Dagbehandeling

Wat ik al schreef, ik kan nog niks vertellen over mijn ervaringen. Ik sta nog op de wachtlijst en het duurt nog 2 en 1/2 maand voordat ik kan beginnen. Wel kan ik aankomende donderdag beginnen met een tussenvorm, de overbruggingsgroep (na de voorbereidingsgroep waarbij een "diagnose" gesteld werd) waarbij ik al dees muziektherapie volg en deels iets in een groep. Meer weet ik er op dit moment ook niet van.

Ik zie het wel als een uitdaging, op dit moment ben ik er ook aan toe om aan mijzelf te werken. Ik merk dat ik problemen heb en een deel van mijn problemen zelf veroorzaak door middel van mijn gedrag. Dit wil ik veranderen. Ik ben erg gelukkig met mijn werk, maar dat is ook echt het enige in mijn leven. Dus vandaar dat de keuze voor een deeltijdbehandeling van twee dagen de beste keuze was. hierdoor kan ik blijven werken en kan ik aan mijzelf werken. Mijn werkgever weet niet goed waarom ik de therapie volg (want ondanks dat ik bijna ontslagen was was de link naar mijn gedrag nog niet geledgd) en mijn leidinggevende (en mijn vorige trouwens ook) vinden dat ik erg goed ben in mijn werk en goede resultaten behaal. Dat steunt mij gelukkig nog meer dat ik moet blijven werken en ik wil dat absoluut ook!



Ik ben vooral sceptisch over de creatieve therapien. Het lijkt mij leuk (ik hou wel van knutselen) maar ik zie het nut er nog niet van in. Maar goed wellicht dat het wel gebeurd als ik eenmaal begonnen ben.

Een stukje over creatieve therapie



Inleiding

Creatieve therapie is een specialistische vorm van hulpverlening die erop gericht is veranderings- ontwikkelings- en / of acceptatieprocessen te bewerkstelligen. De doelgroep bestaat uit mensen met psychische klachten of psychiatrische stoornissen, lichamelijke handicaps of cognitieve beperkingen. De creatieve therapie vindt op indicatie plaats, waarbij zoveel mogelijk zorg op maat wordt verleend.

In Nederland onderscheiden we binnen de creatieve therapie vijf disciplines, ook wel media genoemd:

beeldend; drama; muziek; dans en tuin. Alle disciplines maken gebruik van een creatieve expressievorm - actief, maar soms ook passief - of werken met levend materiaal, zoals bij tuintherapie. Aan de hand van met overeengekomen behandeldoelen werkt de creatief therapeut methodisch. Hij spreekt de directe emotionele en zintuiglijke beleving van de cliënt aan. Het resultaat van de therapie kan verwerking, verrijking of inzicht zijn en ook verbetering van het cognitieve of lichamelijk functioneren.



Beeldend

Beeldende therapie is een gerichte therapeutische behandeling die tracht veranderings-, ontwikkelings- en/of acceptatieprocessen te bewerkstelligen. Personen met psychische klachten of stoornissen, lichamelijke handicaps of cognitieve beperkingen komen voor creatieve therapie in aanmerking. Het doel van de therapie is de cliënt te leren om binnen gegeven grenzen en mogelijkheden zelf richting aan zijn leven te geven en zodoende het niveau van functioneren te verhogen. Creatieve middelen vormen de basis van het therapeutisch werken. De dialoog tussen de maker en zijn werkstukken én de therapeut staan hierbij centraal. De beeldend therapeut leert mensen via communicatie- en expressievormen uit te drukken en te ervaren wat met woorden niet toereikend of onvoldoende mogelijk is. Het beeldend proces begint met een zintuiglijke en/of emotionele betrokkenheid tijdens een creatieve situatie. In deze betrokkenheid wordt steeds meer appel gedaan op onbewuste behoeften, gevoelens en weerstanden. De beeldend therapeut gebruikt creatieve middelen en methodieken om deze bewust te worden en hanteerbaar te maken. Het effect kan verwerking, verrijking of inzicht zijn, maar ook verbetering van het cognitief of lichamelijk functioneren. Door het maken van "beelden" die een blijvend karakter hebben, onderscheidt deze therapie zich van andere vormen van creatieve therapie. De beeldende technieken en materialen die de therapeut aanbiedt zijn gekoppeld aan de doelstelling van de therapie, het werkveld, persoonlijke visie en methodiek. Teken- en schildermateriaal behoren tot de basisuitrusting. Voorts kunnen bijvoorbeeld materialen als klei, hout, metaal, textiel of wegwerpmateriaal gebruikt worden.



Drama

Creatieve therapie drama is een professionele behandelingsvorm, waarbij via interventies in en het ensceneren van situaties ervaringen worden opgedaan, die psychische en/of psychosociale processen beïnvloeden. (uit: beroepsprofiel van de dramatherapeut)



Muziek

Muziektherapie is een methodische vorm van hulpverlening waarbij muzikale middelen binnen een therapeutische relatie gehanteerd worden ten einde verandering, ontwikkeling, stabilisatie of acceptatie op emotioneel, gedragsmatig, cognitief, sociaal of lichamelijk gebied te bewerkstelligen.

Muziek heeft de unieke eigenschap ons onmiddellijk in beweging te zetten, zowel fysiek (bij dansmuziek) als emotioneel (bepaalde muziek kan ons tot tranen toe beroeren. Primair beleven we muziek via ons gevoel en als een geheel: we horen melodie, maat/ritme en harmonie doorgaans niet als afzonderlijke elementen. In de muziektherapie wordt juist wel gebruik gemaakt van deze muzikale elementen. Elk ritme, elke maat, melodie of harmonie heeft zijn eigen werking op ons en kan juist in die eenzijdigheid als muzikaal geneesmiddel werkzaam zijn. Zelfs een enkele toon kan genezend werken. Muziek zorgt voor beweging in het ziekteproces: ze heeft in haar directe werking losmakende, ontspannende, maar ook vormende en ordenende kwaliteiten. Muziek brengt ordening in fysieke, psychische en mentale processen.



Dans

Een creatief therapeut dans werkt creatief therapeutisch met dans- en bewegingsprocessen. Zoals beschreven in het beroepsprofiel van de creatief therapeut dans, "biedt dans de mogelijkheid tot impressie, expressie en vormgeving. Het uitdrukken en het vormgeven aan belevingen, emoties, herinneringen,enz., zijn therapeutisch werkzame elementen."



Tuin

Het unieke aan werken met levend materiaal is dat het uit zichzelf iets doet: het ontkiemt, groeit, draagt vrucht, verdort, sterft af, loopt opnieuw uit, enzovoort Het is als het ware medestander dan wel tegenspeler en leent zich derhalve gemakkelijk voor identificatie en de projectie van gevoelens. Gevoelens die voorheen als onveilig en of anderszins hinderlijk ervaren werden. In tuintherapie vindt de cliënt zowel in zijn omgang met planten als met het doen en laten van de therapeut een gelegenheid om te zoeken naar en te experimenteren met oplossingen voor problemen.

Hoi Tinkeldel

Ik heb dus intern therapie gedaan, 6 maanden. Een heel uitgebreid programma met individuele sessies, groepsgesprekken, bewegingstherapie, creatieve therapie. En natuurlijk het leven in een groep, 's avonds( je sliep met 2en op een kamer) is al een therapie op zich. In het weekend naar huis om daar je leven ook aan te pakken.

Heel intensief!

Ik heb eerst individuele therapie gedaan.

Ik zag er ook hele erg tegenop want ik ben helemaal geen groepsmens en dan 24 uur samen met anderen.

Maar daarom heb ik het juist gedaan. Omdat ik te zeer op mezelf was en me van anderen afsloot. ( niet lekkerlijk maar figuurlijk).

Creatieve therapie gaat inderdaad niet om verven of kleien.

Voor mij gaat het om 2 dingen. Ten eerste kun je op die manier dingen uiten waar je niet goed over kunt praten. Ik heb bv tekeningen gemaakt van herinneringen van vroeger. En daarbij is het proces ook heel belangrijk. Er waren bv mensen die heel erg perfectionistisch waren en daarom nauwelijks iets konden tekenen omdat het nooit mooi genoeg was. Dan kun je bv kijken wat het met je doet als je alleen maar mag krassen of juist iets gaat maken wat helemaal niet mooi mag zijn.

Aam het begin van elke creatieve therapie werd bekeken waar je mee bezig was en wat je zou kunnen doen om verder te komen. Je kreeg dan suggesties van de therapeut en de groep. Aan het eind was er gelegenheid om erover te praten.

Verwacht niet van jezelf dat je open en enthousiast aan je therapie moet beginnen! Iedereen die daaraan begint heeft weerstand, angst, tegenwerpingen, sceptisch of wat dan ook. Daar kun je in de groep en met de therapeuten aan werken.

Mijn ervaring is dat het altijd dubbel is. Je hebt last van hoe je met dingen omgaat en wilt dat anders. Maar veranderingen zijn altijd eng. Daar voel je ook weerstand bij. Dat is heel normaal.

X

Annet en Sidney, fijn om ook jullie ervaringen te lezen! Hebben jullie na de dagbehandeling nog individuele gesprekken gehad? Of was het ook echt klaar toen de behandeling afgesloten was?

X

Thnx Sidney! Fijn dat het zo goed heeft uitgepakt bij jou zeg, echt goed! Ik stelde me zo voor dat na de dagbehandeling je zo in een gat valt. Van heel veel naar opeens helemaal niets. Maar dat hoeft dus niet, kan daarna ook nog gewoon indiv gesprekken hebben, duidelijk. Hoe lang is het geleden dat je dagbehandeling hebt gehad? Niet meer teruggevallen?

Tinkeldel, ik snap er niets van, krijg je niet in vriendenlijst, ik vraag Angel wel even.

Bij mij was de nabehandeling beperkt.

Het was overigens geen dagbehandeling van de GGZ maar een psychotherapeutisch centrum. In het jaar na de tharapie kreeg je nog 3 individuele gesprekken met de therapeut en 3 groepsterugkomdagen.

De overgang van 6 maanden intensief bezig zijn daar ( alleen het weekend thuis) naar weer terug naar huis is inderdaag groot. Vooral omdat ik nog niet werkte. Ik zat dus hele dagen thuis.

Dan moet je het weer zelf doen. Ik heb er mijn tijd voor genomen om alles weer op te bouwen maar het is gelukt.

Ik heb nog wel hulp gehad om weer aan het werk te komen en begeleiding in een WAO-groep.

En teruggevallen ben ik niet meer. Natuurlijk heb ik soms mijn moeilijke periodes, je persoonlijkheid verandert niet totaal. Ik ben geen 'leve de lol' type en soms wat zwaar op de hand ( door allerlei gebeurtenissen uit het verleden ook). Maar ik kan mezelf nu beter bijsturen en ik ben nooit meer zo diep gezakt als voor de opname. Die depressieve periode blijft wel altijd een schikbeeld trouwens. Als ik maar niet weer daarin zak.....

Al is de angst daarvoor nu wel een stuk minder omdat ik leerde erop te vertrouwen dat ik nu beter met dingen om kan gaan.

quote:fleurtje schreef op 28 december 2007 @ 21:24:

Ik heb het toendertijd niet gedaan, omdat ik dan te lang bij alles weg zou zijn/er teveel uit zou zijn en dat zou ook z'n keerzijde hebben.Ik vind dit een goede beslissing fleurtje. Voor mijn PPD ben ik ook opgenomen geweest, erna weer aan het werk gegaan. Dit mislukte, omdat ik er te lang uit was geweest, weer op ziektewet gegaan. Nu voel ik me al een stuk zekerder, en wil ik een nieuwe baan zoeken. Desondanks mijn psychiater dit afraadt, ik vind dat je zelf moet voelen waar je aan toe bent. En je niet klakkeloos de goede raad van je psy moet volgen. Moest ik die volgen ben ik nog heel lang thuis. En er nog dus langer uit.

X

quote:Witchke55 schreef op 03 januari 2008 @ 19:52:

[...]





Ik vind dit een goede beslissing fleurtje. Voor mijn PPD ben ik ook opgenomen geweest, erna weer aan het werk gegaan. Dit mislukte, omdat ik er te lang uit was geweest, weer op ziektewet gegaan. Nu voel ik me al een stuk zekerder, en wil ik een nieuwe baan zoeken. Desondanks mijn psychiater dit afraadt, ik vind dat je zelf moet voelen waar je aan toe bent. En je niet klakkeloos de goede raad van je psy moet volgen. Moest ik die volgen ben ik nog heel lang thuis. En er nog dus langer uit.Ik ben wel helemaal gestopt met werken maar twee maanden voordat de therapie stopte ben ik langzaamaan weer begonnen . Dat begon met een halve dag per week en dan elke drie weken een halve dag erbij. Zodat ik na een half jaar weer volledig aan de slag kon en dus het wennen ook niet zo'n probleem was. Toen ik in de ziektewet zat ging ik ook elke drie weken koffie drinken bij mijn collega's zodat ik niet te veel zou vervreemden. Tuurlijk was het supermoeilijk om weer te gaan werken maar ik vond het uiteindelijk heel erg meevallen, had het er persoonlijk zeker niet naast kunnen doen.

Goed jullie ervaringen te lezen! Ik denk dat het inderdaad bij ieder persoon verschillend is. De één zal het werken ernaast wel willen/kunnen de ander niet. De nabehandeling is dus wisselend, de één heeft daar meer begeleiding dat de ander in gekregen. Maar misschien kan je dat ook zelf wel aangeven, aan de bel trekken als je denkt dat nodig is.

quote:Tinkeldel schreef op 01 januari 2008 @ 22:02:

Jeetje, dat je zo lang moet wachten. Sinds mijn aanmelding in november, heb ik de intake in december gedaan (duurt altijd een aantal weken). Er is direct plek. Toen ik vroeg hoe lang het duurde voor ik kon beginnen, was het antwoord direct. En dat was ook echt de bedoeling. Ben blij dat ik niet zo lang hoef te wachten.





Sterker nog, ik heb mij in april 2007 al aangemeld. In juni 2007 heb ik mijn intakegesprek gehad. Daarna heeft het heel lang geduurd voordat ik kon beginnen met de voorbereidingsgroep.

Maar nu ben ik gisteren gelukkig begonnen met de overbruggingsgroep. Dat is niet therapeutisch, maar wel ondersteunend door middel van een non-verbaal deel (nu nog muziek, over twee weken euritmy en uit een verbaal deel waarbij ik aan moet geven wat voor mij het doel is van de overbrugginsgroep.



Ik heb het met mijn werkgever geregeld dat ik de twee therapiedagen vrij kan krijgen. Op dit moment heb ik al een vrije dag voor de voorbereidingsgroep.

Als ik de verhalen lees lijkt het mij een erg zware combinatie. Ik kan mij niet een voorbeeld voor de geest halen dat iemand anders gedurende de gehele therapie ernaast gewerkt heeft. Sterker nog, ik blijf mijn aantal uren gewoon werken. Het wordt alleen anders over de week verdeeld. Maar dat is wel heel duidelijk op mijn verzoek.

Ik ben wel bang dat als ik stop met werken dat ik de overige dagen in een gat ga vallen. Overigens is er voor mij niet echt de mogelijkheid om bijvoorbeeld eens in de aantal weken met mijn collega's thee te drinken. Iedereen werkt zijn eigen werk en de gezamenlijke vergadering vindt juist plaats op mijn therapiedag. Hierdoor heb ik gedurende mijn therapie ook veel minder contact met collega's. En ik heb al het gevoel dat ik op een eilandje werk.



Maar goed, ik kan natuurlijk wel naar de activiteit in het buurthuis voor mensen met een psychiatrische achtergrond (lol, dit is de activiteit van mijn collega en ik ken de bezoekers van gezicht omdat ik mijn kantoortje in hetzelfde buurthuis heb).

quote:Tinkeldel schreef op 03 januari 2008 @ 16:27:

Ik loop nu even heel erg op de zaken voor uit. Maar zijn er ook nog een soort van terugkom momenten als de dagbehandeling gestopt is?

Ik kan me voorstellen dat je later ook nog tegen punten aanloopt die je dan nog wilt bespreken.



Boompje, ik heb je bij mij trouwens toegevoegd.

Ik heb so wie so een lang traject gevolgd, omdat ik er tussenuit ben geweest voor zwangerschpsverlof en bevalling en daarna kraamperiode. Daardoor heeft mijn voortraject ca. 3 maanden geduurd (hierin bepaal je de doelen waarin je in de daadwerkelijke dagbehandeling wil werken). De dagbehandeling duurde officieel 9 maanden met 2 x een verlenging van max. 3 maanden voor de nabehandeling. Dus als je het normale traject loopt zonder onderbrekingen, kun je al met al 3 + 9 + 3 + 3 = 18 maanden (anderhalf jaar) onder de pannen zijn. De nabehandleing is wel een afbouwend programma, waarbij je minder dagen komt (bij ons was dat alleen nog de maandag en vrijdagmiddag).



En afhankelijk van waar je staat en wat voor evt. extra begeleiding je nog kunt gebruiken, kan daar nog weer een ander soort vervolgtraject op volgen. In mijn geval ben ik doorverwezen naar een vrouwengroep die 1 x per week 2 uurtjes was. Maar hier ben ik snel mee gestopt, want ik vond dat niet bij mij passen. Ik heb toen nog gewoon 1 x in de maand ondersteunende gesprekken aangehouden met een SPVer en dat heb ik nog steeds.



Maar het uitgangspunt is niet hoelang of hoe kort je van de therapie afbent. Uitgangspunt zou moeten zijn hoe je functioeneert. In mijn geval zoveel beter dan het was, ook al heb ik nog steeds af en toe een gesprek. Doel van dagbehandeling is dan ook niet per definitie jou van allerlei diagnoses af te helpen. Maar juist om meer inzicht te krijgen in hoe je werkt en hoe je het beste uit jezelf kunt halen, juist ook als dat soms betekend dat je een stapje terug uit moet doen.



In mijn geval ben ik er op persoonlijk vlak vele stappen op vooruit gegaan. Op maatschappelijk vlak zou je van de zijlijn kunnen stellen dat ik er op achteruit ben gegaan (nl. vooralsnog afgekeurd). Maar mijn persoonlijke functioneren is daardoor wel zoveel stabieler dat ik niet kan juichen om mijn afgekeurde status (en hoop dat dat in de nabije toekomst nog gaat veranderen), maar wel kan snappen waarom dat nu voor mij zinvol is.

Uh, dus sorry, nog even concreet antwoord op je vraag Tinkeldel:

Ja, er zijn diverse manieren van het onderhouden van therapie na dagbehandeling.

Er was een groep van dagbehandeling die zo goed met elkaar klikte, dat die persoonlijk contact hielden en zelf nog regelmatig bij elaar kwamen om te bespreken hoe het ging/gaat.



Maar dat was niet echt mijn ding, ik had geen behoefte om contact te onderhouden met groepsgenoten (is toevallig wel gebeurd met 2 van hen).

Maar afhankelijk waar je staat na dagbehandeling, volgt er nog een vervolg op wat voor wijze dan ook.

Maar je moet niet vergeten dat een deel van d ebehoefte aan begeleiding erna ook kan ontstaan uit angst voor een gat, voor terugval, etc. Bij mij speelde dat ook zeer zeker mee hoor, was gewoon echt een beetje bang en kreeg al last van hyperventilatie achtige gevoelens aan het idee dat ik 'on my own' was.

Gelukkig heb ik de kans gekregen om het heeeeeel geleidelijk af te bouwen (op zelf aangegeven tempo, dus voelt erg natuurlijk dat ik nu nog "maar" 1 x per maand een gesprekje heb)

De mate van nabehandeling verschilt ook per instelling.



Bij de GGZ instelling waar ik onder behandeling ga duurt de behandeling een jaar (met mogelijke verlenging) en de nabehandeling maximaal 12 maanden.



Zo ver is het bij mij nog niet, eerst maar eens starten met de deeltijdbehandeling, daarna bekijk ik het wel verder!

Bij mijn therapie werd ook afgeraden naast de behandeling ook nog te werken. Dat gaat gewoon bijna niet, het is zo vermoeiend. Je gaat dan dus in de ziektewet. Ze mogen je niet ontslaan als je ziek bent, want dat ben je dus in feite gewoon. Ook al kun je gewoon lopen of heb je geen koorts, je bent "ziek" . het is een beetje een rottig woord, maar ik denk dat je wel begrijpt wat ik bedoel. Ik heb dit dus bij de bedrijfsarts aangegeven en hij was het daarmee eens. Ik heb de hele periode in de ziektewet gezeten. Als je een tijdelijk contract hebt kan ik me voorstellen dat ze dat niet zullen verlengen maar dan kom je volgens mij in de ww (? dit weet ik niet zeker hoor, heb er zelf geen ervaring mee). Tinkeldel, veel succes maandag, laat weten hoe t is gegaan.

Dat klopt, je moet je laten keuren maar zal dan voor een bepaalde periode afgekeurd worden omdat je in therapie zit en duidelijk is dat je dat eerst een eind af moet maken. Je hebt nu gewoon wel geluk dat je in de ziektewet kan. Verder heb ik een jaar na de therapie ontslag genomen van mijn werk om weer te gaan studeren en dat betekend dat ik er net zoveel op achteruit ga als wanneer ik in de ww was beland. Maar ik krijg er voor mijn gevoel wel heel veel vrijuit voor terug.

Ik hoop gewoon dat mensen deze therapie niet laten schieten vanwege hun baan, vooral omdat het dus gewoon heel goed kan helpen.