, etc.
Ik moet gewoon minder spullen in huis! En ook niet teveel kopen.
Overigens ben ik mijn eigen rotzooi ook wel weer gewend. Het is niet zo dat ik me er aan erger ofzo. Maar het zijn wel extra prikkels en die ben ik liever kwijt dan rijk. En minder spullen betekent ook minder zoeken naar de spullen die ik wél heb en nodig heb. Hoop ik.
Vwb je vraag over de medicatie. Ik heb dus ook ADD en depressie. En heb heel lang een anti-depressivum (Venlavaxine) samen met Dexamfetamine gebruikt.
Er is wel een anti-depressivum: Wellbutrin die ook wordt voorgeschreven bij AD(H)D . Ik heb een tijdje Wellbutrin gebruikt en het werkte bij mij wel tegen depressie maar niet bij mijn ADD. (of was het nu andersom? ).
En volgens mij werkt ieder medicijn bij ieder persoon weer anders.... Het blijft toch een kwestie van uitproberen en vooral: goed overleggen met je arts.
Heel toevallig had ik vandaag ook gezocht op internet naar welbutrin. omdat ik mocht het nog iets erger worden dan nu weer toch een anti depressiva nodig heb denk ik! En fluoxetine opzich prima maar houd altijd toch dat 'wolkje' in mijn hoofd en je vlakt toch wat af.. Was ook altijd wel extra moe er van. Maar toch heeft het mij wel heel goed geholpen tegen de depressie! Alleen ben ik eigenlijk wel benieuwd naar welbutrin..
Tot zover eerst nog even medicatieloos (sinds 4 maanden nu. na 10 jaar geslikt te hebben) ik wou het toch even proberen. Het is nog te doen, maar alles komt meer binnen, en dan vooral de negatieve prikkels helaas!
zondag 28 juni 2015 om 21:42
zondag 28 juni 2015 om 21:44
quote:Smartie85 schreef op 28 juni 2015 @ 21:00:
[...]
Dit is heel herkenbaär voor mij!! En ik moest er erg om lachen toen ik het las!! Zoo lomp altijd!! Hihi Maarre... Kunnen jullie altijd de humor er van dit soort dingen in zien? Veel add'ers komen wel vrolijk over! Ik zelf heb moeite mee het grappige van add in te zien! Ben wat zwaarmoediger van mezelf.. Zijn er meer die dat ook erg hebben? (Snel negatief, teleurgesteld in je zelf)
Ik denk dat de meeste ADD'ers wel gevoel voor humor hebben. En ook een gezonde dosis zelfspot.
Maar soms zit ik er ook helemaal doorheen. En als ik de hele dag heb lopen zoeken naar spullen, weer eens te laat ben, weer wat (of heel veel) vergeten ben, wederom letterlijk struikel over mijn teringzooi en me niet kan concentreren op mijn werk. En 's avonds na het eten (en een ontplofte keuken) moe en overprikkeld en geïrriteerd voor pampus op de bank lig... nee dan zie ik er ook niet veel humor meer in en dan ben ik ook teleurgesteld in mezelf.
Wat wél helpt is om bij te houden wat wél goed is gegaan die dag. Ook al is het nog zo klein.
Heb je de perfecte kop koffie gezet? Of de was gedaan. Of lekker gespeeld met de kat. Of iemand de weg gewezen in de stad. Stond het nieuwe shirtje je leuk? (Ik schud nu maar wat uit mijn mouw ).
Er zijn iedere dag dingen die wél lukken, of waar je wél van kunt genieten. Het is De Kunst om daar oog voor te hebben en die dingen te onthouden. (En op te schrijven).
Ik beheers dit kunstje nog niet helemaal. Maar probeer zo wel wat positiever in het leven te komen staan. Het helpt namelijk wel echt.
[...]
Dit is heel herkenbaär voor mij!! En ik moest er erg om lachen toen ik het las!! Zoo lomp altijd!! Hihi Maarre... Kunnen jullie altijd de humor er van dit soort dingen in zien? Veel add'ers komen wel vrolijk over! Ik zelf heb moeite mee het grappige van add in te zien! Ben wat zwaarmoediger van mezelf.. Zijn er meer die dat ook erg hebben? (Snel negatief, teleurgesteld in je zelf)
Ik denk dat de meeste ADD'ers wel gevoel voor humor hebben. En ook een gezonde dosis zelfspot.
Maar soms zit ik er ook helemaal doorheen. En als ik de hele dag heb lopen zoeken naar spullen, weer eens te laat ben, weer wat (of heel veel) vergeten ben, wederom letterlijk struikel over mijn teringzooi en me niet kan concentreren op mijn werk. En 's avonds na het eten (en een ontplofte keuken) moe en overprikkeld en geïrriteerd voor pampus op de bank lig... nee dan zie ik er ook niet veel humor meer in en dan ben ik ook teleurgesteld in mezelf.
Wat wél helpt is om bij te houden wat wél goed is gegaan die dag. Ook al is het nog zo klein.
Heb je de perfecte kop koffie gezet? Of de was gedaan. Of lekker gespeeld met de kat. Of iemand de weg gewezen in de stad. Stond het nieuwe shirtje je leuk? (Ik schud nu maar wat uit mijn mouw ).
Er zijn iedere dag dingen die wél lukken, of waar je wél van kunt genieten. Het is De Kunst om daar oog voor te hebben en die dingen te onthouden. (En op te schrijven).
Ik beheers dit kunstje nog niet helemaal. Maar probeer zo wel wat positiever in het leven te komen staan. Het helpt namelijk wel echt.
zondag 28 juni 2015 om 21:50
quote:Smartie85 schreef op 28 juni 2015 @ 21:42:
Pamelacourson ,
SOMS wordt ik er zelfs onrustig van als ik WEET dat het in de kast een troep is!! (En dat zijn de meeste kasten bij mij indd) echt irri!!
Medicatie bij mij: iets minder drukte in hoofd(minder gevoelig voor prikkels) en vooral minder somber in mijn geval.Ja, ik kan er soms ook slecht tegen als de kasten zo'n zooitje zijn, maar ik heb wel geleerd het los te laten sinds ik kinderen heb en een drukke baan. Anders ga ik eraan onderdoor
Pamelacourson ,
SOMS wordt ik er zelfs onrustig van als ik WEET dat het in de kast een troep is!! (En dat zijn de meeste kasten bij mij indd) echt irri!!
Medicatie bij mij: iets minder drukte in hoofd(minder gevoelig voor prikkels) en vooral minder somber in mijn geval.Ja, ik kan er soms ook slecht tegen als de kasten zo'n zooitje zijn, maar ik heb wel geleerd het los te laten sinds ik kinderen heb en een drukke baan. Anders ga ik eraan onderdoor
zondag 28 juni 2015 om 21:53
Ik ben gelukkig wel redelijk positief en ik heb denk ik ook niet zoveel last van mijn ADD in het dagelijks leven als sommigen hier. Ik vergeet veel, stel veel uit en ben snel overprikkeld, maar zo lang ik niet teveel moet van mezelf, kan ik er best goed mee leven. De laatste jaren lukt dat me steeds beter.
zondag 28 juni 2015 om 21:54
quote:Smartie85 schreef op 28 juni 2015 @ 19:42:
Hallo,
Kan iedereen hier goed tegen (z'n eigen) rommel?
Ik ben zelf chaotisch maar kan absoluut niet tegen ongeorganiseerde bende in m'n eigen huis!!.. Ervaar ik dan als teveel prikkels ofzo.. Teveel waar ik 'iets mee moet'
Herkenbaar?
En welke medicatie heeft goede ervaringen bij add type met depressieve neiging en snel geprikkeld zijn?
Groetjes!!
Ik herken dat wel, maar heb ook geleerd dat het bij mij niet werkt als ik als doelstelling bepaal dat alles netjes moet zijn. Dan heb ik zelfs in principe tijd genoeg om het hele huis te poetsen maar omdat het teveel ineens is blokkeer ik dan. Je kunt beter met jezelf afspreken dat je nu alleen de keuken opruimt. De rest niet. Het gekke is dat ik dan na het opruimen van de keuken ook ineens een netter woonkamer heb want ruim dan gaandeweg ook wat rommel daar op. Maar als ik alles ineens wil dan zit ik ineens in een grotere rotzooi dan ervoor omdat ik alles tegelijk wil en dan een kast binnenste buiten keer...
Hier methylfenidaat ook (ritalin). Ben helaas ook geneigd tot depressieve buien. Ben paar jaar terug ook echt paar maanden depressief geweest en kreeg toen toch maar lexapro voorgeschreven naast de methylfenidaat toen rust nemen (ziektewet) enz niet werkte. De depressie ontstond namelijk duidelijk na een paar heftige gebeurtenissen in mijn leven. Misschien was dat ook mijn geluk, gek genoeg: niemand vond het vreemd dat ik even flink 'onderuit' ging. Niemand die vond dat ik me aanstelde, of dat ik gewoon een schop onder de kon nodig had. Kon dus goed herstellen.
Hallo,
Kan iedereen hier goed tegen (z'n eigen) rommel?
Ik ben zelf chaotisch maar kan absoluut niet tegen ongeorganiseerde bende in m'n eigen huis!!.. Ervaar ik dan als teveel prikkels ofzo.. Teveel waar ik 'iets mee moet'
Herkenbaar?
En welke medicatie heeft goede ervaringen bij add type met depressieve neiging en snel geprikkeld zijn?
Groetjes!!
Ik herken dat wel, maar heb ook geleerd dat het bij mij niet werkt als ik als doelstelling bepaal dat alles netjes moet zijn. Dan heb ik zelfs in principe tijd genoeg om het hele huis te poetsen maar omdat het teveel ineens is blokkeer ik dan. Je kunt beter met jezelf afspreken dat je nu alleen de keuken opruimt. De rest niet. Het gekke is dat ik dan na het opruimen van de keuken ook ineens een netter woonkamer heb want ruim dan gaandeweg ook wat rommel daar op. Maar als ik alles ineens wil dan zit ik ineens in een grotere rotzooi dan ervoor omdat ik alles tegelijk wil en dan een kast binnenste buiten keer...
Hier methylfenidaat ook (ritalin). Ben helaas ook geneigd tot depressieve buien. Ben paar jaar terug ook echt paar maanden depressief geweest en kreeg toen toch maar lexapro voorgeschreven naast de methylfenidaat toen rust nemen (ziektewet) enz niet werkte. De depressie ontstond namelijk duidelijk na een paar heftige gebeurtenissen in mijn leven. Misschien was dat ook mijn geluk, gek genoeg: niemand vond het vreemd dat ik even flink 'onderuit' ging. Niemand die vond dat ik me aanstelde, of dat ik gewoon een schop onder de kon nodig had. Kon dus goed herstellen.
Broeva!!! Haro!!!
maandag 29 juni 2015 om 09:46
quote:labellei schreef op 28 juni 2015 @ 17:29:
Ik ben ook best overgevoelig voor geluid. Harde muziek vind ik verschrikkelijk. Ik word al "raar" als ik een auto voorbij hoor komen met keiharde muziek en vooral als er zo'n harde beat in zit (gebonk).
Verder vind ik harde muziek ook lastig als ik met mensen moet praten. Daarom vond ik vroeger uitgaan ook niet leuk. Ik kon echt niemand verstaan. Hoe ik mijn best ook deed.
Oh ja en de kermis is voor mij Een Grote Nachtmerrie.
Hier ook...
En dan heb ik de pech dat de woning waar ik in woon zo gehorig is dat als de buren hun wekelijkse affectie naar elkaar toe vertonen ik eerste rang zit mee te luisteren. Kan dan echt niet meer slapen...
Ik ben ook best overgevoelig voor geluid. Harde muziek vind ik verschrikkelijk. Ik word al "raar" als ik een auto voorbij hoor komen met keiharde muziek en vooral als er zo'n harde beat in zit (gebonk).
Verder vind ik harde muziek ook lastig als ik met mensen moet praten. Daarom vond ik vroeger uitgaan ook niet leuk. Ik kon echt niemand verstaan. Hoe ik mijn best ook deed.
Oh ja en de kermis is voor mij Een Grote Nachtmerrie.
Hier ook...
En dan heb ik de pech dat de woning waar ik in woon zo gehorig is dat als de buren hun wekelijkse affectie naar elkaar toe vertonen ik eerste rang zit mee te luisteren. Kan dan echt niet meer slapen...
dinsdag 30 juni 2015 om 11:09
Vanmiddag een sollicitatiegesprek en nou loop ik al sinds ik dat hoorde het gesprek in mijn hoofd te voeren...
Ik heb dat met zo een beetje met ieder "belangrijk" gesprek... Wordt er eerlijk gezegd een beetje moe van....
Ik heb dat met zo een beetje met ieder "belangrijk" gesprek... Wordt er eerlijk gezegd een beetje moe van....
anoniem_193842 wijzigde dit bericht op 30-06-2015 11:11
Reden: een smiley is genoeg
Reden: een smiley is genoeg
% gewijzigd
dinsdag 30 juni 2015 om 14:25
quote:bevertje_68 schreef op 30 juni 2015 @ 11:09:
Vanmiddag een sollicitatiegesprek en nou loop ik al sinds ik dat hoorde het gesprek in mijn hoofd te voeren...
Ik heb dat met zo een beetje met ieder "belangrijk" gesprek... Wordt er eerlijk gezegd een beetje moe van.... Haha, dat doe ik ook altijd. Maar dat vind ik wel fijn, eigenlijk. Alles op een rijtje zetten in mijn hoofd.
Vanmiddag een sollicitatiegesprek en nou loop ik al sinds ik dat hoorde het gesprek in mijn hoofd te voeren...
Ik heb dat met zo een beetje met ieder "belangrijk" gesprek... Wordt er eerlijk gezegd een beetje moe van.... Haha, dat doe ik ook altijd. Maar dat vind ik wel fijn, eigenlijk. Alles op een rijtje zetten in mijn hoofd.