Kinderen
alle pijlers
Samengesteld gezin
woensdag 21 december 2016 om 11:27
Misschien kijk ik er overheen maar ik zag het niet zo gauw: een topic over samengestelde gezinnen en alles wat daarbij komt kijken.
Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen: hoe gaat het bij jullie? Loopt alles op rolletjes of zijn er dingen waar je tegenaan loopt en waardoor je je, ook al maak je onderdeel uit van een gezin, soms alleen voelt, buitengesloten, een buitenstaander…
Hoe ervaar je de band met je stiefkind(eren)? Hoe vind je de goede balans in de omgang met de stiefkinderen? Wanneer bemoei je je er mee en wanneer hou je (gepaste) afstand? Ik hoop dat dit een plek wordt waar we ervaringen kunnen delen, hoogte- en dieptepunten en elkaar advies en steun kunnen geven.
Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen: hoe gaat het bij jullie? Loopt alles op rolletjes of zijn er dingen waar je tegenaan loopt en waardoor je je, ook al maak je onderdeel uit van een gezin, soms alleen voelt, buitengesloten, een buitenstaander…
Hoe ervaar je de band met je stiefkind(eren)? Hoe vind je de goede balans in de omgang met de stiefkinderen? Wanneer bemoei je je er mee en wanneer hou je (gepaste) afstand? Ik hoop dat dit een plek wordt waar we ervaringen kunnen delen, hoogte- en dieptepunten en elkaar advies en steun kunnen geven.
woensdag 21 december 2016 om 12:16
woensdag 21 december 2016 om 12:18
Oh maar wat mijn voorganger zegt is waar.
Het is erg hard werken dus als je denkt dat je er met half werk vanaf komt, helaas!
Gelukkig zijn mijn stiefkinderen de bom dus dat maakt het alles meer dan waard.
O. Ennnn. Je hebt altijd een ex/moeder van kids waar je de rest van je leven mee te maken hebt, dus beter doe je je best om haar ook aardig te vinden
Het is erg hard werken dus als je denkt dat je er met half werk vanaf komt, helaas!
Gelukkig zijn mijn stiefkinderen de bom dus dat maakt het alles meer dan waard.
O. Ennnn. Je hebt altijd een ex/moeder van kids waar je de rest van je leven mee te maken hebt, dus beter doe je je best om haar ook aardig te vinden
woensdag 21 december 2016 om 12:32
Ik was een kind in een samengesteld gezin en ik vond het vréselijk. Dusdanig vreselijk dat ik er zelf nooit van mijn leven aan zou beginnen.
Dus mijn tips: geef héél veel ruimte. Nog veel meer dan je denkt. En dan nog een beetje extra. Kinderen laten niet alles zien. En met co-ouderschap kan je je als kind nog steeds voelen alsof je nergens bij hoort. Allebei net niks.
Dus mijn tips: geef héél veel ruimte. Nog veel meer dan je denkt. En dan nog een beetje extra. Kinderen laten niet alles zien. En met co-ouderschap kan je je als kind nog steeds voelen alsof je nergens bij hoort. Allebei net niks.
woensdag 21 december 2016 om 12:45
quote:MaryCrawley schreef op 21 december 2016 @ 12:32:
Ik was een kind in een samengesteld gezin en ik vond het vréselijk. Dusdanig vreselijk dat ik er zelf nooit van mijn leven aan zou beginnen.
Dus mijn tips: geef héél veel ruimte. Nog veel meer dan je denkt. En dan nog een beetje extra. Kinderen laten niet alles zien. En met co-ouderschap kan je je als kind nog steeds voelen alsof je nergens bij hoort. Allebei net niks.
Dat laatste is inderdaad waar, wij doen er echt alles aan om ze dat gevoel niet te geven en gaan!
Hier geven de jongens aan dat ze bij beide erg blij zijn en dat ze beide ouders niet meer zo missen als eerst en dat ze eraan gewend zijn
Ik was een kind in een samengesteld gezin en ik vond het vréselijk. Dusdanig vreselijk dat ik er zelf nooit van mijn leven aan zou beginnen.
Dus mijn tips: geef héél veel ruimte. Nog veel meer dan je denkt. En dan nog een beetje extra. Kinderen laten niet alles zien. En met co-ouderschap kan je je als kind nog steeds voelen alsof je nergens bij hoort. Allebei net niks.
Dat laatste is inderdaad waar, wij doen er echt alles aan om ze dat gevoel niet te geven en gaan!
Hier geven de jongens aan dat ze bij beide erg blij zijn en dat ze beide ouders niet meer zo missen als eerst en dat ze eraan gewend zijn
woensdag 21 december 2016 om 13:02
Ik heb ook lieve stiefkids en de band is goed en hecht.
Ik ben hier vaak de steun en toeverlaat en de vertrouwenspersoon voor de kinderen. En dat geeft een fijn gevoel dat ik wel iets toevoeg in hun leven.
Voor alle kids wil ik ook graag dat ze hier een warm nest hebben en een goed en gestructureerd gezinsleven.
Maar het is ook een groot gezin. En dat is voor mij wel een fikse belasting.
Ook blijft het lastig om qua opvoeding op 1 lijn te komen.
Er zijn altijd wel zorgen voor een kind, dat vind ik moeilijk omdat je als stiefmoeder altijd afhankelijk bent van de ouders.
Ja,dat kan soms wel erg frustreren.
We hebben een leuk gezin met zijn allen.
Maar de hoge last heb ik wel iets te rooskleurig ingeschat ( met name omdat er meer zorgen bleken te liggen dan ik had voorzien )
Zolang ik blijf zien dat de kids er positief en prettig bij leven is het het wel waard.
Al wens ik mij soms in een hutje op de hei
Ik ben hier vaak de steun en toeverlaat en de vertrouwenspersoon voor de kinderen. En dat geeft een fijn gevoel dat ik wel iets toevoeg in hun leven.
Voor alle kids wil ik ook graag dat ze hier een warm nest hebben en een goed en gestructureerd gezinsleven.
Maar het is ook een groot gezin. En dat is voor mij wel een fikse belasting.
Ook blijft het lastig om qua opvoeding op 1 lijn te komen.
Er zijn altijd wel zorgen voor een kind, dat vind ik moeilijk omdat je als stiefmoeder altijd afhankelijk bent van de ouders.
Ja,dat kan soms wel erg frustreren.
We hebben een leuk gezin met zijn allen.
Maar de hoge last heb ik wel iets te rooskleurig ingeschat ( met name omdat er meer zorgen bleken te liggen dan ik had voorzien )
Zolang ik blijf zien dat de kids er positief en prettig bij leven is het het wel waard.
Al wens ik mij soms in een hutje op de hei
woensdag 21 december 2016 om 13:48
quote:consuelabananahammok schreef op 21 december 2016 @ 13:02:
Ik heb ook lieve stiefkids en de band is goed en hecht.
Ik ben hier vaak de steun en toeverlaat en de vertrouwenspersoon voor de kinderen. En dat geeft een fijn gevoel dat ik wel iets toevoeg in hun leven.
Voor alle kids wil ik ook graag dat ze hier een warm nest hebben en een goed en gestructureerd gezinsleven.
Maar het is ook een groot gezin. En dat is voor mij wel een fikse belasting.
Ook blijft het lastig om qua opvoeding op 1 lijn te komen.
Er zijn altijd wel zorgen voor een kind, dat vind ik moeilijk omdat je als stiefmoeder altijd afhankelijk bent van de ouders.
Ja,dat kan soms wel erg frustreren.
We hebben een leuk gezin met zijn allen.
Maar de hoge last heb ik wel iets te rooskleurig ingeschat ( met name omdat er meer zorgen bleken te liggen dan ik had voorzien )
Zolang ik blijf zien dat de kids er positief en prettig bij leven is het het wel waard.
Al wens ik mij soms in een hutje op de hei
Ik sluit me hier helemaal bij aan en is mijn ervaring ook.
Het is lastig, en zwaar op bepaalde momenten. Je hebt altijd te maken met een ex en bepaalde grillen die daar uit voort vloeien.
Ik heb mij in het begin afwachtend opgesteld naar de kinderen en resultaat ze komen vanzelf en we hebben nu een hele sterke band en ik houd ontzettend veel van ze. Ik bemoei me niet direct met grote beslissingen (dus aan tafel met vader en moeder) maar indirect door vader natuurlijk wel.
Ik geef wel grenzen aan en in ons huis hebben we ook bepaalde regels maar dat is meer in de strekking van 'vuile was in de wasmand;'
Ik heb ook lieve stiefkids en de band is goed en hecht.
Ik ben hier vaak de steun en toeverlaat en de vertrouwenspersoon voor de kinderen. En dat geeft een fijn gevoel dat ik wel iets toevoeg in hun leven.
Voor alle kids wil ik ook graag dat ze hier een warm nest hebben en een goed en gestructureerd gezinsleven.
Maar het is ook een groot gezin. En dat is voor mij wel een fikse belasting.
Ook blijft het lastig om qua opvoeding op 1 lijn te komen.
Er zijn altijd wel zorgen voor een kind, dat vind ik moeilijk omdat je als stiefmoeder altijd afhankelijk bent van de ouders.
Ja,dat kan soms wel erg frustreren.
We hebben een leuk gezin met zijn allen.
Maar de hoge last heb ik wel iets te rooskleurig ingeschat ( met name omdat er meer zorgen bleken te liggen dan ik had voorzien )
Zolang ik blijf zien dat de kids er positief en prettig bij leven is het het wel waard.
Al wens ik mij soms in een hutje op de hei
Ik sluit me hier helemaal bij aan en is mijn ervaring ook.
Het is lastig, en zwaar op bepaalde momenten. Je hebt altijd te maken met een ex en bepaalde grillen die daar uit voort vloeien.
Ik heb mij in het begin afwachtend opgesteld naar de kinderen en resultaat ze komen vanzelf en we hebben nu een hele sterke band en ik houd ontzettend veel van ze. Ik bemoei me niet direct met grote beslissingen (dus aan tafel met vader en moeder) maar indirect door vader natuurlijk wel.
Ik geef wel grenzen aan en in ons huis hebben we ook bepaalde regels maar dat is meer in de strekking van 'vuile was in de wasmand;'
woensdag 21 december 2016 om 14:07
Mijn stiefdochter is geweldig. Helaas is de communicatie tussen mijn man en haar moeder niet geweldig. We doen wat we kunnen en proberen haar zoveel mogelijk ruimte te geven. En vinden hulp vragen geen probleem, zolang het met haar maar goed gaat.
Binnenkort krijgt ze een broertje of zusje bij ons, dus ben benieuwd hoe dat uitpakt. Bij haar moeder heeft ze al een broertje.
Binnenkort krijgt ze een broertje of zusje bij ons, dus ben benieuwd hoe dat uitpakt. Bij haar moeder heeft ze al een broertje.
woensdag 21 december 2016 om 14:08
quote:Potjepindakaasmetnootjes schreef op 21 december 2016 @ 13:48:
[...]
Ik sluit me hier helemaal bij aan en is mijn ervaring ook.
Het is lastig, en zwaar op bepaalde momenten. Je hebt altijd te maken met een ex en bepaalde grillen die daar uit voort vloeien.
Ik heb mij in het begin afwachtend opgesteld naar de kinderen en resultaat ze komen vanzelf en we hebben nu een hele sterke band en ik houd ontzettend veel van ze. Ik bemoei me niet direct met grote beslissingen (dus aan tafel met vader en moeder) maar indirect door vader natuurlijk wel.
Ik geef wel grenzen aan en in ons huis hebben we ook bepaalde regels maar dat is meer in de strekking van 'vuile was in de wasmand;'
Je helemaal nergens mee bemoeien is ook onmogelijk natuurlijk.
Je leeft met zijn allen in een huis en hebt een verzorgende rol.
Beslissingen die gemaakt worden, komen net zo goed op mijn bord.
Bovendien leeft mijn kind ook in dit gezin, en gaat het hem ook aan.
Grote beslissingen nemen de ouders, als geef ik aan vader wel mijn menning.
Je bent tenslotte ook een klankbord voor elkaar.
Maar regels in huis, opvoedkwesties daar neem ik zeker ook een standpunt in.
[...]
Ik sluit me hier helemaal bij aan en is mijn ervaring ook.
Het is lastig, en zwaar op bepaalde momenten. Je hebt altijd te maken met een ex en bepaalde grillen die daar uit voort vloeien.
Ik heb mij in het begin afwachtend opgesteld naar de kinderen en resultaat ze komen vanzelf en we hebben nu een hele sterke band en ik houd ontzettend veel van ze. Ik bemoei me niet direct met grote beslissingen (dus aan tafel met vader en moeder) maar indirect door vader natuurlijk wel.
Ik geef wel grenzen aan en in ons huis hebben we ook bepaalde regels maar dat is meer in de strekking van 'vuile was in de wasmand;'
Je helemaal nergens mee bemoeien is ook onmogelijk natuurlijk.
Je leeft met zijn allen in een huis en hebt een verzorgende rol.
Beslissingen die gemaakt worden, komen net zo goed op mijn bord.
Bovendien leeft mijn kind ook in dit gezin, en gaat het hem ook aan.
Grote beslissingen nemen de ouders, als geef ik aan vader wel mijn menning.
Je bent tenslotte ook een klankbord voor elkaar.
Maar regels in huis, opvoedkwesties daar neem ik zeker ook een standpunt in.
woensdag 21 december 2016 om 14:11
woensdag 21 december 2016 om 14:11
Leuk om hier de verschillende, herkenbare reacties te lezen.
Hier een samengesteld gezin met 1 biologisch kind en 2 stiefkinderen (15, 12, 11 jaar). Over het algemeen gaat het goed, maar ik loop toch met enige regelmaat tegen zaken aan die ik lastig vind. De band tussen mijn kind en mijn partner is erg goed (ze brengen veel tijd met elkaar door). De band daarentegen tussen mij en zijn kinderen is vele malen minder close. Met name met de oudste heb ik soms best moeite. Gelukkig zitten mijn partner en ik wel bijna altijd op 1 lijn, maar het is toch anders. Het blijft zijn kind.
Daarnaast zijn zijn kinderen niet erg knuffelig, in tegenstelling tot mijn eigen kind. Die knuffelt ook heel makkelijk en vrij met mijn partner. Mijn stiefkinderen zoeken absoluut geen fysiek contact met mij. Dat kan mij soms wel een eenzaam gevoel geven. Zelfs na al die jaren (bijna 7 inmiddels) voelt het soms nog alsof ik getolereerd wordt, maar veel meer ook niet. Ik merk zelden of nooit dat ze blij zijn dat ik er ben. Het gaat bij hen heel duidelijk om hun vader en tsja, daar hoor ik nou eenmaal bij... Gelukkig is dat niet altijd zo, maar soms voel ik dat heel duidelijk
Hier een samengesteld gezin met 1 biologisch kind en 2 stiefkinderen (15, 12, 11 jaar). Over het algemeen gaat het goed, maar ik loop toch met enige regelmaat tegen zaken aan die ik lastig vind. De band tussen mijn kind en mijn partner is erg goed (ze brengen veel tijd met elkaar door). De band daarentegen tussen mij en zijn kinderen is vele malen minder close. Met name met de oudste heb ik soms best moeite. Gelukkig zitten mijn partner en ik wel bijna altijd op 1 lijn, maar het is toch anders. Het blijft zijn kind.
Daarnaast zijn zijn kinderen niet erg knuffelig, in tegenstelling tot mijn eigen kind. Die knuffelt ook heel makkelijk en vrij met mijn partner. Mijn stiefkinderen zoeken absoluut geen fysiek contact met mij. Dat kan mij soms wel een eenzaam gevoel geven. Zelfs na al die jaren (bijna 7 inmiddels) voelt het soms nog alsof ik getolereerd wordt, maar veel meer ook niet. Ik merk zelden of nooit dat ze blij zijn dat ik er ben. Het gaat bij hen heel duidelijk om hun vader en tsja, daar hoor ik nou eenmaal bij... Gelukkig is dat niet altijd zo, maar soms voel ik dat heel duidelijk
woensdag 21 december 2016 om 14:15
quote:consuelabananahammok schreef op 21 december 2016 @ 13:02:
Ik heb ook lieve stiefkids en de band is goed en hecht.
Ik ben hier vaak de steun en toeverlaat en de vertrouwenspersoon voor de kinderen. En dat geeft een fijn gevoel dat ik wel iets toevoeg in hun leven.
Voor alle kids wil ik ook graag dat ze hier een warm nest hebben en een goed en gestructureerd gezinsleven.
Maar het is ook een groot gezin. En dat is voor mij wel een fikse belasting.
Ook blijft het lastig om qua opvoeding op 1 lijn te komen.
Er zijn altijd wel zorgen voor een kind, dat vind ik moeilijk omdat je als stiefmoeder altijd afhankelijk bent van de ouders.
Ja,dat kan soms wel erg frustreren.
We hebben een leuk gezin met zijn allen.
Maar de hoge last heb ik wel iets te rooskleurig ingeschat ( met name omdat er meer zorgen bleken te liggen dan ik had voorzien )
Zolang ik blijf zien dat de kids er positief en prettig bij leven is het het wel waard.
Al wens ik mij soms in een hutje op de hei
Hier gelijkaardige ervaring.
Mijn gezin in zijn huidige vorm bestaat nu een jaar of tien, en achteraf bekeken waren de eerste 7 jaar wel tropenjaren.
Man en ik hebben beiden evenveel zorg en gezag over alle kinderen, dat hebben we van bij het begin zo afgesproken.
Ik hoor soms dat vrouwen wel moeten zorgen voor de kinderen van hun man maar er niks over te zeggen hebben, dat zou ik echt niet trekken.
Man en ik liggen wel heel erg goed op 1 lijn qua opvoeden, en als er iets is waar we echt over twijfelen dan bespreken we dat met elkaar.
Met de exen hebben we tegenwoordig ook wel oké contact, gaan samen naar schoolfeesten, overleggen schoolkeuzes echt goed... maar dat was de eerste jaren wel anders, en die stress moet je voor de kinderen ook maar opvangen.
De belasting van het gezin in z'n geheel ook hier zwaarder dan vooraf verwacht, het is imo echt niet te vergelijken met veel kinderen van jezelf hebben.
Ik ben dolblij met onze jongens maar die eerste jaren hebben we toch vooral op pure adrenaline gedaan en vaak denken we 'nu is het wat rustiger' en dan gaat er ineens weer eentje naar het middelbaar of zo, waardoor het evenwicht weer een duw krijgt.
Voordeel: je verveelt je nooit En ik vind het wel fijn om dingen van mijn man terug te zien in zijn kinderen, om de relaties tussen de kinderen onderling te zien evolueren, om de verschillen te zien...
Ik heb ook lieve stiefkids en de band is goed en hecht.
Ik ben hier vaak de steun en toeverlaat en de vertrouwenspersoon voor de kinderen. En dat geeft een fijn gevoel dat ik wel iets toevoeg in hun leven.
Voor alle kids wil ik ook graag dat ze hier een warm nest hebben en een goed en gestructureerd gezinsleven.
Maar het is ook een groot gezin. En dat is voor mij wel een fikse belasting.
Ook blijft het lastig om qua opvoeding op 1 lijn te komen.
Er zijn altijd wel zorgen voor een kind, dat vind ik moeilijk omdat je als stiefmoeder altijd afhankelijk bent van de ouders.
Ja,dat kan soms wel erg frustreren.
We hebben een leuk gezin met zijn allen.
Maar de hoge last heb ik wel iets te rooskleurig ingeschat ( met name omdat er meer zorgen bleken te liggen dan ik had voorzien )
Zolang ik blijf zien dat de kids er positief en prettig bij leven is het het wel waard.
Al wens ik mij soms in een hutje op de hei
Hier gelijkaardige ervaring.
Mijn gezin in zijn huidige vorm bestaat nu een jaar of tien, en achteraf bekeken waren de eerste 7 jaar wel tropenjaren.
Man en ik hebben beiden evenveel zorg en gezag over alle kinderen, dat hebben we van bij het begin zo afgesproken.
Ik hoor soms dat vrouwen wel moeten zorgen voor de kinderen van hun man maar er niks over te zeggen hebben, dat zou ik echt niet trekken.
Man en ik liggen wel heel erg goed op 1 lijn qua opvoeden, en als er iets is waar we echt over twijfelen dan bespreken we dat met elkaar.
Met de exen hebben we tegenwoordig ook wel oké contact, gaan samen naar schoolfeesten, overleggen schoolkeuzes echt goed... maar dat was de eerste jaren wel anders, en die stress moet je voor de kinderen ook maar opvangen.
De belasting van het gezin in z'n geheel ook hier zwaarder dan vooraf verwacht, het is imo echt niet te vergelijken met veel kinderen van jezelf hebben.
Ik ben dolblij met onze jongens maar die eerste jaren hebben we toch vooral op pure adrenaline gedaan en vaak denken we 'nu is het wat rustiger' en dan gaat er ineens weer eentje naar het middelbaar of zo, waardoor het evenwicht weer een duw krijgt.
Voordeel: je verveelt je nooit En ik vind het wel fijn om dingen van mijn man terug te zien in zijn kinderen, om de relaties tussen de kinderen onderling te zien evolueren, om de verschillen te zien...
woensdag 21 december 2016 om 14:23
quote:kaasmadam schreef op 21 december 2016 @ 14:11:
Leuk om hier de verschillende, herkenbare reacties te lezen.
Hier een samengesteld gezin met 1 biologisch kind en 2 stiefkinderen (15, 12, 11 jaar). Over het algemeen gaat het goed, maar ik loop toch met enige regelmaat tegen zaken aan die ik lastig vind. De band tussen mijn kind en mijn partner is erg goed (ze brengen veel tijd met elkaar door). De band daarentegen tussen mij en zijn kinderen is vele malen minder close. Met name met de oudste heb ik soms best moeite. Gelukkig zitten mijn partner en ik wel bijna altijd op 1 lijn, maar het is toch anders. Het blijft zijn kind.
Daarnaast zijn zijn kinderen niet erg knuffelig, in tegenstelling tot mijn eigen kind. Die knuffelt ook heel makkelijk en vrij met mijn partner. Mijn stiefkinderen zoeken absoluut geen fysiek contact met mij. Dat kan mij soms wel een eenzaam gevoel geven. Zelfs na al die jaren (bijna 7 inmiddels) voelt het soms nog alsof ik getolereerd wordt, maar veel meer ook niet. Ik merk zelden of nooit dat ze blij zijn dat ik er ben. Het gaat bij hen heel duidelijk om hun vader en tsja, daar hoor ik nou eenmaal bij... Gelukkig is dat niet altijd zo, maar soms voel ik dat heel duidelijk
Vind ik rot voor je
Waarom ga je niet Latten?
Leuk om hier de verschillende, herkenbare reacties te lezen.
Hier een samengesteld gezin met 1 biologisch kind en 2 stiefkinderen (15, 12, 11 jaar). Over het algemeen gaat het goed, maar ik loop toch met enige regelmaat tegen zaken aan die ik lastig vind. De band tussen mijn kind en mijn partner is erg goed (ze brengen veel tijd met elkaar door). De band daarentegen tussen mij en zijn kinderen is vele malen minder close. Met name met de oudste heb ik soms best moeite. Gelukkig zitten mijn partner en ik wel bijna altijd op 1 lijn, maar het is toch anders. Het blijft zijn kind.
Daarnaast zijn zijn kinderen niet erg knuffelig, in tegenstelling tot mijn eigen kind. Die knuffelt ook heel makkelijk en vrij met mijn partner. Mijn stiefkinderen zoeken absoluut geen fysiek contact met mij. Dat kan mij soms wel een eenzaam gevoel geven. Zelfs na al die jaren (bijna 7 inmiddels) voelt het soms nog alsof ik getolereerd wordt, maar veel meer ook niet. Ik merk zelden of nooit dat ze blij zijn dat ik er ben. Het gaat bij hen heel duidelijk om hun vader en tsja, daar hoor ik nou eenmaal bij... Gelukkig is dat niet altijd zo, maar soms voel ik dat heel duidelijk
Vind ik rot voor je
Waarom ga je niet Latten?
woensdag 21 december 2016 om 14:32
quote:kaasmadam schreef op 21 december 2016 @ 14:11:
Leuk om hier de verschillende, herkenbare reacties te lezen.
Hier een samengesteld gezin met 1 biologisch kind en 2 stiefkinderen (15, 12, 11 jaar). Over het algemeen gaat het goed, maar ik loop toch met enige regelmaat tegen zaken aan die ik lastig vind. De band tussen mijn kind en mijn partner is erg goed (ze brengen veel tijd met elkaar door). De band daarentegen tussen mij en zijn kinderen is vele malen minder close. Met name met de oudste heb ik soms best moeite. Gelukkig zitten mijn partner en ik wel bijna altijd op 1 lijn, maar het is toch anders. Het blijft zijn kind.
Daarnaast zijn zijn kinderen niet erg knuffelig, in tegenstelling tot mijn eigen kind. Die knuffelt ook heel makkelijk en vrij met mijn partner. Mijn stiefkinderen zoeken absoluut geen fysiek contact met mij. Dat kan mij soms wel een eenzaam gevoel geven. Zelfs na al die jaren (bijna 7 inmiddels) voelt het soms nog alsof ik getolereerd wordt, maar veel meer ook niet. Ik merk zelden of nooit dat ze blij zijn dat ik er ben. Het gaat bij hen heel duidelijk om hun vader en tsja, daar hoor ik nou eenmaal bij... Gelukkig is dat niet altijd zo, maar soms voel ik dat heel duidelijk
Met alle respect, ik snap dat het niet zo leuk voelt, maar zo raar is dat toch niet? Voor bijna alle kinderen is de nieuwe partner van hun ouder een soort indringer, telkens weer een confrontatie met het gegeven dat hun ouders uit elkaar zijn en hun kerngezin er niet (meer) is. Dat is heel verdrietig en lastig, en het kan heel lang duren voordat zo'n gevoel slijt.
Bovendien zijn de kinderen in kwestie waarschijnlijk net aan het puberen en zal er wellicht ook een verschil zitten in de hoeveelheid tijd die met elkaar doorgebracht wordt tussen het ene kind en de andere twee. Dat helpt ook niet.
Ook hier nog een belangrijke tip van mij: zorg ervoor dat er altijd meer dan genoeg tijd voor het kind met zijn ouder alleen. Dus zonder jou als stiefouder erbij (en andersom natuurlijk als partner de stiefouder van jouw kind is). Als het heel duidelijk is dat er ten alle tijden ruimte is voor die band, dan is er voor kind geen enkele reden om jou als bedreiging te zien en wordt het meestal ook veel leuker om dingen met zijn allen te doen. Juist door ruimte te geven komt er ook veel ruimte voor jouw plek.
Leuk om hier de verschillende, herkenbare reacties te lezen.
Hier een samengesteld gezin met 1 biologisch kind en 2 stiefkinderen (15, 12, 11 jaar). Over het algemeen gaat het goed, maar ik loop toch met enige regelmaat tegen zaken aan die ik lastig vind. De band tussen mijn kind en mijn partner is erg goed (ze brengen veel tijd met elkaar door). De band daarentegen tussen mij en zijn kinderen is vele malen minder close. Met name met de oudste heb ik soms best moeite. Gelukkig zitten mijn partner en ik wel bijna altijd op 1 lijn, maar het is toch anders. Het blijft zijn kind.
Daarnaast zijn zijn kinderen niet erg knuffelig, in tegenstelling tot mijn eigen kind. Die knuffelt ook heel makkelijk en vrij met mijn partner. Mijn stiefkinderen zoeken absoluut geen fysiek contact met mij. Dat kan mij soms wel een eenzaam gevoel geven. Zelfs na al die jaren (bijna 7 inmiddels) voelt het soms nog alsof ik getolereerd wordt, maar veel meer ook niet. Ik merk zelden of nooit dat ze blij zijn dat ik er ben. Het gaat bij hen heel duidelijk om hun vader en tsja, daar hoor ik nou eenmaal bij... Gelukkig is dat niet altijd zo, maar soms voel ik dat heel duidelijk
Met alle respect, ik snap dat het niet zo leuk voelt, maar zo raar is dat toch niet? Voor bijna alle kinderen is de nieuwe partner van hun ouder een soort indringer, telkens weer een confrontatie met het gegeven dat hun ouders uit elkaar zijn en hun kerngezin er niet (meer) is. Dat is heel verdrietig en lastig, en het kan heel lang duren voordat zo'n gevoel slijt.
Bovendien zijn de kinderen in kwestie waarschijnlijk net aan het puberen en zal er wellicht ook een verschil zitten in de hoeveelheid tijd die met elkaar doorgebracht wordt tussen het ene kind en de andere twee. Dat helpt ook niet.
Ook hier nog een belangrijke tip van mij: zorg ervoor dat er altijd meer dan genoeg tijd voor het kind met zijn ouder alleen. Dus zonder jou als stiefouder erbij (en andersom natuurlijk als partner de stiefouder van jouw kind is). Als het heel duidelijk is dat er ten alle tijden ruimte is voor die band, dan is er voor kind geen enkele reden om jou als bedreiging te zien en wordt het meestal ook veel leuker om dingen met zijn allen te doen. Juist door ruimte te geven komt er ook veel ruimte voor jouw plek.
woensdag 21 december 2016 om 14:33
Daarvoor is het allemaal niet erg genoeg, Lilalinda. Zoals gezegd gaat het over het algemeen goed. De kinderen hebben het fijn met elkaar (meestal ), mijn kind is stapelgek op mijn partner en v.v., partner en ik zijn stapelgek op elkaar en met zijn kinderen en mij gaat het meestal wel oke, maar soms zijn er momenten dat ik het toch moeilijk vind. En op zulke momenten kan ik me dan soms een buitenstaander voelen, ondanks dat je deel uitmaakt van een gezin. Ik denk dat dat kenmerkend is voor het zogenaamde samengestelde gezin. Je bent ook echt samengesteld. Doordat je als partners voor elkaar kiest, krijg je automatisch elkaars kinderen er bij en dat kan soms echt best lastig zijn: andere gevoelens, andere opvoeding, andere karakters. Gewoon simpelweg anders.
Ik kan me overigens ook voorstellen dat het voor de stiefkinderen ook niet altijd makkelijk is. Die worden noodgedwongen in het nieuwe samengestelde gezin gestopt en moeten daar maar zien te overleven. Hun keuze was het niet en toch moeten ze er in mee.
Ik kan me overigens ook voorstellen dat het voor de stiefkinderen ook niet altijd makkelijk is. Die worden noodgedwongen in het nieuwe samengestelde gezin gestopt en moeten daar maar zien te overleven. Hun keuze was het niet en toch moeten ze er in mee.
woensdag 21 december 2016 om 19:57
Mijn vriend en ik zijn nu bijna een jaar samen, latten dus nog, maar in de toekomst willen we wel gaan samenwonen. Dat is nu nog niet aan de orde, te vroeg, maar wel interessant om te lezen waar jullie tegen aan lopen.
Zijn dochter van elf is heel blij met mij, waar ik nog wel wat moet wennen aan een puberella om me heen
Mijn dochter van zes moet vooral erg wennen aan zijn dochter, aan vriend zelf wende ze heel makkelijk. Het delen van mama, dàt is toch lastiger met een ander kind. En van enig kind naar soms niet enig kind, niet de oudste... en ze verschillen ook nog eens dag en nacht qua karakter.
Nu zien de meisjes elkaar niet heel vaak, omdat de regelingen niet gelijk lopen, heb soms het idee dat dat juist wat druk legt op de zeldzame momenten met zijn vieren. Het mòet leuk zijn, zeg maar. En dat werkt natuurlijk niet.
Qua opvoeden zitten we erg op dezelfde lijn. We hoeven nu naar elkaars kind toe nog niet echt iets op te voeden, maar in de omgang merk je al heel goed hoe de ander er in staat.
Zijn dochter van elf is heel blij met mij, waar ik nog wel wat moet wennen aan een puberella om me heen
Mijn dochter van zes moet vooral erg wennen aan zijn dochter, aan vriend zelf wende ze heel makkelijk. Het delen van mama, dàt is toch lastiger met een ander kind. En van enig kind naar soms niet enig kind, niet de oudste... en ze verschillen ook nog eens dag en nacht qua karakter.
Nu zien de meisjes elkaar niet heel vaak, omdat de regelingen niet gelijk lopen, heb soms het idee dat dat juist wat druk legt op de zeldzame momenten met zijn vieren. Het mòet leuk zijn, zeg maar. En dat werkt natuurlijk niet.
Qua opvoeden zitten we erg op dezelfde lijn. We hoeven nu naar elkaars kind toe nog niet echt iets op te voeden, maar in de omgang merk je al heel goed hoe de ander er in staat.
At the end of each day, life should ask: "Do you want to save changes?"