Psyche
alle pijlers
Waar sta jij?
dinsdag 1 november 2016 om 07:00
Op deze vroege ochtend zit ik te mijmeren over waar men staat in het leven . Gisteren hoorde ik iemand zeggen dat er, nu boven de 35, minder dingen nieuw zijn er ze zich niet meer zo druk maakt als vroeger. Ik vraag me af hoe anderen dat zien. Pure nieuwsgierigheid, ook omdat ik zelf op een keerpunt sta .
Ik ben benieuwd hoe jullie het ervaren:
Hoe oud ben je?
Komen er grote (spannende?) veranderingen voor je aan? Zo ja; wat?
Bevind je je juist in wat rustiger vaarwater? Zo ja: hoe ziet dat eruit?
Waar denk je dat het aan ligt/hoe het zo gekomen is?
Wat vind je er zelf van?
Laten we afspreken elkaar niet te quoten of iig de herkenbare dingen achterwege te laten in een quote. Zo kan men wellicht wat vrijer posten. TO trapt af in een post hieronder.
Ik ben benieuwd hoe jullie het ervaren:
Hoe oud ben je?
Komen er grote (spannende?) veranderingen voor je aan? Zo ja; wat?
Bevind je je juist in wat rustiger vaarwater? Zo ja: hoe ziet dat eruit?
Waar denk je dat het aan ligt/hoe het zo gekomen is?
Wat vind je er zelf van?
Laten we afspreken elkaar niet te quoten of iig de herkenbare dingen achterwege te laten in een quote. Zo kan men wellicht wat vrijer posten. TO trapt af in een post hieronder.
dinsdag 1 november 2016 om 12:57
Ik stond een paar maanden geleden op een kruispunt en heb gekozen voor een afslag. Nu ben ik 28 trouwens.
Ik ben altijd heel druk geweest met andermans verwachtingen, helpen,ondersteunen. Redden.
Tot april had ik een baan, meerdere zelfs binnen dezelfde organisatie, de brandweer. Ik werd in een van die functies gepest door een leidinggevende. Ik waagde het aan te kaarten en ben vervolgens ontslagen. Ik zou chantage gepleegd hebben. Ik verwachtte namelijk dat er stappen gezet zouden worden, of een onderzoek of iets. Dat was dus chantage volgens de directeur.
In augustus heb ik het ook aangedurfd om mijn grenzen aan te geven bij mijn moeder en zus. Ik wilde niet langer actief meewerken aan het drama in hun leven. Met hen ben ik nu gebroken. Ze vinden dat hun wensen belangrijker zijn dan mijn grenzen. Dan maar geen contact.
Door deze bovenstaande dingen is er heel veel ruimte ontstaan. Ik ga terug naar school, die heb ik nooit afgemaakt. Moeder vond haar wensen toen ook al belangrijker dan mijn noden.
Ik voel me nu ook niet meer gebonden aan mijn woonplaats. Partner en ik gaan voor een koophuis kijken, ergens anders. We willen een huis waar we de komende 20 jaar kunnen blijven, en met onze eisen kom je dan terecht in het buitengebied.
Dus het komende jaar gaat alles om. Van werk naar studie, en een ander huis. En ik heb me er toch een partij zin in!
Ik ben altijd heel druk geweest met andermans verwachtingen, helpen,ondersteunen. Redden.
Tot april had ik een baan, meerdere zelfs binnen dezelfde organisatie, de brandweer. Ik werd in een van die functies gepest door een leidinggevende. Ik waagde het aan te kaarten en ben vervolgens ontslagen. Ik zou chantage gepleegd hebben. Ik verwachtte namelijk dat er stappen gezet zouden worden, of een onderzoek of iets. Dat was dus chantage volgens de directeur.
In augustus heb ik het ook aangedurfd om mijn grenzen aan te geven bij mijn moeder en zus. Ik wilde niet langer actief meewerken aan het drama in hun leven. Met hen ben ik nu gebroken. Ze vinden dat hun wensen belangrijker zijn dan mijn grenzen. Dan maar geen contact.
Door deze bovenstaande dingen is er heel veel ruimte ontstaan. Ik ga terug naar school, die heb ik nooit afgemaakt. Moeder vond haar wensen toen ook al belangrijker dan mijn noden.
Ik voel me nu ook niet meer gebonden aan mijn woonplaats. Partner en ik gaan voor een koophuis kijken, ergens anders. We willen een huis waar we de komende 20 jaar kunnen blijven, en met onze eisen kom je dan terecht in het buitengebied.
Dus het komende jaar gaat alles om. Van werk naar studie, en een ander huis. En ik heb me er toch een partij zin in!
dinsdag 1 november 2016 om 13:05
dinsdag 1 november 2016 om 13:07
Veel reizen is belangrijk voor jou toch, RB?
Hier ook geen kinderwens, en partner ook niet gelukkig.
Als kind wilde ik dierenarts worden, inmiddels denk ik dat ik daar niet hard genoeg voor ben. Een dier durf ik geen pijn te doen, ook niet als dat nodig is. Met mensen kan ik dat wel zijn, met kinderen ook.
Met pijn doen bedoel ik dus bijvoorbeeld een bekneld slachtoffer uit een auto trekken of iemand met een gebroken heup verplaatsen. Met dieren doet het me meer pijn dan henzelf geloof ik.
Hier ook geen kinderwens, en partner ook niet gelukkig.
Als kind wilde ik dierenarts worden, inmiddels denk ik dat ik daar niet hard genoeg voor ben. Een dier durf ik geen pijn te doen, ook niet als dat nodig is. Met mensen kan ik dat wel zijn, met kinderen ook.
Met pijn doen bedoel ik dus bijvoorbeeld een bekneld slachtoffer uit een auto trekken of iemand met een gebroken heup verplaatsen. Met dieren doet het me meer pijn dan henzelf geloof ik.
dinsdag 1 november 2016 om 13:19
Ik ben bijna 29 en net getrouwd, dus dat was een grote verandering. Verder ben ik net begonnen met studeren, voor het eerst, omdat het eerder niet kon. Ook een hele grote verandering. Verder had ik gehoopt dat ik mijn leven nu beter op de rit zou hebben dan daadwerkelijk zo is, vooral psychisch. Ik heb nog steeds labiele periodes en dat maakt me verdrietig. Ik zit ook in een proces van acceptatie. Accepteren wat geweest is, dat ik het niet anders had kunnen doen. Dat kost me veel moeite en zorgt ook bij tijd en wijle nog voor heel veel verdriet. Vooral ook dat het misschien wel nooit helemaal normaal wordt. Dat doet pijn.
dinsdag 1 november 2016 om 13:40
quote:Felix_Urbexicus schreef op 01 november 2016 @ 13:07:
Veel reizen is belangrijk voor jou toch, RB?
Hier ook geen kinderwens, en partner ook niet gelukkig.
Als kind wilde ik dierenarts worden, inmiddels denk ik dat ik daar niet hard genoeg voor ben. Een dier durf ik geen pijn te doen, ook niet als dat nodig is. Met mensen kan ik dat wel zijn, met kinderen ook.
Met pijn doen bedoel ik dus bijvoorbeeld een bekneld slachtoffer uit een auto trekken of iemand met een gebroken heup verplaatsen. Met dieren doet het me meer pijn dan henzelf geloof ik.Klopt, ik hou van reizen en heb er gelukkig al veel mooie kunnen maken. En mijn jeugd draaide om paarden. Daar wilde ik ook mee gaan werken maar tijdens mn stagejaar zag ik me dat werk opeens niet meer op mn 40e nog doen. Toen maar grafische vormgeving en fotografie gaan studeren omdat ik ook wel creatief was. Bijna 20 jaar in de vormgeving gewerkt en fotografie als hobby opgepakt. Liefst zou ik ooit van reisfotografie kunnen leven.
Veel reizen is belangrijk voor jou toch, RB?
Hier ook geen kinderwens, en partner ook niet gelukkig.
Als kind wilde ik dierenarts worden, inmiddels denk ik dat ik daar niet hard genoeg voor ben. Een dier durf ik geen pijn te doen, ook niet als dat nodig is. Met mensen kan ik dat wel zijn, met kinderen ook.
Met pijn doen bedoel ik dus bijvoorbeeld een bekneld slachtoffer uit een auto trekken of iemand met een gebroken heup verplaatsen. Met dieren doet het me meer pijn dan henzelf geloof ik.Klopt, ik hou van reizen en heb er gelukkig al veel mooie kunnen maken. En mijn jeugd draaide om paarden. Daar wilde ik ook mee gaan werken maar tijdens mn stagejaar zag ik me dat werk opeens niet meer op mn 40e nog doen. Toen maar grafische vormgeving en fotografie gaan studeren omdat ik ook wel creatief was. Bijna 20 jaar in de vormgeving gewerkt en fotografie als hobby opgepakt. Liefst zou ik ooit van reisfotografie kunnen leven.
dinsdag 1 november 2016 om 13:47
quote:Felix_Urbexicus schreef op 01 november 2016 @ 12:57:
Ik stond een paar maanden geleden op een kruispunt en heb gekozen voor een afslag. Nu ben ik 28 trouwens.
Ik ben altijd heel druk geweest met andermans verwachtingen, helpen,ondersteunen. Redden.
Tot april had ik een baan, meerdere zelfs binnen dezelfde organisatie, de brandweer. Ik werd in een van die functies gepest door een leidinggevende. Ik waagde het aan te kaarten en ben vervolgens ontslagen. Ik zou chantage gepleegd hebben. Ik verwachtte namelijk dat er stappen gezet zouden worden, of een onderzoek of iets. Dat was dus chantage volgens de directeur.
In augustus heb ik het ook aangedurfd om mijn grenzen aan te geven bij mijn moeder en zus. Ik wilde niet langer actief meewerken aan het drama in hun leven. Met hen ben ik nu gebroken. Ze vinden dat hun wensen belangrijker zijn dan mijn grenzen. Dan maar geen contact.
Door deze bovenstaande dingen is er heel veel ruimte ontstaan. Ik ga terug naar school, die heb ik nooit afgemaakt. Moeder vond haar wensen toen ook al belangrijker dan mijn noden.
Ik voel me nu ook niet meer gebonden aan mijn woonplaats. Partner en ik gaan voor een koophuis kijken, ergens anders. We willen een huis waar we de komende 20 jaar kunnen blijven, en met onze eisen kom je dan terecht in het buitengebied.
Dus het komende jaar gaat alles om. Van werk naar studie, en een ander huis. En ik heb me er toch een partij zin in!Jeetje! Nu weet ik pas wie je bent . Wat bagger dat dat bij de brandweer zo is gelopen, op het moment dat het speelde had ik echt nog goede hoop dat het nu eindelijk goed begrepen en opgelost zou worden....niet dus....
Ik stond een paar maanden geleden op een kruispunt en heb gekozen voor een afslag. Nu ben ik 28 trouwens.
Ik ben altijd heel druk geweest met andermans verwachtingen, helpen,ondersteunen. Redden.
Tot april had ik een baan, meerdere zelfs binnen dezelfde organisatie, de brandweer. Ik werd in een van die functies gepest door een leidinggevende. Ik waagde het aan te kaarten en ben vervolgens ontslagen. Ik zou chantage gepleegd hebben. Ik verwachtte namelijk dat er stappen gezet zouden worden, of een onderzoek of iets. Dat was dus chantage volgens de directeur.
In augustus heb ik het ook aangedurfd om mijn grenzen aan te geven bij mijn moeder en zus. Ik wilde niet langer actief meewerken aan het drama in hun leven. Met hen ben ik nu gebroken. Ze vinden dat hun wensen belangrijker zijn dan mijn grenzen. Dan maar geen contact.
Door deze bovenstaande dingen is er heel veel ruimte ontstaan. Ik ga terug naar school, die heb ik nooit afgemaakt. Moeder vond haar wensen toen ook al belangrijker dan mijn noden.
Ik voel me nu ook niet meer gebonden aan mijn woonplaats. Partner en ik gaan voor een koophuis kijken, ergens anders. We willen een huis waar we de komende 20 jaar kunnen blijven, en met onze eisen kom je dan terecht in het buitengebied.
Dus het komende jaar gaat alles om. Van werk naar studie, en een ander huis. En ik heb me er toch een partij zin in!Jeetje! Nu weet ik pas wie je bent . Wat bagger dat dat bij de brandweer zo is gelopen, op het moment dat het speelde had ik echt nog goede hoop dat het nu eindelijk goed begrepen en opgelost zou worden....niet dus....
dinsdag 1 november 2016 om 13:52
Ik ben in de 50 en kom steeds meer te staan waar ik het meer dan prettig vind.
Verrotte jeugd gehad, met veel nawerkingen, uiteindelijk heeft dat z'n plek kunnen krijgen.
Een scheiding met veel verdriet doorlopen, chronische pijn waar ik mee heb leren leven,
Uiteindeljk pas na mijn scheiding hier serieus mee aan de gang gegaan en nu, 5 jaar verder, lekker in mijn vel.
Ook nu een hele fijn nieuwe partner getroffen waar ik de toekomst mee indurf.
Mijn vaarwater is sinds jaren eindelijk wat rustiger en ik ben mij daar zeer van bewust en geniet er voorop van.
Verrotte jeugd gehad, met veel nawerkingen, uiteindelijk heeft dat z'n plek kunnen krijgen.
Een scheiding met veel verdriet doorlopen, chronische pijn waar ik mee heb leren leven,
Uiteindeljk pas na mijn scheiding hier serieus mee aan de gang gegaan en nu, 5 jaar verder, lekker in mijn vel.
Ook nu een hele fijn nieuwe partner getroffen waar ik de toekomst mee indurf.
Mijn vaarwater is sinds jaren eindelijk wat rustiger en ik ben mij daar zeer van bewust en geniet er voorop van.
dinsdag 1 november 2016 om 14:05
Wat een verhalen allemaal.. Mooi en heftig om te lezen.
Hier 38 en weer in wat rustiger vaarwater. Ik heb 2 jaar geleden een heerlijke zoon gekregen en een postnatale depressie. Die laatste heb ik eerst 8 maanden proberen te negeren maar hij won glansrijk
Toen ik toe kon geven dat het écht niet ging ben ik de diepte ingesprongen om te kijken wat er buiten de hormonen nog meer onder zat. Dit was pittig maar heeft me wel heel veel gebracht. Ik weet nu veel beter waar ik voor sta en wie ik ben. Ik word steeds meer iemand met wie ik het heel prettig leven vind
1 van de inzichten die ik heb gehad en wat voor mij bevestigd wordt aan de hand van wat ik hier lees is dat er echt geen hoger doel is in het leven of dat het zin heeft. We doen allemaal maar wat en om met René Gudde te spreken "het leven is best wel een gedoetje". En dat maakt het voor mij een stuk lichter. Als het in the end toch niet uitmaakt dan is de keus aan mij wat ik doe en hoe ik met de dingen omga.
Nu geniet ik van m'n gezin en m'n hele fijne werk en is het goed zo.
Hier 38 en weer in wat rustiger vaarwater. Ik heb 2 jaar geleden een heerlijke zoon gekregen en een postnatale depressie. Die laatste heb ik eerst 8 maanden proberen te negeren maar hij won glansrijk
Toen ik toe kon geven dat het écht niet ging ben ik de diepte ingesprongen om te kijken wat er buiten de hormonen nog meer onder zat. Dit was pittig maar heeft me wel heel veel gebracht. Ik weet nu veel beter waar ik voor sta en wie ik ben. Ik word steeds meer iemand met wie ik het heel prettig leven vind
1 van de inzichten die ik heb gehad en wat voor mij bevestigd wordt aan de hand van wat ik hier lees is dat er echt geen hoger doel is in het leven of dat het zin heeft. We doen allemaal maar wat en om met René Gudde te spreken "het leven is best wel een gedoetje". En dat maakt het voor mij een stuk lichter. Als het in the end toch niet uitmaakt dan is de keus aan mij wat ik doe en hoe ik met de dingen omga.
Nu geniet ik van m'n gezin en m'n hele fijne werk en is het goed zo.
dinsdag 1 november 2016 om 14:06
Fijn dat je mijn aftrap hebt kunnen vinden Carabosse .
Leuk dat dit topic nu in de middag nog actief is. Ik lees al jullie verhalen met veel interesse. Mooi om te zien hoe levens lopen en hoe men er in staat. Ik had niet verwacht dat er zulke mooie verhalen uit zouden vloeien.
Een voor iedereen die dat kan gebruiken en een voor iedereens positieve stappen!
Leuk dat dit topic nu in de middag nog actief is. Ik lees al jullie verhalen met veel interesse. Mooi om te zien hoe levens lopen en hoe men er in staat. Ik had niet verwacht dat er zulke mooie verhalen uit zouden vloeien.
Een voor iedereen die dat kan gebruiken en een voor iedereens positieve stappen!
dinsdag 1 november 2016 om 16:03
Wat een tragisch maar fijn en liefdevol topic...
Over mijzelf: ik ben 31 en heb op mijn 25e volledig het roer omgegooid. Baan opgezegd, relatie verbroken en weer gaan studeren. Ik voelde dat die tweede studie duurder zou gaan worden en ik dacht: nu of nooit!
Dat was een heel duur grapje, ook omdat ik moest lenen ivm bijna voltijd studeren. Maar ik heb er wel de baan mee gekregen die ik wilde.
Inmiddels ook getrouwd met hele leuke man, en we hebben een geweldig lief zoontje. Door verhoogde kansen op afwijkingen en miskramen was het even spannend of we wel (gezonde) kinderen konden krijgen. Ik ben zielsgelukkig.
Ik denk bijna elke dag: dit kan niet allemaal, dit is te veel geluk, ik heb het zó goed. Ik heb vrij lang moeten uitrazen (en reizen), maar nu geniet ik heel erg van op de bank hangen terwijl ik weet dat er boven een mannetje tevreden ligt te slapen.
Over mijzelf: ik ben 31 en heb op mijn 25e volledig het roer omgegooid. Baan opgezegd, relatie verbroken en weer gaan studeren. Ik voelde dat die tweede studie duurder zou gaan worden en ik dacht: nu of nooit!
Dat was een heel duur grapje, ook omdat ik moest lenen ivm bijna voltijd studeren. Maar ik heb er wel de baan mee gekregen die ik wilde.
Inmiddels ook getrouwd met hele leuke man, en we hebben een geweldig lief zoontje. Door verhoogde kansen op afwijkingen en miskramen was het even spannend of we wel (gezonde) kinderen konden krijgen. Ik ben zielsgelukkig.
Ik denk bijna elke dag: dit kan niet allemaal, dit is te veel geluk, ik heb het zó goed. Ik heb vrij lang moeten uitrazen (en reizen), maar nu geniet ik heel erg van op de bank hangen terwijl ik weet dat er boven een mannetje tevreden ligt te slapen.
dinsdag 1 november 2016 om 16:09
Wauw, wat een mooie verhalen.. kippenvel van sommige posts!
Ik ben nu 28 en de afgelopen jaren is er behoorlijk wat reuring geweest op allerlei vlakken (baan, wonen, partner). Ben nu 3 jaar heel gelukkig met partner waarmee ik het ook aandurf om weer te gaan samenwonen. We zijn op zoek naar een (huur)huisje. Wat betreft werk zit ik op de plek waar ik altijd naartoe heb gewerkt, maar waarbij ik soms ook twijfel of dit echt hetgene is wat het best bij mij past. Ik haal veel voldoening en plezier uit het werk, maar het is ook heel veel verantwoordelijkheid voor kwetsbare mensen. Dat drukt soms op me.
Mijn jeugd was heel fijn en veilig, ik ben heel dankbaar voor die stevige basis, al ben ik alsnog wel een onzeker kind geweest. Toen ik ging studeren is mijn zelfvertrouwen stapje voor stapje gegroeid. Ben heel blij met de goede vriendschappen die ik heb opgedaan en koester. Helaas zijn mijn ouders uit elkaar gegaan en dat heeft een hele grote invloed gehad op met name de relatie met mijn vader. Het laatste jaar zit daar langzaam weer wat groei in, heel fijn want ik heb daar veel verdriet van gehad. Al met al kan ik zeggen dat ik nu erg gelukkig ben met waar ik sta. Ik hou ook wel van de kriebels die verandering met zich meebrengt, maar kan ook intens genieten van wat ik mag ervaren. Sta op het punt een mooie reis te maken met een vriendin, dus ik sta de afgelopen dagen sowieso wat meer stil bij wie en wat er belangrijk voor me zijn.
Ik ben nu 28 en de afgelopen jaren is er behoorlijk wat reuring geweest op allerlei vlakken (baan, wonen, partner). Ben nu 3 jaar heel gelukkig met partner waarmee ik het ook aandurf om weer te gaan samenwonen. We zijn op zoek naar een (huur)huisje. Wat betreft werk zit ik op de plek waar ik altijd naartoe heb gewerkt, maar waarbij ik soms ook twijfel of dit echt hetgene is wat het best bij mij past. Ik haal veel voldoening en plezier uit het werk, maar het is ook heel veel verantwoordelijkheid voor kwetsbare mensen. Dat drukt soms op me.
Mijn jeugd was heel fijn en veilig, ik ben heel dankbaar voor die stevige basis, al ben ik alsnog wel een onzeker kind geweest. Toen ik ging studeren is mijn zelfvertrouwen stapje voor stapje gegroeid. Ben heel blij met de goede vriendschappen die ik heb opgedaan en koester. Helaas zijn mijn ouders uit elkaar gegaan en dat heeft een hele grote invloed gehad op met name de relatie met mijn vader. Het laatste jaar zit daar langzaam weer wat groei in, heel fijn want ik heb daar veel verdriet van gehad. Al met al kan ik zeggen dat ik nu erg gelukkig ben met waar ik sta. Ik hou ook wel van de kriebels die verandering met zich meebrengt, maar kan ook intens genieten van wat ik mag ervaren. Sta op het punt een mooie reis te maken met een vriendin, dus ik sta de afgelopen dagen sowieso wat meer stil bij wie en wat er belangrijk voor me zijn.
dinsdag 1 november 2016 om 16:12
Mooi topic inderdaad. Goed en hoopvol om al die verschillende verhalen te lezen.
Bijna 30. Op dit moment twijfel ik er enorm aan of ik nog een baan heb op die verjaardag. Eigenlijk weet ik wel dat die verandering er aan zit te komen. Het is niet de vraag of, maar wanneer. Mijn chronische ziekte wordt steeds erger, waarschijnlijk juist ook omdat ik nu boven mijn grens werk. En dan werk ik maar 12 uur per week...
Maar ik wil er nog niet aan geloven. Stoppen met werken zou als falen voelen. Alsof ik niet genoeg mijn best gedaan heb. Rationeel weet ik wel dat dat niet zo is. Maar dat gevoel. Ik ben enorm voorwaardelijk opgevoed, dus het voelt echt alsof mijn waarde afhangt van hoe ik normaal mee kan komen in de maatschappij. Ik kan dat beeld, die denktrant, nog niet loslaten merk ik.
Bijna 30. Op dit moment twijfel ik er enorm aan of ik nog een baan heb op die verjaardag. Eigenlijk weet ik wel dat die verandering er aan zit te komen. Het is niet de vraag of, maar wanneer. Mijn chronische ziekte wordt steeds erger, waarschijnlijk juist ook omdat ik nu boven mijn grens werk. En dan werk ik maar 12 uur per week...
Maar ik wil er nog niet aan geloven. Stoppen met werken zou als falen voelen. Alsof ik niet genoeg mijn best gedaan heb. Rationeel weet ik wel dat dat niet zo is. Maar dat gevoel. Ik ben enorm voorwaardelijk opgevoed, dus het voelt echt alsof mijn waarde afhangt van hoe ik normaal mee kan komen in de maatschappij. Ik kan dat beeld, die denktrant, nog niet loslaten merk ik.
dinsdag 1 november 2016 om 16:15
Sterkte Nijevelt, dat is soms ook het moeilijkste, afscheid nemen van het beeld dat je hebt hoe je moet zijn. Accepteren hoe het is en vanaf dat punt verder kijken naar wat kan en wat wenselijk is. Want wie ben je dan nog? Wat is je waarde dan nog?
Ik hoop dat je een manier vindt om een ander beeld te maken van jouw waarde, eentje dat niet gebaseerd is op onhaalbare criteria.
Ik hoop dat je een manier vindt om een ander beeld te maken van jouw waarde, eentje dat niet gebaseerd is op onhaalbare criteria.
dinsdag 1 november 2016 om 16:22
quote:Grobbekuiken schreef op 01 november 2016 @ 13:47:
[...]
Jeetje! Nu weet ik pas wie je bent . Wat bagger dat dat bij de brandweer zo is gelopen, op het moment dat het speelde had ik echt nog goede hoop dat het nu eindelijk goed begrepen en opgelost zou worden....niet dus....
Geen wonder dat je me kwijt was, tussen deze nick en die jij kent zat er nog eentje, die ik moest anonimiseren omdat zus en moeder waren gaan spitten op internet ivm die hele ruzie. Ik had hier twee topics lopen omdat ik advies erover nodig had. Nou had ik daar open en eerlijk geschreven hoe het zat.. moeder en zus kunnen niet tegen welke vorm van kritiek dan ook en de mening van het forum over hun gedrag was ongezouten laten we maar zeggen.
Wat ontzettend kut dat je je baan bent verloren, toen we elkaar nog veel spraken waren ze daar al naar toe aan het werken
[...]
Jeetje! Nu weet ik pas wie je bent . Wat bagger dat dat bij de brandweer zo is gelopen, op het moment dat het speelde had ik echt nog goede hoop dat het nu eindelijk goed begrepen en opgelost zou worden....niet dus....
Geen wonder dat je me kwijt was, tussen deze nick en die jij kent zat er nog eentje, die ik moest anonimiseren omdat zus en moeder waren gaan spitten op internet ivm die hele ruzie. Ik had hier twee topics lopen omdat ik advies erover nodig had. Nou had ik daar open en eerlijk geschreven hoe het zat.. moeder en zus kunnen niet tegen welke vorm van kritiek dan ook en de mening van het forum over hun gedrag was ongezouten laten we maar zeggen.
Wat ontzettend kut dat je je baan bent verloren, toen we elkaar nog veel spraken waren ze daar al naar toe aan het werken
dinsdag 1 november 2016 om 16:36
Wat een mooi topic!
Ik ben 25, werk nu in de thuiszorg en ga vanaf februari weer verder studeren. Dit zou al vanaf september zijn maar met dank aan het UWV is dit een half jaar opgeschoven. Ach ja, zo kan ik mooi nog een half jaar lekker werken. Heb het erg naar mijn zin, hele leuke cliënten. Verder gaat het privé even wat minder, iets teveel sterfgevallen en mensen die ziek zijn geworden in mijn omgeving, plus nog veel gezeur in de familie (rondom iemand die ziek is geweest en inmiddels is overleden). Gelukkig woon ik op mezelf dus krijg ik er niet zo heel veel van mee maar het is wel vervelend, vooral omdat dat overleden familielid als een 2e vader voor me was.
Ik ben 25, werk nu in de thuiszorg en ga vanaf februari weer verder studeren. Dit zou al vanaf september zijn maar met dank aan het UWV is dit een half jaar opgeschoven. Ach ja, zo kan ik mooi nog een half jaar lekker werken. Heb het erg naar mijn zin, hele leuke cliënten. Verder gaat het privé even wat minder, iets teveel sterfgevallen en mensen die ziek zijn geworden in mijn omgeving, plus nog veel gezeur in de familie (rondom iemand die ziek is geweest en inmiddels is overleden). Gelukkig woon ik op mezelf dus krijg ik er niet zo heel veel van mee maar het is wel vervelend, vooral omdat dat overleden familielid als een 2e vader voor me was.
dinsdag 1 november 2016 om 16:37
het topic is zo mooi, omdat we zien dat we allemaal wel ergens mee strugglen, maar dat uiteindelijk veel dingen ook weer veranderen of voorbij gaan en dat dat ook ok is - echt letterlijk het gezegde "life is what happens when you were making other plans" - dat geeft ook wel troost in de zin dat we niet alles zelf moeten controleren en dat het soms gewoon ook ok is om het even niet te weten - iedereen die het nodig heeft even een dikke knuffel en voor wie happy is: geniet ervan!
Even if you are on the right track, you will get run over if you just sit there.â€
