Psyche
alle pijlers
Is dit alles?
dinsdag 2 mei 2017 om 12:48
Een fantastische vriend, een leuke baan, lieve vriendinnen, een eigen huis, genoeg vakanties en andere leuke dingen om naar uit te kijken: ik heb het allemaal. Toch mis ik iets in mijn leven. Mijn vriend en ik zitten nu 1,5 jaar in de medische molen in de hoop dat ik zwanger word en ineens slaat de benauwdheid toe. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik echt heb geleefd en vraag me af of dit wel is wat ik echt wil. Ik kan wel huilen als ik erover nadenk dat ik de komende 40 jaar op deze manier zou moeten leven, maar anderzijds voelt dit erg egoïstisch omdat ik weet dat dit nou eenmaal het leven is.
Vroeger was ik een erg onzeker en verlegen meisje. Toen ik 17 was, kreeg ik mijn eerste relatie. Die relatie ging uit op mijn 21e, omdat hij was vreemdgegaan, en liep eigenlijk meteen over in mijn huidige relatie, waarin ik alweer bijna 5 jaar zit. Over de relatie zelf twijfel ik niet, maar toch mis ik vrijheid en heb ik het idee dat ik mijn leven vooral leef voor anderen. Ik heb hier een goed gesprek over gehad met mijn vriend en hij zei dat het misschien een idee is om even weg te zijn uit het dagelijkse leven en een paar maanden in Londen op ontdekking te gaan en te doen wat ík wil. Ik ga meerdere keren per jaar op bezoek bij mijn beste vriendin die daar woont en sinds de eerste keer dat ik in Londen was, ben ik verliefd op deze stad.
Maar dat betekent dus ook: ontslag nemen op mijn werk (waar ik waarschijnlijk in juli een vast contract aangeboden krijg), onze kinderwens voorlopig uitstellen, het risico lopen dat ik erachter kom dat ik niet gelukkig ben in Nederland en onze relatie daardoor misschien zelfs eindigt. Kortom: een hoop pros and cons die voortdurend rond blijven spoken in mijn gedachten.
Daarom aan jullie de vraag: wat vinden jullie van mijn situatie? Moet ik genoegen nemen met wat ik heb en idealiseer en romantiseer ik het beeld dat ik heb of is er inderdaad meer uit het leven te halen en moet ik mijn gevoel/hart volgen?
Vroeger was ik een erg onzeker en verlegen meisje. Toen ik 17 was, kreeg ik mijn eerste relatie. Die relatie ging uit op mijn 21e, omdat hij was vreemdgegaan, en liep eigenlijk meteen over in mijn huidige relatie, waarin ik alweer bijna 5 jaar zit. Over de relatie zelf twijfel ik niet, maar toch mis ik vrijheid en heb ik het idee dat ik mijn leven vooral leef voor anderen. Ik heb hier een goed gesprek over gehad met mijn vriend en hij zei dat het misschien een idee is om even weg te zijn uit het dagelijkse leven en een paar maanden in Londen op ontdekking te gaan en te doen wat ík wil. Ik ga meerdere keren per jaar op bezoek bij mijn beste vriendin die daar woont en sinds de eerste keer dat ik in Londen was, ben ik verliefd op deze stad.
Maar dat betekent dus ook: ontslag nemen op mijn werk (waar ik waarschijnlijk in juli een vast contract aangeboden krijg), onze kinderwens voorlopig uitstellen, het risico lopen dat ik erachter kom dat ik niet gelukkig ben in Nederland en onze relatie daardoor misschien zelfs eindigt. Kortom: een hoop pros and cons die voortdurend rond blijven spoken in mijn gedachten.
Daarom aan jullie de vraag: wat vinden jullie van mijn situatie? Moet ik genoegen nemen met wat ik heb en idealiseer en romantiseer ik het beeld dat ik heb of is er inderdaad meer uit het leven te halen en moet ik mijn gevoel/hart volgen?
dinsdag 2 mei 2017 om 13:31
quote:Oulewappeur schreef op 02 mei 2017 @ 13:28:
[...]
Nee precies, dat wil ik ook niemand aandoen. En juist daarom twijfel ik nu zo. Maar omdat het nu dus niet vanzelfsprekend is voor ons dat wij kinderen kunnen krijgen, zijn mijn vriend en ik aan het twijfelen geslagen of we überhaupt nog langer moeten proberen om kinderen te krijgen en niet gewoon van het leven moeten gaan genieten nu het nog kan. En wie weet kunnen we het in de toekomst dan weer oppakken. Maar aan de anderen kant: wat als het 'alles uit het leven halen' tegen blijkt te vallen?
Dan ga je weer andere keuzes maken.
Je klinkt een beetje zwart/wit, het is of het één of het ander. Maar zo werkt het niet. Je kunt nu keuzes maken die op dit moment goed voor je zijn. Maar over 5 jaar wil je misschien weer andere keuzes maken. Dat betekent niet dat de keuzes die je nu maakt verkeerd zijn. Alleen, inderdaad, nu kinderen krijgen terwijl je zo'n duidelijk gevoel hebt vrij te willen zijn, dat zou echt onverstandig zijn. Ga eerst maar eens uitvogelen wat je echte behoeften op dit moment zijn.
[...]
Nee precies, dat wil ik ook niemand aandoen. En juist daarom twijfel ik nu zo. Maar omdat het nu dus niet vanzelfsprekend is voor ons dat wij kinderen kunnen krijgen, zijn mijn vriend en ik aan het twijfelen geslagen of we überhaupt nog langer moeten proberen om kinderen te krijgen en niet gewoon van het leven moeten gaan genieten nu het nog kan. En wie weet kunnen we het in de toekomst dan weer oppakken. Maar aan de anderen kant: wat als het 'alles uit het leven halen' tegen blijkt te vallen?
Dan ga je weer andere keuzes maken.
Je klinkt een beetje zwart/wit, het is of het één of het ander. Maar zo werkt het niet. Je kunt nu keuzes maken die op dit moment goed voor je zijn. Maar over 5 jaar wil je misschien weer andere keuzes maken. Dat betekent niet dat de keuzes die je nu maakt verkeerd zijn. Alleen, inderdaad, nu kinderen krijgen terwijl je zo'n duidelijk gevoel hebt vrij te willen zijn, dat zou echt onverstandig zijn. Ga eerst maar eens uitvogelen wat je echte behoeften op dit moment zijn.
dinsdag 2 mei 2017 om 13:32
quote:Koffiehagedis schreef op 02 mei 2017 @ 13:12:
Wat mis je? Maak dat eerst eens zo concreet mogelijk.In 1 woord: vrijheid. Ik wil op stap kunnen gaan wanneer ik dat wil, ik wil niet fulltime werken (wat ik nu doe), ik wil niet constant 'gezeur' van vriendinnen die aan me vragen hoe het met me gaat en me zielig vinden omdat zij allemaal kinderen hebben/zwanger zijn en ik niet, ik wil niet bij iedere glas alcohol of sigaret denken: shit, dat mag niet want ik wil zwanger worden. En waar ik nu woon, is niks te beleven dus heb ik het gevoel dat ik stilsta. Alles is zo tot in de puntjes kloppend, dat ik er benauwd van word. En ik besef echt wel dat dat een luxepositie is en erg arrogant klinkt, maar dit gevoel gaat zelfs na maanden niet over heb ik het idee.
Wat mis je? Maak dat eerst eens zo concreet mogelijk.In 1 woord: vrijheid. Ik wil op stap kunnen gaan wanneer ik dat wil, ik wil niet fulltime werken (wat ik nu doe), ik wil niet constant 'gezeur' van vriendinnen die aan me vragen hoe het met me gaat en me zielig vinden omdat zij allemaal kinderen hebben/zwanger zijn en ik niet, ik wil niet bij iedere glas alcohol of sigaret denken: shit, dat mag niet want ik wil zwanger worden. En waar ik nu woon, is niks te beleven dus heb ik het gevoel dat ik stilsta. Alles is zo tot in de puntjes kloppend, dat ik er benauwd van word. En ik besef echt wel dat dat een luxepositie is en erg arrogant klinkt, maar dit gevoel gaat zelfs na maanden niet over heb ik het idee.
dinsdag 2 mei 2017 om 13:32
leer te genieten met wat je hebt.
het gras is niet groener aan de andere kant van het hek, het gras is het groenst waar je het goed verzorgd.
London is een onzettende gave stad, maar om er te wonen is toch echt heel iets anders. Je neemt sowieso altijd jezelf, en je problemen, mee.
mijn ervaring is, dat je deze onrust zal blijven voelen totdat je jezelf volledig accepteert. ik heb te veel mensen gezien die de wereld intrekken met hun rugzak opzoek naar zichzelf en iets. maar de kans dat je dit in een ander lang gaat vinden is echt niet groter dan in NL. je moet het namelijk in jezelf gaan vinden.
het gras is niet groener aan de andere kant van het hek, het gras is het groenst waar je het goed verzorgd.
London is een onzettende gave stad, maar om er te wonen is toch echt heel iets anders. Je neemt sowieso altijd jezelf, en je problemen, mee.
mijn ervaring is, dat je deze onrust zal blijven voelen totdat je jezelf volledig accepteert. ik heb te veel mensen gezien die de wereld intrekken met hun rugzak opzoek naar zichzelf en iets. maar de kans dat je dit in een ander lang gaat vinden is echt niet groter dan in NL. je moet het namelijk in jezelf gaan vinden.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
dinsdag 2 mei 2017 om 13:34
quote:Oulewappeur schreef op 02 mei 2017 @ 13:23:
[...]
Lief! Ik ben nog jonger zelfs: 26. Het gevoel echt geleefd te hebben is voor mij denk ik vooral doen wat je wil doen op het moment dat je dat wil. Gewoon het idee hebben dat ik vrijheid heb. Een vast contract zou super zijn, vooral omdat ik het erg naar mijn zin heb op mijn huidige werkplek, maar in mijn vakgebied zijn er genoeg banen te krijgen, dus in principe heb ik het eigenlijk niet nodig.
Wat jij zegt klopt ook wel inderdaad: ik zal geheid falen als ik denk dat ik in Londen meer uit het leven kan halen. Maar misschien heb ik dat ook wel nodig om te beseffen dat het eigenlijk prima is zoals het nu is.
Dat is niet helemaal wat ik bedoelde met de kans om falen. Maar hoe hoog ligt de lat, wat verwacht je allemaal (van het leven, van anderen, van jezelf) als je vindt dat je 'alles uit het leven' moet halen. Dán is de kans groot om te falen wat mij betreft, want wanneer is het dan goed genoeg? Wanneer ben je wel tevreden?
Ja, 26....studie afgemaakt, relatie, baan...allemaal keurig, alleen het kindje nog niet en dan is het even leeg. Wellicht is dat voor nu even een zegen, anders zat je daar met het kind en kom je er dan achter dat je 'meer had willen leven'.
Ik zou helemaal niet zeggen dat je gaat falen als je naar Londen gaat (dat je dat uit mijn tekst haalt zegt denk ik meer over hoe jij denkt over jezelf en het leven.) Als dat is wat je wil, dan doe je dat. En als het niet is wat je ervan verwacht had zal het vast geen ramp zijn en heb je vast wel weer wat geleerd over jezelf of wat je wel wil. Wat is nou 3 maanden? Vraag onbetaald verlof aan op je werk en ga! Wat heb je te verliezen? Ik bedoel niet dat dat moet, maar als je het wil, regel het dan! Je geeft aan studies te hebben gedaan, gereisd te hebben, overal gewoond te hebben. Wellicht moet je het meer bij jezelf zoeken in plaats van in de buitenwereld. Hoe vaak doe je wat JIJ wil? Hoe vaak doe je wat er van je verwacht wordt, wat verstandig is, wat je denkt dat anderen van je willen? Omdat het zo hoort? Het is niet zo dat het antwoord op zulke vragen de oplossing is, maar stilstaan bij deze vragen en de gedachten die op gang komen terwijl je erover nadenkt, dat kan je wel op ideeën brengen. Het gevoel dat je geleefd hebt zit hem voor jou in vrijheid, wanneer voel jij je vrij? (zag net dat je hier al redelijk antwoord op hebt gegeven terwijl ik dit typte)
[...]
Lief! Ik ben nog jonger zelfs: 26. Het gevoel echt geleefd te hebben is voor mij denk ik vooral doen wat je wil doen op het moment dat je dat wil. Gewoon het idee hebben dat ik vrijheid heb. Een vast contract zou super zijn, vooral omdat ik het erg naar mijn zin heb op mijn huidige werkplek, maar in mijn vakgebied zijn er genoeg banen te krijgen, dus in principe heb ik het eigenlijk niet nodig.
Wat jij zegt klopt ook wel inderdaad: ik zal geheid falen als ik denk dat ik in Londen meer uit het leven kan halen. Maar misschien heb ik dat ook wel nodig om te beseffen dat het eigenlijk prima is zoals het nu is.
Dat is niet helemaal wat ik bedoelde met de kans om falen. Maar hoe hoog ligt de lat, wat verwacht je allemaal (van het leven, van anderen, van jezelf) als je vindt dat je 'alles uit het leven' moet halen. Dán is de kans groot om te falen wat mij betreft, want wanneer is het dan goed genoeg? Wanneer ben je wel tevreden?
Ja, 26....studie afgemaakt, relatie, baan...allemaal keurig, alleen het kindje nog niet en dan is het even leeg. Wellicht is dat voor nu even een zegen, anders zat je daar met het kind en kom je er dan achter dat je 'meer had willen leven'.
Ik zou helemaal niet zeggen dat je gaat falen als je naar Londen gaat (dat je dat uit mijn tekst haalt zegt denk ik meer over hoe jij denkt over jezelf en het leven.) Als dat is wat je wil, dan doe je dat. En als het niet is wat je ervan verwacht had zal het vast geen ramp zijn en heb je vast wel weer wat geleerd over jezelf of wat je wel wil. Wat is nou 3 maanden? Vraag onbetaald verlof aan op je werk en ga! Wat heb je te verliezen? Ik bedoel niet dat dat moet, maar als je het wil, regel het dan! Je geeft aan studies te hebben gedaan, gereisd te hebben, overal gewoond te hebben. Wellicht moet je het meer bij jezelf zoeken in plaats van in de buitenwereld. Hoe vaak doe je wat JIJ wil? Hoe vaak doe je wat er van je verwacht wordt, wat verstandig is, wat je denkt dat anderen van je willen? Omdat het zo hoort? Het is niet zo dat het antwoord op zulke vragen de oplossing is, maar stilstaan bij deze vragen en de gedachten die op gang komen terwijl je erover nadenkt, dat kan je wel op ideeën brengen. Het gevoel dat je geleefd hebt zit hem voor jou in vrijheid, wanneer voel jij je vrij? (zag net dat je hier al redelijk antwoord op hebt gegeven terwijl ik dit typte)
dinsdag 2 mei 2017 om 13:36
quote:Renaissance schreef op 02 mei 2017 @ 13:14:
Ben je nu 26? En altijd een relatie gehad sinds je 17e? En al even aan het werk? En dan moet je nog tot je 70ste zo door, alleen dan met nog een of meer kind(eren) erbij.
Man o man, ik krijg het plaatsvervangend benauwd, zo jong en dan zo gesettled.
Ik snap heel goed dat je het gevoel hebt dat je nooit echt geleefd hebt. Dus.......tja, ik zou dan toch kiezen voor er een tijdje tussenuit gaan.
Maar of dat het beste is voor jou weet ik natuurlijk niet.Haha als ik het zo lees, klinkt het nog benauwder! Maar aan de andere kant voel ik me zo egoïstisch dat ik zo denk en niet gewoon genoegen kan nemen met wat ik heb. Ik weet dat er genoeg mensen zijn die met me zouden willen ruilen, maar ik heb het gevoel dat ik spijt krijg als ik zo doorga.
Ben je nu 26? En altijd een relatie gehad sinds je 17e? En al even aan het werk? En dan moet je nog tot je 70ste zo door, alleen dan met nog een of meer kind(eren) erbij.
Man o man, ik krijg het plaatsvervangend benauwd, zo jong en dan zo gesettled.
Ik snap heel goed dat je het gevoel hebt dat je nooit echt geleefd hebt. Dus.......tja, ik zou dan toch kiezen voor er een tijdje tussenuit gaan.
Maar of dat het beste is voor jou weet ik natuurlijk niet.Haha als ik het zo lees, klinkt het nog benauwder! Maar aan de andere kant voel ik me zo egoïstisch dat ik zo denk en niet gewoon genoegen kan nemen met wat ik heb. Ik weet dat er genoeg mensen zijn die met me zouden willen ruilen, maar ik heb het gevoel dat ik spijt krijg als ik zo doorga.
dinsdag 2 mei 2017 om 13:38
quote:Oulewappeur schreef op 02 mei 2017 @ 13:36:
[...]
Haha als ik het zo lees, klinkt het nog benauwder! Maar aan de andere kant voel ik me zo egoïstisch dat ik zo denk en niet gewoon genoegen kan nemen met wat ik heb. Ik weet dat er genoeg mensen zijn die met me zouden willen ruilen, maar ik heb het gevoel dat ik spijt krijg als ik zo doorga.
Vertrouw op dat gevoel.
En daar is echt niets egoistisch aan. Je bent het niet aan mensen die willen wat jij hebt verschuldigd om in een situatie te blijven die niet (meer) bij je past.
[...]
Haha als ik het zo lees, klinkt het nog benauwder! Maar aan de andere kant voel ik me zo egoïstisch dat ik zo denk en niet gewoon genoegen kan nemen met wat ik heb. Ik weet dat er genoeg mensen zijn die met me zouden willen ruilen, maar ik heb het gevoel dat ik spijt krijg als ik zo doorga.
Vertrouw op dat gevoel.
En daar is echt niets egoistisch aan. Je bent het niet aan mensen die willen wat jij hebt verschuldigd om in een situatie te blijven die niet (meer) bij je past.
dinsdag 2 mei 2017 om 13:40
quote:Oulewappeur schreef op 02 mei 2017 @ 13:28:
[...]
Nee precies, dat wil ik ook niemand aandoen. En juist daarom twijfel ik nu zo. Maar omdat het nu dus niet vanzelfsprekend is voor ons dat wij kinderen kunnen krijgen, zijn mijn vriend en ik aan het twijfelen geslagen of we überhaupt nog langer moeten proberen om kinderen te krijgen en niet gewoon van het leven moeten gaan genieten nu het nog kan. En wie weet kunnen we het in de toekomst dan weer oppakken. Maar aan de anderen kant: wat als het 'alles uit het leven halen' tegen blijkt te vallen?
Je hebt geen controle over het leven en hoe het allemaal gaat lopen. Ja, wat als het tegenvalt? Wat als het geweldig is? Wat als vasthouden aan dat vaste paadje tegenvalt? Maar wat als dát juist geweldig wordt?
Je weet het allemaal niet van tevoren.
[...]
Nee precies, dat wil ik ook niemand aandoen. En juist daarom twijfel ik nu zo. Maar omdat het nu dus niet vanzelfsprekend is voor ons dat wij kinderen kunnen krijgen, zijn mijn vriend en ik aan het twijfelen geslagen of we überhaupt nog langer moeten proberen om kinderen te krijgen en niet gewoon van het leven moeten gaan genieten nu het nog kan. En wie weet kunnen we het in de toekomst dan weer oppakken. Maar aan de anderen kant: wat als het 'alles uit het leven halen' tegen blijkt te vallen?
Je hebt geen controle over het leven en hoe het allemaal gaat lopen. Ja, wat als het tegenvalt? Wat als het geweldig is? Wat als vasthouden aan dat vaste paadje tegenvalt? Maar wat als dát juist geweldig wordt?
Je weet het allemaal niet van tevoren.
dinsdag 2 mei 2017 om 13:41
Even een persoonlijke noot, wij zitten ook in een vruchtbaarheidstraject en dat maakt je leven nou niet bepaald leuker... Dus op sommige momenten denk ik ook wel, is dit het nou? En wat als het lukt... dan zit je met een kind en dan geef je inderdaad je vrijheid op. Als je al heel lang probeert dan heb je ook gewoon iets te veel na te denken over alles... En je hele leven draait om het krijgen van een kind zonder dat je er iets voor terug krijgt.
De kans bestaat dat je nooit alles uit het leven gaat halen omdat sommige dingen niet samen gaan of omdat je je grenzen verlegt. Als je nu naar Londen gaat wil je daarna misschien wel een tijd in New York wonen en daarna backpacken in Azie... Allemaal geen probleem, maar niet te combineren met een vruchtbaarheidstraject.
Wat ik uiteindelijk heb gedaan is bepaald waar ik echt op terug wil kijken als ik op mijn stefbed lig en bij elke "levenskeuze" die ik maak bedenk ik me of het bijdraagt aan dat doel. Dat geeft me juist wel heel erg het gevoel dat ik alles uit het leven aan het halen ben ondanks ons vruchtbaarheidstraject.
De kans bestaat dat je nooit alles uit het leven gaat halen omdat sommige dingen niet samen gaan of omdat je je grenzen verlegt. Als je nu naar Londen gaat wil je daarna misschien wel een tijd in New York wonen en daarna backpacken in Azie... Allemaal geen probleem, maar niet te combineren met een vruchtbaarheidstraject.
Wat ik uiteindelijk heb gedaan is bepaald waar ik echt op terug wil kijken als ik op mijn stefbed lig en bij elke "levenskeuze" die ik maak bedenk ik me of het bijdraagt aan dat doel. Dat geeft me juist wel heel erg het gevoel dat ik alles uit het leven aan het halen ben ondanks ons vruchtbaarheidstraject.
dinsdag 2 mei 2017 om 13:44
quote:forsyth schreef op 02 mei 2017 @ 13:18:
Waar droomde je als kind van?
Goede vraag. Ik ben altijd wispelturig geweest eerlijk gezegd. Mijn ouders zeggen van kleins af aan al tegen mij dat ik het mezelf moeilijk maak omdat ik nooit precies weet wat ik wil(de). Het ene moment wilde ik jong moeder worden (net als mijn moeder, oma en overgrootoma op mijn 21e), het andere moment wilde ik carrière maken en weer een ander moment wilde ik reizen en zoveel mogelijk van de wereld zien. Nu ik gesetteld ben, is het enige dat ik weet dat ik dit niet de komende 60 jaar op deze manier wil.
Maar zou het helpen om deze sleur te doorbreken door een paar maanden (met eventueel uitloop) naar een andere plek te gaan? Ik weet het niet..
Waar droomde je als kind van?
Goede vraag. Ik ben altijd wispelturig geweest eerlijk gezegd. Mijn ouders zeggen van kleins af aan al tegen mij dat ik het mezelf moeilijk maak omdat ik nooit precies weet wat ik wil(de). Het ene moment wilde ik jong moeder worden (net als mijn moeder, oma en overgrootoma op mijn 21e), het andere moment wilde ik carrière maken en weer een ander moment wilde ik reizen en zoveel mogelijk van de wereld zien. Nu ik gesetteld ben, is het enige dat ik weet dat ik dit niet de komende 60 jaar op deze manier wil.
Maar zou het helpen om deze sleur te doorbreken door een paar maanden (met eventueel uitloop) naar een andere plek te gaan? Ik weet het niet..
dinsdag 2 mei 2017 om 13:45
quote:El0ise schreef op 02 mei 2017 @ 13:19:
[...]
Heb je enig idee wat je dan wél zou willen? Zo nee; dan geef je dit toch niet op vanwege een beetje onrust in je lijf?Daar heb je een punt. Ik wil vooral de sleur doorbreken door iets drastisch anders te doen. Ook al is het maar voor een paar maanden. Maar ik weet niet of het onrust of onvrede is wat ik voel. En dat is een essentieel verschil waar ik over na moet denken.
[...]
Heb je enig idee wat je dan wél zou willen? Zo nee; dan geef je dit toch niet op vanwege een beetje onrust in je lijf?Daar heb je een punt. Ik wil vooral de sleur doorbreken door iets drastisch anders te doen. Ook al is het maar voor een paar maanden. Maar ik weet niet of het onrust of onvrede is wat ik voel. En dat is een essentieel verschil waar ik over na moet denken.
dinsdag 2 mei 2017 om 13:49
quote:Whadiepooh schreef op 02 mei 2017 @ 13:26:
Ik denk dat als je dit gevoel hebt het waarschijnlijk zal terugkeren en je misschien over 20 jaar spijt krijgt dat je toen niet uit je 'bubbel' gestapt bent. Maar kun je niet beginnen met twee weken op vakantie naar Londen? Daarnaast alles nog behouden maar even aankijken en vooral voelen hoe dat is om die twee weken even in je eentje buiten je oude vertrouwde wereld door te brengen.Daar ben ik inderdaad ook bang voor, dat ik dan over een paar jaar weer denk: ik moet uit mijn 'bubbel'. Wel weet ik dat een vakantiegevoel anders is dan het gevoel echt ergens te wonen, dus vandaar mijn idee om dan een aantal maanden te gaan. Juist om te voelen hoe het is om echt ergens anders te 'wonen'. En wie weet wil ik daar dan wel blijven, wie weet niet. Dus enerzijds ben ik bang dat het gevoel na een tijd weer terug zal komen, anderzijds ben ik bang dat ik juist daar wil blijven en dus mijn relatie en alles wat daarbij komt kijken in Nederland opzeg..
Ik denk dat als je dit gevoel hebt het waarschijnlijk zal terugkeren en je misschien over 20 jaar spijt krijgt dat je toen niet uit je 'bubbel' gestapt bent. Maar kun je niet beginnen met twee weken op vakantie naar Londen? Daarnaast alles nog behouden maar even aankijken en vooral voelen hoe dat is om die twee weken even in je eentje buiten je oude vertrouwde wereld door te brengen.Daar ben ik inderdaad ook bang voor, dat ik dan over een paar jaar weer denk: ik moet uit mijn 'bubbel'. Wel weet ik dat een vakantiegevoel anders is dan het gevoel echt ergens te wonen, dus vandaar mijn idee om dan een aantal maanden te gaan. Juist om te voelen hoe het is om echt ergens anders te 'wonen'. En wie weet wil ik daar dan wel blijven, wie weet niet. Dus enerzijds ben ik bang dat het gevoel na een tijd weer terug zal komen, anderzijds ben ik bang dat ik juist daar wil blijven en dus mijn relatie en alles wat daarbij komt kijken in Nederland opzeg..
dinsdag 2 mei 2017 om 13:51
quote:Renaissance schreef op 02 mei 2017 @ 13:31:
[...]
Dan ga je weer andere keuzes maken.
Je klinkt een beetje zwart/wit, het is of het één of het ander. Maar zo werkt het niet. Je kunt nu keuzes maken die op dit moment goed voor je zijn. Maar over 5 jaar wil je misschien weer andere keuzes maken. Dat betekent niet dat de keuzes die je nu maakt verkeerd zijn. Alleen, inderdaad, nu kinderen krijgen terwijl je zo'n duidelijk gevoel hebt vrij te willen zijn, dat zou echt onverstandig zijn. Ga eerst maar eens uitvogelen wat je echte behoeften op dit moment zijn.Klopt, misschien moeten we eerst een gesprek voeren over het uitstellen van onze kinderwens en vanuit daar bekijken of ik me dan al vrijer of juist nog steeds gejaagd voel.
[...]
Dan ga je weer andere keuzes maken.
Je klinkt een beetje zwart/wit, het is of het één of het ander. Maar zo werkt het niet. Je kunt nu keuzes maken die op dit moment goed voor je zijn. Maar over 5 jaar wil je misschien weer andere keuzes maken. Dat betekent niet dat de keuzes die je nu maakt verkeerd zijn. Alleen, inderdaad, nu kinderen krijgen terwijl je zo'n duidelijk gevoel hebt vrij te willen zijn, dat zou echt onverstandig zijn. Ga eerst maar eens uitvogelen wat je echte behoeften op dit moment zijn.Klopt, misschien moeten we eerst een gesprek voeren over het uitstellen van onze kinderwens en vanuit daar bekijken of ik me dan al vrijer of juist nog steeds gejaagd voel.
dinsdag 2 mei 2017 om 13:52
quote:Oulewappeur schreef op 02 mei 2017 @ 13:28:
[...]
Nee precies, dat wil ik ook niemand aandoen. En juist daarom twijfel ik nu zo. Maar omdat het nu dus niet vanzelfsprekend is voor ons dat wij kinderen kunnen krijgen, zijn mijn vriend en ik aan het twijfelen geslagen of we überhaupt nog langer moeten proberen om kinderen te krijgen en niet gewoon van het leven moeten gaan genieten nu het nog kan. En wie weet kunnen we het in de toekomst dan weer oppakken. Maar aan de anderen kant: wat als het 'alles uit het leven halen' tegen blijkt te vallen?
Als je nu denkt dat je niet meer van het leven kunt genieten als je kinderen hebt dan is het denk ik echt tijd om even pauze te nemen. Je bent 26, je hebt nog heel veel tijd.
Waarom zou alles uit het leven halen tegen vallen? Als er een keer iets tegenvalt dan heb je de vrijheid om iets anders te proberen.
Wat betekend voor jou alles uit het leven halen? Dat je je ding doet en alles maar leuk is? Of betekend dat je je grenzen verlegt en daardoor meer over jezelf en je relatie leert?
Ik vind een vruchtbaarheidstraject namelijk ook al heel wat bijdragen aan "alles uit het leven halen". Leuk is anders, maar je stapt echt wel uit je comfortzone.
Volgens mij ben je te bang om fouten te maken, om er achter te komen dat het toch niet zo leuk is als je dacht. Terwijl je dan alleen maar meer over jezelf leert. Dus wat wil jij met je leven? (De vraag die iedereen je hier al stelt)
[...]
Nee precies, dat wil ik ook niemand aandoen. En juist daarom twijfel ik nu zo. Maar omdat het nu dus niet vanzelfsprekend is voor ons dat wij kinderen kunnen krijgen, zijn mijn vriend en ik aan het twijfelen geslagen of we überhaupt nog langer moeten proberen om kinderen te krijgen en niet gewoon van het leven moeten gaan genieten nu het nog kan. En wie weet kunnen we het in de toekomst dan weer oppakken. Maar aan de anderen kant: wat als het 'alles uit het leven halen' tegen blijkt te vallen?
Als je nu denkt dat je niet meer van het leven kunt genieten als je kinderen hebt dan is het denk ik echt tijd om even pauze te nemen. Je bent 26, je hebt nog heel veel tijd.
Waarom zou alles uit het leven halen tegen vallen? Als er een keer iets tegenvalt dan heb je de vrijheid om iets anders te proberen.
Wat betekend voor jou alles uit het leven halen? Dat je je ding doet en alles maar leuk is? Of betekend dat je je grenzen verlegt en daardoor meer over jezelf en je relatie leert?
Ik vind een vruchtbaarheidstraject namelijk ook al heel wat bijdragen aan "alles uit het leven halen". Leuk is anders, maar je stapt echt wel uit je comfortzone.
Volgens mij ben je te bang om fouten te maken, om er achter te komen dat het toch niet zo leuk is als je dacht. Terwijl je dan alleen maar meer over jezelf leert. Dus wat wil jij met je leven? (De vraag die iedereen je hier al stelt)
dinsdag 2 mei 2017 om 13:54
Ik kreeg op m'n 17e een relatie met m'n jeugdliefde..samenwonen met 23, zwanger met 26 en toen gelijk maar getrouwd...en toen...kreeg ik precies dàt gevoel dat jij nu hebt! Dat ik niet genoeg geleefd had, dat alles al vastlag: hypotheek, kind,man pffff. Geprobeerd dingen te doen: andere baan, reisjes..Het hielp niets, knagende gevoel bleef. Uiteindelijk heeft dit geresulteerd in een scheiding. Vond het heerlijk om een poos alleen te wonen en in de weekenden dat m'n zoon er niet was ècht vrij te zijn.
Terugkijkend zou ik m'n jongere zelf geadviseerd hebben om langer te wachten met trouwen en kinderen en nog even te genieten van het leven en de vrijheid..dus mijn advies: wil je naar Londen? Ga dan...als je er daar achter komt dat je relatie het niet is, is dat nog altijd beter dan erachter komen als je samen een kind hebt..
Terugkijkend zou ik m'n jongere zelf geadviseerd hebben om langer te wachten met trouwen en kinderen en nog even te genieten van het leven en de vrijheid..dus mijn advies: wil je naar Londen? Ga dan...als je er daar achter komt dat je relatie het niet is, is dat nog altijd beter dan erachter komen als je samen een kind hebt..
dinsdag 2 mei 2017 om 13:55
quote:Koffiehagedis schreef op 02 mei 2017 @ 13:29:
Beetje cliché, maar: beter spijt van de dingen die je hebt gedaan, dan wat je niet hebt gedaan. Als je je nu niet klaar voelt voor het moederschap, is een medische molen geen reden om daar toch voor te gaan lijkt me..Wat een mooi cliché! (Zeg je dat zo?) Eerder dacht ik niet na over wel of niet klaar zijn voor het moederschap. Echter, om mij heen zie ik mijn vriendinnen kinderen hebben en het valt me op hoe ontzettend beperkt hun wereld ervan wordt. Nou hebben mijn ouders mij altijd overal mee naartoe genomen waardoor ik reislustig ben en altijd dacht: mijn kinderen wil ik ook op die manier opvoeden, maar niet ieder kind is hiervoor 'geschikt' uiteraard.
Beetje cliché, maar: beter spijt van de dingen die je hebt gedaan, dan wat je niet hebt gedaan. Als je je nu niet klaar voelt voor het moederschap, is een medische molen geen reden om daar toch voor te gaan lijkt me..Wat een mooi cliché! (Zeg je dat zo?) Eerder dacht ik niet na over wel of niet klaar zijn voor het moederschap. Echter, om mij heen zie ik mijn vriendinnen kinderen hebben en het valt me op hoe ontzettend beperkt hun wereld ervan wordt. Nou hebben mijn ouders mij altijd overal mee naartoe genomen waardoor ik reislustig ben en altijd dacht: mijn kinderen wil ik ook op die manier opvoeden, maar niet ieder kind is hiervoor 'geschikt' uiteraard.
dinsdag 2 mei 2017 om 14:01
Of er meer uit jou leven te halen valt, is iets wat wij je niet kunnen zeggen. En 'meer halen uit het leven' kan waarschijnlijk altijd wel.
Wel vind ik dat je altijd je gevoel / hart moet volgen! Ik weet niet of een paar maanden Londen per se de oplossing is, maar als je het gevoel hebt dat je dat moet doen, dan kun je misschien wel onbetaald verlof nemen? Dan hoef je niet meteen ontslag te nemen.. Ik weet alleen niet of dat een optie is. Blijkbaar ben je erg zoekende en niet helemaal gelukkig met je leven.
Ik herken je gevoel, heb het ook gehad. op papier klonk alles heel mooi (leuke vrienden, baan, appartement etc.) maar toch was ik ergens niet gelukkig. Ik wilde toen eigenlijk ook naar het buitenland gaan, maar heb besloten het niet te doen. Voor mij voelde het meer als vluchten, en alles zou hetzelfde zijn als ik terug kwam. Ik ben voor mezelf een ''zoektocht' begonnen naar wat mij gelukkig maakt. Voor mij betekende dat minder uren werken / ander werk zoeken en daarnaast wat vrijwilligerswerk doen en meer tijd over houden voor mezelf.
Wat jou gelukkiger gaat maken is iets dat je alleen zelf kan onderzoeken en wat wij moeilijk kunnen zeggen. Succes iig
Wel vind ik dat je altijd je gevoel / hart moet volgen! Ik weet niet of een paar maanden Londen per se de oplossing is, maar als je het gevoel hebt dat je dat moet doen, dan kun je misschien wel onbetaald verlof nemen? Dan hoef je niet meteen ontslag te nemen.. Ik weet alleen niet of dat een optie is. Blijkbaar ben je erg zoekende en niet helemaal gelukkig met je leven.
Ik herken je gevoel, heb het ook gehad. op papier klonk alles heel mooi (leuke vrienden, baan, appartement etc.) maar toch was ik ergens niet gelukkig. Ik wilde toen eigenlijk ook naar het buitenland gaan, maar heb besloten het niet te doen. Voor mij voelde het meer als vluchten, en alles zou hetzelfde zijn als ik terug kwam. Ik ben voor mezelf een ''zoektocht' begonnen naar wat mij gelukkig maakt. Voor mij betekende dat minder uren werken / ander werk zoeken en daarnaast wat vrijwilligerswerk doen en meer tijd over houden voor mezelf.
Wat jou gelukkiger gaat maken is iets dat je alleen zelf kan onderzoeken en wat wij moeilijk kunnen zeggen. Succes iig
My life, my way
dinsdag 2 mei 2017 om 14:02
Mijn dochter is 27, ik geniet langs de zijlijn van haar nog jonge leven en hoe ze het invult met kleine avonturen.
Ze heeft wel al een vaste baan, maar de keuze is reuze daarnaast.
Mijn nichtje is 20, werkt en woont sinds kort in Londen.
Ze vindt het geweldig.
Het is ook heerlijk als je jong bent en je nog van alles kan gaan doen, omdat je enkel rekening met jezelf hoeft te houden.
In jouw geval heb je wel je partner om rekening mee te houden, maar er is ook genoeg samen te doen.
Ik weet niet hoe oud je partner is en hoe sterk zijn kinderwens is, maar als jullie samen overeen kunnen komen nog wat jaartjes te wachten zou ik dat zeker doen.
Dit hoeft nog niet alles te zijn
Ze heeft wel al een vaste baan, maar de keuze is reuze daarnaast.
Mijn nichtje is 20, werkt en woont sinds kort in Londen.
Ze vindt het geweldig.
Het is ook heerlijk als je jong bent en je nog van alles kan gaan doen, omdat je enkel rekening met jezelf hoeft te houden.
In jouw geval heb je wel je partner om rekening mee te houden, maar er is ook genoeg samen te doen.
Ik weet niet hoe oud je partner is en hoe sterk zijn kinderwens is, maar als jullie samen overeen kunnen komen nog wat jaartjes te wachten zou ik dat zeker doen.
Dit hoeft nog niet alles te zijn
dinsdag 2 mei 2017 om 14:05
quote:Oulewappeur schreef op 02 mei 2017 @ 13:32:
[...]
In 1 woord: vrijheid. Ik wil op stap kunnen gaan wanneer ik dat wil, ik wil niet fulltime werken (wat ik nu doe), ik wil niet constant 'gezeur' van vriendinnen die aan me vragen hoe het met me gaat en me zielig vinden omdat zij allemaal kinderen hebben/zwanger zijn en ik niet, ik wil niet bij iedere glas alcohol of sigaret denken: shit, dat mag niet want ik wil zwanger worden. En waar ik nu woon, is niks te beleven dus heb ik het gevoel dat ik stilsta. Alles is zo tot in de puntjes kloppend, dat ik er benauwd van word. En ik besef echt wel dat dat een luxepositie is en erg arrogant klinkt, maar dit gevoel gaat zelfs na maanden niet over heb ik het idee.
Ik hoor hier ook wel veel zaken die gerelateerd zijn aan je nog niet vervulde kinderwens. Dat kan ook het gevoel geven dat je leven 'on hold' staat, weet ik uit ervaring!! Ik heb me ook heel lang van alles ontzegt 'voor als ik zwanger was', maar dat is funest op de lange termijn. (Duurde bij ons 3,5 jaar voor het lukte).
Dus wellicht is het goed om even te stoppen met focussen op die kinderwens, gewoon je wijntjes te drinken, en eens dingen te doen (alleen of samen) die je altijd al wilde doen. En als een tijd in Londen wonen zo'n wens is, moet je dat gewoon doen! (Bij ons was het verhuizen; heel fijn om ergens anders mee bezig te zijn!)
[...]
In 1 woord: vrijheid. Ik wil op stap kunnen gaan wanneer ik dat wil, ik wil niet fulltime werken (wat ik nu doe), ik wil niet constant 'gezeur' van vriendinnen die aan me vragen hoe het met me gaat en me zielig vinden omdat zij allemaal kinderen hebben/zwanger zijn en ik niet, ik wil niet bij iedere glas alcohol of sigaret denken: shit, dat mag niet want ik wil zwanger worden. En waar ik nu woon, is niks te beleven dus heb ik het gevoel dat ik stilsta. Alles is zo tot in de puntjes kloppend, dat ik er benauwd van word. En ik besef echt wel dat dat een luxepositie is en erg arrogant klinkt, maar dit gevoel gaat zelfs na maanden niet over heb ik het idee.
Ik hoor hier ook wel veel zaken die gerelateerd zijn aan je nog niet vervulde kinderwens. Dat kan ook het gevoel geven dat je leven 'on hold' staat, weet ik uit ervaring!! Ik heb me ook heel lang van alles ontzegt 'voor als ik zwanger was', maar dat is funest op de lange termijn. (Duurde bij ons 3,5 jaar voor het lukte).
Dus wellicht is het goed om even te stoppen met focussen op die kinderwens, gewoon je wijntjes te drinken, en eens dingen te doen (alleen of samen) die je altijd al wilde doen. En als een tijd in Londen wonen zo'n wens is, moet je dat gewoon doen! (Bij ons was het verhuizen; heel fijn om ergens anders mee bezig te zijn!)
