Psyche
alle pijlers
Borderline Nieuw Topic
zondag 15 maart 2009 om 23:44
Het oude topic over Borderline heeft mij behoorlijk aan het denken gezet.
ik vind het erg jammer dat er veel vooroordelen bestaan over BPS, dit maakt me ook onzeker. ik krijg het gevoel dat ik als persoon helemaal niet meer besta, maar men alleen maar Borderline ziet.
Dat ik bang ben om uberhaupt nog boos te reageren, want nee dit is mijn Borderline *zucht*
en dat het lijkt alsof er niks kán veranderen, oftewel eens een Borderliner, altijd een Borderliner. ik krijg voor mijn gevoel geen eerlijke kans.
ik vind het erg jammer dat er veel vooroordelen bestaan over BPS, dit maakt me ook onzeker. ik krijg het gevoel dat ik als persoon helemaal niet meer besta, maar men alleen maar Borderline ziet.
Dat ik bang ben om uberhaupt nog boos te reageren, want nee dit is mijn Borderline *zucht*
en dat het lijkt alsof er niks kán veranderen, oftewel eens een Borderliner, altijd een Borderliner. ik krijg voor mijn gevoel geen eerlijke kans.
maandag 20 april 2009 om 11:27
quote:suuz1981 schreef op 19 april 2009 @ 23:12:
ik wil toch nog reageren op het feit dat een therapeut die vertelt wat je zelf eigenlijk wel weet niet helpend zou kunnen zijn. Hetgene wat namelijk helpend is voor mensen met borderline problematiek is voor het grootste deel de relatie met de hulpverlener (hechting, veiligheid, bestaansrecht; wij noemen het limited reparenting). De theoretische kaders zijn van veel minder belang. Dus het maakt niet zoveel uit dat je dan weet wat de therapeut zal zeggen, het gaat om het échte contact. Ik werk zelf met schematherapie en mijn eigen psychologe werkt ook met schematherapie, dus we weten beide zowat evenveel. Toch is het contact enorm helpend voor mij. X suuz
Hoi Suuz,
Ik herken dit. Ik ben zelf ook hulpverlener (geweest). En toen werd ik opeens cliënt en moet je je daar aan overgeven wil je iets hebben aan therapie. Ik ben ook de domste niet dus een therapeut kan mij ook niet veel nieuws vertellen maar toch heb ik veel aan therapie. Juist die dingen die jij noemt zijn zo belangrijk: hechting, veiligheid en bestaansrecht. Dat zijn dingen die je jezelf namelijk niet kunt geven, daar heb je een ander voor nodig. Maar dat moet je wel kunnen en durven toelaten. Je moet dan niet gaan denken: 'jij kan mij niets vertellen want ik weet alles al'. Ik heb echt moeten leren dat mijn 'kind-kant', het kwetsbare deel van mijzelf er ook mag zijn en dat ik dat ook aan mijn therapeut mag laten zien. En dat ik niet altijd sterk en volwassen hoef te zijn en niet altijd een masker op hoef te hebben. Maar daarvoor moet je wel 'door je knieën'. Maar het is echt helend als je merkt dat als je je kwetsbare kant laat zien (en dat is heel eng want vroeger is daar altijd misbruik van gemaakt) dat de therapeut daar dan heel zorgvuldig mee omgaat. Je krijgt respect en aandacht ipv de veroordeling en straf die ik gewend was. Het is logisch als je zo vaak je hoofd gestoten hebt dat je dat kwetsbare deel niet meer laat zien maar het is zo de moeite waard omdat in therapie wel te doen. Ik volg ook de schemagerichte therapie en het is de eerste therapie waarbij ik het gevoel heb dat ik echt begrepen word en die echt helpt. Ik heb echt al veel therapieën gehad: van CGT tot Linehan, van deeltijd tot drie kwartier kletsen met een psychiater. Maar de schemagerichte therapie is echt het zinvolste geweest.
ik wil toch nog reageren op het feit dat een therapeut die vertelt wat je zelf eigenlijk wel weet niet helpend zou kunnen zijn. Hetgene wat namelijk helpend is voor mensen met borderline problematiek is voor het grootste deel de relatie met de hulpverlener (hechting, veiligheid, bestaansrecht; wij noemen het limited reparenting). De theoretische kaders zijn van veel minder belang. Dus het maakt niet zoveel uit dat je dan weet wat de therapeut zal zeggen, het gaat om het échte contact. Ik werk zelf met schematherapie en mijn eigen psychologe werkt ook met schematherapie, dus we weten beide zowat evenveel. Toch is het contact enorm helpend voor mij. X suuz
Hoi Suuz,
Ik herken dit. Ik ben zelf ook hulpverlener (geweest). En toen werd ik opeens cliënt en moet je je daar aan overgeven wil je iets hebben aan therapie. Ik ben ook de domste niet dus een therapeut kan mij ook niet veel nieuws vertellen maar toch heb ik veel aan therapie. Juist die dingen die jij noemt zijn zo belangrijk: hechting, veiligheid en bestaansrecht. Dat zijn dingen die je jezelf namelijk niet kunt geven, daar heb je een ander voor nodig. Maar dat moet je wel kunnen en durven toelaten. Je moet dan niet gaan denken: 'jij kan mij niets vertellen want ik weet alles al'. Ik heb echt moeten leren dat mijn 'kind-kant', het kwetsbare deel van mijzelf er ook mag zijn en dat ik dat ook aan mijn therapeut mag laten zien. En dat ik niet altijd sterk en volwassen hoef te zijn en niet altijd een masker op hoef te hebben. Maar daarvoor moet je wel 'door je knieën'. Maar het is echt helend als je merkt dat als je je kwetsbare kant laat zien (en dat is heel eng want vroeger is daar altijd misbruik van gemaakt) dat de therapeut daar dan heel zorgvuldig mee omgaat. Je krijgt respect en aandacht ipv de veroordeling en straf die ik gewend was. Het is logisch als je zo vaak je hoofd gestoten hebt dat je dat kwetsbare deel niet meer laat zien maar het is zo de moeite waard omdat in therapie wel te doen. Ik volg ook de schemagerichte therapie en het is de eerste therapie waarbij ik het gevoel heb dat ik echt begrepen word en die echt helpt. Ik heb echt al veel therapieën gehad: van CGT tot Linehan, van deeltijd tot drie kwartier kletsen met een psychiater. Maar de schemagerichte therapie is echt het zinvolste geweest.
dinsdag 12 mei 2009 om 21:58
Ik weet sinds 10 jaar dat ik borderline heb. In die tijd is er veel gebeurd, ups en downs, maar de laatste tijd gaat het erg goed. Maar soms, ineens heb je weer zo'n heftige uitschieter. Dan voel ik de agressie of frustratie als een speer door me heen schieten, maar kan er nu beter mee omgaan. Medicatie slik ik ook, kom ik ook niet meer van af, maar ik tel de laatste tijd steeds meer mijn zegeningen en ik kan zeggen dat het leven nog niet zo slecht is momenteel. Er zullen wel eens mindere tijden komen, maar zolang het zo gaat als nu, teken ik ervoor.
maandag 7 september 2009 om 13:53
maandag 7 september 2009 om 17:15
Hoi Karin,
Jij hebt vast ook dat je bij een aantal mensen wel begrip vindt, maar ook bij een aantal zeer zeker niet.
Het makkelijkste zou zijn dat je die personen dan links laat liggen, maar helaas gaat dat in de praktijk niet altijd zo.
Ik probeer me maar zo neutraal mogelijk op te stellen, als ik eenmaal weet dat ik geen begrip krijg, dan vertel ik ook niets meer. Ik hoop dat je hier op het forum je ei wel een beetje kwijt kan.
Groetjes
Tazzy
Jij hebt vast ook dat je bij een aantal mensen wel begrip vindt, maar ook bij een aantal zeer zeker niet.
Het makkelijkste zou zijn dat je die personen dan links laat liggen, maar helaas gaat dat in de praktijk niet altijd zo.
Ik probeer me maar zo neutraal mogelijk op te stellen, als ik eenmaal weet dat ik geen begrip krijg, dan vertel ik ook niets meer. Ik hoop dat je hier op het forum je ei wel een beetje kwijt kan.
Groetjes
Tazzy
zondag 13 september 2009 om 19:05
Hallo,
Ik kom even inbreken hier. Ik heb namelijk, nog niet zo lang, een relatie met iemand en ik heb het vermoeden dat hij Borderline heeft. Ik ken hem natuurlijk niet zo goed, maar kan wel het een en ander vertellen. Ouders zijn in de puberteit gescheiden sindsdien moeder nooit meer gezien. Woont bij zn vader. Het is 1 grote zwijnenstal daar in huis.
Vanaf dag 1 dat we elkaar ontmoet hebben droeg hij mij op handen. Hij zei dat ie verliefd was, mij om zich heen wilde, mij miste, en zelfs na 1 week zei hij al dat hij van mij houdt. Toen na circa 1,5 week iets gebeurde waarvan ik aan hem aangaf dat ik dat niet zo leuk vond (en ook echt op deze manier) flipte hij de pan uit. Hij was er klaar mee en ik kon oprotten. Volgende dag deed ie alsof er niets aan de hand was. Ik was weer zijn liefje.
Verder weet ik dat hij vaak conflicten op zn werk heeft omdat hij gelijk wil hebben, hij kan makelijk een hele dag niets eten maar snaait ook als een gek. Bunkerd aardig wat snoep en snaaiwerk weg. Kan niet stil zitten. En ik ben er sinds kort achter gekomen dat ie ook af en toe drugs gebruikt. Ook toen ik daar op zei dat als ie dat blijft gebruiken ik weg ben flipte hij volledig. Dan moesten we elkaar maar niet meer zien en het kwam allemaal door mij omdat ik niet wilde dat hij langs kwam etc. Als we samen zijn is hij superlief, maar zeg ik hem dat ik iets niet leuk van hem vind dan draait hij het volledig om. Ligt het aan mij en moet ik maar weg wezen. De dag erna kan hij weer zeggen dat ie verschrikkelijk veel van mij houdt.
Het doet mij allemaal nogal aan borderline denken.... en ik weet niet of ik daar wel een relatie mee kan opbouwen.
Wat is jullie mening?
Ik kom even inbreken hier. Ik heb namelijk, nog niet zo lang, een relatie met iemand en ik heb het vermoeden dat hij Borderline heeft. Ik ken hem natuurlijk niet zo goed, maar kan wel het een en ander vertellen. Ouders zijn in de puberteit gescheiden sindsdien moeder nooit meer gezien. Woont bij zn vader. Het is 1 grote zwijnenstal daar in huis.
Vanaf dag 1 dat we elkaar ontmoet hebben droeg hij mij op handen. Hij zei dat ie verliefd was, mij om zich heen wilde, mij miste, en zelfs na 1 week zei hij al dat hij van mij houdt. Toen na circa 1,5 week iets gebeurde waarvan ik aan hem aangaf dat ik dat niet zo leuk vond (en ook echt op deze manier) flipte hij de pan uit. Hij was er klaar mee en ik kon oprotten. Volgende dag deed ie alsof er niets aan de hand was. Ik was weer zijn liefje.
Verder weet ik dat hij vaak conflicten op zn werk heeft omdat hij gelijk wil hebben, hij kan makelijk een hele dag niets eten maar snaait ook als een gek. Bunkerd aardig wat snoep en snaaiwerk weg. Kan niet stil zitten. En ik ben er sinds kort achter gekomen dat ie ook af en toe drugs gebruikt. Ook toen ik daar op zei dat als ie dat blijft gebruiken ik weg ben flipte hij volledig. Dan moesten we elkaar maar niet meer zien en het kwam allemaal door mij omdat ik niet wilde dat hij langs kwam etc. Als we samen zijn is hij superlief, maar zeg ik hem dat ik iets niet leuk van hem vind dan draait hij het volledig om. Ligt het aan mij en moet ik maar weg wezen. De dag erna kan hij weer zeggen dat ie verschrikkelijk veel van mij houdt.
Het doet mij allemaal nogal aan borderline denken.... en ik weet niet of ik daar wel een relatie mee kan opbouwen.
Wat is jullie mening?
dinsdag 15 september 2009 om 18:02
hallo, ik ben Beetjegek en die nick heb ik gekozen omdat ik BPS heb , en dus een beetje gek ben...ik heb DGT therapie gehad en slik haldol om een beetje stabiel in mijn stemmingen te blijven, eigenlijk gaat het wel al een hele tijd goed met me, misschien kom ik eroverheen! zou me heerlijk lijken, het is nl echt zwaar om BPS te hebben.
naja .. bij deze , ik lees mee..
naja .. bij deze , ik lees mee..
dinsdag 15 september 2009 om 21:28
quote:blijfgewoonbianca schreef op 14 september 2009 @ 19:33:
[...]
Dat dit geen leuke relatie is en als je zo al moet beginnen....Precies. Je moet het niet interessanter maken dan het is. Iemand met een rotkarakter is niet leuk en geen projectje om te willen redden. BPS of niet, is eigenlijk niet eens zo relevant.
[...]
Dat dit geen leuke relatie is en als je zo al moet beginnen....Precies. Je moet het niet interessanter maken dan het is. Iemand met een rotkarakter is niet leuk en geen projectje om te willen redden. BPS of niet, is eigenlijk niet eens zo relevant.
donderdag 24 september 2009 om 09:17
Dag allen,
Jarenlang gedacht dat ik gewoon 'moeilijk' was om een relatie mee te hebben en dat er wel iets mis moest zijn in mijn hoofd omdat ik steeds zo snel onredelijk boos kan worden op vriendjes, terwijl ik een half uur later weer poeslief ben... En ik had er alleen als ik een relatie heb, want als ik single ben, heb ik nergens last van. Steeds heb ik het gevoel gehad dat het me overkwam, omdat ik het echt zelf niet wil, maar niet weet wat ik eraan moet doen. Totdat een vriendin zei dat ik misschien wel Borderline heb.
Informatie op het internet op gaan zoeken en toch wel geschrokken, omdat ik zoveel symptomen herken: stemmingswisselingen, gevoelens niet onder controle, zwart-wit denken, het gevoel 'leeg' te zijn, dwangmatige handelingen, perfectionistisch... Ergens wel schrikken, maar aan de andere kant is het ook wel prettig dat ik weet dat ik er niks aan kan doen en dat ik zeker niet de enige ben die er last van heeft.
Ik heb meteen contact opgenomen met een psycholoog, maar helaas is er een wachttijd van 2 maanden. Andere psychologen gebeld, maar steeds die lange wachttijd... Nou ja, dat moet dan maar.
Ik heb een schat van een vriend, die ik absoluut niet kwijt wil (tot dusver heb ik alle andere vriendjes 'weggejaagd' zoals ik het maar noem). Ik heb hem dus ook verteld wat ik gevonden heb en hij is blij dat ik hulp ga zoeken. Maar heeft het er zelf ook moeilijk mee, natuurlijk.
Weet iemand wat ik er nog meer aan zou kunnen doen, iets van zelfhulpboeken of zo?
Bedankt voor het meedenken en meelezen.
Groetjes, Marianne
Jarenlang gedacht dat ik gewoon 'moeilijk' was om een relatie mee te hebben en dat er wel iets mis moest zijn in mijn hoofd omdat ik steeds zo snel onredelijk boos kan worden op vriendjes, terwijl ik een half uur later weer poeslief ben... En ik had er alleen als ik een relatie heb, want als ik single ben, heb ik nergens last van. Steeds heb ik het gevoel gehad dat het me overkwam, omdat ik het echt zelf niet wil, maar niet weet wat ik eraan moet doen. Totdat een vriendin zei dat ik misschien wel Borderline heb.
Informatie op het internet op gaan zoeken en toch wel geschrokken, omdat ik zoveel symptomen herken: stemmingswisselingen, gevoelens niet onder controle, zwart-wit denken, het gevoel 'leeg' te zijn, dwangmatige handelingen, perfectionistisch... Ergens wel schrikken, maar aan de andere kant is het ook wel prettig dat ik weet dat ik er niks aan kan doen en dat ik zeker niet de enige ben die er last van heeft.
Ik heb meteen contact opgenomen met een psycholoog, maar helaas is er een wachttijd van 2 maanden. Andere psychologen gebeld, maar steeds die lange wachttijd... Nou ja, dat moet dan maar.
Ik heb een schat van een vriend, die ik absoluut niet kwijt wil (tot dusver heb ik alle andere vriendjes 'weggejaagd' zoals ik het maar noem). Ik heb hem dus ook verteld wat ik gevonden heb en hij is blij dat ik hulp ga zoeken. Maar heeft het er zelf ook moeilijk mee, natuurlijk.
Weet iemand wat ik er nog meer aan zou kunnen doen, iets van zelfhulpboeken of zo?
Bedankt voor het meedenken en meelezen.
Groetjes, Marianne
donderdag 24 september 2009 om 19:55
quote:Heyjij schreef op 13 september 2009 @ 19:05:
Hallo,
Ik kom even inbreken hier. Ik heb namelijk, nog niet zo lang, een relatie met iemand en ik heb het vermoeden dat hij Borderline heeft. Ik ken hem natuurlijk niet zo goed, maar kan wel het een en ander vertellen. Ouders zijn in de puberteit gescheiden sindsdien moeder nooit meer gezien. Woont bij zn vader. Het is 1 grote zwijnenstal daar in huis.
Vanaf dag 1 dat we elkaar ontmoet hebben droeg hij mij op handen. Hij zei dat ie verliefd was, mij om zich heen wilde, mij miste, en zelfs na 1 week zei hij al dat hij van mij houdt. Toen na circa 1,5 week iets gebeurde waarvan ik aan hem aangaf dat ik dat niet zo leuk vond (en ook echt op deze manier) flipte hij de pan uit. Hij was er klaar mee en ik kon oprotten. Volgende dag deed ie alsof er niets aan de hand was. Ik was weer zijn liefje.
Verder weet ik dat hij vaak conflicten op zn werk heeft omdat hij gelijk wil hebben, hij kan makelijk een hele dag niets eten maar snaait ook als een gek. Bunkerd aardig wat snoep en snaaiwerk weg. Kan niet stil zitten. En ik ben er sinds kort achter gekomen dat ie ook af en toe drugs gebruikt. Ook toen ik daar op zei dat als ie dat blijft gebruiken ik weg ben flipte hij volledig. Dan moesten we elkaar maar niet meer zien en het kwam allemaal door mij omdat ik niet wilde dat hij langs kwam etc. Als we samen zijn is hij superlief, maar zeg ik hem dat ik iets niet leuk van hem vind dan draait hij het volledig om. Ligt het aan mij en moet ik maar weg wezen. De dag erna kan hij weer zeggen dat ie verschrikkelijk veel van mij houdt.
Het doet mij allemaal nogal aan borderline denken.... en ik weet niet of ik daar wel een relatie mee kan opbouwen.
Wat is jullie mening?
Ik lees net dat het uit is, maar wilde toch wat zeggen. Je moet uitkijken om iemand zomaar te bestempelen met een psychiatrisch ziektenbeeld. Om dit vast te stellen gaan er eerst gesprekken bij een psychiater aan voor af. Dat kan niet zomaar uit de losse pols.
Ik denk eerder dat je ex raar gedrag vertoonde door de drugs. Daar kun je ook woedeuitbarstingen van krijgen. En het snoepen kan komen door blowen. Zo zie je maar dat iedereen zijn eigen analyse op iemand kan loslaten.
Hallo,
Ik kom even inbreken hier. Ik heb namelijk, nog niet zo lang, een relatie met iemand en ik heb het vermoeden dat hij Borderline heeft. Ik ken hem natuurlijk niet zo goed, maar kan wel het een en ander vertellen. Ouders zijn in de puberteit gescheiden sindsdien moeder nooit meer gezien. Woont bij zn vader. Het is 1 grote zwijnenstal daar in huis.
Vanaf dag 1 dat we elkaar ontmoet hebben droeg hij mij op handen. Hij zei dat ie verliefd was, mij om zich heen wilde, mij miste, en zelfs na 1 week zei hij al dat hij van mij houdt. Toen na circa 1,5 week iets gebeurde waarvan ik aan hem aangaf dat ik dat niet zo leuk vond (en ook echt op deze manier) flipte hij de pan uit. Hij was er klaar mee en ik kon oprotten. Volgende dag deed ie alsof er niets aan de hand was. Ik was weer zijn liefje.
Verder weet ik dat hij vaak conflicten op zn werk heeft omdat hij gelijk wil hebben, hij kan makelijk een hele dag niets eten maar snaait ook als een gek. Bunkerd aardig wat snoep en snaaiwerk weg. Kan niet stil zitten. En ik ben er sinds kort achter gekomen dat ie ook af en toe drugs gebruikt. Ook toen ik daar op zei dat als ie dat blijft gebruiken ik weg ben flipte hij volledig. Dan moesten we elkaar maar niet meer zien en het kwam allemaal door mij omdat ik niet wilde dat hij langs kwam etc. Als we samen zijn is hij superlief, maar zeg ik hem dat ik iets niet leuk van hem vind dan draait hij het volledig om. Ligt het aan mij en moet ik maar weg wezen. De dag erna kan hij weer zeggen dat ie verschrikkelijk veel van mij houdt.
Het doet mij allemaal nogal aan borderline denken.... en ik weet niet of ik daar wel een relatie mee kan opbouwen.
Wat is jullie mening?
Ik lees net dat het uit is, maar wilde toch wat zeggen. Je moet uitkijken om iemand zomaar te bestempelen met een psychiatrisch ziektenbeeld. Om dit vast te stellen gaan er eerst gesprekken bij een psychiater aan voor af. Dat kan niet zomaar uit de losse pols.
Ik denk eerder dat je ex raar gedrag vertoonde door de drugs. Daar kun je ook woedeuitbarstingen van krijgen. En het snoepen kan komen door blowen. Zo zie je maar dat iedereen zijn eigen analyse op iemand kan loslaten.
vrijdag 30 oktober 2015 om 06:56
Hallo Dames, dit is nog een oud topic maar kon geen nieuwe vinden over dit onderwerpe.
Vorige week is bij mij borderline geconstateert. Ik vind t lastig om ermee om te gaan en de enige tegen wie ik t durfde te vertellen zei meteen dat ik er niet achter moest verschuilen..
Ik ben nu aan t daten met een man die er leuk uitziet maar die op de derde date al over mn hele lichaam zat, terwijl ik vantevoren had gezegd t rustig aan te willen doen omdat ik niet wil dat een man alleen daarvoor bij mij is.
Uiteindelijk buiten zoenen dan ook niks gebeurd..hij kan niet zoenen en hij maakt grapjes/opmerkingen zoals mij napraten met een hoge meisjes stem...
Soms appt hij regelmatig andere dagen niks.
Ik vind dat hij vooral zichzelf in beeld heeft. Dit weekend wil hij graag met mij opstap en neemt ook wat vrienden mee. Daar zit ik nu eigelijk nog niet op te wachten (wat te vroeg)maar vind t wel leuk dat hij me mee vroeg.
Hij zei dat hij een serieuze relatie zoekt en gaf aan dat t leek alsof ik hem niet vertrouwde.
Stiekem doe ik dat ook niet. Nu vraag ik me af, heb ik hierin gelijk of komt t door mn negatieve ervaringen en borderline dat ik zo denk?
Is t normaal dat een man op de derde date behoorlijk handtastelijk is?
Eerste 2dates heeft hij zich netjes gedragen.
Qua verstand vind ik hem niet leuk maar het gekke is qua gevoel wil ik met hem blijven afspreken...het geeft me zoveel onrust. Slecht slapen en minder eetlust. Ben zo bang dat hij niks meer laat horen
Vorige week is bij mij borderline geconstateert. Ik vind t lastig om ermee om te gaan en de enige tegen wie ik t durfde te vertellen zei meteen dat ik er niet achter moest verschuilen..
Ik ben nu aan t daten met een man die er leuk uitziet maar die op de derde date al over mn hele lichaam zat, terwijl ik vantevoren had gezegd t rustig aan te willen doen omdat ik niet wil dat een man alleen daarvoor bij mij is.
Uiteindelijk buiten zoenen dan ook niks gebeurd..hij kan niet zoenen en hij maakt grapjes/opmerkingen zoals mij napraten met een hoge meisjes stem...
Soms appt hij regelmatig andere dagen niks.
Ik vind dat hij vooral zichzelf in beeld heeft. Dit weekend wil hij graag met mij opstap en neemt ook wat vrienden mee. Daar zit ik nu eigelijk nog niet op te wachten (wat te vroeg)maar vind t wel leuk dat hij me mee vroeg.
Hij zei dat hij een serieuze relatie zoekt en gaf aan dat t leek alsof ik hem niet vertrouwde.
Stiekem doe ik dat ook niet. Nu vraag ik me af, heb ik hierin gelijk of komt t door mn negatieve ervaringen en borderline dat ik zo denk?
Is t normaal dat een man op de derde date behoorlijk handtastelijk is?
Eerste 2dates heeft hij zich netjes gedragen.
Qua verstand vind ik hem niet leuk maar het gekke is qua gevoel wil ik met hem blijven afspreken...het geeft me zoveel onrust. Slecht slapen en minder eetlust. Ben zo bang dat hij niks meer laat horen
