Psyche
alle pijlers
Waarom zelfdoding?
donderdag 28 december 2017 om 20:17
Het is niet te bevatten.
Een kennis van me. Net moeder geworden. 28 jaar. Heeft zichzelf gedood.
Waarom? Waarom? Ik vind het erg confronterend merk ik.
Ze was erg rustig, lief en vriendelijk. Ik ken haar onvoldoende om iets aan haar 'gemerkt' te hebben.
En ik blijf heel de tijd denken; wat ging er door je hoofd? Hoe kan je zo diep zitten?
Een kennis van me. Net moeder geworden. 28 jaar. Heeft zichzelf gedood.
Waarom? Waarom? Ik vind het erg confronterend merk ik.
Ze was erg rustig, lief en vriendelijk. Ik ken haar onvoldoende om iets aan haar 'gemerkt' te hebben.
En ik blijf heel de tijd denken; wat ging er door je hoofd? Hoe kan je zo diep zitten?
zaterdag 30 december 2017 om 20:51
Pff heftig dames. 
Ik vind het erg interessant om het erover te hebben. Ik wil dingen kunnen duiden (ook al is het niet altijd te duiden.) Daarbij hoop ik dat het voor jullie ook wat biedt om hier met elkaar in gesprek te zijn.
Ook al is het heftig en confronterend maar ik vind dat het er wel moet mogen zijn. Dat je het mag openleggen, mag vertellen.
Ik merk dat ik in eerste instantie erg veel ongeloof had toen ik hoorde dat ze was overleden. De oorzaak was nog niet duidelijk voor mij. Ik wilde de oorzaak weten. Wat is daar gebeurd?? Hoe kan dit?
Toen ik een idee kreeg dat ze het misschien zelf had gedaan groeide mijn verbazing des te meer maar ook woede.
Toen ik zeker wist dat ze het zelf had beëindigd werd ik best boos merkte ik. Vooral dat ik dacht; maar waarom ben je dan überhaupt net bevallen?? Had je het niet eerder kunnen doen? Wat doe jij je zoon aan? Toen na een dag boos zijn, kwam ik er steeds meer achter dat de woede geen woede was maar meer pijn en verdriet. Onthutst en ongeloof. Nu ben ik voornamelijk verdrietig voor/om haar en haar familie en ga ik er van uit dat ze zo ver heen was dat ze niet anders 'kon'. Maar toch heel soms merk ik dat ik nog wel boze gedachtes jegens haar heb.
En natuurlijk ook omdat het confronterend is. Ik heb een unipolaire depressie gehad. Ik heb het enkele keren gedacht. Maar ik denk dat ik er alsnog erg ver van af zat om het daadwerkelijk te doen. Het moederschap. Het idee dat je het echt niet kan maken. Toch nog te ver van m.n. bed (gelukkig) en de schaamte.
Heb ik het openlijk besproken? Nee. Nu zeg ik soms tegen man/vriendin dat ik soms wel gedacht heb. Maar nooit heel serieus erop in.
In de vragenlijsten bij GGZ was ik wel altijd eerlijk over m.n. gevoel/gedachten. Maar tijdens therapie zijn we er niet echt uitgebreid op in gegaan verder.
Ik vind het erg interessant om het erover te hebben. Ik wil dingen kunnen duiden (ook al is het niet altijd te duiden.) Daarbij hoop ik dat het voor jullie ook wat biedt om hier met elkaar in gesprek te zijn.
Ook al is het heftig en confronterend maar ik vind dat het er wel moet mogen zijn. Dat je het mag openleggen, mag vertellen.
Ik merk dat ik in eerste instantie erg veel ongeloof had toen ik hoorde dat ze was overleden. De oorzaak was nog niet duidelijk voor mij. Ik wilde de oorzaak weten. Wat is daar gebeurd?? Hoe kan dit?
Toen ik een idee kreeg dat ze het misschien zelf had gedaan groeide mijn verbazing des te meer maar ook woede.
Toen ik zeker wist dat ze het zelf had beëindigd werd ik best boos merkte ik. Vooral dat ik dacht; maar waarom ben je dan überhaupt net bevallen?? Had je het niet eerder kunnen doen? Wat doe jij je zoon aan? Toen na een dag boos zijn, kwam ik er steeds meer achter dat de woede geen woede was maar meer pijn en verdriet. Onthutst en ongeloof. Nu ben ik voornamelijk verdrietig voor/om haar en haar familie en ga ik er van uit dat ze zo ver heen was dat ze niet anders 'kon'. Maar toch heel soms merk ik dat ik nog wel boze gedachtes jegens haar heb.
En natuurlijk ook omdat het confronterend is. Ik heb een unipolaire depressie gehad. Ik heb het enkele keren gedacht. Maar ik denk dat ik er alsnog erg ver van af zat om het daadwerkelijk te doen. Het moederschap. Het idee dat je het echt niet kan maken. Toch nog te ver van m.n. bed (gelukkig) en de schaamte.
Heb ik het openlijk besproken? Nee. Nu zeg ik soms tegen man/vriendin dat ik soms wel gedacht heb. Maar nooit heel serieus erop in.
In de vragenlijsten bij GGZ was ik wel altijd eerlijk over m.n. gevoel/gedachten. Maar tijdens therapie zijn we er niet echt uitgebreid op in gegaan verder.
mabelle wijzigde dit bericht op 30-12-2017 20:56
1.76% gewijzigd
zaterdag 30 december 2017 om 20:55
Erizon schreef: ↑30-12-2017 20:50.
Ja zoals euthanasie. Maar in dit geval zou ik wel graag een ‘afkoelperiode’ ingebouwd zien. Dat je een jaar wacht bijvoorbeeld om zeker te weten dat de doodswens bestendig is.
Euthanasie kan trouwens al bij ernstige psychiatrische aandoeningen (ik heb uit een wat morbide fascinatie weleens wat uitspraken van de toetsingscommissie euthanasie gelezen). Het verschil is mi dat je bij lichamelijke ziekte de dood vaak alleen vervroegt, bij psychiatrische ziekte gaat men er niet vanuit dat de ziekte tot de dood leidt.
Op zich is dat gek natuurlijk. Het is dodelijker dan kanker en hartziektes te samen.
En een jaar? En dan vanaf wat precies? Je eerste episode? Of per doodwens apart een jaar aanhouden? Hoe oud moet je zijn?
En hoe moet dat bij mensen met een rapid cycle? Die heel veel op en neer gaan en nooit een heel jaar aanhoudend depressief zijn maar het wel hun hele leven verpest? Wanneer is dan het jaar voorbij? Vind dat moeilijk.
Ik ben voor onder begeleiding die pil uitgeven, dus na een behandeling/traject maar zo'n termijn zegt dan weinig verder toch?
zaterdag 30 december 2017 om 20:57
Ik heb ook echt wel op het punt gezeten dat ik dacht dat mijn kind beter af was zonder mij.
En ontdekt dat ik heel goed kan overgeven.
Depressie is zo grillig, zo uitzichtloos, zo leeg.
Mijn kind zien en weten dat ik van hem hou, maar het niet kunnen voelen is voor mij toch wel het meest kenmerkende van de diepte.
En ontdekt dat ik heel goed kan overgeven.
Depressie is zo grillig, zo uitzichtloos, zo leeg.
Mijn kind zien en weten dat ik van hem hou, maar het niet kunnen voelen is voor mij toch wel het meest kenmerkende van de diepte.
zaterdag 30 december 2017 om 21:00
Helaas herkenbaarMoiren’ schreef: ↑30-12-2017 20:57Ik heb ook echt wel op het punt gezeten dat ik dacht dat mijn kind beter af was zonder mij.
En ontdekt dat ik heel goed kan overgeven.
Depressie is zo grillig, zo uitzichtloos, zo leeg.
Mijn kind zien en weten dat ik van hem hou, maar het niet kunnen voelen is voor mij toch wel het meest kenmerkende van de diepte.
zaterdag 30 december 2017 om 21:02
Ik heb ook ooit een poging gedaan, Op dat moment was mijn leven een chaos met foute mannen en foute keuzes. De “beslissing” genomen uit verwardheid. Er gebeurde toen iets wat ik in mijn hoofd niet kon verwerken en dat deed mij zoveel pijn. Ik weet nog dat ik heb gedacht, dit kan ik niet aan, dit wil ik niet voelen.....pure wanhoop!Moiren’ schreef: ↑30-12-2017 20:35
Ik denk dat sommigen bewust kiezen en sommigen niet.
Warrig en wazig kan. Iemand met schizofrenie denkt en reageert anders dan iemand met een distyme stoornis of een unipolaire depressie.
Er is geen eenduidig antwoord. Helaas voor jou, want ik begrijp dat je dat zo graag zou willen
Ook nu voel ik mij in bepaalde periodes heel rot maar ik denk dat ik het niet weer zal doen vanwege mijn kinderen. Ik ben veels te bang voor hun verdriet. Ook omdat ze nu een leeftijd hebben waarin zij zich dit altijd zullen herinneren. (Op mijn dochter na dan, zij is twee).
zaterdag 30 december 2017 om 21:10
Mabel: Helemaal niemand heeft het bij onze vriendin zien aankomen. Als ze er wel over had gepraat, weet ik niet of we hadden kunnen helpen. Zou ze bang geweest zijn dat we haar wilden "ompraten"?
Zelf denk ik niet dat ik dat geprobeerd zou hebben. Ik had haar graag verteld dat ik haar altijd zou respecteren, wat haar keuze ook zou zijn. Ze is ook heel lang bezig geweest met het oosparen van haar medicijnen, en al die tijd hield ze de schijn maar op dat het beter ging. Dat alleen zijn, die eenzaamheid, ja dat vind ik erg.
Tegenwoordig is er de Levenseindekliniek. Daar kunnen de mensen tenminste over hun doodswens praten. Ik hoorde laatst, dat dat feit alleen er soms voor zorgtt dat mensen hun beslissing nog uitstellen. Mij lijkt het in ieder geval belangrijk dat de doodswens serieus genomen wordt en niet als symptoom van het ziektebeeld beschouwd wordt.
Wat jullie hiervoor zeggen, over de pil die beschikbaar zou moeten zijn: dat lijkt me een goed idee. Het kan voor mensen die zich beroerd voelen een houvast zijn, een zekerheid, misschien rust geven.
Aan de mensen die het moeilijk hebben en hier op het forum daarover schrijven: veel respect daarvoor.
Zelf denk ik niet dat ik dat geprobeerd zou hebben. Ik had haar graag verteld dat ik haar altijd zou respecteren, wat haar keuze ook zou zijn. Ze is ook heel lang bezig geweest met het oosparen van haar medicijnen, en al die tijd hield ze de schijn maar op dat het beter ging. Dat alleen zijn, die eenzaamheid, ja dat vind ik erg.
Tegenwoordig is er de Levenseindekliniek. Daar kunnen de mensen tenminste over hun doodswens praten. Ik hoorde laatst, dat dat feit alleen er soms voor zorgtt dat mensen hun beslissing nog uitstellen. Mij lijkt het in ieder geval belangrijk dat de doodswens serieus genomen wordt en niet als symptoom van het ziektebeeld beschouwd wordt.
Wat jullie hiervoor zeggen, over de pil die beschikbaar zou moeten zijn: dat lijkt me een goed idee. Het kan voor mensen die zich beroerd voelen een houvast zijn, een zekerheid, misschien rust geven.
Aan de mensen die het moeilijk hebben en hier op het forum daarover schrijven: veel respect daarvoor.
zaterdag 30 december 2017 om 21:54
Ik heb ook 2 familieleden verloren omdat ze een eind aan hun leven hebben gemaakt. Mijn broer was de eerste bij hem hebben we het niet zien aan komen.
Hij had voor mijn gevoel het leven wat ik zou willen hebben. Heb ook vaak gedacht waarom? Maar hij wilde niet meer heb weleens met een paragnost gepraat. Weet nu dat hij rust heeft dus kan er nu beter mee leven. Een half jaar na mijn broer heeft een oom van mijn ook een eind aan zijn leven gemaakt. Hij zag mijn broer als een voorbeeld. Zei tegen zijn vrouw en kinderen dat hij mijn broer begreep en dat hij wel het lef had om het te doen. Mijn tante en de kinderen leefde het laatste half jaar in angst. Waren steeds in de gaten aan het houden waar mijn oom was en wat hij deed.
Heb soms wel moeite met de manier waarop mijn broer het gedaan heeft.
Heb geen goed afscheid kunnen nemen.
Hij had voor mijn gevoel het leven wat ik zou willen hebben. Heb ook vaak gedacht waarom? Maar hij wilde niet meer heb weleens met een paragnost gepraat. Weet nu dat hij rust heeft dus kan er nu beter mee leven. Een half jaar na mijn broer heeft een oom van mijn ook een eind aan zijn leven gemaakt. Hij zag mijn broer als een voorbeeld. Zei tegen zijn vrouw en kinderen dat hij mijn broer begreep en dat hij wel het lef had om het te doen. Mijn tante en de kinderen leefde het laatste half jaar in angst. Waren steeds in de gaten aan het houden waar mijn oom was en wat hij deed.
Heb soms wel moeite met de manier waarop mijn broer het gedaan heeft.
Heb geen goed afscheid kunnen nemen.
zondag 31 december 2017 om 22:00
Ik besef ook dat het niet zo zwart wit is hoor, en ik ben (hoop ik) de laatste om te beoordelen of iemand wel of geen problemen heeft, ik kan niet in een ander zijn of haar hoofd kijken. Ik probeerde alleen uit te leggen, en kennelijk niet zo goed
, dat het mij best fijn lijkt als je, je helemaal niks bij zelfdodingsgedachten kunt voorstellen. Hoop dat iedereen een beetje een goed begin van 2018 heeft!
