Kinderen
alle pijlers
Horror bevallingen
zondag 14 februari 2016 om 09:32
Plaats dit in kinderen omdat die doelgroep allemaal kinderen heeft waarschijnlijk. Als je zwanger bent kan je dit daarom ook beter niet lezen!!
Afgelopen jaar ben ik bevallen en ik merk dat ik er nog vaak aan terug denk. Voor mijn gevoel is het toch traumatisch geweest en hopelijk helpt het een beetje om van me af te schrijven. Daarnaast denk ik dat het me helpt om te lezen dat het bij meer mensen echt niet zo makkelijk is geweest en hopelijk hebben we dan een beetje steun aan elkaar.
Kortom, post hier je horror bevalling!
Afgelopen jaar ben ik bevallen en ik merk dat ik er nog vaak aan terug denk. Voor mijn gevoel is het toch traumatisch geweest en hopelijk helpt het een beetje om van me af te schrijven. Daarnaast denk ik dat het me helpt om te lezen dat het bij meer mensen echt niet zo makkelijk is geweest en hopelijk hebben we dan een beetje steun aan elkaar.
Kortom, post hier je horror bevalling!
zondag 14 februari 2016 om 11:10
Ik had in mijn eigen beleving geen horrorbevalling maar mijn man denkt daar héél anders over. Ik had het hellpsyndroom met als mooie afsluiter eclampsie (vergelijkbaar met een epileptische aanval). Was ik niet in het ziekenhuis geweest ....
Afijn. Ik ben zelf in coma geweest, mijn man stond ernaast. Toen ik bijkwam was het eerste wat hij zei; ´Dit doen we nooit weer´. Het is dus bij één kind gebleven.
Ingeleid, weeenstorm, infuus, aanval, placenta liet niet los, twee hechtingen (vanaf die aanval weet ik trouwens zelf niks meer hoor, dus het klinkt erger dan het voor mij was) en toen ik bijkwam lag ik in bed met infuus en katheter. Een dag of drie daarna kwam er nog een voedselvergiftiging bij, en een bloedtransfusie.
Afijn. Ik ben zelf in coma geweest, mijn man stond ernaast. Toen ik bijkwam was het eerste wat hij zei; ´Dit doen we nooit weer´. Het is dus bij één kind gebleven.
Ingeleid, weeenstorm, infuus, aanval, placenta liet niet los, twee hechtingen (vanaf die aanval weet ik trouwens zelf niks meer hoor, dus het klinkt erger dan het voor mij was) en toen ik bijkwam lag ik in bed met infuus en katheter. Een dag of drie daarna kwam er nog een voedselvergiftiging bij, en een bloedtransfusie.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
zondag 14 februari 2016 om 11:15
Schoenenfreekje, echt een bevalling waar je achteraf denkt was hij maar nooit naar huis gegaan.
Merk wel dat artsen af en toe verkeerde afwegingen maken, maar ik heb wel gemerkt dat er niets zo moeilijk is als verloskunde. Het blijven mensen met de beste intenties.
In mijn specifieke geval (had interne bloeding en was in shock) had ik wellicht beter moeten omschrijven wat er met me aan de hand was toen het nog redelijk ok ging. Soms moeten artsen echt afgaan op wat jij voelt.
Merk wel dat artsen af en toe verkeerde afwegingen maken, maar ik heb wel gemerkt dat er niets zo moeilijk is als verloskunde. Het blijven mensen met de beste intenties.
In mijn specifieke geval (had interne bloeding en was in shock) had ik wellicht beter moeten omschrijven wat er met me aan de hand was toen het nog redelijk ok ging. Soms moeten artsen echt afgaan op wat jij voelt.
zondag 14 februari 2016 om 11:19
het is gelukkig al weer 14 jaar geleden maar ik heb er lang mee rondgelopen brr de nachtmerrie van de eerste bevalling. Ambulance met sirene en zwaailichten naar het ziekenhuis, flink bloedverlies, hartje niet meer te horen, tangverlossing op een grove slachter manier. en dat voor iemand die nog nooit meer dan een verzwikte enkel had gehad :racepalm:
gelukkig was de tweede bevalling heel verschillend. binnen anderhalf uur, en we waren zelf al op ons gemakje naar het ziekenhuis gereden voor de eerste wee begon.
gelukkig was de tweede bevalling heel verschillend. binnen anderhalf uur, en we waren zelf al op ons gemakje naar het ziekenhuis gereden voor de eerste wee begon.
The past may be in tatters
But today is all that matters
But today is all that matters
zondag 14 februari 2016 om 11:19
quote:LulaJacobs schreef op 14 februari 2016 @ 11:16:
Ceylon, kan me voorstellen dat het voor je vent een drama was om te moeten meemaken. Voedselvergiftiging, van ziekenhuis eten dan neem ik aan?
Nee, van een fles appelsap. Ik zag te laat dat er onderin iets rondwervelde en toen heb ik hem wel weg laten gooien maar waarschijnlijk was ik al te laat. Je bent met andere dingen bezig he, als je net bevallen bent. Ik lag de hele tijd verliefd naar mijn dochter te staren
Helaas was ik daarna dus nog verliefder op de wc.
Ceylon, kan me voorstellen dat het voor je vent een drama was om te moeten meemaken. Voedselvergiftiging, van ziekenhuis eten dan neem ik aan?
Nee, van een fles appelsap. Ik zag te laat dat er onderin iets rondwervelde en toen heb ik hem wel weg laten gooien maar waarschijnlijk was ik al te laat. Je bent met andere dingen bezig he, als je net bevallen bent. Ik lag de hele tijd verliefd naar mijn dochter te staren
Helaas was ik daarna dus nog verliefder op de wc.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
zondag 14 februari 2016 om 11:25
De (ziekenhuis)bevalling van mijn eerste was niet echt horror, maar ook niet echt leuk. Na 15 uur weeën zat ik op 2,5 cm ontsluiting. Ik zag het echt niet meer zitten. Bij elke wee overgeven waardoor ik mijn ademhaling ook niet meer zo goed onder controle kreeg om de weeën weg te puffen. Daarna ging het gelukkig vlotter, na in totaal 18 uur is zoon geboren. Tijdens de ontsluitingsfase was er een lieve zorgzame verloskundige, maar toen het tijd was om te persen was er wisseling van de wacht en sjongejonge wat een norse troela. Ze gaf me het gevoel dat ik alles verkeerd deed, dat vond ik echt naar. Hele tijd zo hoofdschuddend kijken, "Pers naar BENEDEN, nee echt, pers naar BENEDEN". Echt ik perste uit alle macht (en ook naar beneden, ik was niet van plan kind er door mijn neusgaten uit te duwen...). En waarom? Na twintig minuten persen is zoon geboren, dus zo vreselijk verkeerd kan ik toch niet geperst hebben?
Daarna prepareerde ze me voor de hechtingen dus ik lag poedelnaakt met mijn benen in de beugels toen ze werd weggeroepen voor een spoedgeval. Ik had het zoooo koud. Geen dekentje te bekennen. Ik voelde me zo naakt, lag daar maar te bloeden zonder kraamverbandje of wat dan ook. Zoon en man waren weg (zoon had in vruchtwater gepoept dus meteen weggereden voor onderzoek). Anderhalf uur heeft het geduurd voor ze terugkwam. Al die tijd is niemand komen kijken. Ik heb tranen met tuiten gehuild. Ik wilde het zo graag warm hebben, en ik wilde mijn kindje zo graag bij me. Tijdens het hechten zei ze geen woord tegen mij. Af en toe snauwde ze een 'Nog acht hechtingen nummer zoveel' naar de verpleegkundige die over de gang liep. En al die tijd lag ik te huilen. Het hechten duurde een eeuwigheid (voor mijn gevoel). Na het hechten liep ze zo weg. Geen woord verder.
Nu zwanger van de tweede; ik hoop dit keer een gezelliger verloskunige te treffen...
Daarna prepareerde ze me voor de hechtingen dus ik lag poedelnaakt met mijn benen in de beugels toen ze werd weggeroepen voor een spoedgeval. Ik had het zoooo koud. Geen dekentje te bekennen. Ik voelde me zo naakt, lag daar maar te bloeden zonder kraamverbandje of wat dan ook. Zoon en man waren weg (zoon had in vruchtwater gepoept dus meteen weggereden voor onderzoek). Anderhalf uur heeft het geduurd voor ze terugkwam. Al die tijd is niemand komen kijken. Ik heb tranen met tuiten gehuild. Ik wilde het zo graag warm hebben, en ik wilde mijn kindje zo graag bij me. Tijdens het hechten zei ze geen woord tegen mij. Af en toe snauwde ze een 'Nog acht hechtingen nummer zoveel' naar de verpleegkundige die over de gang liep. En al die tijd lag ik te huilen. Het hechten duurde een eeuwigheid (voor mijn gevoel). Na het hechten liep ze zo weg. Geen woord verder.
Nu zwanger van de tweede; ik hoop dit keer een gezelliger verloskunige te treffen...
zondag 14 februari 2016 om 11:32
quote:appeltjesgroen schreef op 14 februari 2016 @ 11:25:
De (ziekenhuis)bevalling van mijn eerste was niet echt horror, maar ook niet echt leuk. Na 15 uur weeën zat ik op 2,5 cm ontsluiting. Ik zag het echt niet meer zitten. Bij elke wee overgeven waardoor ik mijn ademhaling ook niet meer zo goed onder controle kreeg om de weeën weg te puffen. Daarna ging het gelukkig vlotter, na in totaal 18 uur is zoon geboren. Tijdens de ontsluitingsfase was er een lieve zorgzame verloskundige, maar toen het tijd was om te persen was er wisseling van de wacht en sjongejonge wat een norse troela. Ze gaf me het gevoel dat ik alles verkeerd deed, dat vond ik echt naar. Hele tijd zo hoofdschuddend kijken, "Pers naar BENEDEN, nee echt, pers naar BENEDEN". Echt ik perste uit alle macht (en ook naar beneden, ik was niet van plan kind er door mijn neusgaten uit te duwen...). En waarom? Na twintig minuten persen is zoon geboren, dus zo vreselijk verkeerd kan ik toch niet geperst hebben?
Daarna prepareerde ze me voor de hechtingen dus ik lag poedelnaakt met mijn benen in de beugels toen ze werd weggeroepen voor een spoedgeval. Ik had het zoooo koud. Geen dekentje te bekennen. Ik voelde me zo naakt, lag daar maar te bloeden zonder kraamverbandje of wat dan ook. Zoon en man waren weg (zoon had in vruchtwater gepoept dus meteen weggereden voor onderzoek). Anderhalf uur heeft het geduurd voor ze terugkwam. Al die tijd is niemand komen kijken. Ik heb tranen met tuiten gehuild. Ik wilde het zo graag warm hebben, en ik wilde mijn kindje zo graag bij me. Tijdens het hechten zei ze geen woord tegen mij. Af en toe snauwde ze een 'Nog acht hechtingen nummer zoveel' naar de verpleegkundige die over de gang liep. En al die tijd lag ik te huilen. Het hechten duurde een eeuwigheid (voor mijn gevoel). Na het hechten liep ze zo weg. Geen woord verder.
Nu zwanger van de tweede; ik hoop dit keer een gezelliger verloskunige te treffen...Ik zou een klacht indienen. Echt niet normaal.
De (ziekenhuis)bevalling van mijn eerste was niet echt horror, maar ook niet echt leuk. Na 15 uur weeën zat ik op 2,5 cm ontsluiting. Ik zag het echt niet meer zitten. Bij elke wee overgeven waardoor ik mijn ademhaling ook niet meer zo goed onder controle kreeg om de weeën weg te puffen. Daarna ging het gelukkig vlotter, na in totaal 18 uur is zoon geboren. Tijdens de ontsluitingsfase was er een lieve zorgzame verloskundige, maar toen het tijd was om te persen was er wisseling van de wacht en sjongejonge wat een norse troela. Ze gaf me het gevoel dat ik alles verkeerd deed, dat vond ik echt naar. Hele tijd zo hoofdschuddend kijken, "Pers naar BENEDEN, nee echt, pers naar BENEDEN". Echt ik perste uit alle macht (en ook naar beneden, ik was niet van plan kind er door mijn neusgaten uit te duwen...). En waarom? Na twintig minuten persen is zoon geboren, dus zo vreselijk verkeerd kan ik toch niet geperst hebben?
Daarna prepareerde ze me voor de hechtingen dus ik lag poedelnaakt met mijn benen in de beugels toen ze werd weggeroepen voor een spoedgeval. Ik had het zoooo koud. Geen dekentje te bekennen. Ik voelde me zo naakt, lag daar maar te bloeden zonder kraamverbandje of wat dan ook. Zoon en man waren weg (zoon had in vruchtwater gepoept dus meteen weggereden voor onderzoek). Anderhalf uur heeft het geduurd voor ze terugkwam. Al die tijd is niemand komen kijken. Ik heb tranen met tuiten gehuild. Ik wilde het zo graag warm hebben, en ik wilde mijn kindje zo graag bij me. Tijdens het hechten zei ze geen woord tegen mij. Af en toe snauwde ze een 'Nog acht hechtingen nummer zoveel' naar de verpleegkundige die over de gang liep. En al die tijd lag ik te huilen. Het hechten duurde een eeuwigheid (voor mijn gevoel). Na het hechten liep ze zo weg. Geen woord verder.
Nu zwanger van de tweede; ik hoop dit keer een gezelliger verloskunige te treffen...Ik zou een klacht indienen. Echt niet normaal.
zondag 14 februari 2016 om 11:37
Totaal off-topic, maar ik zou bijna denken dat Appeltjesgroen in Sittard is bevallen. Mijn opa ligt er en ze hebben het gepresteerd om hem drie dagen lang niets te eten te brengen en een kennis lag er met gebroken heup. Bed stond aan de linkerkant van de kamer, het bedieningspaneel voor licht, tv, verwarming enzovoorts bevindt zich rechts. Prachtig ziekenhuis, maar je wilt er niet terechtkomen.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
zondag 14 februari 2016 om 11:42
quote:Het-groepje schreef op 14 februari 2016 @ 11:32:
Appeltjesgroen wat een hufters. Niet normaal. Heb je wel nog geklaagd?
Nee, geen klacht ofzo ingediend. Wel een paar uur later bij een verpleegkundige voorzichtig gevraagd of dit standaard was. Toen hoorde ik dat er tijdens mijn bevalling in de kamer naast mij een mevrouw met 32 weken lag te bevallen van een tweeling, en de gynaecoloog niet te vinden was. Dus waarschijnlijk heeft de verloskundige daarom mijn bevalling wat afgeraffeld en zat ze in gedachten bij de kamer naast mij. Zal voor haar een stressige situatie geweest zijn. En ze is misschien (terecht!) hartstikke kwaad geweest dat de gyn onvindbaar was. Die boosheid voelde ik (en dacht dat het door mij kwam).
Achteraf denk ik: had dat dan gezegd. Had er een positieve draai aan gegeven en gezegd 'Hiernaast is een spoedgeval; bij jou gaat het super dus we gaan dit even héél snel doen. Je kunt het!' . Maar dat is achterafpraat. Misschien was ik wel volledig in paniek geraakt als ze verteld had dat de gyn niet oproepbaar was en dat ze onderbezet waren; je weet niet hoe je reageert op dat moment.
Ach, al die horrorscenario's met medische inslag die ik hier lees zijn vele malen erger, bij mij was er gelukkig niet serieus iets aan de hand! Maar het is gewoon jammer omdat dit volstrekt onnodig was geweest. Een beetje aardig doen kost niks. En kan zo'n groot verschil maken!
Appeltjesgroen wat een hufters. Niet normaal. Heb je wel nog geklaagd?
Nee, geen klacht ofzo ingediend. Wel een paar uur later bij een verpleegkundige voorzichtig gevraagd of dit standaard was. Toen hoorde ik dat er tijdens mijn bevalling in de kamer naast mij een mevrouw met 32 weken lag te bevallen van een tweeling, en de gynaecoloog niet te vinden was. Dus waarschijnlijk heeft de verloskundige daarom mijn bevalling wat afgeraffeld en zat ze in gedachten bij de kamer naast mij. Zal voor haar een stressige situatie geweest zijn. En ze is misschien (terecht!) hartstikke kwaad geweest dat de gyn onvindbaar was. Die boosheid voelde ik (en dacht dat het door mij kwam).
Achteraf denk ik: had dat dan gezegd. Had er een positieve draai aan gegeven en gezegd 'Hiernaast is een spoedgeval; bij jou gaat het super dus we gaan dit even héél snel doen. Je kunt het!' . Maar dat is achterafpraat. Misschien was ik wel volledig in paniek geraakt als ze verteld had dat de gyn niet oproepbaar was en dat ze onderbezet waren; je weet niet hoe je reageert op dat moment.
Ach, al die horrorscenario's met medische inslag die ik hier lees zijn vele malen erger, bij mij was er gelukkig niet serieus iets aan de hand! Maar het is gewoon jammer omdat dit volstrekt onnodig was geweest. Een beetje aardig doen kost niks. En kan zo'n groot verschil maken!
zondag 14 februari 2016 om 11:46
quote:Ceylon schreef op 14 februari 2016 @ 11:37:
Totaal off-topic, maar ik zou bijna denken dat Appeltjesgroen in Sittard is bevallen. Mijn opa ligt er en ze hebben het gepresteerd om hem drie dagen lang niets te eten te brengen en een kennis lag er met gebroken heup. Bed stond aan de linkerkant van de kamer, het bedieningspaneel voor licht, tv, verwarming enzovoorts bevindt zich rechts. Prachtig ziekenhuis, maar je wilt er niet terechtkomen.Nee, niet in Sittard. Maar daar wil je inderdaad ook niet terechtkomen. Mijn oma heeft er gelegen met een gebroken bekken. Kon niet lopen. Moest toch perse zelf naar het toilet, kreeg geen hulp. Dus weer gevallen, dit keer heup gebroken... Prachtig gebouw inderdaad, nog net niet met goud bekleed, maar het gebouw heeft zoveel gekost dat ze enorm veel personeel hebben moeten ontslaan en dat merk je.
Totaal off-topic, maar ik zou bijna denken dat Appeltjesgroen in Sittard is bevallen. Mijn opa ligt er en ze hebben het gepresteerd om hem drie dagen lang niets te eten te brengen en een kennis lag er met gebroken heup. Bed stond aan de linkerkant van de kamer, het bedieningspaneel voor licht, tv, verwarming enzovoorts bevindt zich rechts. Prachtig ziekenhuis, maar je wilt er niet terechtkomen.Nee, niet in Sittard. Maar daar wil je inderdaad ook niet terechtkomen. Mijn oma heeft er gelegen met een gebroken bekken. Kon niet lopen. Moest toch perse zelf naar het toilet, kreeg geen hulp. Dus weer gevallen, dit keer heup gebroken... Prachtig gebouw inderdaad, nog net niet met goud bekleed, maar het gebouw heeft zoveel gekost dat ze enorm veel personeel hebben moeten ontslaan en dat merk je.
zondag 14 februari 2016 om 12:31
Mijn horror bevalling is 20 jaar geleden, maar kan hem zelf na al die tijd nog zo navertellen..Wordt er weer emotioneel van als ik er aan denk..
Mijn weeën begonnen op een zondagnacht, maandag had ik laat in de avond 6 cm.. Het shoot niet echt op dus.. Dinsdag middag rond de klok van 15.00 uur kwam de verloskundige weer, 9 cm ontsluiting en ze besloot om de vliezen te breken. Nog geen minut na breken van de vliezen werdt ze weggeroepen naar een andere bevalling. Ze pakte haar spullen in en zei we houden contact, en binnen 5 minuten was ze weg.. Ik was al in een soort van trance, probeerde de weeën zo goed als het kon op te vangen. 3 kwartier later belde ze, ze kwam niet meer terug, ik moest naar het Z-H. Met pers weeën en al de auto in, achteraf besefte ik pas dat dit de pers weeën waren.. In het ziekenhuis naar een kamer, nog geen verloskunige te zien.. Ik hield het niet meer, kind moest er uit.. Het was al 17.00 uur geweest.
Uiteindelijk kwam een verpleegster een kijken, ze zag dat het vruchtwater wat er nog uitkwam vol ontlasting zat, toen stond er binnen een mum van tijd een team op mijn kamer, de baby kreeg zendertjes geplakt.. Het ging slecht met hem, hij had het erg benauwd.. Hij moest er nu uit, persen en persen maar.. Het was inmiddels 17.50 uur..maar wat bleek??? Ze hadden niet door dat hij in kruinligging lag... Hij kon er niet op deze manier.. Bij nogmaals voelen kwam de gynaecoloog er achter, voor een keizersnede was het te laat. Schaar er in, vacuümpomp, met 2 man stonden ze aan de pomp te trekken en duwen op mijn buik..om18.00 uur was hij er, net op het nippertje...
Zoveel mis gegaan, zowel thuis als in het Z-H...klacht in gediend op advies van mijn ha, maar nooit een bevredigend antwoord gehad.
3 jaar lang kon ik er amper over praten heb deze bevalling past verwerkt bij de 2e, 3 jaar later. Ditmaal was het een droom bevalling.. Binnen now time had ik haar in mijn armen, thuis in mijn eigen bed.
Mijn weeën begonnen op een zondagnacht, maandag had ik laat in de avond 6 cm.. Het shoot niet echt op dus.. Dinsdag middag rond de klok van 15.00 uur kwam de verloskundige weer, 9 cm ontsluiting en ze besloot om de vliezen te breken. Nog geen minut na breken van de vliezen werdt ze weggeroepen naar een andere bevalling. Ze pakte haar spullen in en zei we houden contact, en binnen 5 minuten was ze weg.. Ik was al in een soort van trance, probeerde de weeën zo goed als het kon op te vangen. 3 kwartier later belde ze, ze kwam niet meer terug, ik moest naar het Z-H. Met pers weeën en al de auto in, achteraf besefte ik pas dat dit de pers weeën waren.. In het ziekenhuis naar een kamer, nog geen verloskunige te zien.. Ik hield het niet meer, kind moest er uit.. Het was al 17.00 uur geweest.
Uiteindelijk kwam een verpleegster een kijken, ze zag dat het vruchtwater wat er nog uitkwam vol ontlasting zat, toen stond er binnen een mum van tijd een team op mijn kamer, de baby kreeg zendertjes geplakt.. Het ging slecht met hem, hij had het erg benauwd.. Hij moest er nu uit, persen en persen maar.. Het was inmiddels 17.50 uur..maar wat bleek??? Ze hadden niet door dat hij in kruinligging lag... Hij kon er niet op deze manier.. Bij nogmaals voelen kwam de gynaecoloog er achter, voor een keizersnede was het te laat. Schaar er in, vacuümpomp, met 2 man stonden ze aan de pomp te trekken en duwen op mijn buik..om18.00 uur was hij er, net op het nippertje...
Zoveel mis gegaan, zowel thuis als in het Z-H...klacht in gediend op advies van mijn ha, maar nooit een bevredigend antwoord gehad.
3 jaar lang kon ik er amper over praten heb deze bevalling past verwerkt bij de 2e, 3 jaar later. Ditmaal was het een droom bevalling.. Binnen now time had ik haar in mijn armen, thuis in mijn eigen bed.
zondag 14 februari 2016 om 12:45
Gaan toch vaak of dingen mis of er wordt niet geluisterd naar de bevallende vrouw an sich.
Ze hebben mij drie kwartier zonder medische begeleiding laten persen (wat spoedjes op de afdeling mevrouw). Ik klooide maar wat aan, nog nooit bevallen immers en voelde de weeën amper door de ruggenprik.
Wat mij naderhand irriteerde was dat ik 2 uur lang moest wachten tot dat er iemand van de ochtenddienst tijd had om mij te helpen verschonen.
Snap echt dat er onderbezetting is in ziekenhuizen, en spoedgevallen gaan zeker voor, maar toch heb ik mij niet heel erg prettig gevoeld op sommige momenten tijdens de bevalling en daarna.
Ze hebben mij drie kwartier zonder medische begeleiding laten persen (wat spoedjes op de afdeling mevrouw). Ik klooide maar wat aan, nog nooit bevallen immers en voelde de weeën amper door de ruggenprik.
Wat mij naderhand irriteerde was dat ik 2 uur lang moest wachten tot dat er iemand van de ochtenddienst tijd had om mij te helpen verschonen.
Snap echt dat er onderbezetting is in ziekenhuizen, en spoedgevallen gaan zeker voor, maar toch heb ik mij niet heel erg prettig gevoeld op sommige momenten tijdens de bevalling en daarna.
zondag 14 februari 2016 om 12:45
Hier bijna een jaar geleden. Ik werd ingeleid en het wilde maar niet vlotten, ik wilde echt geen keizersnede als het anders kon. De arts wilde het infuus hoger zetten en nog 2 uur proberen maar daarna toch een keizersnede doen als de ontsluiting niet zou vlotten. Mijn zoon deed het super dus ze durfden het wel aan. Uiteindelijk na 18 uur is mijn zoon geboren met de vacuümpomp, zijn grote hoofd ging niet vanzelf de bocht door. Placenta goed, zoon 7,5 pond en helemaal in orde. Helaas wel een grote knip en ik had geen pers weeen, alleen maar pijn. Het ECG apparaat was halverwege nog losgegaan van het hoofd van mijn zoontje dus die moesten ze herplaatsen wat ook niet prettig was. Tijdens het persen nog een catheter geplaatst wat helemaal niet nodig was want ik hoefde echt niet haha.
De gynaecologen hebben mijn beval plan exact opgevolgd wat ik heel prettig vond. Ze hebben me verteld dat ze een knip ging zetten, dat ze de vacuum zou gebruiken en dergelijke. Ik kreeg er vrij weinig van mee want ik was goed van de kaart. Gelukkig was de gynaecoloog zo aardig om wel een verdoving te zetten voor de knip, daar was ik haar heel dankbaar voor. Ik heb echt geen fijne bevalling gehad en de tijd erna was misschien wel erger maar de begeleiding was fantastisch. Ik heb het geluk gehad dat er naast de gynaecoloog ook een gynaecoloog in opleiding was die heel wat uren bij me is gebleven. Verder bijna allemaal aardige en kundige mensen aan mijn bed gehad. 1 stomme verpleegster die steeds zei dat bevallen nou eenmaal pijn deed en waarvan ik niets mocht drinken. Ik moest 2 nachten blijven wat alleen maar fijn was aangezien ik zoveel pijn had een bloed verloor. De weken erna waren een ramp, omdraaien in bed was al de hel. Ik bleek allergisch voor de hechtingen. Verder geen dag urine verlies gehad en ook geen aambeien dus dar had ik mazzel mee.
De gynaecologen hebben mijn beval plan exact opgevolgd wat ik heel prettig vond. Ze hebben me verteld dat ze een knip ging zetten, dat ze de vacuum zou gebruiken en dergelijke. Ik kreeg er vrij weinig van mee want ik was goed van de kaart. Gelukkig was de gynaecoloog zo aardig om wel een verdoving te zetten voor de knip, daar was ik haar heel dankbaar voor. Ik heb echt geen fijne bevalling gehad en de tijd erna was misschien wel erger maar de begeleiding was fantastisch. Ik heb het geluk gehad dat er naast de gynaecoloog ook een gynaecoloog in opleiding was die heel wat uren bij me is gebleven. Verder bijna allemaal aardige en kundige mensen aan mijn bed gehad. 1 stomme verpleegster die steeds zei dat bevallen nou eenmaal pijn deed en waarvan ik niets mocht drinken. Ik moest 2 nachten blijven wat alleen maar fijn was aangezien ik zoveel pijn had een bloed verloor. De weken erna waren een ramp, omdraaien in bed was al de hel. Ik bleek allergisch voor de hechtingen. Verder geen dag urine verlies gehad en ook geen aambeien dus dar had ik mazzel mee.
zondag 14 februari 2016 om 12:50
quote:ira schreef op 14 februari 2016 @ 12:31:
Mijn horror bevalling is 20 jaar geleden, maar kan hem zelf na al die tijd nog zo navertellen..Wordt er weer emotioneel van als ik er aan denk..
Mijn weeën begonnen op een zondagnacht, maandag had ik laat in de avond 6 cm.. Het shoot niet echt op dus.. Dinsdag middag rond de klok van 15.00 uur kwam de verloskundige weer, 9 cm ontsluiting en ze besloot om de vliezen te breken. Nog geen minut na breken van de vliezen werdt ze weggeroepen naar een andere bevalling. Ze pakte haar spullen in en zei we houden contact, en binnen 5 minuten was ze weg.. Ik was al in een soort van trance, probeerde de weeën zo goed als het kon op te vangen. 3 kwartier later belde ze, ze kwam niet meer terug, ik moest naar het Z-H. Met pers weeën en al de auto in, achteraf besefte ik pas dat dit de pers weeën waren.. In het ziekenhuis naar een kamer, nog geen verloskunige te zien.. Ik hield het niet meer, kind moest er uit.. Het was al 17.00 uur geweest.
Uiteindelijk kwam een verpleegster een kijken, ze zag dat het vruchtwater wat er nog uitkwam vol ontlasting zat, toen stond er binnen een mum van tijd een team op mijn kamer, de baby kreeg zendertjes geplakt.. Het ging slecht met hem, hij had het erg benauwd.. Hij moest er nu uit, persen en persen maar.. Het was inmiddels 17.50 uur..maar wat bleek??? Ze hadden niet door dat hij in kruinligging lag... Hij kon er niet op deze manier.. Bij nogmaals voelen kwam de gynaecoloog er achter, voor een keizersnede was het te laat. Schaar er in, vacuümpomp, met 2 man stonden ze aan de pomp te trekken en duwen op mijn buik..om18.00 uur was hij er, net op het nippertje...
Zoveel mis gegaan, zowel thuis als in het Z-H...klacht in gediend op advies van mijn ha, maar nooit een bevredigend antwoord gehad.
3 jaar lang kon ik er amper over praten heb deze bevalling past verwerkt bij de 2e, 3 jaar later. Ditmaal was het een droom bevalling.. Binnen now time had ik haar in mijn armen, thuis in mijn eigen bed.jeetje wat heftig en wat stoer dat je daarna thuis bevallen bent. Ik durf dat echt niet!
Mijn horror bevalling is 20 jaar geleden, maar kan hem zelf na al die tijd nog zo navertellen..Wordt er weer emotioneel van als ik er aan denk..
Mijn weeën begonnen op een zondagnacht, maandag had ik laat in de avond 6 cm.. Het shoot niet echt op dus.. Dinsdag middag rond de klok van 15.00 uur kwam de verloskundige weer, 9 cm ontsluiting en ze besloot om de vliezen te breken. Nog geen minut na breken van de vliezen werdt ze weggeroepen naar een andere bevalling. Ze pakte haar spullen in en zei we houden contact, en binnen 5 minuten was ze weg.. Ik was al in een soort van trance, probeerde de weeën zo goed als het kon op te vangen. 3 kwartier later belde ze, ze kwam niet meer terug, ik moest naar het Z-H. Met pers weeën en al de auto in, achteraf besefte ik pas dat dit de pers weeën waren.. In het ziekenhuis naar een kamer, nog geen verloskunige te zien.. Ik hield het niet meer, kind moest er uit.. Het was al 17.00 uur geweest.
Uiteindelijk kwam een verpleegster een kijken, ze zag dat het vruchtwater wat er nog uitkwam vol ontlasting zat, toen stond er binnen een mum van tijd een team op mijn kamer, de baby kreeg zendertjes geplakt.. Het ging slecht met hem, hij had het erg benauwd.. Hij moest er nu uit, persen en persen maar.. Het was inmiddels 17.50 uur..maar wat bleek??? Ze hadden niet door dat hij in kruinligging lag... Hij kon er niet op deze manier.. Bij nogmaals voelen kwam de gynaecoloog er achter, voor een keizersnede was het te laat. Schaar er in, vacuümpomp, met 2 man stonden ze aan de pomp te trekken en duwen op mijn buik..om18.00 uur was hij er, net op het nippertje...
Zoveel mis gegaan, zowel thuis als in het Z-H...klacht in gediend op advies van mijn ha, maar nooit een bevredigend antwoord gehad.
3 jaar lang kon ik er amper over praten heb deze bevalling past verwerkt bij de 2e, 3 jaar later. Ditmaal was het een droom bevalling.. Binnen now time had ik haar in mijn armen, thuis in mijn eigen bed.jeetje wat heftig en wat stoer dat je daarna thuis bevallen bent. Ik durf dat echt niet!
zondag 14 februari 2016 om 13:13
Tjonge wat een verhalen! Inderdaad, een beetje aardig/normaal doen is toch wel het minste wat je mag verwachten he....
Bij mijn eerste allerlei types aan mijn bed gehad, op 1 verpleegkundige na allemaal aardig en prima.
Bij mijn tweede kreeg ik een werkelijk koninklijke behandeling! Steeds dezelfde gyn gezien, als zij niet kon mocht ik zelf de collega kiezen waar ik dan naartoe wilde en zij heeft de ks ook zelf gedaan. Het hoeft medisch gezien misschien niet maar ohohoh wat was het superfijn zo zeg!
Bij mijn eerste allerlei types aan mijn bed gehad, op 1 verpleegkundige na allemaal aardig en prima.
Bij mijn tweede kreeg ik een werkelijk koninklijke behandeling! Steeds dezelfde gyn gezien, als zij niet kon mocht ik zelf de collega kiezen waar ik dan naartoe wilde en zij heeft de ks ook zelf gedaan. Het hoeft medisch gezien misschien niet maar ohohoh wat was het superfijn zo zeg!
Als het niet gaat zoals het moet, moet het maar zoals het gaat.
zondag 14 februari 2016 om 13:39
Zo zeg! Wat een verhalen lees ik hier zeg! Respect voor jullie allemaal
Mijn verhaal: totale bevalling duurde 56 uur waarvan 2 en een half uur geperst.
Het begon zondag nacht, met matige weeën naar het ZH gereden de volgende dag en weer terug naar huis gestuurd. De volgende dag met goede weeën naar het zh gereden en weer naar huis gestuurd want ze kwamen niet snel genoeg op elkaar. 2 uur later weer heen, ditmaal mocht ik blijven.
De hele nacht door weeën opgevangen tot ik de volgende ochtend ver genoeg was om te persen. Na iedere keer persen riep ik dat ik zo moe was, ik had al 3 nachten niet geslapen! Maar ik moest doorgaan.
Ze hebben me ruim 2 en een half uur laten persen omdat hij er 'bijna' was/ op het randje stond/ laatste bochtje moest maken. Ik heb me het schompes geperst dat ik wekenlang last had van aambeien en nu last heb van een verzakking. Maar mijn zoon kwam maar niet. Op het einde was ik zo moe dat ik mijn persweeen niet voelde en de gyn met haar handen op mijn buik voelde of er een wee was waarop ze mij zei dat ik moest persen. Toucheren tijdens het persen, een infuus met weeenopwekkers niets hielp.
Uiteindelijk 3 knippen gehad en nog eens ingescheurd is hij met een vacuümpomp ter wereld gekomen (er stonden intussen 13 man aan mijn bed)
Zoon op mijn buik maar ik moest doorpersen want de placenta kwam niet, aan de navelstreng trekken hielp niet want alleen de navelstreng liet los. Dus er werd een ok voor me geprepareerd. Toen ik me verzitte kwam er een hele sloot bloed uit me. Zoon werd weggehaald en ik met spoed (rennend) naar het ok gebracht. Eenmaal daar nog meer bloed kwijt, toen begon ik ook echt wel bang te worden.
Ruggeprik, allemaal mensen om me heen. Bed werd scheef gezet zodat mijn hoofd lager lag en niemand die me iets zei. Ze hadden zo'n blauwe scherm neergezet zodat ik niet hoefde te zien wat er gebeurde maar ik kon het evengoed volgen in de weerspiegeling van de ok lamp. Een uur lang is de Gyn bezig geweest, met haar arm tot aan haar elleboog in me, met haar andere arm tegendruk geven op mijn buik om mijn placenta in stukken en brokken eruit te krijgen. Ondertussen voelde ik me zwakker en vager worden door het bloedverlies en op een gegeven moment dacht ik dat ik misschien wel eens dood kon gaan.. Wat moest er van mijn zoon worden?
na nog een uur was alles verwijderd en gehecht en werd ik naar de vecouverkamer gebracht. Daar begon ik zo enorm te trillen en had ik het plots zo koud. 2 hele lieve verpleegkundigen konden me eindelijk gerust stellen, hebben me ingepakt met warm gemaakte lakens en later helemaal schoongeboend. Daarna zorgden ze er ook nog voor dat mijn zoon naar de vercouverkamer werd gebracht waar ik eindelijk heerlijk van hem kon genieten
Zo zeg, voelt wel goed om het zo op te schrijven! Het is nog maar een half jaar geleden en na een lange periode van herstel gaat het nu heel goed met zoon en mij. Ik heb wel nog moeite met de manier waarop mijn bevalling is verlopen. Ondanks dat sluit ik een tweede niet uit
Mijn verhaal: totale bevalling duurde 56 uur waarvan 2 en een half uur geperst.
Het begon zondag nacht, met matige weeën naar het ZH gereden de volgende dag en weer terug naar huis gestuurd. De volgende dag met goede weeën naar het zh gereden en weer naar huis gestuurd want ze kwamen niet snel genoeg op elkaar. 2 uur later weer heen, ditmaal mocht ik blijven.
De hele nacht door weeën opgevangen tot ik de volgende ochtend ver genoeg was om te persen. Na iedere keer persen riep ik dat ik zo moe was, ik had al 3 nachten niet geslapen! Maar ik moest doorgaan.
Ze hebben me ruim 2 en een half uur laten persen omdat hij er 'bijna' was/ op het randje stond/ laatste bochtje moest maken. Ik heb me het schompes geperst dat ik wekenlang last had van aambeien en nu last heb van een verzakking. Maar mijn zoon kwam maar niet. Op het einde was ik zo moe dat ik mijn persweeen niet voelde en de gyn met haar handen op mijn buik voelde of er een wee was waarop ze mij zei dat ik moest persen. Toucheren tijdens het persen, een infuus met weeenopwekkers niets hielp.
Uiteindelijk 3 knippen gehad en nog eens ingescheurd is hij met een vacuümpomp ter wereld gekomen (er stonden intussen 13 man aan mijn bed)
Zoon op mijn buik maar ik moest doorpersen want de placenta kwam niet, aan de navelstreng trekken hielp niet want alleen de navelstreng liet los. Dus er werd een ok voor me geprepareerd. Toen ik me verzitte kwam er een hele sloot bloed uit me. Zoon werd weggehaald en ik met spoed (rennend) naar het ok gebracht. Eenmaal daar nog meer bloed kwijt, toen begon ik ook echt wel bang te worden.
Ruggeprik, allemaal mensen om me heen. Bed werd scheef gezet zodat mijn hoofd lager lag en niemand die me iets zei. Ze hadden zo'n blauwe scherm neergezet zodat ik niet hoefde te zien wat er gebeurde maar ik kon het evengoed volgen in de weerspiegeling van de ok lamp. Een uur lang is de Gyn bezig geweest, met haar arm tot aan haar elleboog in me, met haar andere arm tegendruk geven op mijn buik om mijn placenta in stukken en brokken eruit te krijgen. Ondertussen voelde ik me zwakker en vager worden door het bloedverlies en op een gegeven moment dacht ik dat ik misschien wel eens dood kon gaan.. Wat moest er van mijn zoon worden?
na nog een uur was alles verwijderd en gehecht en werd ik naar de vecouverkamer gebracht. Daar begon ik zo enorm te trillen en had ik het plots zo koud. 2 hele lieve verpleegkundigen konden me eindelijk gerust stellen, hebben me ingepakt met warm gemaakte lakens en later helemaal schoongeboend. Daarna zorgden ze er ook nog voor dat mijn zoon naar de vercouverkamer werd gebracht waar ik eindelijk heerlijk van hem kon genieten
Zo zeg, voelt wel goed om het zo op te schrijven! Het is nog maar een half jaar geleden en na een lange periode van herstel gaat het nu heel goed met zoon en mij. Ik heb wel nog moeite met de manier waarop mijn bevalling is verlopen. Ondanks dat sluit ik een tweede niet uit
Don't be afraid to fail, be afraid not to try
zondag 14 februari 2016 om 13:52
quote:leuketas schreef op 14 februari 2016 @ 13:13:
Tjonge wat een verhalen! Inderdaad, een beetje aardig/normaal doen is toch wel het minste wat je mag verwachten he....
Bij mijn eerste allerlei types aan mijn bed gehad, op 1 verpleegkundige na allemaal aardig en prima.
Bij mijn tweede kreeg ik een werkelijk koninklijke behandeling! Steeds dezelfde gyn gezien, als zij niet kon mocht ik zelf de collega kiezen waar ik dan naartoe wilde en zij heeft de ks ook zelf gedaan. Het hoeft medisch gezien misschien niet maar ohohoh wat was het superfijn zo zeg!
Bij het lezen van alle verhalen vraag ik me idd af hoe de relatie tot het begeleidende team was.
Zelf heb ik ook geen makkelijke bevallingen gehad, maar mijn gyn was de moeder van een goede vriendin van me. Is voor sommigen wellicht een beetje vreemd, maar ze heeft een goede staat van dienst en ik vertrouwde haar meer dan een willekeurige andere arts. Ondanks dat de eerste bevalling vrij moeizaam verliep, heb ik er toch goede herinneringen aan, en heeft zij zich bewezen door respectvol te handelen, en te luisteren naar mijn wensen. Man en ik zijn er van overtuigd dat het met een andere vk/gyn heel anders was gelopen. Bij de tweede heb ik haar weer gevraagd, dit keer ging het een stuk vlotter, ik denk mede omdat er nu echt wederzijds vertrouwen was.
Ik denk dat het echt heel veel uitmaakt qua stress en angst of je een arts voor het eerst aan je bevallingsbed ziet, of al een 'band' hebt opgebouwd.
Tjonge wat een verhalen! Inderdaad, een beetje aardig/normaal doen is toch wel het minste wat je mag verwachten he....
Bij mijn eerste allerlei types aan mijn bed gehad, op 1 verpleegkundige na allemaal aardig en prima.
Bij mijn tweede kreeg ik een werkelijk koninklijke behandeling! Steeds dezelfde gyn gezien, als zij niet kon mocht ik zelf de collega kiezen waar ik dan naartoe wilde en zij heeft de ks ook zelf gedaan. Het hoeft medisch gezien misschien niet maar ohohoh wat was het superfijn zo zeg!
Bij het lezen van alle verhalen vraag ik me idd af hoe de relatie tot het begeleidende team was.
Zelf heb ik ook geen makkelijke bevallingen gehad, maar mijn gyn was de moeder van een goede vriendin van me. Is voor sommigen wellicht een beetje vreemd, maar ze heeft een goede staat van dienst en ik vertrouwde haar meer dan een willekeurige andere arts. Ondanks dat de eerste bevalling vrij moeizaam verliep, heb ik er toch goede herinneringen aan, en heeft zij zich bewezen door respectvol te handelen, en te luisteren naar mijn wensen. Man en ik zijn er van overtuigd dat het met een andere vk/gyn heel anders was gelopen. Bij de tweede heb ik haar weer gevraagd, dit keer ging het een stuk vlotter, ik denk mede omdat er nu echt wederzijds vertrouwen was.
Ik denk dat het echt heel veel uitmaakt qua stress en angst of je een arts voor het eerst aan je bevallingsbed ziet, of al een 'band' hebt opgebouwd.
zondag 14 februari 2016 om 14:10
Ik had een geplande keizersnede (ivm stuitligging) maar de verdoving werkte niet, ondanks het zetten van een stuk of 3 ruggenprikken. Ik heb werkelijk een gruwelijke pijn gehad. Voelt alsof je in brand staat.
Heb er een Post Traumatische Stress Stoornis aan overgehouden. Gelukkig inmiddels wel behandeld maar praten over mijn 'bevalling' zal altijd heftig blijven voor mij.
Heb er een Post Traumatische Stress Stoornis aan overgehouden. Gelukkig inmiddels wel behandeld maar praten over mijn 'bevalling' zal altijd heftig blijven voor mij.
zondag 14 februari 2016 om 14:18
quote:paper-note schreef op 14 februari 2016 @ 13:52:
[...]
Bij het lezen van alle verhalen vraag ik me idd af hoe de relatie tot het begeleidende team was.
Ik denk dat het echt heel veel uitmaakt qua stress en angst of je een arts voor het eerst aan je bevallingsbed ziet, of al een 'band' hebt opgebouwd.Dat denk ik ook, er komt hier meerdere malen iets voorbij dat bij mij ook zo was, maar vond mijn bevalling juist een hele fijne ervaring. Mede door alle mensen om mijn bed heen.
[...]
Bij het lezen van alle verhalen vraag ik me idd af hoe de relatie tot het begeleidende team was.
Ik denk dat het echt heel veel uitmaakt qua stress en angst of je een arts voor het eerst aan je bevallingsbed ziet, of al een 'band' hebt opgebouwd.Dat denk ik ook, er komt hier meerdere malen iets voorbij dat bij mij ook zo was, maar vond mijn bevalling juist een hele fijne ervaring. Mede door alle mensen om mijn bed heen.
zondag 14 februari 2016 om 14:41
1e bevalling:
zou in het zh bevallen ivm paniekaanvallen. Stond groot op mijn dossier dat ik pijnbestrijding zou krijgen. Ruggenprik. Kom ik daar om 2 uur s nachts....had ik mooi pech. Dat hadden ze me niet verteld dat ze dat s nachts niet deden. Ik raakte helemaal in paniek. Kon alleen maar gillen bij elke wee. Was de enige die er lag maar geen enkele verpleegster nam eens even de moeite om te komen praten. Uiteindelijk s ochtends een ruggenprik gekregen (ja mevrouwtje dat had u 9 maanden geleden moeten bedenken zei de anesthesist)
19 uur lang erover gedaan. Half 5 s middags volledige ontsluiting. De gyn probeerde nog leuk te zijn met de opmerking dat ik moest opschieten want hij wilde naar huis. Hij dacht ook dat ik mijn best niet deed, tot hij er achter kwam dat kind met zijn hoofd verkeerd lag. Ingeknipt van voor tot achter en toen is hij geboren. Vervolgens een bloeding gehad. bloedtransfusie gekregen. Daarna nog een baarmoederontsteking (dan gaat het bloed dat je vloeit echt enorm stinken, komt de enige mannelijke verpleger de kamer op roept ie keihard dat ie me tot op de gang kon ruiken).
Na 5 dagen mocht ik eindelijk naar huis.
Bevalling 2:
Durfde echt niet meer. Deze keer een lieve gyn. Ben ingeleid met ruggenprik. Ging redelijk soepel. Kind eruit, gyn meteen pleite. Maar toen....toen begon ik weer te bloeden omdat de placenta halverwege vastzat. De vk mijn buik aan t masseren maar t stopte niet. 3 x de gyn opgepiept. Toen hij uiteindelijk kwam lag er een behoorlijke plas bloed. Hij heeft de placenta eruit gehaald.
Bevalling 3
Ingeleid met ruggenprik door bovenstaande bevallingen, plus zwangerschapssuiker, plus die twee bloedingen. Kreeg meteen twee infusen aangelegd. 1 voor de weeopwekkers en 1 voor als ik extra bloed nodig had. Ze braken mijn vliezen en voelden toen het hoofdje van het kind niet meer zeiden ze. Rest vd tijd niet meer gevoeld tot ik persdrang had. En toen was er paniek want ze had zich nog snel in stuit gedraaid. Ik moest accuut kiezen wat ik wilde of een stuitbevalling of een keizersnee maar eigenlijk was het daar al te laat voor. Ben uiteindelijk in vliegende vaart naar de ok gebracht. Meteen onder narcose gebracht en toen hebben ze haar gehaald. Werd pas 2 uur later wakker want ik was weer gaan bloeden en ze kregen me niet meer dicht.
Kan wel zeggen dat ik niet zo goed ben in bevallen.....(wel in knappe kindjes maken overigens )
zou in het zh bevallen ivm paniekaanvallen. Stond groot op mijn dossier dat ik pijnbestrijding zou krijgen. Ruggenprik. Kom ik daar om 2 uur s nachts....had ik mooi pech. Dat hadden ze me niet verteld dat ze dat s nachts niet deden. Ik raakte helemaal in paniek. Kon alleen maar gillen bij elke wee. Was de enige die er lag maar geen enkele verpleegster nam eens even de moeite om te komen praten. Uiteindelijk s ochtends een ruggenprik gekregen (ja mevrouwtje dat had u 9 maanden geleden moeten bedenken zei de anesthesist)
19 uur lang erover gedaan. Half 5 s middags volledige ontsluiting. De gyn probeerde nog leuk te zijn met de opmerking dat ik moest opschieten want hij wilde naar huis. Hij dacht ook dat ik mijn best niet deed, tot hij er achter kwam dat kind met zijn hoofd verkeerd lag. Ingeknipt van voor tot achter en toen is hij geboren. Vervolgens een bloeding gehad. bloedtransfusie gekregen. Daarna nog een baarmoederontsteking (dan gaat het bloed dat je vloeit echt enorm stinken, komt de enige mannelijke verpleger de kamer op roept ie keihard dat ie me tot op de gang kon ruiken).
Na 5 dagen mocht ik eindelijk naar huis.
Bevalling 2:
Durfde echt niet meer. Deze keer een lieve gyn. Ben ingeleid met ruggenprik. Ging redelijk soepel. Kind eruit, gyn meteen pleite. Maar toen....toen begon ik weer te bloeden omdat de placenta halverwege vastzat. De vk mijn buik aan t masseren maar t stopte niet. 3 x de gyn opgepiept. Toen hij uiteindelijk kwam lag er een behoorlijke plas bloed. Hij heeft de placenta eruit gehaald.
Bevalling 3
Ingeleid met ruggenprik door bovenstaande bevallingen, plus zwangerschapssuiker, plus die twee bloedingen. Kreeg meteen twee infusen aangelegd. 1 voor de weeopwekkers en 1 voor als ik extra bloed nodig had. Ze braken mijn vliezen en voelden toen het hoofdje van het kind niet meer zeiden ze. Rest vd tijd niet meer gevoeld tot ik persdrang had. En toen was er paniek want ze had zich nog snel in stuit gedraaid. Ik moest accuut kiezen wat ik wilde of een stuitbevalling of een keizersnee maar eigenlijk was het daar al te laat voor. Ben uiteindelijk in vliegende vaart naar de ok gebracht. Meteen onder narcose gebracht en toen hebben ze haar gehaald. Werd pas 2 uur later wakker want ik was weer gaan bloeden en ze kregen me niet meer dicht.
Kan wel zeggen dat ik niet zo goed ben in bevallen.....(wel in knappe kindjes maken overigens )
zondag 14 februari 2016 om 15:17
Mijn bevalling is nu bijna een jaar geleden, en zou hier prima bij passen. Het raakt me nog erg om erover te praten/schrijven, dus wil ik er niet teveel over uitweiden. Ik heb het gedaan, en het is het stoerste, meest levensveranderende wat ik ooit heb gedaan.
Gelukkig kreeg ik na 36 uur een ruggenprik, en gelukkig is het toen met de vacuümpomp en 2 trekkende artsen gelukt om die baby eruit te werken. Ik voelde me net een barende koe, waar het kalf met zo'n krik eruit wordt getrokken. Vreselijk.
Als er ooit een volgende komt, vraag ik de ruggenprik bij de eerste wee, misschien heb ik m dan voor t echt erg wordt. Heb veel pijn gehad. Vooraf vanalles bedacht hoe ik ermee zou omgaan (lopen, krom staan, uiteindelijk baarkruk) maar... ik mocht het bed niet af. Weg plannen.
Waar ik ook een heel naar gevoel aan heb over gehouden is het ineens heel afhankelijk zijn. Van alles zelf kunnen, naar niet meer zelf kunnen douchen en mijn man die me moest afdrogen terwijl het vruchtwater eruit gutste. Ik wilde eigenlijk al niet douchen maar dat was toch wel "heel goed" volgens de VK. Nou... heb zo'n 9 uur op 3 cm gehangen.
En nu heb ik er wel weer genoeg aan teruggedacht. Overigens geen reden om geen 2e kind te willen, maar zou dan wel eerder voor de ruggenprik kiezen; die pijn hoef ik nooit meer.
Dat de borstvoeding niet goed lukte voelde ook als falen. Als iemand in mijn omgeving zegt "ja natuurlijk ga ik bv geven, dat is de meest natuurlijke bv" dan moet ik me inhouden om niet te zeggen "wacht eerst maar eens af hoe het gaat, je kan het nog zo graag willen, geeft geen garantie dat het lukt" maar dan zeg ik niets... de onwetendheid van de bijna-moeder moet je soms maar zo laten
Gelukkig kreeg ik na 36 uur een ruggenprik, en gelukkig is het toen met de vacuümpomp en 2 trekkende artsen gelukt om die baby eruit te werken. Ik voelde me net een barende koe, waar het kalf met zo'n krik eruit wordt getrokken. Vreselijk.
Als er ooit een volgende komt, vraag ik de ruggenprik bij de eerste wee, misschien heb ik m dan voor t echt erg wordt. Heb veel pijn gehad. Vooraf vanalles bedacht hoe ik ermee zou omgaan (lopen, krom staan, uiteindelijk baarkruk) maar... ik mocht het bed niet af. Weg plannen.
Waar ik ook een heel naar gevoel aan heb over gehouden is het ineens heel afhankelijk zijn. Van alles zelf kunnen, naar niet meer zelf kunnen douchen en mijn man die me moest afdrogen terwijl het vruchtwater eruit gutste. Ik wilde eigenlijk al niet douchen maar dat was toch wel "heel goed" volgens de VK. Nou... heb zo'n 9 uur op 3 cm gehangen.
En nu heb ik er wel weer genoeg aan teruggedacht. Overigens geen reden om geen 2e kind te willen, maar zou dan wel eerder voor de ruggenprik kiezen; die pijn hoef ik nooit meer.
Dat de borstvoeding niet goed lukte voelde ook als falen. Als iemand in mijn omgeving zegt "ja natuurlijk ga ik bv geven, dat is de meest natuurlijke bv" dan moet ik me inhouden om niet te zeggen "wacht eerst maar eens af hoe het gaat, je kan het nog zo graag willen, geeft geen garantie dat het lukt" maar dan zeg ik niets... de onwetendheid van de bijna-moeder moet je soms maar zo laten
