Psyche
alle pijlers
Single & eenzaam
zondag 26 september 2010 om 00:37
Soms vraag ik mij af waar ik het zoeken moet...zoals nu. Ik voel mij erg eenzaam. Ben 28 jr en single. Ze zeggen dat je geen man nodig moet hebben en zelf gelukkig moet kunnen zijn. Mee eens, maar...het lukt me niet. In het begin nadat mn relatie over was, voelde ik mij rot, maar je denkt dat je je na een tijdje weer goed voelt en het allemaal weer went. Zo ging het voorheen altijd wel bij mij...maar ik kreeg dan ook vaak na zo'n 10 maanden weer een nieuwe relatie. Maar dit keer (nu alweer 3 jaar) gaat het niet. Ik ben niemand meer tegengekomen en dus al een tijdje single en woon op mijzelf. Ik vraag mij soms echt af hoe anderen dit doen..het zondagochtend alleen wakker worden, het alleen thuiszijn. Het voelt soms zo eenzaam. En ik zoek echt contacten met mijn vriendinnen en vooral kennissen. Ik heb er veel van (door mijn initiatief) en zo komt het dat ik vrijwel elk weekend wel aardig vol heb gepland. Vooral een vlucht...en als het niet lukt, voel ik een soort paniek opkomen. Maar het is ook wel vermoeiend...vriendinnen nemen met mij niet vaak contact op om wat af te spreken. Ik ben ze niet net voor, want sommigen zie ik dan weer eens na 1 of 2 maanden op mijn initiatief. Een paar vriendinnen hou ik om maar iemand te hebben om mee af te spreken, terwijl ze eigenlijk niet echt mijn type zijn.
Het voelt allemaal als overleven. Ik wil geen partner nodig hebben, maar alleen zijn is gewoon niet fijn. Kan goed alleen zijn, maar wel als ik weet dat ik niet alleen bén. Maar het voelt inmiddels wel zo...vriendinnen zijn vooral met hun eigen leven bezig en ik word ingepland als vriendlief niet kan. Het steekt ook dat vriendinnen trouwen, kinderen krijgen...ik wil het ook (laat hier overigens niets van merken aan hen). Het kost moeite en ook behoorlijk wat 'wegcijfering' om vooral niet na te denken als je bedenkt dat ik wéér degene bent die voorstelt om wat te gaan doen met een vriendin. Maar wat moet ik dan. Mijn ouders zijn wel erg lief, maar..hoe negatief gedacht ook...die hebben ook niet het eeuwige leven. Als zij straks weg zijn...ik moet er niet aan denken.
Vaak lees je adviezen van: zoek nieuwe hobby's, zoek contacten op. Ik doe het...veel...ik vlucht, maar dat knagende gevoel gaat niet weg. Herkent iemand dit?
Soms vraag ik mij weleens af of ik misschien depressief ben, maar als ik een leuke avond heb, kan ik daar ook echt van genieten en mij fijn door gaan voelen. Het eenzame gevoel is er dan niet meer. Maar bijv. de volgende ochtend...en zeker als ik die dag niets gepland heb...ik voel me dan zo ongelukkig.
Herkent iemand mijn verhaal of delen eruit?
Het voelt allemaal als overleven. Ik wil geen partner nodig hebben, maar alleen zijn is gewoon niet fijn. Kan goed alleen zijn, maar wel als ik weet dat ik niet alleen bén. Maar het voelt inmiddels wel zo...vriendinnen zijn vooral met hun eigen leven bezig en ik word ingepland als vriendlief niet kan. Het steekt ook dat vriendinnen trouwen, kinderen krijgen...ik wil het ook (laat hier overigens niets van merken aan hen). Het kost moeite en ook behoorlijk wat 'wegcijfering' om vooral niet na te denken als je bedenkt dat ik wéér degene bent die voorstelt om wat te gaan doen met een vriendin. Maar wat moet ik dan. Mijn ouders zijn wel erg lief, maar..hoe negatief gedacht ook...die hebben ook niet het eeuwige leven. Als zij straks weg zijn...ik moet er niet aan denken.
Vaak lees je adviezen van: zoek nieuwe hobby's, zoek contacten op. Ik doe het...veel...ik vlucht, maar dat knagende gevoel gaat niet weg. Herkent iemand dit?
Soms vraag ik mij weleens af of ik misschien depressief ben, maar als ik een leuke avond heb, kan ik daar ook echt van genieten en mij fijn door gaan voelen. Het eenzame gevoel is er dan niet meer. Maar bijv. de volgende ochtend...en zeker als ik die dag niets gepland heb...ik voel me dan zo ongelukkig.
Herkent iemand mijn verhaal of delen eruit?
zondag 26 september 2010 om 00:48
Ik herken het van vroeger.
Vooral dat vluchten.
Vluchten naar leuke dingen, geen feestje willen missen, altijd in touw met organiseren.
En daar werd ik me toch een partij MOE van.
Feesten om het feesten zeg maar.
Ineens kreeg ik een relatie, die 3 jaar later weer stuk liep
Het eerste wat ik deed was de huisarts bellen.
Ik wilde hulp, hulp om ervoor te zorgen dat ik niet in mijn oude vlucht patroon zou vallen.
Dat heb ik gedaan, samen met een psycholoog mezelf eens goed onder de loep genomen en gekeken waarom ik het nou zo vreselijk vond om alleen te zijn
Nu 2 jaar later kan ik oprecht zeggen dat ik het heerlijk vind om alleen thuis te zijn.
Dekentje, drankje, filmpje
Mijn vluchtgedrag is weg.
En tuurlijk voel ik me nog wel eens eenzaam, en ja ik jank zo af en toe ook nog eens de ogen uit mijn kop omdat ik mezelf zo vreselijk zielig vind....maar das de volgende dag altijd weer over.
Wat ik voornamelijk geleerd heb tijdens de sessies met de psych is eigenwaarde, en je blij voelen met jezelf
Nou klinkt dat zweveriger als dat ik het bedoel maar ik kan mezelf prima vermaken met me, myself and I tegenwoordig
Leuke bijkomstigheid is ook dat als ik nu een feestje doe ik het op een of andere manier ook leuker heb dan toen...
Eenzaam is niet hetzelfde als alleen zijn
Denk dat dat ook wel een eye opener is geweest voor mij
Ik ben alleen, klopt
Ik ben eenzaam, zeker niet
Succes!
Vooral dat vluchten.
Vluchten naar leuke dingen, geen feestje willen missen, altijd in touw met organiseren.
En daar werd ik me toch een partij MOE van.
Feesten om het feesten zeg maar.
Ineens kreeg ik een relatie, die 3 jaar later weer stuk liep
Het eerste wat ik deed was de huisarts bellen.
Ik wilde hulp, hulp om ervoor te zorgen dat ik niet in mijn oude vlucht patroon zou vallen.
Dat heb ik gedaan, samen met een psycholoog mezelf eens goed onder de loep genomen en gekeken waarom ik het nou zo vreselijk vond om alleen te zijn
Nu 2 jaar later kan ik oprecht zeggen dat ik het heerlijk vind om alleen thuis te zijn.
Dekentje, drankje, filmpje
Mijn vluchtgedrag is weg.
En tuurlijk voel ik me nog wel eens eenzaam, en ja ik jank zo af en toe ook nog eens de ogen uit mijn kop omdat ik mezelf zo vreselijk zielig vind....maar das de volgende dag altijd weer over.
Wat ik voornamelijk geleerd heb tijdens de sessies met de psych is eigenwaarde, en je blij voelen met jezelf
Nou klinkt dat zweveriger als dat ik het bedoel maar ik kan mezelf prima vermaken met me, myself and I tegenwoordig
Leuke bijkomstigheid is ook dat als ik nu een feestje doe ik het op een of andere manier ook leuker heb dan toen...
Eenzaam is niet hetzelfde als alleen zijn
Denk dat dat ook wel een eye opener is geweest voor mij
Ik ben alleen, klopt
Ik ben eenzaam, zeker niet
Succes!
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
zondag 26 september 2010 om 00:52
Ik herken het wel hoor, we hebben dezelfde leeftijd. Ik ben echter al mijn hele leven op en af vrijgezel, met 1 uitschieter van bijna 1jr
Mijn priveleven is gezellig genoeg en ik hoef mij nooit te vervelen.
Toch merk ik nu ik wat ouder ben dat het altijd alleen zijn, mij begint tegen te staan. Tuurlijk ben ik niet alleen, heb genoeg vrienden, familie en bezigheden.
Toch kan ik niet wachten om die leuke man die bij mij past en echt voor mij gaat tegen te komen.
Heb je weleens gedacht aan internetdating? Ik ben een topic gestart 'ook aan het internetdaten, klets mee' als je het leuk vindt kun je gerust aansluiten
Succes en probeer blij te zijn met de dingen die je wel hebt en waar je wel invloed op hebt, dat probeer ik ook.
Mijn priveleven is gezellig genoeg en ik hoef mij nooit te vervelen.
Toch merk ik nu ik wat ouder ben dat het altijd alleen zijn, mij begint tegen te staan. Tuurlijk ben ik niet alleen, heb genoeg vrienden, familie en bezigheden.
Toch kan ik niet wachten om die leuke man die bij mij past en echt voor mij gaat tegen te komen.
Heb je weleens gedacht aan internetdating? Ik ben een topic gestart 'ook aan het internetdaten, klets mee' als je het leuk vindt kun je gerust aansluiten
Succes en probeer blij te zijn met de dingen die je wel hebt en waar je wel invloed op hebt, dat probeer ik ook.
zondag 26 september 2010 om 01:01
zondag 26 september 2010 om 07:56
Ik ben ook alleen, maar voel me doorgaans niet eenzaam. Als er iemand in mijn leven is geweest kan ik me wel 'ns eenzaam voelen, maar dat is omdat ik die specifieke persoon mis, niet omdat ik niet alleen wil/kan zijn. Gelukkig gaat dat gevoel bij mij over en kan ik weer echt genieten van lekker in huis en tuin rommelen, heerlijk op de bank hangen zonder te moeten haasten omdat ik afspraken heb. Nu ook, lekker nog in m'n pyama, dvdtje op, laptop op schoot, zalig!
zondag 26 september 2010 om 08:12
Ik vlucht trouwens ook als ik iemand mis, maar niet in andere mensen. Voel me juist veel eenzamer als ik in gezelschap ben, maar die ene specifieke persoon is er niet. Ik vlucht dan in shoppen en eten. Dat is ook niet allemaal goed natuurlijk, shoppen komt m'n huis ten goede, maar eten mijn lichaam niet
zondag 26 september 2010 om 08:28
Ik herken het ook erg goed. Vooral die twijfel of je misschien depressief bent. Maar ook ik heb een heel gezellig sociaal leven met veel vrienden, hobby's, drukke baan. En daar geniet ik dan ook heel erg van. Maar thuis, alleen, da's lastig.
Ook ik ben met een psychotherapeute gaan praten (nog steeds) en de kern ligt inderdaad bij het jezelf lief vinden. Het leuk hebben met jezelf. Ik heb vooral uit mijn jeugd en mijn vorige relatie wat pijn over gehouden en moet dit eerst een plek geven. Er niet meer voor vluchten, maar het aangaan. Ja; en dat gebeurt dan als ik alleen thuis ben ja, en niet als ik een gezellig feestje heb. Dus logisch.....
Toch ben ik het aan het aangaan.
En het allergrootste inzicht wat ik gekregen heb is dat sociale contacten (met vriendschappen waar je vooral in moet investeren) niet hetzelfde zijn als echte vriendschap waar je op heel diep niveau contact mee hebt. (eigenlijk zoals je in een relatie zou hebben.... iemand die "alles" van je weet en die "altijd" voor je klaar staat).
Die vriendschap vind ik maar bij 1 vriendin en mijn zus. Maar deze constatering heeft mij wel een veeeeeel minder eenzaam gevoel gegeven.
Diep contact ipv oppervlakkige sociale bezigheden te doen hebben.
Echt; ik kan je aanraden om eens zo kritisch te kijken naar je vriendenkring. Dan kun je je vriendschappen nog steeds aanhouden om leuke dingen te doen, maar de echte waardering voor jou als persoon halen uit de 1 of 2 echte vriendinnen/familie. Ik denk echt dat je je dan minder eenzaam zult voelen.
By the way; die diepe vriendschap met vriendin/zus kost mij soms ook moeite hoor.... da's geloof ik precies waar ik last van heb; mijzelf echt helemaal openstellen. Maar dat ben ik aan het leren. En het loont, gelukkig!!
Ook ik ben met een psychotherapeute gaan praten (nog steeds) en de kern ligt inderdaad bij het jezelf lief vinden. Het leuk hebben met jezelf. Ik heb vooral uit mijn jeugd en mijn vorige relatie wat pijn over gehouden en moet dit eerst een plek geven. Er niet meer voor vluchten, maar het aangaan. Ja; en dat gebeurt dan als ik alleen thuis ben ja, en niet als ik een gezellig feestje heb. Dus logisch.....
Toch ben ik het aan het aangaan.
En het allergrootste inzicht wat ik gekregen heb is dat sociale contacten (met vriendschappen waar je vooral in moet investeren) niet hetzelfde zijn als echte vriendschap waar je op heel diep niveau contact mee hebt. (eigenlijk zoals je in een relatie zou hebben.... iemand die "alles" van je weet en die "altijd" voor je klaar staat).
Die vriendschap vind ik maar bij 1 vriendin en mijn zus. Maar deze constatering heeft mij wel een veeeeeel minder eenzaam gevoel gegeven.
Diep contact ipv oppervlakkige sociale bezigheden te doen hebben.
Echt; ik kan je aanraden om eens zo kritisch te kijken naar je vriendenkring. Dan kun je je vriendschappen nog steeds aanhouden om leuke dingen te doen, maar de echte waardering voor jou als persoon halen uit de 1 of 2 echte vriendinnen/familie. Ik denk echt dat je je dan minder eenzaam zult voelen.
By the way; die diepe vriendschap met vriendin/zus kost mij soms ook moeite hoor.... da's geloof ik precies waar ik last van heb; mijzelf echt helemaal openstellen. Maar dat ben ik aan het leren. En het loont, gelukkig!!
zondag 26 september 2010 om 08:59
Dankjewel voor jullie reacties. Ik wil inderdaad ook een psycholoog gaan opzoeken. Heb ook een sterk vermoeden dat er dingen 'niet goed zitten'. Was aleens eerder naar de huisarts gegaan voor een verwijsbrief, maar die ligt nog steeds ongebruikt in mn lade, omdat het dan opeens wel weer gaat (lees als: veel vluchtmogelijkheden...achteraf gezien) en ... een grote stap he. Maar nu ga ik absoluut...ben erachter gekomen dat het maar een flinterdun laagje is.
Heb inderdaad gedacht aan internetdating en dat zal er binnenkort ook wel van komen. Tegelijkertijd besef ik dan heel goed dat dit ook een vlucht gaat zijn. Maar om te 'overleven' is dit wel even een hulpmiddel. Tegelijkertijd ook weer bang om gekwetst te worden. Maar om te 'overleven' grijp ik momenteel veel aan.
Klopt, Star, ik had ook zo'n vriendin. Een echt supergoede vriendin, als een zus. Met nog steeds wel pijn in mn hart is deze vriendschap sindsdat ze een vriend (haar eerste) heeft gekregen heel erg bekoeld (met hem heeft ze nu 1,5 jaar een relatie). Ze ging helemaal in hem op en veranderde ook. We hebben toen ook een tijdje geen contact gehad wat mij veel verdriet heeft gedaan. Inmiddels hebben we weer sinds een paar maanden contact. Ze zei wel dat ik haar altijd kan bellen als er wat is, maar door de bekoelde vriendschap doe je dat dan niet meer. Voor de rest geen vriendschappen die zo diep gaan of die ik zomaar kan bellen. Je hebt gelijk dat deze veel meer waard zijn..het moeilijke is alleen wel om zo'n vriendschap te krijgen. Bij de vrienden die ik nu heb, moet ik bij velen 'trekken' aan het contact, omdat ze zelf druk zijn met familie/partner/werk. Mn ouders zijn wel echt waar ik heel goed mee kan opschieten en ik zou ze altijd kunnen bellen. Maar blijven je ouders he, ze gaan er dan meteen wakker van liggen en dat wil ik niet.
Ik denk ook wel dat de eenzaamheid meer wordt als je specifiek iemand mist. Tegelijkertijd vraag ik mij dus af of een mens wel gemaakt is om alleen te zijn/wonen en het niet een heel logisch gevoel is dat je je eenzaam voelt (niet dat dat iets oplost overigens). Weleens gelezen dat goede vrienden/familie een partner kunnen vervangen. Maar als je die niet hebt, wat dan? Ik ben in (oppervlakkige) contacten gevlucht, maar opeens komt toch 'de man met de hamer' die je duidelijk laat voelen dat dat geen voldoening geeft .
Heb inderdaad gedacht aan internetdating en dat zal er binnenkort ook wel van komen. Tegelijkertijd besef ik dan heel goed dat dit ook een vlucht gaat zijn. Maar om te 'overleven' is dit wel even een hulpmiddel. Tegelijkertijd ook weer bang om gekwetst te worden. Maar om te 'overleven' grijp ik momenteel veel aan.
Klopt, Star, ik had ook zo'n vriendin. Een echt supergoede vriendin, als een zus. Met nog steeds wel pijn in mn hart is deze vriendschap sindsdat ze een vriend (haar eerste) heeft gekregen heel erg bekoeld (met hem heeft ze nu 1,5 jaar een relatie). Ze ging helemaal in hem op en veranderde ook. We hebben toen ook een tijdje geen contact gehad wat mij veel verdriet heeft gedaan. Inmiddels hebben we weer sinds een paar maanden contact. Ze zei wel dat ik haar altijd kan bellen als er wat is, maar door de bekoelde vriendschap doe je dat dan niet meer. Voor de rest geen vriendschappen die zo diep gaan of die ik zomaar kan bellen. Je hebt gelijk dat deze veel meer waard zijn..het moeilijke is alleen wel om zo'n vriendschap te krijgen. Bij de vrienden die ik nu heb, moet ik bij velen 'trekken' aan het contact, omdat ze zelf druk zijn met familie/partner/werk. Mn ouders zijn wel echt waar ik heel goed mee kan opschieten en ik zou ze altijd kunnen bellen. Maar blijven je ouders he, ze gaan er dan meteen wakker van liggen en dat wil ik niet.
Ik denk ook wel dat de eenzaamheid meer wordt als je specifiek iemand mist. Tegelijkertijd vraag ik mij dus af of een mens wel gemaakt is om alleen te zijn/wonen en het niet een heel logisch gevoel is dat je je eenzaam voelt (niet dat dat iets oplost overigens). Weleens gelezen dat goede vrienden/familie een partner kunnen vervangen. Maar als je die niet hebt, wat dan? Ik ben in (oppervlakkige) contacten gevlucht, maar opeens komt toch 'de man met de hamer' die je duidelijk laat voelen dat dat geen voldoening geeft .
zondag 26 september 2010 om 09:16
Lady; ik denk idd dat je gelijk hebt over het niet gemaakt zijn om alleen te zijn. Tenminste, voor sommigen!!
Ik denk dat ik ook niet gemaakt ben om alleen te zijn.
Maar ja; op dit moment is het nu eenmaal wel zo en daar zal ik mee moeten dealen.
En dan bedoel ik ook dat als ik me daar verdrietig over voel, me ook echt verdrietig zal moeten voelen ipv vluchten.
En dit verdriet zal ik ook moeten delen met die 2 belangrijke mensen. Moeilijk hoor!!! Maar ik ben het wel aan het doen.
Mijn goede vriendin heeft sinds een half jaar ook een nieuw vriendje en dat voelt idd als lastig. Voelt dan toch een beetje als afwijzing. Maar dat is het natuurlijk niet!!!! En dat moet ik mezelf ook iedere keer voorhouden.
Dat er iemand anders belangrijk is geworden in haar leven wil niet zeggen dat ik niet meer belangrijk ben.
Ik denk dat ik ook niet gemaakt ben om alleen te zijn.
Maar ja; op dit moment is het nu eenmaal wel zo en daar zal ik mee moeten dealen.
En dan bedoel ik ook dat als ik me daar verdrietig over voel, me ook echt verdrietig zal moeten voelen ipv vluchten.
En dit verdriet zal ik ook moeten delen met die 2 belangrijke mensen. Moeilijk hoor!!! Maar ik ben het wel aan het doen.
Mijn goede vriendin heeft sinds een half jaar ook een nieuw vriendje en dat voelt idd als lastig. Voelt dan toch een beetje als afwijzing. Maar dat is het natuurlijk niet!!!! En dat moet ik mezelf ook iedere keer voorhouden.
Dat er iemand anders belangrijk is geworden in haar leven wil niet zeggen dat ik niet meer belangrijk ben.
zondag 26 september 2010 om 09:36
Je verhaal zal herkenbaar zijn voor meer vrijgezelle mensen hier. Ook ik heb soms last van dat eenzame gevoel. Maar wat ik wel heb gemerkt is dat het vaak op momenten is wanneer ik al niet zo heel lekker in mijn vel zit omdat er dan andere zaken spelen. En op zo´n moment mis je die arm om je heen of het tegen iemand aan kunnen kruipen extra. Al je vriendinnen die al iets gepland hebben met hun vriend waardoor je regelmatig niet af kunt spreken met iemand. Ja...en dan slaat het gevoel van eenzaamheid weleens toe.
Maar het werkt voor mij net zo goed andersom. Als ik wel lekker in mijn vel zit en ik hoor de relatieperikelen van vriendinnen van me aan en hoe ze daarmee zitten en ik kom daarna alleen thuis, dan denk ik weleens, goddank dat ik daarmee allemaal geen rekening hoef te houden, ik kan doen en laten wat ik wil, geen gezeur aan mijn hoofd van een man etc.
Neemt niet weg dat ik wel weer eens een leuke vent tegen het lijf wil lopen hoor. Als een relatie goed is dan is het natuurlijk heerlijk genieten van de gezellige ontbijtjes samen op zondagochtend, gezellig samen erop uit, tot diep in de nacht met elkaar praten en al die dingen meer.
Maar het werkt voor mij net zo goed andersom. Als ik wel lekker in mijn vel zit en ik hoor de relatieperikelen van vriendinnen van me aan en hoe ze daarmee zitten en ik kom daarna alleen thuis, dan denk ik weleens, goddank dat ik daarmee allemaal geen rekening hoef te houden, ik kan doen en laten wat ik wil, geen gezeur aan mijn hoofd van een man etc.
Neemt niet weg dat ik wel weer eens een leuke vent tegen het lijf wil lopen hoor. Als een relatie goed is dan is het natuurlijk heerlijk genieten van de gezellige ontbijtjes samen op zondagochtend, gezellig samen erop uit, tot diep in de nacht met elkaar praten en al die dingen meer.
zondag 26 september 2010 om 11:02
Herkenbaar dit! merk dat ik er ook steeds meer moeite mee heb. Woon op mezelf, dus als je niet iets gepland hebt ben je een avond alleen.
Nou kan ik daar soms wel van genieten hoor, voel me niet eenzaam, maar soms even alleen. Maar merk ook dat het me steeds meer moeite kost. Zou zo lekker zijn als er iemand naast je op de bank zit. gewoon iemand die er is. Vooral alleen aan het avondeten vind ik ook zo ongezellig.
Af en toe baal ik er gewoon van, laat dat dan maar gebeuren... kan ook opluchten om er bij stil te staan. dan is het eruit. Als je blijft vluchten, blijft het ook aan je knagen. Met een goede vriendin of iemand anders erover praten kan ook opluchten.
Nou kan ik daar soms wel van genieten hoor, voel me niet eenzaam, maar soms even alleen. Maar merk ook dat het me steeds meer moeite kost. Zou zo lekker zijn als er iemand naast je op de bank zit. gewoon iemand die er is. Vooral alleen aan het avondeten vind ik ook zo ongezellig.
Af en toe baal ik er gewoon van, laat dat dan maar gebeuren... kan ook opluchten om er bij stil te staan. dan is het eruit. Als je blijft vluchten, blijft het ook aan je knagen. Met een goede vriendin of iemand anders erover praten kan ook opluchten.
zondag 26 september 2010 om 17:18
Ook voor mij is dit heel herkenbaar.
Ik heb 3 jaar alleen op mezelf gewoond in een stad, maar dat beviel niet en ik ben eerst teruggegaan naar mijn ouders. Maar dat is inmiddels 2 jaar geleden. Ik heb me wel weer ingeschreven voor een huisje, maar zie er als een berg tegenop. Mijn droom was altijd om met een leuke man te gaan samenwonen. Helaas is dat na 2 relaties anders gelopen.
Maar ik weet ook, nu ik inmiddels net 30 ben geworden dat ik er waarschijnlijk doorheen moet. Ik ben sinds een paar weken weer alleen na een korte relatie van 2 maanden. Ik worstel momenteel met een depressie en ben heel bang om voor altijd alleen te blijven. Ik weet dat dit niet realistisch is, maar de angst zit heel diep.
En inderdaad vooral in de weekenden voel ik me erg alleen. Als ik ergens loop, zie ik alleen maar stelletjes. Ik heb wel vriendinnen en gelukkig ook 2 die ook single zijn. Toch vind ik het momenteel erg lastig om ergens de kracht vandaan te halen om door te gaan en vertrouwen te hebben dat ergens een man voor mij rond loopt die me neemt zoals ik ben en met mij de toekomst aan wil gaan.
Ik heb 3 jaar alleen op mezelf gewoond in een stad, maar dat beviel niet en ik ben eerst teruggegaan naar mijn ouders. Maar dat is inmiddels 2 jaar geleden. Ik heb me wel weer ingeschreven voor een huisje, maar zie er als een berg tegenop. Mijn droom was altijd om met een leuke man te gaan samenwonen. Helaas is dat na 2 relaties anders gelopen.
Maar ik weet ook, nu ik inmiddels net 30 ben geworden dat ik er waarschijnlijk doorheen moet. Ik ben sinds een paar weken weer alleen na een korte relatie van 2 maanden. Ik worstel momenteel met een depressie en ben heel bang om voor altijd alleen te blijven. Ik weet dat dit niet realistisch is, maar de angst zit heel diep.
En inderdaad vooral in de weekenden voel ik me erg alleen. Als ik ergens loop, zie ik alleen maar stelletjes. Ik heb wel vriendinnen en gelukkig ook 2 die ook single zijn. Toch vind ik het momenteel erg lastig om ergens de kracht vandaan te halen om door te gaan en vertrouwen te hebben dat ergens een man voor mij rond loopt die me neemt zoals ik ben en met mij de toekomst aan wil gaan.
zondag 26 september 2010 om 17:23
Hey Lady_90,
Ik herken me zeker in jouw verhaal!
Ook ik ben single en ik voel me regelmatig eenzaam.
Ik heb op zich genoeg vriendinnen, waarbij het in mijn geval gelukkig niet alleen van mijn kant hoeft te komen, maar toch voel ik me bezwaard om soms met hen af te spreken.
Zij hebben een vriend, druk op het werk en naast mij nog een hele berg vrienden met wie ze moeten afspreken.
Soms denk ik dan ook wel eens van laat maar zitten.....
met als gevolg dat ik in mijn eentje thuis me eenzaam zit te voelen.
Gisteren had ik dan ook echt een dip-dag.
Zo'n dag dat je het liefste tegen je vriendje aan op de bank wil kruipen.
Maarja...helaas ben ik single. Ook ik ben aan het internetdaten, maar daarbij heb ik ook soms het gevoel te vlucthen.
En op zich kan ik ook vaak genoeg heel goed alleen zijn (ik zou er niet aan moeten denekn altijd mensen om me hee te moeten hebben) maar sommige dingen wil je gewoon delen met een geliefde. Zelfs dan zijn vrienden soort van 'onvoldoende'.
En ook wat je benoemt over het 'blij'ziijn voor je vriendinnen herken ik. Inmiddels is zon 90% in mijn vriendengroep gesettled en lijkt het soms alsof ik nog de enige single ben.
Groetjes,
S.
Ik herken me zeker in jouw verhaal!
Ook ik ben single en ik voel me regelmatig eenzaam.
Ik heb op zich genoeg vriendinnen, waarbij het in mijn geval gelukkig niet alleen van mijn kant hoeft te komen, maar toch voel ik me bezwaard om soms met hen af te spreken.
Zij hebben een vriend, druk op het werk en naast mij nog een hele berg vrienden met wie ze moeten afspreken.
Soms denk ik dan ook wel eens van laat maar zitten.....
met als gevolg dat ik in mijn eentje thuis me eenzaam zit te voelen.
Gisteren had ik dan ook echt een dip-dag.
Zo'n dag dat je het liefste tegen je vriendje aan op de bank wil kruipen.
Maarja...helaas ben ik single. Ook ik ben aan het internetdaten, maar daarbij heb ik ook soms het gevoel te vlucthen.
En op zich kan ik ook vaak genoeg heel goed alleen zijn (ik zou er niet aan moeten denekn altijd mensen om me hee te moeten hebben) maar sommige dingen wil je gewoon delen met een geliefde. Zelfs dan zijn vrienden soort van 'onvoldoende'.
En ook wat je benoemt over het 'blij'ziijn voor je vriendinnen herken ik. Inmiddels is zon 90% in mijn vriendengroep gesettled en lijkt het soms alsof ik nog de enige single ben.
Groetjes,
S.
zondag 26 september 2010 om 19:32
maandag 27 september 2010 om 16:29
Hi Lady,
Wat je schrijft is zo herkenbaar... Ik woon sinds 6 weekjes ongeveer op mezelf. Had een relatie van 4,5 jaar, zou gaan samen wonen. Nou ja in 1x was die droom dus in duigen.
Super trots op mezelf dat ik het nu voor mekaar heb in mijn eentje, maar nu begint het me alleen voelen wel te komen. Avondjes alleen vind ik soms heerlijk, maar in de weekenden haat ik het echt!
Ben er de afgelopen weken ook wel achter gekomen wie mijn echte vrienden zijn en wie vooral niet! Doet me verdriet dat er opeens heel veel mensen gewoon ff uit mijn leventje verdwijnen.
Mijn beste vriendinnen hebben een relatie en eentje is er zelfs zwanger. Kortom: in die fase zit ik dus nog helemaal niet. Het liefst ga ik ieder weekend uit, maar ja dat zit er dus niet meer in met mijn 'vriendinnen'.
Natuurlijk moet ik blij/tevreden zijn met mezelf enzovoorts, maar toch.
Het vluchten in dingen doen herken ik ook heel erg. Aldoor maar af willen spreken met mensen, bezig zijn enzovoorts.
Nou ja geen tips dus van mijn kant, maar vooral herkenning.
Wat je schrijft is zo herkenbaar... Ik woon sinds 6 weekjes ongeveer op mezelf. Had een relatie van 4,5 jaar, zou gaan samen wonen. Nou ja in 1x was die droom dus in duigen.
Super trots op mezelf dat ik het nu voor mekaar heb in mijn eentje, maar nu begint het me alleen voelen wel te komen. Avondjes alleen vind ik soms heerlijk, maar in de weekenden haat ik het echt!
Ben er de afgelopen weken ook wel achter gekomen wie mijn echte vrienden zijn en wie vooral niet! Doet me verdriet dat er opeens heel veel mensen gewoon ff uit mijn leventje verdwijnen.
Mijn beste vriendinnen hebben een relatie en eentje is er zelfs zwanger. Kortom: in die fase zit ik dus nog helemaal niet. Het liefst ga ik ieder weekend uit, maar ja dat zit er dus niet meer in met mijn 'vriendinnen'.
Natuurlijk moet ik blij/tevreden zijn met mezelf enzovoorts, maar toch.
Het vluchten in dingen doen herken ik ook heel erg. Aldoor maar af willen spreken met mensen, bezig zijn enzovoorts.
Nou ja geen tips dus van mijn kant, maar vooral herkenning.
dinsdag 28 september 2010 om 21:12
Hey lady
Je verhaal is voor mij ook helaas errug herkenbaar. De eenzaamheid, maar ook dat investeren in vriendschappen. Als je geen kinderen hebt, moet je vaak aanpassen aan de kinderen vaneen ander en als single mag je je ook nog eens aanpassen aan de mensen met relatie...
hm dat vluchten snap ik niet zo. Er zijn volgens mij maar weinig mensen die oprecht geen behoefte hebben aan liefde / relatie.
Het is mi niet meer dan nomaal om daar behoefte aan te hebben.
Volgens mij is de mens een sociaal wezen met behoefte aan sociaal contact. Het is niet raar dat je dit, hoe geforceerd met B-keus vrienden - dat soms ook gaat , opzoekt. Das geen vluchten.
Hoe druk je ook bent en hoe vaak je iemand je bed in sleept, er blijven altijd meer dan genoeg momenten over dat je alleen bent.
Alleen thuis komt van werk, alleen wakker wordt en je toch echt zelf je nest uit moet voor een paracetamolletje ok al ben je doodziek.
Happy single is superleuk totdat het een chronisch karakter begint te krijgen. Het enorm leuk hebben met jezelf, hoe lief je je zelf ook vindt. is van de 10 keer een concessie die je doet,omdat je er anders wellicht wel aan onderdoor gaat.
Nou genoeg drama. Er is altijd hoop....
Je verhaal is voor mij ook helaas errug herkenbaar. De eenzaamheid, maar ook dat investeren in vriendschappen. Als je geen kinderen hebt, moet je vaak aanpassen aan de kinderen vaneen ander en als single mag je je ook nog eens aanpassen aan de mensen met relatie...
hm dat vluchten snap ik niet zo. Er zijn volgens mij maar weinig mensen die oprecht geen behoefte hebben aan liefde / relatie.
Het is mi niet meer dan nomaal om daar behoefte aan te hebben.
Volgens mij is de mens een sociaal wezen met behoefte aan sociaal contact. Het is niet raar dat je dit, hoe geforceerd met B-keus vrienden - dat soms ook gaat , opzoekt. Das geen vluchten.
Hoe druk je ook bent en hoe vaak je iemand je bed in sleept, er blijven altijd meer dan genoeg momenten over dat je alleen bent.
Alleen thuis komt van werk, alleen wakker wordt en je toch echt zelf je nest uit moet voor een paracetamolletje ok al ben je doodziek.
Happy single is superleuk totdat het een chronisch karakter begint te krijgen. Het enorm leuk hebben met jezelf, hoe lief je je zelf ook vindt. is van de 10 keer een concessie die je doet,omdat je er anders wellicht wel aan onderdoor gaat.
Nou genoeg drama. Er is altijd hoop....
vrijdag 1 oktober 2010 om 23:45
Wat een fijne reacties van jullie! Heb constant meegelezen en het is prettig om te weten dat ik niet de enige ben die hiermee rondloopt.
Kikker, klopt ja...als alles lekker gaat, dan is dat gevoel een stuk minder (ook al blijft het op de achtergrond altijd wel 'sluimeren'). Maar gaat het niet lekker op werk of gaat het bijv. niet goed met mn ouders qua gezondheid of zit ik weer tegen een leeg weekend aan te hikken en moet ik weer iedereen gaan afbellen (en dat veel moeite kost, omdat dan nogal wat niet kunnen, omdat ze bijv. allemaal verjaardagen hebben van schoonfamilie)...ja, dan versterkt dat het gevoel zeker! Klopt trouwens ook dat een relatie hebben zeker ook z'n keerzijde heeft, maar onderaan de streep maakt het 'geborgen' voelen wel heel veel goed.
Lienemien, het helpt idd om met andere (single) vriendinnen over te hebben. Toch merk ik dat veel wel hun weg erin gevonden hebben...of doen alsof. Mij bellen ze in ieder geval niet vaak om wat af te spreken. Dit klinkt nu gelijk weer zo negatief, maar merk wel dat veel single meiden om mij heen dan wel een zus hebben met wie ze supergoed kunnen opschieten of een ander familielid/-leden waar ze echt alles tegen kunnen zeggen.
Drentsmeissie...ja...ook ik heb meerdere keren wel samenwoonplannen gehad (wel inmiddels weer een tijd geleden). Niet heel concreet, maar wel dat we het erover hadden. Tja, en dan ben je opeens alleen, dat is toch wel anders. En dat was eigenlijk niet de bedoeling. Logisch dat het je tijd kost om aan dit nieuwe 'idee' te wennen...
. Het altijd alleen blijven-gevoel ken ik ook. Weet ook dat het niet realistisch is, maar besef ook steeds meer dat hoe ouder je wordt, hoe meer mannen ik zal treffen die al een behoorlijke rugzak zullen hebben (gescheiden/kinderen). Lijkt mij moeilijk... Voelt soms ook net alsof ik de boot gemist heb en er nu geen weg meer terug is, puur omdat ik uiteraard met de dag ouder wordt en mijn omgeving met mij.
Sylvia, tnx voor je tip van het andere topic. Heb het zitten lezen en ook erg herkenbaar allemaal!!
Prinsesje & PoisenIvy, ook weer zo herkenbaar... In het begin als je een vervelende relatie hebt beëindigd, voel je je zo trots dat je dat hebt kunnen doen. Tuurlijk, eerst verdriet, maar daarna...alsof je superwoman bent. Maar ergens verwacht je dan wel dat er op korte termijn weer iemand aan de deur staat. Maar als die niet komt....dan gaat dat gevoel weg en komt er een gemis. PoisenIvy, mooi gezegd! En ja zo kan je het ook bekijken. Het is geen vlucht, maar gewoon een natuurlijke reactie. Zoals ik idd in mn vorige posts aangaf van: is het niet zo dat het gewoon logisch is dat ik mij eenzaam voel, omdat het gewoon niet natuurlijk is om zoveel alleen te zijn (vaak alleen slapen/eten/etc). Het jammere alleen daarvan is dat ondanks dat het dan een logische reactie zou zijn, het zoveel moeite kost en je constant afspraken aan het organiseren bent, om maar dat sociale contact te krijgen. En dat voelt ook niet goed, vandaar dat ik het 'vluchten' noemde. Maar klopt, ik doe het omdat ik behoefte heb om onder de mensen te zijn. Maar tegelijkertijd voelt het eng, omdat je dan niet altijd omgaat met wie je om zou willen gaan, maar puur om de aandacht eigenlijk. Alsof je heel afhankelijk wordt van mensen die niet voor je door het vuur gaan en je ook weer zo laten vallen als het zo uitkomt...
Kikker, klopt ja...als alles lekker gaat, dan is dat gevoel een stuk minder (ook al blijft het op de achtergrond altijd wel 'sluimeren'). Maar gaat het niet lekker op werk of gaat het bijv. niet goed met mn ouders qua gezondheid of zit ik weer tegen een leeg weekend aan te hikken en moet ik weer iedereen gaan afbellen (en dat veel moeite kost, omdat dan nogal wat niet kunnen, omdat ze bijv. allemaal verjaardagen hebben van schoonfamilie)...ja, dan versterkt dat het gevoel zeker! Klopt trouwens ook dat een relatie hebben zeker ook z'n keerzijde heeft, maar onderaan de streep maakt het 'geborgen' voelen wel heel veel goed.
Lienemien, het helpt idd om met andere (single) vriendinnen over te hebben. Toch merk ik dat veel wel hun weg erin gevonden hebben...of doen alsof. Mij bellen ze in ieder geval niet vaak om wat af te spreken. Dit klinkt nu gelijk weer zo negatief, maar merk wel dat veel single meiden om mij heen dan wel een zus hebben met wie ze supergoed kunnen opschieten of een ander familielid/-leden waar ze echt alles tegen kunnen zeggen.
Drentsmeissie...ja...ook ik heb meerdere keren wel samenwoonplannen gehad (wel inmiddels weer een tijd geleden). Niet heel concreet, maar wel dat we het erover hadden. Tja, en dan ben je opeens alleen, dat is toch wel anders. En dat was eigenlijk niet de bedoeling. Logisch dat het je tijd kost om aan dit nieuwe 'idee' te wennen...
. Het altijd alleen blijven-gevoel ken ik ook. Weet ook dat het niet realistisch is, maar besef ook steeds meer dat hoe ouder je wordt, hoe meer mannen ik zal treffen die al een behoorlijke rugzak zullen hebben (gescheiden/kinderen). Lijkt mij moeilijk... Voelt soms ook net alsof ik de boot gemist heb en er nu geen weg meer terug is, puur omdat ik uiteraard met de dag ouder wordt en mijn omgeving met mij.Sylvia, tnx voor je tip van het andere topic. Heb het zitten lezen en ook erg herkenbaar allemaal!!
Prinsesje & PoisenIvy, ook weer zo herkenbaar... In het begin als je een vervelende relatie hebt beëindigd, voel je je zo trots dat je dat hebt kunnen doen. Tuurlijk, eerst verdriet, maar daarna...alsof je superwoman bent. Maar ergens verwacht je dan wel dat er op korte termijn weer iemand aan de deur staat. Maar als die niet komt....dan gaat dat gevoel weg en komt er een gemis. PoisenIvy, mooi gezegd! En ja zo kan je het ook bekijken. Het is geen vlucht, maar gewoon een natuurlijke reactie. Zoals ik idd in mn vorige posts aangaf van: is het niet zo dat het gewoon logisch is dat ik mij eenzaam voel, omdat het gewoon niet natuurlijk is om zoveel alleen te zijn (vaak alleen slapen/eten/etc). Het jammere alleen daarvan is dat ondanks dat het dan een logische reactie zou zijn, het zoveel moeite kost en je constant afspraken aan het organiseren bent, om maar dat sociale contact te krijgen. En dat voelt ook niet goed, vandaar dat ik het 'vluchten' noemde. Maar klopt, ik doe het omdat ik behoefte heb om onder de mensen te zijn. Maar tegelijkertijd voelt het eng, omdat je dan niet altijd omgaat met wie je om zou willen gaan, maar puur om de aandacht eigenlijk. Alsof je heel afhankelijk wordt van mensen die niet voor je door het vuur gaan en je ook weer zo laten vallen als het zo uitkomt...
zaterdag 2 oktober 2010 om 01:31
quote:DrentsMeissie schreef op 26 september 2010 @ 17:18:
Ook voor mij is dit heel herkenbaar.
Ik heb 3 jaar alleen op mezelf gewoond in een stad, maar dat beviel niet en ik ben eerst teruggegaan naar mijn ouders. Maar dat is inmiddels 2 jaar geleden. Ik heb me wel weer ingeschreven voor een huisje, maar zie er als een berg tegenop. Mijn droom was altijd om met een leuke man te gaan samenwonen. Helaas is dat na 2 relaties anders gelopen.
Maar ik weet ook, nu ik inmiddels net 30 ben geworden dat ik er waarschijnlijk doorheen moet. Ik ben sinds een paar weken weer alleen na een korte relatie van 2 maanden. Ik worstel momenteel met een depressie en ben heel bang om voor altijd alleen te blijven. Ik weet dat dit niet realistisch is, maar de angst zit heel diep.
En inderdaad vooral in de weekenden voel ik me erg alleen. Als ik ergens loop, zie ik alleen maar stelletjes. Ik heb wel vriendinnen en gelukkig ook 2 die ook single zijn. Toch vind ik het momenteel erg lastig om ergens de kracht vandaan te halen om door te gaan en vertrouwen te hebben dat ergens een man voor mij rond loopt die me neemt zoals ik ben en met mij de toekomst aan wil gaan.Is die depressie gestart sinds je relatie uit is? Zoiets heb ik, ik weet niet of er sprake is van een depressie, maar toen het uitging (ook een korte relatie) kwam er een heleboel shit weer naar boven. Voel me nu ook erg eenzaam, ookal kan ik me normaal gesproken goed vermaken alleen. Ik heb ook moeite met dat vertrouwen. Een man die mij wil en andersom. Zal wel ergens rondlopen. Maar ik word wel steeds 'banger'. Helaas. Ik ga net als TO ook eerst met mezelf aan de slag.
Ook voor mij is dit heel herkenbaar.
Ik heb 3 jaar alleen op mezelf gewoond in een stad, maar dat beviel niet en ik ben eerst teruggegaan naar mijn ouders. Maar dat is inmiddels 2 jaar geleden. Ik heb me wel weer ingeschreven voor een huisje, maar zie er als een berg tegenop. Mijn droom was altijd om met een leuke man te gaan samenwonen. Helaas is dat na 2 relaties anders gelopen.
Maar ik weet ook, nu ik inmiddels net 30 ben geworden dat ik er waarschijnlijk doorheen moet. Ik ben sinds een paar weken weer alleen na een korte relatie van 2 maanden. Ik worstel momenteel met een depressie en ben heel bang om voor altijd alleen te blijven. Ik weet dat dit niet realistisch is, maar de angst zit heel diep.
En inderdaad vooral in de weekenden voel ik me erg alleen. Als ik ergens loop, zie ik alleen maar stelletjes. Ik heb wel vriendinnen en gelukkig ook 2 die ook single zijn. Toch vind ik het momenteel erg lastig om ergens de kracht vandaan te halen om door te gaan en vertrouwen te hebben dat ergens een man voor mij rond loopt die me neemt zoals ik ben en met mij de toekomst aan wil gaan.Is die depressie gestart sinds je relatie uit is? Zoiets heb ik, ik weet niet of er sprake is van een depressie, maar toen het uitging (ook een korte relatie) kwam er een heleboel shit weer naar boven. Voel me nu ook erg eenzaam, ookal kan ik me normaal gesproken goed vermaken alleen. Ik heb ook moeite met dat vertrouwen. Een man die mij wil en andersom. Zal wel ergens rondlopen. Maar ik word wel steeds 'banger'. Helaas. Ik ga net als TO ook eerst met mezelf aan de slag.
zondag 3 oktober 2010 om 10:59
Wat een feest der herkenning weer.
Ik ben nu ziek en gedwongen het hele weekend thuis te zitten. Ik heb uitkijk op mijn buren allemaal stelletjes die gezellig samen voor de tv hangen. Overal word ik er mee geconfronteerd met hetgene watik niet heb en wel behoefte aan heb. Ook op mijn werk kan ik het niet altijd los laten. Lichtelijk jaloers op collega's die het constant over hum mannetje, schatje e.d hebben. Ik zoek liever andere vrijgezelle collega's om verbitterd op die ander te zeuren. Soms als ik ga slapen krijg ik een triest gevoel over me heen als ik denk aan mijn ex die net is gaan samenwonen met zijn nieuwe vriendin. Al snel vind ik mezelf ontzettend zielig, waarom hij wel, en ik niet? Mij is ook niks gegund, etc. etc.
Ik ben sinds 2 jaar vrijgezel, heb het los kunnen laten, maar merk datik na die 6 jaar relatie aan mezelf voorbij ben gegaan. Ook ik vraag me soms af of ik niet in een depressie verzeild ben geraakt. Wat is het nut elke dag te gaan werken alleen thuis te komen, in he weekend je geld en energie verspillen aan uitgaan en de hoop een leuke man tegen te komen.
Aan de andere kant ben ik wel ondernemend en avontuurlijk, heb ik genoeg vriendinnen, lieve zussen, waar ik genoeg mee doe. Toch lijkt het alsof ik stil sta, niet meetel omdat ik alleen geen huis kan kopen, niet kan trouwen of kinderen kan baren. Terwijl k gerust weet dat dat ook niet zaligmakend is.
Ik ben nu naar mezelf aan het kijken, overweeg ook het rpaten met een psycholoog om beter inzicht tekrijgen. Streng zijn voor jezelf en een lichtelijk minderwaadigheidsgevoel wakkeren volgens mij die gevoelens van eenzaamheid aan, niet slechs het nie hebben van een partner. Daarnaast heb ik ook bewust bepaalde vriendschappen beindigt, die teveel energie kosten. Ik ben enom met mezelf bezig, dat is soms eenzaam, moeilijk, maar voelt ook heel goed.
Dat helpt uiteindelijk om wat minder zwaarmoedig door het leven te gaan, en wie weet wat de toekomst brengt!
Voolopig moet ik toch met mijn zieke kop zelf naar de supermarkt om citroenen
Ik ben nu ziek en gedwongen het hele weekend thuis te zitten. Ik heb uitkijk op mijn buren allemaal stelletjes die gezellig samen voor de tv hangen. Overal word ik er mee geconfronteerd met hetgene watik niet heb en wel behoefte aan heb. Ook op mijn werk kan ik het niet altijd los laten. Lichtelijk jaloers op collega's die het constant over hum mannetje, schatje e.d hebben. Ik zoek liever andere vrijgezelle collega's om verbitterd op die ander te zeuren. Soms als ik ga slapen krijg ik een triest gevoel over me heen als ik denk aan mijn ex die net is gaan samenwonen met zijn nieuwe vriendin. Al snel vind ik mezelf ontzettend zielig, waarom hij wel, en ik niet? Mij is ook niks gegund, etc. etc.
Ik ben sinds 2 jaar vrijgezel, heb het los kunnen laten, maar merk datik na die 6 jaar relatie aan mezelf voorbij ben gegaan. Ook ik vraag me soms af of ik niet in een depressie verzeild ben geraakt. Wat is het nut elke dag te gaan werken alleen thuis te komen, in he weekend je geld en energie verspillen aan uitgaan en de hoop een leuke man tegen te komen.
Aan de andere kant ben ik wel ondernemend en avontuurlijk, heb ik genoeg vriendinnen, lieve zussen, waar ik genoeg mee doe. Toch lijkt het alsof ik stil sta, niet meetel omdat ik alleen geen huis kan kopen, niet kan trouwen of kinderen kan baren. Terwijl k gerust weet dat dat ook niet zaligmakend is.
Ik ben nu naar mezelf aan het kijken, overweeg ook het rpaten met een psycholoog om beter inzicht tekrijgen. Streng zijn voor jezelf en een lichtelijk minderwaadigheidsgevoel wakkeren volgens mij die gevoelens van eenzaamheid aan, niet slechs het nie hebben van een partner. Daarnaast heb ik ook bewust bepaalde vriendschappen beindigt, die teveel energie kosten. Ik ben enom met mezelf bezig, dat is soms eenzaam, moeilijk, maar voelt ook heel goed.
Dat helpt uiteindelijk om wat minder zwaarmoedig door het leven te gaan, en wie weet wat de toekomst brengt!
Voolopig moet ik toch met mijn zieke kop zelf naar de supermarkt om citroenen
woensdag 6 oktober 2010 om 11:17
Heel herkenbaar!
Ik ben 29 en sinds een jaar of 4 single. Ik heb daarvoor wel een paar keer een 1 korte relatie gehad van een paar maanden, die maakte t uit terwijl hij mij nog leuk vond en wilde mij na 2 jr weer terug..
De ander heb ik 7 jr mee gescharreld, 2x een half jaar met elkaar wat gehad en nu moet ik hem vergeten.. Erg moeilijk want diep in mijn hart raakt hij mij nog steeds. Een paar mnd geleden heb ik hem laten weten dat ik hem nog steeds leuk vond maar daar heeft hij niet op gereageerd. Ik boos en weet dat ik hem nu zeker moet vergeten maar dat lukt me nog niet erg goed.
Daarnaast voel ik me ook weleens alleen en soms als ik in een echte dip zit ook eenzaam. Vooral het feit dat mijn vriendinnen die gesetteld zijn er een aantal zwanger zijn enzo.. En het gewoon moeilijker is om wat leuks te doen samen omdat ze of andere plannen hebben, geen oppas of liever op de bank zitten.
En ik vind het echt niet erg om soms alleen op de bank te zitten, ben vooral sávonds niet veel thuis en dan is t soms lekker.
Lekker een tv-programma kunnen zien wat jij leuk vindt zonder te hoeven overleggen is ook erg lekker! Laatst heb ik grenzeloos verliefd gezien en dat wilde een vriendin ook wel kijken maar haar vriend houdt er niet van dus keken ze het niet.
Heerlijk, geen last van!
Verder wel helaas last van weinig zelfvertrouwen, angst om erop te vertrouwen dat iemand mij echt leuk vind.. Heb daar soms weinig geloof in waardoor ik het moeilijk vind om mij echt open te stellen voor iemand.
En internetdaten, ik heb er weleens voor gekeken maar zie het nog niet helemaal voor de volle 100% zitten, wil niet met mijn foto op internet vind ik gewoon niks en degene die tegen mij zeggen dat dat toch niet zo erg is, hebben allemaal een relatie.
Waar ik dus het meeste meezit, is weinig zelfvertrouwen en eigenlijk nog dat ik nog ontzettend veel gevoel heb voor mijn ex, eigenlijk ben ik nog verliefd.. en dat staat een contact met een andere jongen wel in de weg.
Hij heeft vanwege angst voor een relatie zich nooit open gesteld binnen onze relatie, tenminste zo heb ik het ervaren. Ik heb weleens geprobeerd om er met hem over te praten maar hij is geen makkelijke prater.
Het frustrerende is dat mensen om mij heen soms nog wel opmerkingen maken over hem en mij en als ik hem zie hij mij ook nog het gevoel geeft dat hij mij leuk vindt.. maar misschien komt dat wel doordat ik hem niet uit mijn hoofd kan zetten.
Ik moest t gewoon weer ff kwijt, ik weet dat ik hem moet vergeten, het een kansloze zaak is en ik verder moet kijken wil ik ooit nog settelen, kinderen enzo maar het is gewoon verdomde moeilijk om niet meer aan hem te denken..
x
Ik ben 29 en sinds een jaar of 4 single. Ik heb daarvoor wel een paar keer een 1 korte relatie gehad van een paar maanden, die maakte t uit terwijl hij mij nog leuk vond en wilde mij na 2 jr weer terug..
De ander heb ik 7 jr mee gescharreld, 2x een half jaar met elkaar wat gehad en nu moet ik hem vergeten.. Erg moeilijk want diep in mijn hart raakt hij mij nog steeds. Een paar mnd geleden heb ik hem laten weten dat ik hem nog steeds leuk vond maar daar heeft hij niet op gereageerd. Ik boos en weet dat ik hem nu zeker moet vergeten maar dat lukt me nog niet erg goed.
Daarnaast voel ik me ook weleens alleen en soms als ik in een echte dip zit ook eenzaam. Vooral het feit dat mijn vriendinnen die gesetteld zijn er een aantal zwanger zijn enzo.. En het gewoon moeilijker is om wat leuks te doen samen omdat ze of andere plannen hebben, geen oppas of liever op de bank zitten.
En ik vind het echt niet erg om soms alleen op de bank te zitten, ben vooral sávonds niet veel thuis en dan is t soms lekker.
Lekker een tv-programma kunnen zien wat jij leuk vindt zonder te hoeven overleggen is ook erg lekker! Laatst heb ik grenzeloos verliefd gezien en dat wilde een vriendin ook wel kijken maar haar vriend houdt er niet van dus keken ze het niet.
Heerlijk, geen last van!
Verder wel helaas last van weinig zelfvertrouwen, angst om erop te vertrouwen dat iemand mij echt leuk vind.. Heb daar soms weinig geloof in waardoor ik het moeilijk vind om mij echt open te stellen voor iemand.
En internetdaten, ik heb er weleens voor gekeken maar zie het nog niet helemaal voor de volle 100% zitten, wil niet met mijn foto op internet vind ik gewoon niks en degene die tegen mij zeggen dat dat toch niet zo erg is, hebben allemaal een relatie.
Waar ik dus het meeste meezit, is weinig zelfvertrouwen en eigenlijk nog dat ik nog ontzettend veel gevoel heb voor mijn ex, eigenlijk ben ik nog verliefd.. en dat staat een contact met een andere jongen wel in de weg.
Hij heeft vanwege angst voor een relatie zich nooit open gesteld binnen onze relatie, tenminste zo heb ik het ervaren. Ik heb weleens geprobeerd om er met hem over te praten maar hij is geen makkelijke prater.
Het frustrerende is dat mensen om mij heen soms nog wel opmerkingen maken over hem en mij en als ik hem zie hij mij ook nog het gevoel geeft dat hij mij leuk vindt.. maar misschien komt dat wel doordat ik hem niet uit mijn hoofd kan zetten.
Ik moest t gewoon weer ff kwijt, ik weet dat ik hem moet vergeten, het een kansloze zaak is en ik verder moet kijken wil ik ooit nog settelen, kinderen enzo maar het is gewoon verdomde moeilijk om niet meer aan hem te denken..
x
vrijdag 8 oktober 2010 om 20:41
Even een reactie van een 'oude' vrouw van 42 jaar, alweer 14 jaar getrouwd met drie kinderen.
O, wat herken ik het verhaal van Summertime. Ik ben van mijn 21e tot mijn 27e alleen geweest en vreselijk ongelukkig. Ik vond er geen klap aan in mijn eentje, doodvermoeiend ook, omdat ik altijd de schijn op wilde houden dat er niets met me aan de hand was.
Zoals bijvoorbeeld met oud en nieuw uit trots niet met mijn beste vriendin naar een feestje gaan, omdat ik zogenaamd ergens anders een feest had (helemaal niet waar dus, ik zat ellendig alleen thuis in het donker om de schijn bij mijn vriendin op te houden dat ik heel veel andere contacten had en helemaaaaaaal niet eenzaam was...).
En ik was vooral heel ongelukkig als het mooi weer was, dan had ik het gevoel dat iedereen leuke dingen aan het doen was, terrasjes, strand, varen, en dan voelde ik me extra alleen. Als ik nu nadenk over die periode voel ik weer een naar gevoel, ongelukkigheid en wanhoop. Goh, klinkt wel dramatisch, maar zo voelde het ook.
Uiteindelijk op mijn 27e mijn huidige man tegengekomen en nu is het zelfs zover dat ik heel erg geniet als hij weg is (hij is nu 5 dagen in buitenland voor werk). Alleenzijn is heerlijk als je weet dat die eenzaamheid weer weggaat.
Veel succes iedereen, ik denk dat heel veel mensen dit herkennen.
O, wat herken ik het verhaal van Summertime. Ik ben van mijn 21e tot mijn 27e alleen geweest en vreselijk ongelukkig. Ik vond er geen klap aan in mijn eentje, doodvermoeiend ook, omdat ik altijd de schijn op wilde houden dat er niets met me aan de hand was.
Zoals bijvoorbeeld met oud en nieuw uit trots niet met mijn beste vriendin naar een feestje gaan, omdat ik zogenaamd ergens anders een feest had (helemaal niet waar dus, ik zat ellendig alleen thuis in het donker om de schijn bij mijn vriendin op te houden dat ik heel veel andere contacten had en helemaaaaaaal niet eenzaam was...).
En ik was vooral heel ongelukkig als het mooi weer was, dan had ik het gevoel dat iedereen leuke dingen aan het doen was, terrasjes, strand, varen, en dan voelde ik me extra alleen. Als ik nu nadenk over die periode voel ik weer een naar gevoel, ongelukkigheid en wanhoop. Goh, klinkt wel dramatisch, maar zo voelde het ook.
Uiteindelijk op mijn 27e mijn huidige man tegengekomen en nu is het zelfs zover dat ik heel erg geniet als hij weg is (hij is nu 5 dagen in buitenland voor werk). Alleenzijn is heerlijk als je weet dat die eenzaamheid weer weggaat.
Veel succes iedereen, ik denk dat heel veel mensen dit herkennen.
