Kinderen
alle pijlers
Samengesteld gezin
woensdag 21 december 2016 om 11:27
Misschien kijk ik er overheen maar ik zag het niet zo gauw: een topic over samengestelde gezinnen en alles wat daarbij komt kijken.
Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen: hoe gaat het bij jullie? Loopt alles op rolletjes of zijn er dingen waar je tegenaan loopt en waardoor je je, ook al maak je onderdeel uit van een gezin, soms alleen voelt, buitengesloten, een buitenstaander…
Hoe ervaar je de band met je stiefkind(eren)? Hoe vind je de goede balans in de omgang met de stiefkinderen? Wanneer bemoei je je er mee en wanneer hou je (gepaste) afstand? Ik hoop dat dit een plek wordt waar we ervaringen kunnen delen, hoogte- en dieptepunten en elkaar advies en steun kunnen geven.
Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen: hoe gaat het bij jullie? Loopt alles op rolletjes of zijn er dingen waar je tegenaan loopt en waardoor je je, ook al maak je onderdeel uit van een gezin, soms alleen voelt, buitengesloten, een buitenstaander…
Hoe ervaar je de band met je stiefkind(eren)? Hoe vind je de goede balans in de omgang met de stiefkinderen? Wanneer bemoei je je er mee en wanneer hou je (gepaste) afstand? Ik hoop dat dit een plek wordt waar we ervaringen kunnen delen, hoogte- en dieptepunten en elkaar advies en steun kunnen geven.
woensdag 21 december 2016 om 22:16
Ook hier een samengesteld gezin.
Relatie van 5 jaar met tesamen 7 kinderen!! Waarvan er 2 op zich zelf wonen.
Waar loop ik tegen aan....inderdaad ook het gevoel soms van alleen staan, je realiseert je dan dat je nooit meer een echt kerngezin zult zijn.
Ik loop tegen opvoed verschillen aan.
Ex van man is een ware hex helaas.
We staan samen heel sterk. We vormen samen 1 linie wb de kinderen.
Ben er ook wel achter gekomen dat je als echt welwillende vader toch vaak bent overgeleverd aan de grillen van de moeder van de kinderen.
Ik had gelukkig niet al te hoge verwachtingen, terwijl man dat wel had.....we genieten nu gewoon van de mooie momenten als de hele club samen is en het gewoon gezellig is.
Nee makkelijk is het zeker niet!!
Relatie van 5 jaar met tesamen 7 kinderen!! Waarvan er 2 op zich zelf wonen.
Waar loop ik tegen aan....inderdaad ook het gevoel soms van alleen staan, je realiseert je dan dat je nooit meer een echt kerngezin zult zijn.
Ik loop tegen opvoed verschillen aan.
Ex van man is een ware hex helaas.
We staan samen heel sterk. We vormen samen 1 linie wb de kinderen.
Ben er ook wel achter gekomen dat je als echt welwillende vader toch vaak bent overgeleverd aan de grillen van de moeder van de kinderen.
Ik had gelukkig niet al te hoge verwachtingen, terwijl man dat wel had.....we genieten nu gewoon van de mooie momenten als de hele club samen is en het gewoon gezellig is.
Nee makkelijk is het zeker niet!!
donderdag 22 december 2016 om 07:33
quote:nieuwsbrief schreef op 21 december 2016 @ 20:23:
Oliviamoore, misschien zou je dan toch kunnen kijken of je de regelingen wat meer gelijk kan laten lopen.
Anders wennen ze niet aan elkaar.
Bijv dat ze elkaar wel 1x pw zien...Dat is het plan inderdaad. Maar mijn vriend werkt 1 dag in het weekend en kan dat niet omgooien naar het amdete weekend. En mijn ex, nou ja, als ik iets vraag is het per definitie "nee".
Oliviamoore, misschien zou je dan toch kunnen kijken of je de regelingen wat meer gelijk kan laten lopen.
Anders wennen ze niet aan elkaar.
Bijv dat ze elkaar wel 1x pw zien...Dat is het plan inderdaad. Maar mijn vriend werkt 1 dag in het weekend en kan dat niet omgooien naar het amdete weekend. En mijn ex, nou ja, als ik iets vraag is het per definitie "nee".
At the end of each day, life should ask: "Do you want to save changes?"
donderdag 22 december 2016 om 09:16
Hier komen de kinderen ook voor hun vader voornamelijk. Ik stimuleer ook echt dat ze ook dingen me hem alleen doen. Straks in de kerstvakantie gaan ze ook allebei een dagje weg met hun vader,
Maar ik merk steeds meer dat de kinderen ook wel degelijk aan mij hangen. Als ik voor werk wegben vinden ze dat echt niet leuk of als ik laat thuis ben moet ik echt nog even een knuffel komen geven.
Ik zou het ook niet persoonlijk opvatten als kinderen vooral naar echte ouder trekken. Je bent er toch 'bij' gekomen en daar moet je de ruimte geven en de kans dingen te laten groeien. Ik doe mijn uiterste best hier thuis zoveel mogelijk een 'gezinsituatie' te hebben en de kinderen genieten ervan en vinden een hoop rust.
Maar ik merk steeds meer dat de kinderen ook wel degelijk aan mij hangen. Als ik voor werk wegben vinden ze dat echt niet leuk of als ik laat thuis ben moet ik echt nog even een knuffel komen geven.
Ik zou het ook niet persoonlijk opvatten als kinderen vooral naar echte ouder trekken. Je bent er toch 'bij' gekomen en daar moet je de ruimte geven en de kans dingen te laten groeien. Ik doe mijn uiterste best hier thuis zoveel mogelijk een 'gezinsituatie' te hebben en de kinderen genieten ervan en vinden een hoop rust.
donderdag 22 december 2016 om 09:23
Ik kan me er soms over verwonderen hoe goed het (gelukkig vaak) gaat. Uiteindelijk is dit samengestelde gezin een gezin waar alle leden toch wat bij elkaar geraapt zijn en het maar met elkaar moeten zien te rooien. De partners kiezen voor elkaar, maar de wederzijdse kinderen kiezen nergens voor en krijgen er ineens een stiefouder bij en soms ook stiefbroertjes/zusjes. Dat lijkt me echt best lastig. Daarbij moeten ze op en neer reizen tussen 2 verschillende adressen, spullen meesjouwen en dealen met de wisselende regels/sferen in beide huishoudens. Ik denk dat dat lang niet altijd makkelijk is voor ze.
donderdag 22 december 2016 om 09:28
Ik snap wat je bedoelt, Potjepindakaas en ik begrijp ook dat het zo werkt. Maar ik bespeur wel de teleurstelling die ik zelf voel op zo'n moment. Zeker wanneer ik zie dat mijn kind wel knuffelt en genegenheid zoekt bij mijn partner en zijn kinderen richting mij absoluut niet. Wij wonen inmiddels ruim 5 jaar samen en de kinderen zijn best veel bij ons. Maar zulke dingen vallen niet te forceren. Als het er niet is, is het er niet.
donderdag 22 december 2016 om 09:34
Klopt Kaas, ik verbaas me soms ook hoe goed en relatief makkelijk het met de kinderen gaat. en ik geniet er ook echt van.
Wel denk ik dat je als 'stief/bonus/anderevreselijkewoorden ouder je stevig in je schoenen moet staan. Als ik naar mezelf kijk in begin onderschat je het toch. Het is best pittig want je krijgt er alles 'bij' inclusief ex.
Wel denk ik dat je als 'stief/bonus/anderevreselijkewoorden ouder je stevig in je schoenen moet staan. Als ik naar mezelf kijk in begin onderschat je het toch. Het is best pittig want je krijgt er alles 'bij' inclusief ex.
donderdag 22 december 2016 om 10:05
Ik denk dat je alleen echt kunt snappen hoe de dynamiek kan werken binnen een samengesteld gezin als je er zelf onderdeel van uitmaakt. Ik hoor wel eens mensen om me heen zeggen dat ze zich voor kunnen stellen dat het best pittig kan zijn soms, zo'n samengesteld gezin, maar het is vaak zo moeilijk uitleggen wát het soms zo lastig maakt. Het zijn vaak kleine dingen, gevoelsdingen en als je die dan gaat benoemen dan lijkt het soms zo overtrokken, zo van: mens, waar maak je je druk om. Maar toch... soms kunnen juist die hele kleine dingen het verschil maken (om nog maar niet te spreken van evt. grote dingen er zich soms voordoen. Op zulke momenten vind ik een samengesteld gezin pas écht lastig).
donderdag 22 december 2016 om 10:16
quote:kaasmadam schreef op 22 december 2016 @ 10:05:
Ik denk dat je alleen echt kunt snappen hoe de dynamiek kan werken binnen een samengesteld gezin als je er zelf onderdeel van uitmaakt. .Juist omdat ik me probeer er iets van voor te stellen, is voor de reden om (mocht ik ooit in die situatie komen) er nooit voor te kiezen.
Ik denk dat je alleen echt kunt snappen hoe de dynamiek kan werken binnen een samengesteld gezin als je er zelf onderdeel van uitmaakt. .Juist omdat ik me probeer er iets van voor te stellen, is voor de reden om (mocht ik ooit in die situatie komen) er nooit voor te kiezen.
donderdag 22 december 2016 om 10:47
quote:lilalinda schreef op 22 december 2016 @ 10:16:
[...]
Juist omdat ik me probeer er iets van voor te stellen, is voor de reden om (mocht ik ooit in die situatie komen) er nooit voor te kiezen.Ik denk dat je dit niet zo makkelijk kan zeggen. Vermoed dat de meesten in dit topic echt niet zeiden ik wil straks een samengesteld gezin. Mijn man had toen we elkaar leerden kennen al een dochter van bijna 2, inmiddels bijna 5. Als we geen samengesteld gezin wilden zijn zouden we samen geen kinderen kunnen krijgen en eerst 14 jaar moeten latten. Dan kies ik liever voor een samengesteld gezin met hem, dan een andere man.
[...]
Juist omdat ik me probeer er iets van voor te stellen, is voor de reden om (mocht ik ooit in die situatie komen) er nooit voor te kiezen.Ik denk dat je dit niet zo makkelijk kan zeggen. Vermoed dat de meesten in dit topic echt niet zeiden ik wil straks een samengesteld gezin. Mijn man had toen we elkaar leerden kennen al een dochter van bijna 2, inmiddels bijna 5. Als we geen samengesteld gezin wilden zijn zouden we samen geen kinderen kunnen krijgen en eerst 14 jaar moeten latten. Dan kies ik liever voor een samengesteld gezin met hem, dan een andere man.
donderdag 22 december 2016 om 10:51
quote:MN-- schreef op 22 december 2016 @ 10:47:
[...]
Ik denk dat je dit niet zo makkelijk kan zeggen. Vermoed dat de meesten in dit topic echt niet zeiden ik wil straks een samengesteld gezin. Mijn man had toen we elkaar leerden kennen al een dochter van bijna 2, inmiddels bijna 5. Als we geen samengesteld gezin wilden zijn zouden we samen geen kinderen kunnen krijgen en eerst 14 jaar moeten latten. Dan kies ik liever voor een samengesteld gezin met hem, dan een andere man.Meen het serieus hoor, mocht ik ooit bij mijn man weggaan, dan gun ik mezelf, mijn kinderen en de kinderen van mijn nieuwe lover, dat we Geen-samengesteld-gezin worden. Dan ga ik wel latten.
[...]
Ik denk dat je dit niet zo makkelijk kan zeggen. Vermoed dat de meesten in dit topic echt niet zeiden ik wil straks een samengesteld gezin. Mijn man had toen we elkaar leerden kennen al een dochter van bijna 2, inmiddels bijna 5. Als we geen samengesteld gezin wilden zijn zouden we samen geen kinderen kunnen krijgen en eerst 14 jaar moeten latten. Dan kies ik liever voor een samengesteld gezin met hem, dan een andere man.Meen het serieus hoor, mocht ik ooit bij mijn man weggaan, dan gun ik mezelf, mijn kinderen en de kinderen van mijn nieuwe lover, dat we Geen-samengesteld-gezin worden. Dan ga ik wel latten.
donderdag 22 december 2016 om 10:56
Toen vriend en ik gingen samenwonen hebben we hier uitvoerig over gesproken. Wat als het tegenvalt, als het niet lukt? Het is niet iets wat alleen ons tweeen aangaat. Het raakt dan ook (weer) de kinderen en juist omwille van hen bouw je zoveel zorgvuldigheid in. Ze hebben immers al een verbroken relatie achter de rug en worden meegenomen in een nieuwe relatie met een stiefouder en mogelijk zelfs stiefbroertjes en/of zusjes. Dat vraagt echt veel van ze en juist daarom is het zo belangrijk dat je hier goed over nadenkt en je realiseert waar je aan begint. Maar dan nog kun je op geen enkele wijze vermoeden waar je tegen aan gaat lopen binnen het samengestelde gezin. Ik merk dat ik anders om ga met mijn stiefkinderen dan met mijn eigen kind. Zelfs na al die jaren ben ik - ongewild, onbedoeld - vrijer/ongeremder met mijn eigen kind dan met mijn stiefkinderen. Het voelt gewoon anders. En dat uit zich in allerlei kleine dingen en maakt ook dat de band anders is. Het is nooit hetzelfde als met je eigen kind.
donderdag 22 december 2016 om 10:58
quote:kaasmadam schreef op 22 december 2016 @ 10:56:
Zelfs na al die jaren ben ik - ongewild, onbedoeld - vrijer/ongeremder met mijn eigen kind dan met mijn stiefkinderen. Het voelt gewoon anders. En dat uit zich in allerlei kleine dingen en maakt ook dat de band anders is. Het is nooit hetzelfde als met je eigen kind.
wat vreselijk eerlijk van je!!
Dat zie ik namelijk om me heen (schoolplein bijvoorbeeld, of FB-pagina´s vol foto´s van biologisch kind, en geen van de stiefjes), maar wordt meestal zo hard mogelijk ontkend.
Zelfs na al die jaren ben ik - ongewild, onbedoeld - vrijer/ongeremder met mijn eigen kind dan met mijn stiefkinderen. Het voelt gewoon anders. En dat uit zich in allerlei kleine dingen en maakt ook dat de band anders is. Het is nooit hetzelfde als met je eigen kind.
wat vreselijk eerlijk van je!!
Dat zie ik namelijk om me heen (schoolplein bijvoorbeeld, of FB-pagina´s vol foto´s van biologisch kind, en geen van de stiefjes), maar wordt meestal zo hard mogelijk ontkend.
donderdag 22 december 2016 om 11:01
Hier ook een samengesteld gezin: ik heb 2 kinderen en sinds een tijdje wonen we samen met mijn vriend, hun 'pluspapa'.
Het gaat erg goed, ze hebben elkaar heel graag en ze hebben veel aan hem.
Hij vindt het (voorlopig toch, binnen enkele jaren is dat misschien ook weer anders) niet zijn recht zich echt te moeien met de opvoeding, zegt wel eens dat zoon bv. moet stoppen met schreeuwen of zijn zusje pijn doen of iets dergelijks. Wat betreft het 'echte' opvoeden bespreken we heel veel samen wanneer de kinderen er niet bij zijn. Hij vraagt me dan tips om met bepaalde dingen om te gaan en vraagt hoe ik bepaalde dingen zie waar hij tegenaan liep en andersom kan ik ook zijn meer objectieve mening over dingen vragen. Hij zal me nooit dwingen iets anders aan te pakken dan mijn gevoel zegt. Ik denk dat dat heel belangrijk is, dat het respect voor elkaars mening behouden blijft. Hij helpt ook waar kan, gaat dochtertje bijvoorbeeld 1 dag per week van de opvang halen, staat 's nachts op als ik haar toevallig niet hoor, komt mee kijken naar zoon zijn zwemles omdat die dat zo graag wil, is veel met de kindjes bezig als ik bijvoorbeeld aan het koken ben ofzo. Ook zijn ouders zijn heel lief met de kinderen, gaan mee op uitstapjes, kopen cadeautjes voor hen, spelen met hen en we gaan in de zomer zelfs samen op vakantie.
De kinderen vragen constant naar hem als hij even niet thuis is. Willen spelen met hem, kruipen bij hem op schoot (vooral voor mijn oudste is dat heel wat) en zijn heel blij met hem.
We hebben de beslissing genomen (tot zover je dat kan plannen natuurlijk) dat we het wat kinderen betreft hierbij laten. We hebben het heel goed met ons 4 en hij ziet ze heel graag, hij zal ze altijd zien alsof ze bij wijze van spreken van zichzelf zijn. Ik heb helemaal nergens over te klagen dus, ik besef heel goed dat ik mij heel gelukkig mag prijzen.
Het gaat erg goed, ze hebben elkaar heel graag en ze hebben veel aan hem.
Hij vindt het (voorlopig toch, binnen enkele jaren is dat misschien ook weer anders) niet zijn recht zich echt te moeien met de opvoeding, zegt wel eens dat zoon bv. moet stoppen met schreeuwen of zijn zusje pijn doen of iets dergelijks. Wat betreft het 'echte' opvoeden bespreken we heel veel samen wanneer de kinderen er niet bij zijn. Hij vraagt me dan tips om met bepaalde dingen om te gaan en vraagt hoe ik bepaalde dingen zie waar hij tegenaan liep en andersom kan ik ook zijn meer objectieve mening over dingen vragen. Hij zal me nooit dwingen iets anders aan te pakken dan mijn gevoel zegt. Ik denk dat dat heel belangrijk is, dat het respect voor elkaars mening behouden blijft. Hij helpt ook waar kan, gaat dochtertje bijvoorbeeld 1 dag per week van de opvang halen, staat 's nachts op als ik haar toevallig niet hoor, komt mee kijken naar zoon zijn zwemles omdat die dat zo graag wil, is veel met de kindjes bezig als ik bijvoorbeeld aan het koken ben ofzo. Ook zijn ouders zijn heel lief met de kinderen, gaan mee op uitstapjes, kopen cadeautjes voor hen, spelen met hen en we gaan in de zomer zelfs samen op vakantie.
De kinderen vragen constant naar hem als hij even niet thuis is. Willen spelen met hem, kruipen bij hem op schoot (vooral voor mijn oudste is dat heel wat) en zijn heel blij met hem.
We hebben de beslissing genomen (tot zover je dat kan plannen natuurlijk) dat we het wat kinderen betreft hierbij laten. We hebben het heel goed met ons 4 en hij ziet ze heel graag, hij zal ze altijd zien alsof ze bij wijze van spreken van zichzelf zijn. Ik heb helemaal nergens over te klagen dus, ik besef heel goed dat ik mij heel gelukkig mag prijzen.
Life is though, but it's thougher when you're stupid
donderdag 22 december 2016 om 11:04
quote:lilalinda schreef op 22 december 2016 @ 10:51:
[...]
Meen het serieus hoor, mocht ik ooit bij mijn man weggaan, dan gun ik mezelf, mijn kinderen en de kinderen van mijn nieuwe lover, dat we Geen-samengesteld-gezin worden. Dan ga ik wel latten.Ik denk wel dat er een verschil is in hoe oud de kinderen zijn en of je beide kinderen hebt of niet. Mijn moeder is ook pas gaan samenwonen toen wij 18+ waren, wij waren ook al tieners bij de scheiding. Dochter van man daarentegen was bij hun scheiding zo jong dat ze geen herinneringen heeft aan ouders samen en zonder stiefouders.
[...]
Meen het serieus hoor, mocht ik ooit bij mijn man weggaan, dan gun ik mezelf, mijn kinderen en de kinderen van mijn nieuwe lover, dat we Geen-samengesteld-gezin worden. Dan ga ik wel latten.Ik denk wel dat er een verschil is in hoe oud de kinderen zijn en of je beide kinderen hebt of niet. Mijn moeder is ook pas gaan samenwonen toen wij 18+ waren, wij waren ook al tieners bij de scheiding. Dochter van man daarentegen was bij hun scheiding zo jong dat ze geen herinneringen heeft aan ouders samen en zonder stiefouders.
donderdag 22 december 2016 om 11:05
quote:lilalinda schreef op 22 december 2016 @ 10:58:
[...]
wat vreselijk eerlijk van je!!
Dat zie ik namelijk om me heen (schoolplein bijvoorbeeld, of FB-pagina´s vol foto´s van biologisch kind, en geen van de stiefjes), maar wordt meestal zo hard mogelijk ontkend.Doingggg.... daar zeg je wat. Nooit bij stilgestaan, maar idd: ook zoiets (en ja, daar maak ik me ook 'schuldig' aan). Ik plaats af en toe ook wel wat kiekjes van stiefkids op mijn FB-pagina maar van mijn eigen kind plaats ik er zeker meer...). Dank voor deze opmerking. Iets om me bewust van te zijn!!
[...]
wat vreselijk eerlijk van je!!
Dat zie ik namelijk om me heen (schoolplein bijvoorbeeld, of FB-pagina´s vol foto´s van biologisch kind, en geen van de stiefjes), maar wordt meestal zo hard mogelijk ontkend.Doingggg.... daar zeg je wat. Nooit bij stilgestaan, maar idd: ook zoiets (en ja, daar maak ik me ook 'schuldig' aan). Ik plaats af en toe ook wel wat kiekjes van stiefkids op mijn FB-pagina maar van mijn eigen kind plaats ik er zeker meer...). Dank voor deze opmerking. Iets om me bewust van te zijn!!
donderdag 22 december 2016 om 11:20
quote:kaasmadam schreef op 22 december 2016 @ 11:05:
[...]
Doingggg.... daar zeg je wat. Nooit bij stilgestaan, maar idd: ook zoiets (en ja, daar maak ik me ook 'schuldig' aan). Ik plaats af en toe ook wel wat kiekjes van stiefkids op mijn FB-pagina maar van mijn eigen kind plaats ik er zeker meer...). Dank voor deze opmerking. Iets om me bewust van te zijn!!
Het is inderdaad nooit hetzelfde met je stiefkinderen als met je eigen kinderen. Ik heb dat heel lang heel hard voor mezelf ontkend, vond dat ik de stiefkinderen onrecht zou aandoen door dat verschil te erkennen.
Sinds ik het verschil voor mezelf toelaat, ben ik wel veel relaxter. En als puntje bij paaltje komt, dan vecht ik even hard voor de stiefkinders als voor mijn biologische kinderen, dat heb ik wel ondervonden.
De stiefkinderen zijn hier 1/2, mijn biologische kinderen zijn altijd bij ons, dat scheelt ook al. Stiefkinderen waren trouwens nog piepjong toen ik in hun leven kwam.
Foto's van de kinderen op fb ben ik sowieso al erg zuinig mee, foto's van de stiefkinderen, daar vraag ik toestemming voor aan hun vader én hun moeder.
Als moeder nee zegt, dan zou het ook zomaar kunnen dat mijn fb 'vol' staat met mijn eigen kinderen en geen foto's van mijn stiefkinderen, dat kan ook een reden zijn natuurlijk.
[...]
Doingggg.... daar zeg je wat. Nooit bij stilgestaan, maar idd: ook zoiets (en ja, daar maak ik me ook 'schuldig' aan). Ik plaats af en toe ook wel wat kiekjes van stiefkids op mijn FB-pagina maar van mijn eigen kind plaats ik er zeker meer...). Dank voor deze opmerking. Iets om me bewust van te zijn!!
Het is inderdaad nooit hetzelfde met je stiefkinderen als met je eigen kinderen. Ik heb dat heel lang heel hard voor mezelf ontkend, vond dat ik de stiefkinderen onrecht zou aandoen door dat verschil te erkennen.
Sinds ik het verschil voor mezelf toelaat, ben ik wel veel relaxter. En als puntje bij paaltje komt, dan vecht ik even hard voor de stiefkinders als voor mijn biologische kinderen, dat heb ik wel ondervonden.
De stiefkinderen zijn hier 1/2, mijn biologische kinderen zijn altijd bij ons, dat scheelt ook al. Stiefkinderen waren trouwens nog piepjong toen ik in hun leven kwam.
Foto's van de kinderen op fb ben ik sowieso al erg zuinig mee, foto's van de stiefkinderen, daar vraag ik toestemming voor aan hun vader én hun moeder.
Als moeder nee zegt, dan zou het ook zomaar kunnen dat mijn fb 'vol' staat met mijn eigen kinderen en geen foto's van mijn stiefkinderen, dat kan ook een reden zijn natuurlijk.
donderdag 22 december 2016 om 12:06
Wij zijn met z'n zessen, ik heb twee kinderen uit een eerder huwelijk, mijn man ook. We zijn al lang samen en eigenlijk loopt het vanaf het begin al heel erg goed.
Ik geloof niet dat ik van mijn eigen kinderen meer of anders houd dan van mijn stiefkinderen. Ja, er is verschil, maar dat verschil is er tussen alle vier. Dat komt niet puur voort uit het feit dat ik er twee gebaard heb en dat er twee anderen pas later in mijn leven kwamen.
Als ik om me heen kijk, en ik zie startende stiefgezinnen, dan zie ik wel dat ze het vaak ontzettend onderschatten. Eigen verliefdheid voert de boventoon, en de verwachting is dat je automatisch een stiefgezin bent als je samenwoont.
Maar zo werkt het niet. Het is echt keihard werken. Kritisch kunnen kijken naar jezelf, om kunnen gaan met feedback (over jouw gedrag en dat van je kinderen), de kant van je (stief)kind kiezen als je dat nodig vindt en dus soms lijnrecht tegenover de nieuwe partner staan.
Samen bepalen welke koers je wilt varen als het om opvoeden gaat, elkaar in het midden kunnen vinden. Bewust je partner niet claimen ten koste van de kinderen, hoe hoteldebotel verliefd je ook bent.
En natuurlijk gaat het ook fout, want iedereen is een mens en niemand is perfect. En daar moet je dan ook weer uit komen.
Het lastigste aan het samengesteld gezin vind ik dat je dingen los moet laten. Dat er dingen gebeuren als de kinderen bij hun andere ouders zijn waar je echt niet achter kunt staan. Soms zijn dat kleine dingen, en soms dingen waarvan we zeggen: hier ligt een grens, dit kan écht niet en dan probeer je het op te lossen met de andere ouder.
Maar soms zijn het ook de levenskeuzes die zij maken waarvan je ziet dat het een hele verdrietige impact heeft of het kind, en daar kun je dan niks aan veranderen.
Ik geloof niet dat ik van mijn eigen kinderen meer of anders houd dan van mijn stiefkinderen. Ja, er is verschil, maar dat verschil is er tussen alle vier. Dat komt niet puur voort uit het feit dat ik er twee gebaard heb en dat er twee anderen pas later in mijn leven kwamen.
Als ik om me heen kijk, en ik zie startende stiefgezinnen, dan zie ik wel dat ze het vaak ontzettend onderschatten. Eigen verliefdheid voert de boventoon, en de verwachting is dat je automatisch een stiefgezin bent als je samenwoont.
Maar zo werkt het niet. Het is echt keihard werken. Kritisch kunnen kijken naar jezelf, om kunnen gaan met feedback (over jouw gedrag en dat van je kinderen), de kant van je (stief)kind kiezen als je dat nodig vindt en dus soms lijnrecht tegenover de nieuwe partner staan.
Samen bepalen welke koers je wilt varen als het om opvoeden gaat, elkaar in het midden kunnen vinden. Bewust je partner niet claimen ten koste van de kinderen, hoe hoteldebotel verliefd je ook bent.
En natuurlijk gaat het ook fout, want iedereen is een mens en niemand is perfect. En daar moet je dan ook weer uit komen.
Het lastigste aan het samengesteld gezin vind ik dat je dingen los moet laten. Dat er dingen gebeuren als de kinderen bij hun andere ouders zijn waar je echt niet achter kunt staan. Soms zijn dat kleine dingen, en soms dingen waarvan we zeggen: hier ligt een grens, dit kan écht niet en dan probeer je het op te lossen met de andere ouder.
Maar soms zijn het ook de levenskeuzes die zij maken waarvan je ziet dat het een hele verdrietige impact heeft of het kind, en daar kun je dan niks aan veranderen.
donderdag 22 december 2016 om 12:13
quote:MN-- schreef op 22 december 2016 @ 11:04:
[...]
Ik denk wel dat er een verschil is in hoe oud de kinderen zijn en of je beide kinderen hebt of niet. Mijn moeder is ook pas gaan samenwonen toen wij 18+ waren, wij waren ook al tieners bij de scheiding. Dochter van man daarentegen was bij hun scheiding zo jong dat ze geen herinneringen heeft aan ouders samen en zonder stiefouders.Dat is zeker een verschil!
[...]
Ik denk wel dat er een verschil is in hoe oud de kinderen zijn en of je beide kinderen hebt of niet. Mijn moeder is ook pas gaan samenwonen toen wij 18+ waren, wij waren ook al tieners bij de scheiding. Dochter van man daarentegen was bij hun scheiding zo jong dat ze geen herinneringen heeft aan ouders samen en zonder stiefouders.Dat is zeker een verschil!
donderdag 22 december 2016 om 13:04
quote:MN-- schreef op 22 december 2016 @ 10:47:
[...]
Ik denk dat je dit niet zo makkelijk kan zeggen. Vermoed dat de meesten in dit topic echt niet zeiden ik wil straks een samengesteld gezin. Mijn man had toen we elkaar leerden kennen al een dochter van bijna 2, inmiddels bijna 5. Als we geen samengesteld gezin wilden zijn zouden we samen geen kinderen kunnen krijgen en eerst 14 jaar moeten latten. Dan kies ik liever voor een samengesteld gezin met hem, dan een andere man.
Natuurlijk kan je dat wel zo zeggen. Een samengesteld gezin overkomt je niet, je kiest ervoor, zoals je zelf al zegt. En als je iets absoluut niet wil, dan kies je dus anders. Als kind kon ik nergens voor kiezen, als volwassene kan ik dat wel en dus weet ik uit ervaring dat ik een/mijn kind nooit een samengesteld gezin wil opdringen. Geen optie, klaar. Dus ging ik ook niet daten met mannen met kinderen, bijvoorbeeld.
Voor de duidelijkheid: ik had twee lieve en goedbedoelende stiefouders. En volgens mij doen alle stiefouders hier ook hun stinkende best en dat is hardstikke goed. Maar er zijn net zo goed andere keuzes mogelijk, waaronder latten. Ik sluit me dus helemaal bij lilalinda aan.
[...]
Ik denk dat je dit niet zo makkelijk kan zeggen. Vermoed dat de meesten in dit topic echt niet zeiden ik wil straks een samengesteld gezin. Mijn man had toen we elkaar leerden kennen al een dochter van bijna 2, inmiddels bijna 5. Als we geen samengesteld gezin wilden zijn zouden we samen geen kinderen kunnen krijgen en eerst 14 jaar moeten latten. Dan kies ik liever voor een samengesteld gezin met hem, dan een andere man.
Natuurlijk kan je dat wel zo zeggen. Een samengesteld gezin overkomt je niet, je kiest ervoor, zoals je zelf al zegt. En als je iets absoluut niet wil, dan kies je dus anders. Als kind kon ik nergens voor kiezen, als volwassene kan ik dat wel en dus weet ik uit ervaring dat ik een/mijn kind nooit een samengesteld gezin wil opdringen. Geen optie, klaar. Dus ging ik ook niet daten met mannen met kinderen, bijvoorbeeld.
Voor de duidelijkheid: ik had twee lieve en goedbedoelende stiefouders. En volgens mij doen alle stiefouders hier ook hun stinkende best en dat is hardstikke goed. Maar er zijn net zo goed andere keuzes mogelijk, waaronder latten. Ik sluit me dus helemaal bij lilalinda aan.
donderdag 22 december 2016 om 13:42
quote:kaasmadam schreef op 21 december 2016 @ 14:33:
Ik kan me overigens ook voorstellen dat het voor de stiefkinderen ook niet altijd makkelijk is. Die worden noodgedwongen in het nieuwe samengestelde gezin gestopt en moeten daar maar zien te overleven. Hun keuze was het niet en toch moeten ze er in mee.
Dit zou voorop moeten staan, altijd.
Voor volwassenen is een samengesteld gezin al hartstikke moeilijk te mannen, voor kinderen nog vele malen meer.
En ze hebben het maar te doen....
Ik kan me overigens ook voorstellen dat het voor de stiefkinderen ook niet altijd makkelijk is. Die worden noodgedwongen in het nieuwe samengestelde gezin gestopt en moeten daar maar zien te overleven. Hun keuze was het niet en toch moeten ze er in mee.
Dit zou voorop moeten staan, altijd.
Voor volwassenen is een samengesteld gezin al hartstikke moeilijk te mannen, voor kinderen nog vele malen meer.
En ze hebben het maar te doen....
donderdag 22 december 2016 om 13:44
Ik heb nog niet zo heel lang een relatie. Hij 3 kinderen, ik 2. Zijn kinderen net ietsje jonger dan die van mij.
Ik moet er niet aan denken; een samengesteld gezin. Samenwonen lijkt me wel weer heerlijk, gewoon om mijn leven echt met hem te kunnen delen maar ik ben bang dat de nadelen er niet tegenop wegen. Ik heb de kinderen bijna fulltime en hij co-ouderschap. Ten eerste zou ik erg moeten wennen aan zoveel kinderen tegelijk
en ten tweede heb ik kinderen die het ook prettig vinden zich terug te kunnen trekken. Dat laatste lijkt me nog niet zo eenvoudig in zo'n groot gezin.
Ik geloof dat ik ook bang zou zijn me aan zijn kinderen te gaan ergeren en hij aan die van mij. Dat de druk te groot kan zijn op een relatie, geloof ik wel.
Nee, ik geloof dat wij nog heerlijk jaren blijven latten. We gaan wel samen met de kinderen op vakantie deze zomer voor het eerst. Het gaat ook prima, met z'n 5en onderling maar met z'n allen in een huis en in de dagelijkse routine lijkt me een heel ander verhaal.
Is er ook niet eens een tv serie over samengestelde gezinnen geweest, een aantal jaren geleden?
Ik moet er niet aan denken; een samengesteld gezin. Samenwonen lijkt me wel weer heerlijk, gewoon om mijn leven echt met hem te kunnen delen maar ik ben bang dat de nadelen er niet tegenop wegen. Ik heb de kinderen bijna fulltime en hij co-ouderschap. Ten eerste zou ik erg moeten wennen aan zoveel kinderen tegelijk
en ten tweede heb ik kinderen die het ook prettig vinden zich terug te kunnen trekken. Dat laatste lijkt me nog niet zo eenvoudig in zo'n groot gezin. Ik geloof dat ik ook bang zou zijn me aan zijn kinderen te gaan ergeren en hij aan die van mij. Dat de druk te groot kan zijn op een relatie, geloof ik wel.
Nee, ik geloof dat wij nog heerlijk jaren blijven latten. We gaan wel samen met de kinderen op vakantie deze zomer voor het eerst. Het gaat ook prima, met z'n 5en onderling maar met z'n allen in een huis en in de dagelijkse routine lijkt me een heel ander verhaal.
Is er ook niet eens een tv serie over samengestelde gezinnen geweest, een aantal jaren geleden?
donderdag 22 december 2016 om 14:31
Interessant topic! Ik lees graag mee.
Ik woon sinds een paar maanden samen met mijn vriend, hij heeft een dochtertje van 5, zij is 50% van de tijd bij ons. Het klikt echt super. Ik heb zelf geen kinderen. We willen wel graag samen kinderen krijgen, ik ga 1 januari stoppen met de pil.
Mijn eigen ouders zijn ook gescheiden, toen ik een jaar of 7 was geloof ik. Ik kan me dus ook wel goed inleven hoe het voor stiefdochter zou moeten zijn. Ouders die nieuwe partners krijgen enzo, al dan niet met kinderen. Ik heb echter geen half broers/zussen, dus weet niet hoe dat zou voelen. Kan hier iemand me daarover zijn/haar ervaring vertellen misschien?
Ik woon sinds een paar maanden samen met mijn vriend, hij heeft een dochtertje van 5, zij is 50% van de tijd bij ons. Het klikt echt super. Ik heb zelf geen kinderen. We willen wel graag samen kinderen krijgen, ik ga 1 januari stoppen met de pil.
Mijn eigen ouders zijn ook gescheiden, toen ik een jaar of 7 was geloof ik. Ik kan me dus ook wel goed inleven hoe het voor stiefdochter zou moeten zijn. Ouders die nieuwe partners krijgen enzo, al dan niet met kinderen. Ik heb echter geen half broers/zussen, dus weet niet hoe dat zou voelen. Kan hier iemand me daarover zijn/haar ervaring vertellen misschien?
donderdag 22 december 2016 om 15:19
quote:aankleefsjaan schreef op 22 december 2016 @ 14:31:
Interessant topic! Ik lees graag mee.
Ik woon sinds een paar maanden samen met mijn vriend, hij heeft een dochtertje van 5, zij is 50% van de tijd bij ons. Het klikt echt super. Ik heb zelf geen kinderen. We willen wel graag samen kinderen krijgen, ik ga 1 januari stoppen met de pil.
Mijn eigen ouders zijn ook gescheiden, toen ik een jaar of 7 was geloof ik. Ik kan me dus ook wel goed inleven hoe het voor stiefdochter zou moeten zijn. Ouders die nieuwe partners krijgen enzo, al dan niet met kinderen. Ik heb echter geen half broers/zussen, dus weet niet hoe dat zou voelen. Kan hier iemand me daarover zijn/haar ervaring vertellen misschien?
Er is hier ergens een topic over dat onderwerp.
Waar mensen hun ervaringen delen.
Ik weet alleen de titel niet meer .
Ik weet nog wel dat de ervaringen allemaal hoofdzakelijk erg positief waren.
Interessant topic! Ik lees graag mee.
Ik woon sinds een paar maanden samen met mijn vriend, hij heeft een dochtertje van 5, zij is 50% van de tijd bij ons. Het klikt echt super. Ik heb zelf geen kinderen. We willen wel graag samen kinderen krijgen, ik ga 1 januari stoppen met de pil.
Mijn eigen ouders zijn ook gescheiden, toen ik een jaar of 7 was geloof ik. Ik kan me dus ook wel goed inleven hoe het voor stiefdochter zou moeten zijn. Ouders die nieuwe partners krijgen enzo, al dan niet met kinderen. Ik heb echter geen half broers/zussen, dus weet niet hoe dat zou voelen. Kan hier iemand me daarover zijn/haar ervaring vertellen misschien?
Er is hier ergens een topic over dat onderwerp.
Waar mensen hun ervaringen delen.
Ik weet alleen de titel niet meer .
Ik weet nog wel dat de ervaringen allemaal hoofdzakelijk erg positief waren.
donderdag 22 december 2016 om 15:59
quote:aankleefsjaan schreef op 22 december 2016 @ 14:31:
Interessant topic! Ik lees graag mee.
Ik woon sinds een paar maanden samen met mijn vriend, hij heeft een dochtertje van 5, zij is 50% van de tijd bij ons. Het klikt echt super. Ik heb zelf geen kinderen. We willen wel graag samen kinderen krijgen, ik ga 1 januari stoppen met de pil.
Mijn eigen ouders zijn ook gescheiden, toen ik een jaar of 7 was geloof ik. Ik kan me dus ook wel goed inleven hoe het voor stiefdochter zou moeten zijn. Ouders die nieuwe partners krijgen enzo, al dan niet met kinderen. Ik heb echter geen half broers/zussen, dus weet niet hoe dat zou voelen. Kan hier iemand me daarover zijn/haar ervaring vertellen misschien?Zou mijn verhaal kunnen zijn. Al ben ik al zwanger en uitgerekend binnen 2 maanden. En was ik iets ouder bij de scheiding van mijn ouders.
Interessant topic! Ik lees graag mee.
Ik woon sinds een paar maanden samen met mijn vriend, hij heeft een dochtertje van 5, zij is 50% van de tijd bij ons. Het klikt echt super. Ik heb zelf geen kinderen. We willen wel graag samen kinderen krijgen, ik ga 1 januari stoppen met de pil.
Mijn eigen ouders zijn ook gescheiden, toen ik een jaar of 7 was geloof ik. Ik kan me dus ook wel goed inleven hoe het voor stiefdochter zou moeten zijn. Ouders die nieuwe partners krijgen enzo, al dan niet met kinderen. Ik heb echter geen half broers/zussen, dus weet niet hoe dat zou voelen. Kan hier iemand me daarover zijn/haar ervaring vertellen misschien?Zou mijn verhaal kunnen zijn. Al ben ik al zwanger en uitgerekend binnen 2 maanden. En was ik iets ouder bij de scheiding van mijn ouders.