Kinderen
alle pijlers
Jongensmoeder
dinsdag 30 januari 2018 om 14:05
Altijd heb ik gedacht en geroepen; 'ik hoop echt dat ik geen jongensmoeder wordt' :p nou je raad het al... 1 zoon van 2 jaar en sinds gister weten we dat de 2e onderweg is. Stiekem had ik gehoopt op een meisje, na even een Baal momentje heb ik me erbij neergelegd dat ik misschien nooit een dochter zal krijgen (geen idee of er nog een 3e kindje komt ooot). En begrijp me niet verkeerd ik Ben dol verliefd op mijn zoon en volgende zoon is meer dan welkom. Maar soms denk ik dan aan later; leek me zo leuk te winkelen met dochter, meiden dingen te doen, enzovoort. Ik Ben altijd een beetje bang om jongens meer kwijt te raken dan meiden als ze ouder worden. Wie weet slaat dit idee helemaal nergens op. Ik begrijp ook zeker wel dat veel moeder -dochter relaties van buitenaf beter lijken dan ze echt zijn maar toch... het is gewoon even schakelen 
Wat wil ik hier mee? Ik vraag me af of meerdere moeders dit grovel hebben, en hoor graag verhalen over hele leuke jongens gezinnen :p
Wat wil ik hier mee? Ik vraag me af of meerdere moeders dit grovel hebben, en hoor graag verhalen over hele leuke jongens gezinnen :p
donderdag 1 februari 2018 om 10:21
Dat is precies wat opvoeding lastig maakt. Waar ligt het evenwicht?NYC schreef: ↑01-02-2018 10:19Maar dat is toch ook zo? En niet alleen met seksueel gedrag, maar ik leer ze dat al in spelen. Als mijn kinderen ruw doen en de ander zegt: Nee of hou op, of ik vind het niet meer leuk, dan leer ik hem ook dat hij daar naar moet luisteren. Of ben ik dan juist bezig een "softie" te creëren?
Hoe leer je een dochter gezond eten, zonder een eetstoornis aan te praten?
donderdag 1 februari 2018 om 10:27
Maar ervaar je dat als lastig, lilalinda? Mijn kinderen zijn nog jong (2 en 4) maar ik heb op dit gebied nog geen zorgen gehad over of ik wel goed genoeg in evenwicht opvoed. Tenminste niet op deze gebieden. Ik hen daar tenminste nog geen twijfel over gehad. Twijfels heb ik uiteraard net als iedere ouder ook wel, maar heb nog nooit echt nagedacht over de dingen die jij opnoemt (Opvoeden tot "softie", invloed van voeding). Grappig ook wel. Misschien liggen de "steken" die je laat liggen juist wel op het gebied daar waar je zelf níet over hebt nagedacht. En niet over de zorgen/twijfels die je júist hebt. Wel interessant om over na te denken.
donderdag 1 februari 2018 om 10:35
Ik begrijp het gevoel wel. Wij hebben twee super leuke jongens die ook nog eens heel goed met elkaar overweg kunnen, dus ik ben een zeer gelukkig mens. Toch zijn er momenten waarop ik me afvraag hoe het zou zijn om een dochter te hebben. Niet om mee te tutten/winkelen/met popen te spelen, want dat deed ik zelf ook niet, maar omdat je met dochters toch andere dingen meemaakt als met zoons. Ik ben dan nieuwsgierig hoe we daar mee om zouden gaan.
Dat verschil tussen jongens en meisjes zit er trouwens echt behoorlijk diep in. Laatst kwam mijn zoontje thuis van school met de mededeling dat jongens stoer zijn en meisjes lief. Daar heb ik toen toch wel even een gesprek aan gewaagd, maar het heeft volgens mij nog niet echt veel zoden aan de dijk gezet. Hopelijk waaien die denkbeelden nog wel over.
Dat verschil tussen jongens en meisjes zit er trouwens echt behoorlijk diep in. Laatst kwam mijn zoontje thuis van school met de mededeling dat jongens stoer zijn en meisjes lief. Daar heb ik toen toch wel even een gesprek aan gewaagd, maar het heeft volgens mij nog niet echt veel zoden aan de dijk gezet. Hopelijk waaien die denkbeelden nog wel over.
“The snow doesn't give a soft white damn whom it touches.”
donderdag 1 februari 2018 om 11:25
mijn kinderen zijn ondertussen tieners en ik kan (voorzichtig) zeggen, dat we het best goed gedaan hebben (tot zij later in therapie gaan hoorNYC schreef: ↑01-02-2018 10:27Maar ervaar je dat als lastig, lilalinda? Mijn kinderen zijn nog jong (2 en 4) maar ik heb op dit gebied nog geen zorgen gehad over of ik wel goed genoeg in evenwicht opvoed. Tenminste niet op deze gebieden. Ik hen daar tenminste nog geen twijfel over gehad. Twijfels heb ik uiteraard net als iedere ouder ook wel, maar heb nog nooit echt nagedacht over de dingen die jij opnoemt (Opvoeden tot "softie", invloed van voeding). Grappig ook wel. Misschien liggen de "steken" die je laat liggen juist wel op het gebied daar waar je zelf níet over hebt nagedacht. En niet over de zorgen/twijfels die je júist hebt. Wel interessant om over na te denken.
)Mijn ervaring is wel, dat de echte issues (omgaan met andere geslacht, eetstoornissen etc) pas gaan spelen vanaf bovenbouw basisschool. Ben erg van de lange teugel, maar toch af en toe het idee gehad: Hmmm, hier moeten we even met beleid aan het opvoeden slaan
donderdag 1 februari 2018 om 12:03
Wat mij opvalt in dit soort topics is het onderscheid dat wordt gemaakt. Met jongens sta je langs het voetbalveld, met meisjes langs het hockeyveld of ga je naar ballet of paardrijden. En ook dat de vader dan liever zou voetballen en de moeder wil winkelen, staartjes indoen en tutten.
Misschien zijn wij wel heel afwijkend, maar bij ons ben ik juist de actieve/sportieve ouder. Dat kan ook nog. En meisjes voetballen in 2018 toch net zo goed? En jongens kunnen ook knutselen of houden van tutten, net als hun vaders?
Het is toch veel meer het afstemmen van persoonlijke voorkeuren en interesses met het kind dat daar ook interesse voor heeft, ongeacht het geslacht van de ouder/ het kind?
Ik vind het zo jammer om mensen direct al in hokjes te duwen, zelfs als ze nog niet eens geboren zijn. Laat ieder kind toch lekker uitvinden wat hij leuk vindt ipv je kind een bepaalde richting in te duwen als ouder. En kijk wie daar als ouder het meeste mee heeft ongeacht het geslacht van de ouder.
Misschien zijn wij wel heel afwijkend, maar bij ons ben ik juist de actieve/sportieve ouder. Dat kan ook nog. En meisjes voetballen in 2018 toch net zo goed? En jongens kunnen ook knutselen of houden van tutten, net als hun vaders?
Het is toch veel meer het afstemmen van persoonlijke voorkeuren en interesses met het kind dat daar ook interesse voor heeft, ongeacht het geslacht van de ouder/ het kind?
Ik vind het zo jammer om mensen direct al in hokjes te duwen, zelfs als ze nog niet eens geboren zijn. Laat ieder kind toch lekker uitvinden wat hij leuk vindt ipv je kind een bepaalde richting in te duwen als ouder. En kijk wie daar als ouder het meeste mee heeft ongeacht het geslacht van de ouder.
donderdag 1 februari 2018 om 12:18
Veel vriendinnen hebben dagelijks contact met hun moeder. Van even bellen tot van alles ondernemen met hun moeder. Dat hebben ze echt niet met hun schoonmoeder. En hun mannen ook niet met hun moeders.
donderdag 1 februari 2018 om 13:14
Toch ligt het ook echt aan de vrouwen/dochters hoor. Ik heb echt niet iedere dag contact met mijn moeder, en geen van mijn 3 zusjes heeft dat. Natuurlijk vraag ik sommige dingen wel aan mijn moeder die ik niet aan mijn schoonmoeder vraag, maar dat is omdat ze mijn moeder is en ik haar beter ken. Mijn man doet dat net zo bij zijn ouders.
Mijn man belt zijn ouders zo nu en dan, en dat doe ik niet. Ik heb een hekel aan bellen. Dus misschien spreekt hij zijn ouders in die zin nog wel vaker dan ik.
En volgens mij zien we beide opa's en oma's als setje even vaak; voor mijn zoontje. Maar mijn moeder past iedere week op en dat kan mijn schoonmoeder niet, dus mijn zoontje kent mijn moeder wel wat beter.
Mijn man belt zijn ouders zo nu en dan, en dat doe ik niet. Ik heb een hekel aan bellen. Dus misschien spreekt hij zijn ouders in die zin nog wel vaker dan ik.
En volgens mij zien we beide opa's en oma's als setje even vaak; voor mijn zoontje. Maar mijn moeder past iedere week op en dat kan mijn schoonmoeder niet, dus mijn zoontje kent mijn moeder wel wat beter.
donderdag 1 februari 2018 om 14:48
Dit, helemaal mee eens.N00R85 schreef: ↑01-02-2018 12:03Wat mij opvalt in dit soort topics is het onderscheid dat wordt gemaakt. Met jongens sta je langs het voetbalveld, met meisjes langs het hockeyveld of ga je naar ballet of paardrijden. En ook dat de vader dan liever zou voetballen en de moeder wil winkelen, staartjes indoen en tutten.
Misschien zijn wij wel heel afwijkend, maar bij ons ben ik juist de actieve/sportieve ouder. Dat kan ook nog. En meisjes voetballen in 2018 toch net zo goed? En jongens kunnen ook knutselen of houden van tutten, net als hun vaders?
Het is toch veel meer het afstemmen van persoonlijke voorkeuren en interesses met het kind dat daar ook interesse voor heeft, ongeacht het geslacht van de ouder/ het kind?
Ik vind het zo jammer om mensen direct al in hokjes te duwen, zelfs als ze nog niet eens geboren zijn. Laat ieder kind toch lekker uitvinden wat hij leuk vindt ipv je kind een bepaalde richting in te duwen als ouder. En kijk wie daar als ouder het meeste mee heeft ongeacht het geslacht van de ouder.
donderdag 1 februari 2018 om 18:12
Pfoe die komt heavy binnen.NYC schreef: ↑01-02-2018 09:35Maar denken jullie dat dat aan opvoeding ligt (dat jongens worden ontzien, dat er van meisjes zoveel meer wordt verwacht op het gebied van zorgen, contacten onderhouden, aan allerlei dingen moeten denken, regelwerk etc) of dat zoiets als bijna vanzelfsprekend zo verloopt?
Je zou dus ook kunnen denken dat voor een vrouw dan dus de voorkeur vooral naar zoons zou uitgaan, want het leven van de kinderen die van het mannelijk geslacht zijn die krijgen een makkelijker leven waar minder druk op ligt. Het was een klein beetje de redenatie van mijn vrouw toen wij zoons kregen, dat op dit gebied een patroon werd doorbroken, terwijl ik denk: je kunt dochters toch ook zo opvoeden dat ze zich vrij voelen om alles te moeten regelen? Of is dat toch lastiger dan gedacht?
Dit is exact wat mijn moeder altijd heeft gezegd/gedacht waardoor ik me nooit juist heb gevoeld door een meisje te zijn.
Ze heeft altijd gezegd liever een zoon te willen want die zijn makkelijker dan zoons. Daar bedoelt ze mee dat ze zelf een kutjeugd heeft gehad met zaken die vaak bij meisjes voorkomen. (seksueel misbruik, niet mogen studeren maar naar de huishoudschool moeten, zwanger worden voor het huwelijk en moeten trouwen of uitgekotst worden, etc.)
Als kind hoor je echter dat je kennelijk 'moeilijk' bent... al voor je iets stouts hebt gedaan ooit.. want je kent deze 'volwassen problemen' gelukkig nog niet.
Voor mijn moeder was het daardoor de 'lastiger dan gedacht' optie. En bij sommige ouders van vriendinnetjes ook. Ik weet nog wel dat ik twee vriendinnetjes had die zowat werden opgesloten door de angsten die de ouders hadden. Ze mochten nooit buitenspelen, niet praten met jongens, exact getrackt hoelang ze deden over naar huis lopen vanuit school, en als dat 5 minuten langer duurde kregen ze een pak slaag want ze hadden wss met jongens liggen neuken (ze waren 9 en 11...). Idem ook een vriendje zo; zijn vader was als kind misbruikt.
Maar bij de meeste ouders van vriendinnetjes ging dit niet zo en is het ze gelukt om ze zo op te voeden zoals jij zegt.
Ik denk dat heel veel valt en staat in hoeverre je je eigen angsten kan loslaten en dus niet onbewust projecteert. Als ik bij mijn vader aankom met een probleem, hoe klein ook, is zijn antwoord steevast dat ik geen drugs moet gebruiken. Al vanaf jongs af aan ben ik iemand die drugs gebruikt volgens hem. Slecht cijfer op school; komt door mijn drugsgebruik.
Ik heb nooit drugs gebruikt... raad eens wie zelf een ouder vroeg is verloren door drugsgebruik...
Met wensen en verwachtingen idem.
Mensen hebben vaak een beeld bij hun kind wat berust op hun eigen jeugd. Ze willen het beter doen. Ze willen met hun zoon voetballen omdat hun eigen vader dat nooit deed en ze dat graag gewild hadden. Ze willen daarom ook vaak een kind van het geslacht dat ze zelf zijn. Zodat ze hun kind beter kunnen opvoeden dan wat ze zelf is overkomen. Dat is in principe erg lief en nobel. Maar het kind is jou niet, groeit op in een andere tijd, een ander gezin en zal dus jouw gemis in jouw jeugd niet kunnen vervangen.
Als ouders dat kunnen loslaten zie ik vaak hele prettige en liefdevolle en hechte gezinnen ontstaan en zelfverzekerde kinderen.
donderdag 1 februari 2018 om 18:21
Ik vond het opvallend dat als wij aangaven dat we het geslacht van onze kinderen niet wilden weten, heel veel mensen zeiden: "oh ik wilde dat wel weten want ik wilde me voorbereiden".N00R85 schreef: ↑01-02-2018 12:03
Ik vind het zo jammer om mensen direct al in hokjes te duwen, zelfs als ze nog niet eens geboren zijn. Laat ieder kind toch lekker uitvinden wat hij leuk vindt ipv je kind een bepaalde richting in te duwen als ouder. En kijk wie daar als ouder het meeste mee heeft ongeacht het geslacht van de ouder.
Ik snapte toen en nu niet waar men zich dan op voor wilde bereiden. Een baby is een baby.
donderdag 1 februari 2018 om 21:37
Wat heftig. Treurig ook... Maar eigenlijk totaal niet wat ik bedoelde.Brejules schreef: ↑01-02-2018 18:12Pfoe die komt heavy binnen.
Dit is exact wat mijn moeder altijd heeft gezegd/gedacht waardoor ik me nooit juist heb gevoeld door een meisje te zijn.
Ze heeft altijd gezegd liever een zoon te willen want die zijn makkelijker dan zoons. Daar bedoelt ze mee dat ze zelf een kutjeugd heeft gehad met zaken die vaak bij meisjes voorkomen. (seksueel misbruik, niet mogen studeren maar naar de huishoudschool moeten, zwanger worden voor het huwelijk en moeten trouwen of uitgekotst worden, etc.)
Als kind hoor je echter dat je kennelijk 'moeilijk' bent... al voor je iets stouts hebt gedaan ooit.. want je kent deze 'volwassen problemen' gelukkig nog niet.
Voor mijn moeder was het daardoor de 'lastiger dan gedacht' optie. En bij sommige ouders van vriendinnetjes ook. Ik weet nog wel dat ik twee vriendinnetjes had die zowat werden opgesloten door de angsten die de ouders hadden. Ze mochten nooit buitenspelen, niet praten met jongens, exact getrackt hoelang ze deden over naar huis lopen vanuit school, en als dat 5 minuten langer duurde kregen ze een pak slaag want ze hadden wss met jongens liggen neuken (ze waren 9 en 11...). Idem ook een vriendje zo; zijn vader was als kind misbruikt.
Maar bij de meeste ouders van vriendinnetjes ging dit niet zo en is het ze gelukt om ze zo op te voeden zoals jij zegt.
Ik denk dat heel veel valt en staat in hoeverre je je eigen angsten kan loslaten en dus niet onbewust projecteert. Als ik bij mijn vader aankom met een probleem, hoe klein ook, is zijn antwoord steevast dat ik geen drugs moet gebruiken. Al vanaf jongs af aan ben ik iemand die drugs gebruikt volgens hem. Slecht cijfer op school; komt door mijn drugsgebruik.
Ik heb nooit drugs gebruikt... raad eens wie zelf een ouder vroeg is verloren door drugsgebruik...
Met wensen en verwachtingen idem.
Mensen hebben vaak een beeld bij hun kind wat berust op hun eigen jeugd. Ze willen het beter doen. Ze willen met hun zoon voetballen omdat hun eigen vader dat nooit deed en ze dat graag gewild hadden. Ze willen daarom ook vaak een kind van het geslacht dat ze zelf zijn. Zodat ze hun kind beter kunnen opvoeden dan wat ze zelf is overkomen. Dat is in principe erg lief en nobel. Maar het kind is jou niet, groeit op in een andere tijd, een ander gezin en zal dus jouw gemis in jouw jeugd niet kunnen vervangen.
Als ouders dat kunnen loslaten zie ik vaak hele prettige en liefdevolle en hechte gezinnen ontstaan en zelfverzekerde kinderen.
Wat ik meer bedoelde is dat ouders/vrouwen die op een dochter hopen omdat ze de verwachting hebben dat ze later meer betrokken worden bij de kleinkinderen, dat dochters meer mantelzorg zullen verlenen etc hun zonen dus kennelijk meer vrijheid geven om dat niet te hoeven doen. Terwijl ze hun dochters toch diezelfde dingen kunnen gunnen? Die verwachting kan nl juist een druk op het kind leggen.
Aangezien die verwachtingen aan het geslacht worden gekoppeld... dus denk ik eigenlijk dat de voorkeur voor het ene geslacht betekent dat er meer vrijheid is als het kind juist het ándere geslacht heeft.
En in het bijzonder denk ik dit bij vrouwen die voorkeuren hebben voor dochters en voor mannen die voorkeuren hebben voor zonen.
Juist van deze mensen denk ik dat later zonen zich meer gewaardeerd voelen door hun moeder en dochters door hun vaders.
Omdat ze minder verwachtingen "waar te maken" hebben daar waar "het gewenste -vaak ook stereotype geslacht-" zich voortdurend zal moeten bewijzen wel die dochter of zoon te zijn die moeder of vader voor zich zag.
vrijdag 2 februari 2018 om 13:43
Wat mij opvalt is dat mannen vaak anders omgaan met kinderen in de opvoeding. Ze nemen meer risico's, grijpen minder snel in. Daar leert een kind (zeker een jongen) andere dingen van. Veel vrouwen zijn toch zorgzame, sneller bang dat iets verkeerd kan gaan.
Ook in de communicatie (Veel minder praten dan vrouwen) en omgaan met elkaar zijn ze wat meer gewend (meer lawaai, ruwer meer lichamelijk).
Ook in de communicatie (Veel minder praten dan vrouwen) en omgaan met elkaar zijn ze wat meer gewend (meer lawaai, ruwer meer lichamelijk).
vrijdag 2 februari 2018 om 13:45
Dat herken ik niet evelien, maar misschien ben ik in die zin ook wel een jongensachtige vrouw. Mijn moeder kan ook vrij lomp zijn, dus misschien zit het in de genen.
Ik hoor trouwens nog wel vaak dat mensen mij een echte jongensmoeder vinden. Hebben anderen dat ook wel eens gehoord? Of zouden ze dat dan alleen maar zeggen omdat het zo is, en dat als je meiden had gehad, dat net zo goed had gepast?
Ik hoor trouwens nog wel vaak dat mensen mij een echte jongensmoeder vinden. Hebben anderen dat ook wel eens gehoord? Of zouden ze dat dan alleen maar zeggen omdat het zo is, en dat als je meiden had gehad, dat net zo goed had gepast?
vrijdag 2 februari 2018 om 15:12
Leuk topic.
Ik merk vooral dat ik zelf de neiging heb mij te verdedigen naar omgeving dat ik echt wel een leuk jongensgezin heb.
Ik ken iemand die steevast zegt: poeh jongens zijn zo druk en jouw oudste is natuurlijk lekker druk. En mijn oudste is oprecht een heel rustig en zachtaardig jongetje. (Wat ik dan dus wil benadrukken).
Ook een collega die zegt: ik heb zo’n medelijden met mijn buurvrouw met drie jongens.
Ik word daardoor dus echt heel verdrietig van.
En waarom heb ik daar last van?
Ik merk vooral dat ik zelf de neiging heb mij te verdedigen naar omgeving dat ik echt wel een leuk jongensgezin heb.
Ik ken iemand die steevast zegt: poeh jongens zijn zo druk en jouw oudste is natuurlijk lekker druk. En mijn oudste is oprecht een heel rustig en zachtaardig jongetje. (Wat ik dan dus wil benadrukken).
Ook een collega die zegt: ik heb zo’n medelijden met mijn buurvrouw met drie jongens.
Ik word daardoor dus echt heel verdrietig van.
En waarom heb ik daar last van?
vrijdag 2 februari 2018 om 15:14
Omdat het gewoon stomme opmerkingen zijn!kersopdetaart schreef: ↑02-02-2018 15:12Leuk topic.
Ik merk vooral dat ik zelf de neiging heb mij te verdedigen naar omgeving dat ik echt wel een leuk jongensgezin heb.
Ik ken iemand die steevast zegt: poeh jongens zijn zo druk en jouw oudste is natuurlijk lekker druk. En mijn oudste is oprecht een heel rustig en zachtaardig jongetje. (Wat ik dan dus wil benadrukken).
Ook een collega die zegt: ik heb zo’n medelijden met mijn buurvrouw met drie jongens.
Ik word daardoor dus echt heel verdrietig van.
En waarom heb ik daar last van?
en je het als aanval op je gezin voelt. Soms helpt het je schouders op te halen en te denken: " Ik weet wie het zegt"
vrijdag 2 februari 2018 om 15:52
Echt, zo idioot dit soort opmerkingen!kersopdetaart schreef: ↑02-02-2018 15:12Leuk topic.
Ik merk vooral dat ik zelf de neiging heb mij te verdedigen naar omgeving dat ik echt wel een leuk jongensgezin heb.
Ik ken iemand die steevast zegt: poeh jongens zijn zo druk en jouw oudste is natuurlijk lekker druk. En mijn oudste is oprecht een heel rustig en zachtaardig jongetje. (Wat ik dan dus wil benadrukken).
Ook een collega die zegt: ik heb zo’n medelijden met mijn buurvrouw met drie jongens.
Ik word daardoor dus echt heel verdrietig van.
En waarom heb ik daar last van?
Mijn schoonmoeder had er altijd een handje van ( voor de geboorte van haar kleindochter) om vooral maar aan te geven dat ze blij was met alleen maar jongens. Want ja, meisjes zijn toch vaak kattekoppen, egoistisch tijdens de pubertijd en veeeeel lastiger op te voeden. Ahum.. Wat denk je dat ik ben?
Nee, zij had liever haar jongens. Ja, duh! Het zijn je kinderen! Bovendien ook nog 2 hele makkelijke kinderen.
Wat ik heel erg merk aan mijn schoonouders, is dat ze gedrag heel erg koppelen aan sekse.
Mijn neefje (1,5) is een druk kereltje. Altijd op onderzoek uit, lekker ondeugend. Gewoon, een kind wat op onderzoek uit gaat en wat kennelijk in zijn karakter zit. Maar nee, volgens mijn schoonouders is dat omdat het nu eenmaal een jongetje is en jongetjes horen lekker druk te zijn. 'Want dat zei de gastouder ook!'.
Mijn dochter is duidelijk een dochter, want jaaa.. ze huilt wel hard he!
Nee joh, het is gewoon een baby van 4 maanden en tja, die huilen nu eenmaal. De een vast met meer geluid dan de ander, maar ik denk niet dat dat direct te maken heeft met het zijn van een jongen/meisje.
Verder zijn het een geweldige opa en oma en bovenstaand gaat het ene oor in, het andere oor uit. Maar ik schat zo in, dat er behoorlijk wat mensen zijn die zo denken. En dat vind ik wel eens jammer. Laat mijn kind toch gewoon lekker kind zijn, zonder direct alles te linken aan het feit dat ze als meisje geboren is.
vrijdag 2 februari 2018 om 16:11
daar zijn leuke onderzoeken naar gedaan.Chantilly21_1 schreef: ↑02-02-2018 15:52
Wat ik heel erg merk aan mijn schoonouders, is dat ze gedrag heel erg koppelen aan sekse.
Mijn neefje (1,5) is een druk kereltje. Altijd op onderzoek uit, lekker ondeugend. Gewoon, een kind wat op onderzoek uit gaat en wat kennelijk in zijn karakter zit. Maar nee, volgens mijn schoonouders is dat omdat het nu eenmaal een jongetje is en jongetjes horen lekker druk te zijn. 'Want dat zei de gastouder ook!'.
Mijn dochter is duidelijk een dochter, want jaaa.. ze huilt wel hard he!
Nee joh, het is gewoon een baby van 4 maanden en tja, die huilen nu eenmaal. De een vast met meer geluid dan de ander, maar ik denk niet dat dat direct te maken heeft met het zijn van een jongen/meisje.
Deden ze een jongetje een jurkje aan. Of een meisje een jongens pakje.
Onbekende observatoren erbij... en puur op vooroordelen waren de meisjes (jongens in roze jurkje) toch een stuk kattiger hoor.
etc
Bij babies al!
vrijdag 2 februari 2018 om 17:50
Precies. Heb nooit begrepen waarom mensen dat willen weten. Wij kregen gewoon een paar keer een baby. En dat was redelijk voorspelbaarCaptain_Obvious schreef: ↑01-02-2018 18:21Ik vond het opvallend dat als wij aangaven dat we het geslacht van onze kinderen niet wilden weten, heel veel mensen zeiden: "oh ik wilde dat wel weten want ik wilde me voorbereiden".
Ik snapte toen en nu niet waar men zich dan op voor wilde bereiden. Een baby is een baby.
vrijdag 2 februari 2018 om 17:53
Moet zeggen dat ik zelf ook niet vrij ben van het jongens/meisjes denken, want waarom heeft mijn dochter anders een roze kamer? Ja, roze vind ik een mooie kleur, maar zonder na te denken waren dat ook direct kleuren die zowel man als ik mooi vonden voor de babykamer toen duidelijk werd dat we een dochter zouden krijgen. Ik denk niet dat een zoon direct een roze kamer had gekregen. Later wel, als blijkt dat hij roze geweldig vindt.
Alleen al het besef dat ik dit ook doe, zorgt hopelijk al voor het vaker stil staan bij mijn eigen gedachtes en te beseffen dat bepaald gedrag niet direct verband houdt met het zijn van jongen/meisje.
Man verafschuwt musicals en dat komt dan doordat het een man is ( wordt geregeld gezegd). Maar komt het echt doordat het een man is ( want zijn mannen musicalhaters?) of komt het gewoon door missende interesse? Het eerste wordt heel makkelijk gezegd en geaccepteerd, maar is het niet gewoon iets wat onbewust wordt overgebracht? Idem met het winkelen, wat mannen zogenaamd vreselijk vinden en waar vrouwen dol op zijn. Het beeld heerst in mijn omgeving nog steeds, terwijl het in veel gevallen helemaal niet klopt, maar toch. Ik vind het wel erg interessant om over na te denken en ook mijn eigen valkuilen daarin te zien.
Alleen al het besef dat ik dit ook doe, zorgt hopelijk al voor het vaker stil staan bij mijn eigen gedachtes en te beseffen dat bepaald gedrag niet direct verband houdt met het zijn van jongen/meisje.
Man verafschuwt musicals en dat komt dan doordat het een man is ( wordt geregeld gezegd). Maar komt het echt doordat het een man is ( want zijn mannen musicalhaters?) of komt het gewoon door missende interesse? Het eerste wordt heel makkelijk gezegd en geaccepteerd, maar is het niet gewoon iets wat onbewust wordt overgebracht? Idem met het winkelen, wat mannen zogenaamd vreselijk vinden en waar vrouwen dol op zijn. Het beeld heerst in mijn omgeving nog steeds, terwijl het in veel gevallen helemaal niet klopt, maar toch. Ik vind het wel erg interessant om over na te denken en ook mijn eigen valkuilen daarin te zien.
vrijdag 2 februari 2018 om 18:57
Ik denk dat we het dan eigenlijk wel over hetzelfde hebben maar ik dat niet zo goed verwoord heb, en jij dat veel beter kan dan ik kan. Want wat jij zegt is eigenlijk precies wat ik bedoelde.NYC schreef: ↑01-02-2018 21:37Wat heftig. Treurig ook... Maar eigenlijk totaal niet wat ik bedoelde.
Wat ik meer bedoelde is dat ouders/vrouwen die op een dochter hopen omdat ze de verwachting hebben dat ze later meer betrokken worden bij de kleinkinderen, dat dochters meer mantelzorg zullen verlenen etc hun zonen dus kennelijk meer vrijheid geven om dat niet te hoeven doen. Terwijl ze hun dochters toch diezelfde dingen kunnen gunnen? Die verwachting kan nl juist een druk op het kind leggen.
Aangezien die verwachtingen aan het geslacht worden gekoppeld... dus denk ik eigenlijk dat de voorkeur voor het ene geslacht betekent dat er meer vrijheid is als het kind juist het ándere geslacht heeft.
En in het bijzonder denk ik dit bij vrouwen die voorkeuren hebben voor dochters en voor mannen die voorkeuren hebben voor zonen.
Juist van deze mensen denk ik dat later zonen zich meer gewaardeerd voelen door hun moeder en dochters door hun vaders.
Omdat ze minder verwachtingen "waar te maken" hebben daar waar "het gewenste -vaak ook stereotype geslacht-" zich voortdurend zal moeten bewijzen wel die dochter of zoon te zijn die moeder of vader voor zich zag.
vrijdag 2 februari 2018 om 20:20
Waarom ‘zeker een jongen’?evelien2010 schreef: ↑02-02-2018 13:43Wat mij opvalt is dat mannen vaak anders omgaan met kinderen in de opvoeding. Ze nemen meer risico's, grijpen minder snel in. Daar leert een kind (zeker een jongen) andere dingen van. Veel vrouwen zijn toch zorgzame, sneller bang dat iets verkeerd kan gaan.
Ook in de communicatie (Veel minder praten dan vrouwen) en omgaan met elkaar zijn ze wat meer gewend (meer lawaai, ruwer meer lichamelijk).
Ik herken je generalisatie trouwens ook niet zo, tenminste: niet bij mijn eigen vrienden. Wel bij de generatie van mijn ouders. In mijn vriendenkring zie ik voorzichtige vaders en stoeiende moeders, en ook andersom. Ook in mijn eigen gezin is de vader (mijn man, dus
) de voorzichtigere.
vrijdag 2 februari 2018 om 20:22
Wij hebben twee jongens en ik vind het geweldig, ook al zijn ze nu nog klein (2 jaar en 2 maanden). De oudste is erg lief en zorgzaam voor zijn broertje. Als ik heel eerlijk ben heb ik liever 2 jongens dan 2 meisjes. Ik hou niet van roze, jurkjes, haren doen, make-up, winkelen enzo.
We willen graag nog een derde kindje. Waar ik bij de eerste twee echt graag een jongen wilde, sta ik er nu voor het eerst echt neutraal in. Niet dat we al begonnen zijn maar toch. We wisten bij beide babies niet wat het zou worden. Waren allang blij dat het gelukt was zwanger te worden.
Mijn schoonouders willen wel erg graag een kleindochter. Een van de eerste opmerkingen na de geboorte van onze jongste zoon was dat we nu toch wel voor een derde kind moeten gaan en dat dat dan echt een meisje moet worden, want ze vinden roze jurkjes met kant zo leuk. Ik heb toen misschien niet zo tactisch gezegd dat wij toch geen kinderen krijgen om hun een kleindochter te geven en dat we ons kind zeker geen roze jurken aantrekken. Gelukkig voor hun is mijn schoonzusje zwanger van een meisje.
We willen graag nog een derde kindje. Waar ik bij de eerste twee echt graag een jongen wilde, sta ik er nu voor het eerst echt neutraal in. Niet dat we al begonnen zijn maar toch. We wisten bij beide babies niet wat het zou worden. Waren allang blij dat het gelukt was zwanger te worden.
Mijn schoonouders willen wel erg graag een kleindochter. Een van de eerste opmerkingen na de geboorte van onze jongste zoon was dat we nu toch wel voor een derde kind moeten gaan en dat dat dan echt een meisje moet worden, want ze vinden roze jurkjes met kant zo leuk. Ik heb toen misschien niet zo tactisch gezegd dat wij toch geen kinderen krijgen om hun een kleindochter te geven en dat we ons kind zeker geen roze jurken aantrekken. Gelukkig voor hun is mijn schoonzusje zwanger van een meisje.
zaterdag 3 februari 2018 om 01:04
Dat is eigenlijk heel herkenbaar.anna89 schreef: ↑02-02-2018 20:22Wij hebben twee jongens en ik vind het geweldig, ook al zijn ze nu nog klein (2 jaar en 2 maanden). De oudste is erg lief en zorgzaam voor zijn broertje. Als ik heel eerlijk ben heb ik liever 2 jongens dan 2 meisjes. Ik hou niet van roze, jurkjes, haren doen, make-up, winkelen enzo.
We willen graag nog een derde kindje. Waar ik bij de eerste twee echt graag een jongen wilde, sta ik er nu voor het eerst echt neutraal in. Niet dat we al begonnen zijn maar toch. We wisten bij beide babies niet wat het zou worden. Waren allang blij dat het gelukt was zwanger te worden.
Mijn schoonouders willen wel erg graag een kleindochter. Een van de eerste opmerkingen na de geboorte van onze jongste zoon was dat we nu toch wel voor een derde kind moeten gaan en dat dat dan echt een meisje moet worden, want ze vinden roze jurkjes met kant zo leuk. Ik heb toen misschien niet zo tactisch gezegd dat wij toch geen kinderen krijgen om hun een kleindochter te geven en dat we ons kind zeker geen roze jurken aantrekken. Gelukkig voor hun is mijn schoonzusje zwanger van een meisje.
Ik hou niet van getut. Dus ik zou het best een uitdaging vinden om een kind te hebben die dat wel wenst. Want ik ga dat dan toch doen omdat ik van ze hou. Maar ik zou dat best eng vinden omdat ik het niet ken. Ik zou haar waarschijnlijk met veel moeite en gedoe met een lelijke vlecht naar school sturen ( wat ik dus niet zie omdat het voor mij nieuw is..) waardoor ze gepest wordt. Is een irrationele gedachte die ik heb waardoor ik soms denk dat ik liever zoons heb 'want makkelijker'... maar eigenlijk heb ik zelf gewoon angsten. Objectief weet ik dat ik ook een zoon kan krijgen die die dingen wil en doet waar ik niks van snap... ik weet eigenlijk niks van haar en zal ook enorm lelijk gel in haar doen als zoon graag gel wilt...ik wil iemand die op me lijkt omdat zaken dan voor MIJ makkelijker gaan en ik kan blijven doen wat ik al ken en geen nieuwe dingen hoef te doen waarbij ik fouten zou kunnen maken
zaterdag 3 februari 2018 om 01:26
Ik heb alleen maar jongens en ben daar altijd trots op geweest. Ik moest niet denken aan shoppen, aan haren doen, aan make-upjes. Al die hormonen en jurken, dat gedoe.
En nu zit ik met gedoe en zou ik willen dat het om makeup ging. Maar nee, mijn oudste gaat emigreren en ook al gun ik het hem, ik hoop dat de wereld ontploft en dat hij niet weg gaat daarom.
Mijn conclusie is dat het altijd voor en nadelen heeft, zoon of dochter, maar loslaten moet je ze hoe dan ook Dat is moeilijk, of het nou om een meisje of jongen gaat.
Je hebt ze alleen te leen... totdat ze zelf hun leven uitstippelen Meisje, jongen, het maakt niets uit. Je mag ze opvoeden, van hun geweldige karakter genieten, ze normen en waarden meegeven, op hun kop zitten, achter hun broek aanzitten...totdat ze zeggen...
mam... (eerst wat het altijd mama, snik) mam... ik ga het zelf doen.......
Meisje jongen, het maakt echt niets uit. Loslaten moet je....
En ik weet hoe moeilijk dat is
(als iemand tips heeft hoe ik de wereld kan laten ontploffen, pb me dan, ik hoor het graag)
En nu zit ik met gedoe en zou ik willen dat het om makeup ging. Maar nee, mijn oudste gaat emigreren en ook al gun ik het hem, ik hoop dat de wereld ontploft en dat hij niet weg gaat daarom.
Mijn conclusie is dat het altijd voor en nadelen heeft, zoon of dochter, maar loslaten moet je ze hoe dan ook Dat is moeilijk, of het nou om een meisje of jongen gaat.
Je hebt ze alleen te leen... totdat ze zelf hun leven uitstippelen Meisje, jongen, het maakt niets uit. Je mag ze opvoeden, van hun geweldige karakter genieten, ze normen en waarden meegeven, op hun kop zitten, achter hun broek aanzitten...totdat ze zeggen...
mam... (eerst wat het altijd mama, snik) mam... ik ga het zelf doen.......
Meisje jongen, het maakt echt niets uit. Loslaten moet je....
En ik weet hoe moeilijk dat is
(als iemand tips heeft hoe ik de wereld kan laten ontploffen, pb me dan, ik hoor het graag)
Be stronger than your strongest excuse
zaterdag 3 februari 2018 om 09:59
Chantilly, goed voorbeeld van die roze kamer. En hier merk je denk ik ook dat het de twee kanten niet gelijk opgaat qua neutraal zijn.
Er zijn namelijk best veel ouders van wie ik lees dat ze bij hun tweede kind (dochter) gewoon de collectie kleding van eerste kind (zoon) hebben gebruikt. "Stoer toch, zo'n dino trui. Ik heb niet zoveel met bloemen en strikjes." De babykamer wordt niet van blauw naar roze geverfd. "Blauw kan toch prima voor een meisje, het is bovendien mij lievelingskleur."
Dat lijkt dan heel neutraal te klinken...
Maar ooit gehoord dat een ouder zegt: "oh mijn tweede is dan wel een jongen maar die hele collectie jurkjes is zo schattig. Die krijgt ie gewoon aan hoor." "De babykamer? Waarom zouden we die moeten overschilderen? Roze en bloemetjes zijn toch ook leuk voor jongetjes?"
Ik denk dat iedereen moet toegeven dat ie het tweede minder vaak gehoord heeft terwijl het eerste al redelijk vaak gebeurt. Maar die ouder is dus niet zo neutraal als het lijkt.
Zoals ouders hun dochter best het voetbaltenue van zoon aantrekken als gymkleding. Maar hun zoon niet het turnpakje van dochter.
Er zijn namelijk best veel ouders van wie ik lees dat ze bij hun tweede kind (dochter) gewoon de collectie kleding van eerste kind (zoon) hebben gebruikt. "Stoer toch, zo'n dino trui. Ik heb niet zoveel met bloemen en strikjes." De babykamer wordt niet van blauw naar roze geverfd. "Blauw kan toch prima voor een meisje, het is bovendien mij lievelingskleur."
Dat lijkt dan heel neutraal te klinken...
Maar ooit gehoord dat een ouder zegt: "oh mijn tweede is dan wel een jongen maar die hele collectie jurkjes is zo schattig. Die krijgt ie gewoon aan hoor." "De babykamer? Waarom zouden we die moeten overschilderen? Roze en bloemetjes zijn toch ook leuk voor jongetjes?"
Ik denk dat iedereen moet toegeven dat ie het tweede minder vaak gehoord heeft terwijl het eerste al redelijk vaak gebeurt. Maar die ouder is dus niet zo neutraal als het lijkt.
Zoals ouders hun dochter best het voetbaltenue van zoon aantrekken als gymkleding. Maar hun zoon niet het turnpakje van dochter.
