Kinderen
alle pijlers
Samengesteld gezin
woensdag 21 december 2016 om 11:27
Misschien kijk ik er overheen maar ik zag het niet zo gauw: een topic over samengestelde gezinnen en alles wat daarbij komt kijken.
Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen: hoe gaat het bij jullie? Loopt alles op rolletjes of zijn er dingen waar je tegenaan loopt en waardoor je je, ook al maak je onderdeel uit van een gezin, soms alleen voelt, buitengesloten, een buitenstaander…
Hoe ervaar je de band met je stiefkind(eren)? Hoe vind je de goede balans in de omgang met de stiefkinderen? Wanneer bemoei je je er mee en wanneer hou je (gepaste) afstand? Ik hoop dat dit een plek wordt waar we ervaringen kunnen delen, hoogte- en dieptepunten en elkaar advies en steun kunnen geven.
Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen: hoe gaat het bij jullie? Loopt alles op rolletjes of zijn er dingen waar je tegenaan loopt en waardoor je je, ook al maak je onderdeel uit van een gezin, soms alleen voelt, buitengesloten, een buitenstaander…
Hoe ervaar je de band met je stiefkind(eren)? Hoe vind je de goede balans in de omgang met de stiefkinderen? Wanneer bemoei je je er mee en wanneer hou je (gepaste) afstand? Ik hoop dat dit een plek wordt waar we ervaringen kunnen delen, hoogte- en dieptepunten en elkaar advies en steun kunnen geven.
donderdag 22 december 2016 om 16:05
Natuurlijk wil je het goed doen....voor iedereen. Je maakt samen afspraken. Niet al te hoge verwachtingen hebben....
Maar er komen zoveel dingen op je pad die je niet verwacht, zoals idd die moeilijke ex, gevoelens van de kinderen, nieuwe schoon familie, school, opvoedverschillen die toch een rol gaan spelen. En ja die eenzaamheid soms...
Maar er komen zoveel dingen op je pad die je niet verwacht, zoals idd die moeilijke ex, gevoelens van de kinderen, nieuwe schoon familie, school, opvoedverschillen die toch een rol gaan spelen. En ja die eenzaamheid soms...
donderdag 22 december 2016 om 16:21
Eenzaamheid heb ik nooit gevoeld.
Wat dat betreft is dat een dik pluspunt bij ons dat er een hele fijne harmonie onderling is.
Iedereen gaat leuk en hecht met elkaar om. Er is tussen de kids ook een groot gevoel van samenhorigheid.
Bovendien blijf ik ook mijn eigen dingen doen. En mijn partner op zijn beurt ook met zijn kids.
Die ruimte moet er blijven vind ik.
Het is een mix van samen dingen doen, en soms los van elkaar.
Wat dat betreft is dat een dik pluspunt bij ons dat er een hele fijne harmonie onderling is.
Iedereen gaat leuk en hecht met elkaar om. Er is tussen de kids ook een groot gevoel van samenhorigheid.
Bovendien blijf ik ook mijn eigen dingen doen. En mijn partner op zijn beurt ook met zijn kids.
Die ruimte moet er blijven vind ik.
Het is een mix van samen dingen doen, en soms los van elkaar.
donderdag 22 december 2016 om 16:26
Geen ervaring met samengesteld gezin, hier alleen 2 stiefkinderen. Gelukkig volledig bij ons en een moeder die het allemaal niks kan schelen. En nog klinkt dat hutje op de hei heel aanlokkelijk!
@kaasmadam: over dat gebrek aan knuffelen zou ik me niet al te veel zorgen maken. Ik ben zelf in het geheel niet knuffelig. Was dat als kind ook niet. Maar dat ik niet wil knuffelen betekent niet dat ik niet om iemand geef. Of knuffelen ze wel heel veel met hun vader?
Dan voelt het natuurlijk wel raar.
@kaasmadam: over dat gebrek aan knuffelen zou ik me niet al te veel zorgen maken. Ik ben zelf in het geheel niet knuffelig. Was dat als kind ook niet. Maar dat ik niet wil knuffelen betekent niet dat ik niet om iemand geef. Of knuffelen ze wel heel veel met hun vader?
Dan voelt het natuurlijk wel raar.
donderdag 22 december 2016 om 16:39
De oudste pubert en knuffelt niet (ook op jongere leeftijd al niet). De jongste knuffelt wel met vader en zoekt hem echt op. Jongste voelt zich duidelijk ongemakkelijk naar mij bij fysiek contact. Ik voel daar veel schroom. Zelfs als ik aanmoedig en zeg: 'kom je er gezellig bij zitten/liggen' dan wordt consequent de boot afgehouden. Terwijl het echt wel een knuffelkind is...
Het uit zich echter niet alleen in niet knuffelen. Zoals gezegd zit het vaak in hele kleine dingen. Als we allemaal thuis zijn, dan alleen rechtstreeks dingen aan vader vragen/vertellen, alleen hem aanspreken, bij binnenkomst alleen zeggen 'hoi pap' terwijl ik naast papa op de bank zit, bij thuiskomst direct vragen 'waar is papa?' en als het nog even duurt voor die thuiskomt weer verdwijnen, om pas tevoorschijn te komen als papa weer thuis is. Dat soort dingen.... Het zijn weliswaar allemaal maar kleine dingen, maar het zijn juist dit type dingen die mij een eenzaam en buitengesloten gevoel kunnen geven.
Het uit zich echter niet alleen in niet knuffelen. Zoals gezegd zit het vaak in hele kleine dingen. Als we allemaal thuis zijn, dan alleen rechtstreeks dingen aan vader vragen/vertellen, alleen hem aanspreken, bij binnenkomst alleen zeggen 'hoi pap' terwijl ik naast papa op de bank zit, bij thuiskomst direct vragen 'waar is papa?' en als het nog even duurt voor die thuiskomt weer verdwijnen, om pas tevoorschijn te komen als papa weer thuis is. Dat soort dingen.... Het zijn weliswaar allemaal maar kleine dingen, maar het zijn juist dit type dingen die mij een eenzaam en buitengesloten gevoel kunnen geven.
donderdag 22 december 2016 om 17:03
Dat snap ik Kaasmadam, dat dat niet fijn voelt. Je kunt er alleen zo weinig mee denk ik.
De dochter van mijn vriend is juist graag bij mij, morgenmiddag is zij bij mij na school, terwijl mijn vriend werkt en mijn dochter bij haar vader is. Nu is haar band met haar eigen moeder niet heel erg goed, misschien scheelt dat ook.
Hier komen geen kinderen van ons samen erbij in ieder geval. Als wij in de toekomst gaan samenwonen is er een kind dat de helft van de tijd naar haar moeder gaat, het andere kind gaat om het weekend en 1 middag in de week naar haar vader, en dan nog kinderen die wel volledig bij papa en mama mogen blijven, nee. Dat voelt niet lekker.
De dochter van mijn vriend is juist graag bij mij, morgenmiddag is zij bij mij na school, terwijl mijn vriend werkt en mijn dochter bij haar vader is. Nu is haar band met haar eigen moeder niet heel erg goed, misschien scheelt dat ook.
Hier komen geen kinderen van ons samen erbij in ieder geval. Als wij in de toekomst gaan samenwonen is er een kind dat de helft van de tijd naar haar moeder gaat, het andere kind gaat om het weekend en 1 middag in de week naar haar vader, en dan nog kinderen die wel volledig bij papa en mama mogen blijven, nee. Dat voelt niet lekker.
At the end of each day, life should ask: "Do you want to save changes?"
donderdag 22 december 2016 om 18:14
quote:kaasmadam schreef op 21 december 2016 @ 14:11:
Leuk om hier de verschillende, herkenbare reacties te lezen.
Hier een samengesteld gezin met 1 biologisch kind en 2 stiefkinderen (15, 12, 11 jaar). Over het algemeen gaat het goed, maar ik loop toch met enige regelmaat tegen zaken aan die ik lastig vind. De band tussen mijn kind en mijn partner is erg goed (ze brengen veel tijd met elkaar door). De band daarentegen tussen mij en zijn kinderen is vele malen minder close. Met name met de oudste heb ik soms best moeite. Gelukkig zitten mijn partner en ik wel bijna altijd op 1 lijn, maar het is toch anders. Het blijft zijn kind.
Daarnaast zijn zijn kinderen niet erg knuffelig, in tegenstelling tot mijn eigen kind. Die knuffelt ook heel makkelijk en vrij met mijn partner. Mijn stiefkinderen zoeken absoluut geen fysiek contact met mij. Dat kan mij soms wel een eenzaam gevoel geven. Zelfs na al die jaren (bijna 7 inmiddels) voelt het soms nog alsof ik getolereerd wordt, maar veel meer ook niet. Ik merk zelden of nooit dat ze blij zijn dat ik er ben. Het gaat bij hen heel duidelijk om hun vader en tsja, daar hoor ik nou eenmaal bij... Gelukkig is dat niet altijd zo, maar soms voel ik dat heel duidelijk
Ik denk ook wel dat dit vrij normaal is.
Zelf heb ik 2 kinderen uit mijn eerste huwelijk en 1 kind uit mijn tweede huwelijk.
Mijn man is erg lief voor de oudste kinderen en ze zijn ook echt oprecht dol op hem.
Maar toch is het anders, er is zeker iets meer van een afstand.
En als ze ziek zijn of zo dan willen ze echt alleen mij.
Mijn man vindt dat ook wel eens vervelend en zou willen dat ze net zo vrij zouden zijn met hem als met mij. Maar ik snap wel dat ze dat niet zijn. We zijn lang met z'n drietjes geweest.
Tegelijk denk ik dat het andersom ook zo is. Hij zou het nooit zeggen maar ik denk dat zijn gevoelens voor zijn biologische kind ook heftiger en sterker zijn.
Misschien ook niet hoor, het is geen gesprek wat ik zou voeren met hem want sommige dingen kan je beter niet bespreken.
Maar goed mijn kinderen zijn 11 (de oudste twee) en ze kennen hem pas sinds 2,5 jaar. Dat is nog helemaal niet zo lang.
De vader van mijn kinderen is overigens overleden dus ze hebben verder geen biologische vader meer.
En zelf zijn mijn ouders ook gescheiden. Mijn vader kreeg ook een vriendin. Ik vond haar heel aardig en ik kon het prima met haar vinden. Maar ik kwam daar toch vooral voor mijn vader. En ze was niet mijn moeder en ik heb ook nooit enige moederlijke gevoelens voor haar gehad. We waren altijd vriendelijk tegen elkaar maar we waren niet super close verder. Ik had daar ook helemaal geen behoefte aan. In die tijd stond ik er uiteraard helemaal niet bij stil hoe zij dat zou ervaren.
Leuk om hier de verschillende, herkenbare reacties te lezen.
Hier een samengesteld gezin met 1 biologisch kind en 2 stiefkinderen (15, 12, 11 jaar). Over het algemeen gaat het goed, maar ik loop toch met enige regelmaat tegen zaken aan die ik lastig vind. De band tussen mijn kind en mijn partner is erg goed (ze brengen veel tijd met elkaar door). De band daarentegen tussen mij en zijn kinderen is vele malen minder close. Met name met de oudste heb ik soms best moeite. Gelukkig zitten mijn partner en ik wel bijna altijd op 1 lijn, maar het is toch anders. Het blijft zijn kind.
Daarnaast zijn zijn kinderen niet erg knuffelig, in tegenstelling tot mijn eigen kind. Die knuffelt ook heel makkelijk en vrij met mijn partner. Mijn stiefkinderen zoeken absoluut geen fysiek contact met mij. Dat kan mij soms wel een eenzaam gevoel geven. Zelfs na al die jaren (bijna 7 inmiddels) voelt het soms nog alsof ik getolereerd wordt, maar veel meer ook niet. Ik merk zelden of nooit dat ze blij zijn dat ik er ben. Het gaat bij hen heel duidelijk om hun vader en tsja, daar hoor ik nou eenmaal bij... Gelukkig is dat niet altijd zo, maar soms voel ik dat heel duidelijk
Ik denk ook wel dat dit vrij normaal is.
Zelf heb ik 2 kinderen uit mijn eerste huwelijk en 1 kind uit mijn tweede huwelijk.
Mijn man is erg lief voor de oudste kinderen en ze zijn ook echt oprecht dol op hem.
Maar toch is het anders, er is zeker iets meer van een afstand.
En als ze ziek zijn of zo dan willen ze echt alleen mij.
Mijn man vindt dat ook wel eens vervelend en zou willen dat ze net zo vrij zouden zijn met hem als met mij. Maar ik snap wel dat ze dat niet zijn. We zijn lang met z'n drietjes geweest.
Tegelijk denk ik dat het andersom ook zo is. Hij zou het nooit zeggen maar ik denk dat zijn gevoelens voor zijn biologische kind ook heftiger en sterker zijn.
Misschien ook niet hoor, het is geen gesprek wat ik zou voeren met hem want sommige dingen kan je beter niet bespreken.
Maar goed mijn kinderen zijn 11 (de oudste twee) en ze kennen hem pas sinds 2,5 jaar. Dat is nog helemaal niet zo lang.
De vader van mijn kinderen is overigens overleden dus ze hebben verder geen biologische vader meer.
En zelf zijn mijn ouders ook gescheiden. Mijn vader kreeg ook een vriendin. Ik vond haar heel aardig en ik kon het prima met haar vinden. Maar ik kwam daar toch vooral voor mijn vader. En ze was niet mijn moeder en ik heb ook nooit enige moederlijke gevoelens voor haar gehad. We waren altijd vriendelijk tegen elkaar maar we waren niet super close verder. Ik had daar ook helemaal geen behoefte aan. In die tijd stond ik er uiteraard helemaal niet bij stil hoe zij dat zou ervaren.
donderdag 22 december 2016 om 20:22
quote:aankleefsjaan schreef op 22 december 2016 @ 14:31:
Interessant topic! Ik lees graag mee.
Ik woon sinds een paar maanden samen met mijn vriend, hij heeft een dochtertje van 5, zij is 50% van de tijd bij ons. Het klikt echt super. Ik heb zelf geen kinderen. We willen wel graag samen kinderen krijgen, ik ga 1 januari stoppen met de pil.
Mijn eigen ouders zijn ook gescheiden, toen ik een jaar of 7 was geloof ik. Ik kan me dus ook wel goed inleven hoe het voor stiefdochter zou moeten zijn. Ouders die nieuwe partners krijgen enzo, al dan niet met kinderen. Ik heb echter geen half broers/zussen, dus weet niet hoe dat zou voelen. Kan hier iemand me daarover zijn/haar ervaring vertellen misschien?
Ongetwijfeld niet wat je wil horen maar ik ken ook hier vooral verhalen waarbij de al bestaande kinderen het bijzonder moeilijk gehad hebben. Het gevoel vervangen te worden onder andere. Kan je hier op het forum ook genoeg over terugvinden. Zou daar dus bewust mee omgaan en er niet vanuit gaan dat alles goed en prima is. Ook hier laten kinderen heel vaak niet alles zien.
Dat zijn overigens wel verhalen waarbij het om scheiding ging en niet het overlijden van een van de ouders. Er zit natuurlijk overlap qua stiefouderschap maar er zijn ook grote verschillen tussen die situaties.
Het voelt nu een beetje alsof ik hier telkens negatief kom doen. Dat is niet mijn bedoeling maar ik heb heel veel gesprekken gehad (en nog steeds) met vriendinnen die net als ik een gebroken en vervolgens 2 samengestelde gezinnen hebben gehas. En de grootste gemene deler daarin is dat we allemaal heel erg veel moeite met veranderingen hebben gehad maar dat moeilijk durfde te uiten en het niet werd gezien door onze ouders. Ik hoop oprecht dat stiefouders hier misschien wat aan hebben.
Interessant topic! Ik lees graag mee.
Ik woon sinds een paar maanden samen met mijn vriend, hij heeft een dochtertje van 5, zij is 50% van de tijd bij ons. Het klikt echt super. Ik heb zelf geen kinderen. We willen wel graag samen kinderen krijgen, ik ga 1 januari stoppen met de pil.
Mijn eigen ouders zijn ook gescheiden, toen ik een jaar of 7 was geloof ik. Ik kan me dus ook wel goed inleven hoe het voor stiefdochter zou moeten zijn. Ouders die nieuwe partners krijgen enzo, al dan niet met kinderen. Ik heb echter geen half broers/zussen, dus weet niet hoe dat zou voelen. Kan hier iemand me daarover zijn/haar ervaring vertellen misschien?
Ongetwijfeld niet wat je wil horen maar ik ken ook hier vooral verhalen waarbij de al bestaande kinderen het bijzonder moeilijk gehad hebben. Het gevoel vervangen te worden onder andere. Kan je hier op het forum ook genoeg over terugvinden. Zou daar dus bewust mee omgaan en er niet vanuit gaan dat alles goed en prima is. Ook hier laten kinderen heel vaak niet alles zien.
Dat zijn overigens wel verhalen waarbij het om scheiding ging en niet het overlijden van een van de ouders. Er zit natuurlijk overlap qua stiefouderschap maar er zijn ook grote verschillen tussen die situaties.
Het voelt nu een beetje alsof ik hier telkens negatief kom doen. Dat is niet mijn bedoeling maar ik heb heel veel gesprekken gehad (en nog steeds) met vriendinnen die net als ik een gebroken en vervolgens 2 samengestelde gezinnen hebben gehas. En de grootste gemene deler daarin is dat we allemaal heel erg veel moeite met veranderingen hebben gehad maar dat moeilijk durfde te uiten en het niet werd gezien door onze ouders. Ik hoop oprecht dat stiefouders hier misschien wat aan hebben.
donderdag 22 december 2016 om 20:33
quote:kaasmadam schreef op 22 december 2016 @ 16:39:
De oudste pubert en knuffelt niet (ook op jongere leeftijd al niet). De jongste knuffelt wel met vader en zoekt hem echt op. Jongste voelt zich duidelijk ongemakkelijk naar mij bij fysiek contact. Ik voel daar veel schroom. Zelfs als ik aanmoedig en zeg: 'kom je er gezellig bij zitten/liggen' dan wordt consequent de boot afgehouden. Terwijl het echt wel een knuffelkind is...
Het uit zich echter niet alleen in niet knuffelen. Zoals gezegd zit het vaak in hele kleine dingen. Als we allemaal thuis zijn, dan alleen rechtstreeks dingen aan vader vragen/vertellen, alleen hem aanspreken, bij binnenkomst alleen zeggen 'hoi pap' terwijl ik naast papa op de bank zit, bij thuiskomst direct vragen 'waar is papa?' en als het nog even duurt voor die thuiskomt weer verdwijnen, om pas tevoorschijn te komen als papa weer thuis is. Dat soort dingen.... Het zijn weliswaar allemaal maar kleine dingen, maar het zijn juist dit type dingen die mij een eenzaam en buitengesloten gevoel kunnen geven.
Dit klinkt heel vervelend! Wat een lastige positie moet je je in bevinden.
Hier zegt man (hun vader) regelmatig: pfff ze vragen alleen maar naar jou of ze vertellen dingen aan jou. Onzin natuurlijk maar ik zie ze ook meer dus dan krijg je dat.
Zou je niet eens aan je man kunnen vragen of hij dit een beetje met zijn kinderen kan bespreken? En dan bedoel ik natuurlijk niet knuffelen want dat is wel direct heel intiem. Maar wel aanspreken als zij alleen papa groeten bijv. dat zijn normen en waarden bijbrengen, lijkt me heel normaal.
En als kinderen hier binnenkomen en direct vragen 'waar is papa of broertje', dan zeg ik altijd 'hallo nieuwsbrief, hoe gaat het?'. Gewoon om ze een beetje fatsoensnormen bij te brengen.
Doet mijn man ook als ze binnenkomen en direct om broertje of mij vragen
De oudste pubert en knuffelt niet (ook op jongere leeftijd al niet). De jongste knuffelt wel met vader en zoekt hem echt op. Jongste voelt zich duidelijk ongemakkelijk naar mij bij fysiek contact. Ik voel daar veel schroom. Zelfs als ik aanmoedig en zeg: 'kom je er gezellig bij zitten/liggen' dan wordt consequent de boot afgehouden. Terwijl het echt wel een knuffelkind is...
Het uit zich echter niet alleen in niet knuffelen. Zoals gezegd zit het vaak in hele kleine dingen. Als we allemaal thuis zijn, dan alleen rechtstreeks dingen aan vader vragen/vertellen, alleen hem aanspreken, bij binnenkomst alleen zeggen 'hoi pap' terwijl ik naast papa op de bank zit, bij thuiskomst direct vragen 'waar is papa?' en als het nog even duurt voor die thuiskomt weer verdwijnen, om pas tevoorschijn te komen als papa weer thuis is. Dat soort dingen.... Het zijn weliswaar allemaal maar kleine dingen, maar het zijn juist dit type dingen die mij een eenzaam en buitengesloten gevoel kunnen geven.
Dit klinkt heel vervelend! Wat een lastige positie moet je je in bevinden.
Hier zegt man (hun vader) regelmatig: pfff ze vragen alleen maar naar jou of ze vertellen dingen aan jou. Onzin natuurlijk maar ik zie ze ook meer dus dan krijg je dat.
Zou je niet eens aan je man kunnen vragen of hij dit een beetje met zijn kinderen kan bespreken? En dan bedoel ik natuurlijk niet knuffelen want dat is wel direct heel intiem. Maar wel aanspreken als zij alleen papa groeten bijv. dat zijn normen en waarden bijbrengen, lijkt me heel normaal.
En als kinderen hier binnenkomen en direct vragen 'waar is papa of broertje', dan zeg ik altijd 'hallo nieuwsbrief, hoe gaat het?'. Gewoon om ze een beetje fatsoensnormen bij te brengen.
Doet mijn man ook als ze binnenkomen en direct om broertje of mij vragen
donderdag 22 december 2016 om 21:06
Oei kaasmadam, dat is inderdaad wel wat meer dan alleen niet komen knuffelen. Dat naar papa vragen snap ik nog wel, maar jou niet begroeten? Dat zou ik wel met je partner bespreken, dat is, zoals anderen ook al zeggen, gewoon fatsoensnormen.
En ook als het aanspreken/vragen heel duidelijk is zodat jij je buitengesloten voelt, dat kan gewoon niet. Ze hoeven echt niet meteen bij je op schoot te springen maar je negeren is het andere uiterste. Dat moet veranderen.
Verder kan je genegenheid natuurlijk niet afdwingen. Dus als ze niet zo veel met jou hebben dan kan je daar niet al te veel aan doen. Maar ze kunnen zich wel behoorlijk gedragen. Doen jullie vaak dingen met het hele gezin samen? En doe jij wel eens dingen met hen apart?
En ook als het aanspreken/vragen heel duidelijk is zodat jij je buitengesloten voelt, dat kan gewoon niet. Ze hoeven echt niet meteen bij je op schoot te springen maar je negeren is het andere uiterste. Dat moet veranderen.
Verder kan je genegenheid natuurlijk niet afdwingen. Dus als ze niet zo veel met jou hebben dan kan je daar niet al te veel aan doen. Maar ze kunnen zich wel behoorlijk gedragen. Doen jullie vaak dingen met het hele gezin samen? En doe jij wel eens dingen met hen apart?
donderdag 22 december 2016 om 21:31
Ik zou het idd ook met je partner bespreken.
Dan nog niet eens over het geen knuffel geven.
Maar je niet fatsoenlijk begroeten en je buitenspel zetten is niet oke.
Dat is wel een stukje normen en waarden,
Kan je de kids niet kwalijk nemen, wel je partner die dit kennelijk dikke prima vindt en dit gewoon toestaat,
Dan nog niet eens over het geen knuffel geven.
Maar je niet fatsoenlijk begroeten en je buitenspel zetten is niet oke.
Dat is wel een stukje normen en waarden,
Kan je de kids niet kwalijk nemen, wel je partner die dit kennelijk dikke prima vindt en dit gewoon toestaat,
donderdag 22 december 2016 om 21:38
Begroeten is inderdaad normaal. Dan kan je ook wel vragen denk ik.
Maar echt iets met elkaar delen is natuurlijk een ander verhaal.
Ik heb zelf ook altijd die afstand gevoeld met de vriendin van mijn vader. Het is een prima mens maar ik heb nooit echt een band met haar gehad.
Maar ik was gewoon beleefd tegen haar. En dat mag je ook wel verwachten.
Maar echt iets met elkaar delen is natuurlijk een ander verhaal.
Ik heb zelf ook altijd die afstand gevoeld met de vriendin van mijn vader. Het is een prima mens maar ik heb nooit echt een band met haar gehad.
Maar ik was gewoon beleefd tegen haar. En dat mag je ook wel verwachten.
donderdag 22 december 2016 om 22:02
quote:kaasmadam schreef op 21 december 2016 @ 14:11:
Leuk om hier de verschillende, herkenbare reacties te lezen.
Hier een samengesteld gezin met 1 biologisch kind en 2 stiefkinderen (15, 12, 11 jaar). Over het algemeen gaat het goed, maar ik loop toch met enige regelmaat tegen zaken aan die ik lastig vind. De band tussen mijn kind en mijn partner is erg goed (ze brengen veel tijd met elkaar door). De band daarentegen tussen mij en zijn kinderen is vele malen minder close. Met name met de oudste heb ik soms best moeite. Gelukkig zitten mijn partner en ik wel bijna altijd op 1 lijn, maar het is toch anders. Het blijft zijn kind.
Daarnaast zijn zijn kinderen niet erg knuffelig, in tegenstelling tot mijn eigen kind. Die knuffelt ook heel makkelijk en vrij met mijn partner. Mijn stiefkinderen zoeken absoluut geen fysiek contact met mij. Dat kan mij soms wel een eenzaam gevoel geven. Zelfs na al die jaren (bijna 7 inmiddels) voelt het soms nog alsof ik getolereerd wordt, maar veel meer ook niet. Ik merk zelden of nooit dat ze blij zijn dat ik er ben. Het gaat bij hen heel duidelijk om hun vader en tsja, daar hoor ik nou eenmaal bij... Gelukkig is dat niet altijd zo, maar soms voel ik dat heel duidelijk Maar hoe was het contact tussen jou en de stiefkinderen dan toen jij en je partner nog niet samenwoonden? Waren zijn kinderen toen wel dolenthousiast over jou?
Leuk om hier de verschillende, herkenbare reacties te lezen.
Hier een samengesteld gezin met 1 biologisch kind en 2 stiefkinderen (15, 12, 11 jaar). Over het algemeen gaat het goed, maar ik loop toch met enige regelmaat tegen zaken aan die ik lastig vind. De band tussen mijn kind en mijn partner is erg goed (ze brengen veel tijd met elkaar door). De band daarentegen tussen mij en zijn kinderen is vele malen minder close. Met name met de oudste heb ik soms best moeite. Gelukkig zitten mijn partner en ik wel bijna altijd op 1 lijn, maar het is toch anders. Het blijft zijn kind.
Daarnaast zijn zijn kinderen niet erg knuffelig, in tegenstelling tot mijn eigen kind. Die knuffelt ook heel makkelijk en vrij met mijn partner. Mijn stiefkinderen zoeken absoluut geen fysiek contact met mij. Dat kan mij soms wel een eenzaam gevoel geven. Zelfs na al die jaren (bijna 7 inmiddels) voelt het soms nog alsof ik getolereerd wordt, maar veel meer ook niet. Ik merk zelden of nooit dat ze blij zijn dat ik er ben. Het gaat bij hen heel duidelijk om hun vader en tsja, daar hoor ik nou eenmaal bij... Gelukkig is dat niet altijd zo, maar soms voel ik dat heel duidelijk Maar hoe was het contact tussen jou en de stiefkinderen dan toen jij en je partner nog niet samenwoonden? Waren zijn kinderen toen wel dolenthousiast over jou?
vrijdag 23 december 2016 om 08:27
quote:consuelabananahammok schreef op 22 december 2016 @ 21:31:
Ik zou het idd ook met je partner bespreken.
Dan nog niet eens over het geen knuffel geven.
Maar je niet fatsoenlijk begroeten en je buitenspel zetten is niet oke.
Dat is wel een stukje normen en waarden,
Kan je de kids niet kwalijk nemen, wel je partner die dit kennelijk dikke prima vindt en dit gewoon toestaat,
Dit inderdaad.
Je zou het van je eigen kind toch ook niet accepteren als ze je partner niet begroet?
Mans kinderen zijn ook knuffelig met man maar veel minder met mij, en als ze al 's knuffelen dan merk ik nog wel een afstand.
Ik heb dat heel lang jammer gevonden, maar ik heb het geaccepteerd.
Ze komen hier voor hun vader, en ze weten dat ik er voor hen ben, voor sommige 'moeilijke gesprekken komen ze ook liever bij mij dan bij hun vader, maar het initiatief daarvoor komt wel van mij, zelf zullen ze niet zo vlug die stap zetten.
Ik weet voor mezelf wat ik voor de jongens voel en doe, en mijn man weet dat ook. Ik kan alleen maar hopen dat ze mij niet alleen als indringer beschouwen maar dat ik af en toe voor hen ook een toegevoegde waarde ben.
Dankbaarheid/erkenning verwacht ik niet van hen, maar dat verwacht ik ook niet van mijn eigen kinderen.
Het enige waar we echt op staan is respect: groeten, beleefdheid,... maar dat verwachten we net zo goed van het buurkind dat hier komt spelen, dat is niet gerelateerd aan het (stief)ouderschap.
Blijft een feit natuurlijk dat je nooit een kerngezin zult vormen, een samengesteld gezin is een soort van onnatuurlijk, en dat weten kinderen ook.
Je doet je stinkende best om het zo goed mogelijk te doen, maar de ambitie om met 'natuurlijk gezin' te vormen laat je beter varen.
Klinkt misschien allemaal erg negatief, maar ik had vroeger ook zo'n hoge verwachtingen van mezelf, van man, van de kinderen... en dat maakte het er niet relaxter op.
Door die verwachtingen drastisch bij te stellen is iedereen hier meer op z'n gemak en loopt het allemaal veel vlotter.
En als dan een kind ineens komt met 'hey Monica, weet je nog dit en dit *tig jaar geleden* dat was wel fijn hé', dan is m'n week goed, dat er blijkbaar toch dingen blijven hangen bij hen, dingen die ik zelf al lang vergeten was maar waar zij na jaren nog goeie herinneringen aan hebben...
Ik zou het idd ook met je partner bespreken.
Dan nog niet eens over het geen knuffel geven.
Maar je niet fatsoenlijk begroeten en je buitenspel zetten is niet oke.
Dat is wel een stukje normen en waarden,
Kan je de kids niet kwalijk nemen, wel je partner die dit kennelijk dikke prima vindt en dit gewoon toestaat,
Dit inderdaad.
Je zou het van je eigen kind toch ook niet accepteren als ze je partner niet begroet?
Mans kinderen zijn ook knuffelig met man maar veel minder met mij, en als ze al 's knuffelen dan merk ik nog wel een afstand.
Ik heb dat heel lang jammer gevonden, maar ik heb het geaccepteerd.
Ze komen hier voor hun vader, en ze weten dat ik er voor hen ben, voor sommige 'moeilijke gesprekken komen ze ook liever bij mij dan bij hun vader, maar het initiatief daarvoor komt wel van mij, zelf zullen ze niet zo vlug die stap zetten.
Ik weet voor mezelf wat ik voor de jongens voel en doe, en mijn man weet dat ook. Ik kan alleen maar hopen dat ze mij niet alleen als indringer beschouwen maar dat ik af en toe voor hen ook een toegevoegde waarde ben.
Dankbaarheid/erkenning verwacht ik niet van hen, maar dat verwacht ik ook niet van mijn eigen kinderen.
Het enige waar we echt op staan is respect: groeten, beleefdheid,... maar dat verwachten we net zo goed van het buurkind dat hier komt spelen, dat is niet gerelateerd aan het (stief)ouderschap.
Blijft een feit natuurlijk dat je nooit een kerngezin zult vormen, een samengesteld gezin is een soort van onnatuurlijk, en dat weten kinderen ook.
Je doet je stinkende best om het zo goed mogelijk te doen, maar de ambitie om met 'natuurlijk gezin' te vormen laat je beter varen.
Klinkt misschien allemaal erg negatief, maar ik had vroeger ook zo'n hoge verwachtingen van mezelf, van man, van de kinderen... en dat maakte het er niet relaxter op.
Door die verwachtingen drastisch bij te stellen is iedereen hier meer op z'n gemak en loopt het allemaal veel vlotter.
En als dan een kind ineens komt met 'hey Monica, weet je nog dit en dit *tig jaar geleden* dat was wel fijn hé', dan is m'n week goed, dat er blijkbaar toch dingen blijven hangen bij hen, dingen die ik zelf al lang vergeten was maar waar zij na jaren nog goeie herinneringen aan hebben...
vrijdag 23 december 2016 om 09:23
Dank voor jullie steun Ik moet mijn partner vaak op dit soort dingen attenderen. Hij merkt het uit zichzelf vaak niet op. Maar als ik het benoem en zeg wat het met mij doet, doet hij er wel gelijk iets mee en spreekt zijn kinderen er ook op aan. Het wordt dan ook wel beter. Ik geloof niet zozeer dat het onwil is van de kinderen of mij bewust negeren. Het gaat heel natuurlijk, maar kan daardoor des te schrijnender zijn soms...
En het gaat met vlagen. Er zijn periodes dat het minder speelt (ze worden ouder, dus zijn ook minder op hun vader gericht maar meer met zichzelf bezig) en het ene moment kan ik er gewoon beter tegen dan het andere moment. Maar gelukkig kan ik wel alles bij mijn partner kwijt en wil hij alles proberen om dit gevoel bij me weg te nemen. Het blijven kinderen met hun gevoelens en gevoelens kun je nou eenmaal niet afdwingen. Daarbij: het zijn jongens, puber en beginnende pubers en dan is het natuurlijk allesbehalve cool om te knuffelen, laat staan met je stiefmoeder
En het gaat met vlagen. Er zijn periodes dat het minder speelt (ze worden ouder, dus zijn ook minder op hun vader gericht maar meer met zichzelf bezig) en het ene moment kan ik er gewoon beter tegen dan het andere moment. Maar gelukkig kan ik wel alles bij mijn partner kwijt en wil hij alles proberen om dit gevoel bij me weg te nemen. Het blijven kinderen met hun gevoelens en gevoelens kun je nou eenmaal niet afdwingen. Daarbij: het zijn jongens, puber en beginnende pubers en dan is het natuurlijk allesbehalve cool om te knuffelen, laat staan met je stiefmoeder
vrijdag 23 december 2016 om 09:40
Als ik kijk vanuit mijzelf, als kind van gescheiden ouders, dan heb ik ook nooit geknuffeld met stiefouders. Wel netjes begroet, maar meer ehm gewoon geaccepteerd en getolereerd dat ze er waren. Ik vond het niet specifiek leuk dat ze er waren, maar ook niet vervelend. Als kind heb ik er ook niet snel een band mee opgebouwd omdat ik misschien in mijn achterhoofd had dat die relatie ook gewoon over zou kunnen gaan, zoals die van mijn ouders. Ik heb de nieuwe gezinssituatie nooit gezien als gezin. Mijn vader ging met nieuwe relatie samenwonen toen de scheiding pas 1 of 2 jaar geleden was, (ik was ong. 10 jaar) die relatie ging ook uit. Daarna kreeg hij een nieuwe relatie waarmee hij ging samenwonen toen ik 15 was ongeveer. Wij kwamen niet erg vaak bij mijn vader.
Mijn moeder ging samenwonen toen ik 16/17 was. Ik denk dat dit ook wel scheelt, jongere kinderen zullen zich anders hechten dan oudere kinderen.
Ik denk alleen dat (wij als) stiefouders niet er van uit moeten gaan dat de stiefkinderen het bij ons zien als een nieuw gezin. Het kan natuurlijk wel zo groeien en ik denk ook wel dat we dat moeten proberen te sturen, maar ik zou me zelf niet zo vastklampen aan dat idee.
Nu als bonusmoeder knuffel ik trouwens wel met stiefkind, maar eigenlijk alleen op haar initiatief, zij is ook wel erg knuffelig van haarzelf en ik vind dat ook wel heel leuk.
Mijn moeder ging samenwonen toen ik 16/17 was. Ik denk dat dit ook wel scheelt, jongere kinderen zullen zich anders hechten dan oudere kinderen.
Ik denk alleen dat (wij als) stiefouders niet er van uit moeten gaan dat de stiefkinderen het bij ons zien als een nieuw gezin. Het kan natuurlijk wel zo groeien en ik denk ook wel dat we dat moeten proberen te sturen, maar ik zou me zelf niet zo vastklampen aan dat idee.
Nu als bonusmoeder knuffel ik trouwens wel met stiefkind, maar eigenlijk alleen op haar initiatief, zij is ook wel erg knuffelig van haarzelf en ik vind dat ook wel heel leuk.
vrijdag 23 december 2016 om 09:43
Nou inderdaad knuffelen is 1 ding maar gewoon gedag zeggen is fatsoen.
Hier rennen de kinderen eerst naar hun vader en dan direct door naar mij, en in geval van dat ze binnenkomen met vaders rennen ze tegenwoordig allebei op mij af om een dikke pakkerd te geven. Uit zichzelf Heel leuk.
De jongste gaat wel naat papa als hij zich niet lekker voelt maar ook al gehad dat wanneer ik toevallig wakker word hij naar mij komt.
Meestal hangt er vanaf aan wie ze wat vragen. Bij wie maken ze meeste kans ...
Hier rennen de kinderen eerst naar hun vader en dan direct door naar mij, en in geval van dat ze binnenkomen met vaders rennen ze tegenwoordig allebei op mij af om een dikke pakkerd te geven. Uit zichzelf Heel leuk.
De jongste gaat wel naat papa als hij zich niet lekker voelt maar ook al gehad dat wanneer ik toevallig wakker word hij naar mij komt.
Meestal hangt er vanaf aan wie ze wat vragen. Bij wie maken ze meeste kans ...
vrijdag 23 december 2016 om 10:31
Als ervaringsdeskundige vraag ik me af hoe het proces van samenwonen is gegaan in jullie geval TO. In mijn eigen situatie kwam nieuwe partner van mijn ouder op een vreemde manier mijn leven en mijn vertrouwde huis binnen. Daarom mocht ik hem niet. Ik was ook heel nukkig. Wat ik me dus afvraag... was het kind van je man ooit dolenthousiast over dat jij zou gaan samenwonen met zijn vader? Zo ja, dan is het misshien alleen de puberteit die doet dat hij nu nukkig is. Als het kind uberhaupt al niet stond te springen om je dan had ik persoonlijk niet gaan samenwonen. Het is al ellendig genoeg dat mensen scheiden en daardoor de kinderen allerlei moeilijkheden ervaren. Als daar dan ook nog een nieuwe situatie bij wordt opgedrongen wordt je als kind niet echt blij. Ik heb het mijn ouder iig nooit in dank afgenomen dat ouder het zou heeft aangepakt. Daarom is latten eigenlijk de beste optie, tenzij alle betrokken kinderen ontzettend enthousiast zijn over nieuwe stiefouders.
vrijdag 23 december 2016 om 10:38
Als ze eenmaal de puber leeftijd hebben, zijn jongens meestal niet meer zo gediend van knuffelen met anderen dan ouders ( soms zelfs niet meer met hun ouders )
Hier knuffelt puberstiefzoon ook niet meer met mij, wel,soms nog met zijn vader.
Toch voel ik wel de genegenheid die we hebben voor elkaar.
Gisteren bv kwam hij thuis van zijn kerstgala , ik was nog op.
Dan krijg ik uitgebreid het verhaal hoe het was geweest te horen. Maken we samen grappen waar we samen om moeten lachen.
Ik ben meestal ook de vertrouwenspersoon waar ze soms liever eerst met mij komen praten omdat dat denk ik net een minder hoge drempel is dan met hun vader.
De meiden zijn wel echte knuffelkonten.
Met hen heb ik ook het " vrouwen onder elkaar" als het gaat over meiden dingen.
De jongste heeft de eerste paar jaar erg aan zijn vader en moeder gehangen. Ik heb hem ook de ruimte gegeven.( hij was nog een peuter)
Heeft gewoon meer tijd nodig gehad om zich open te stellen bij mij. Komt nu ook van alles vertellen. Vraagt of ik een spelletje wil doen, komt een potje stoeien, knuffelt als hij naar bed gaat etc.
Wil graag dat ik overal mee naar toe ga.
Bij mij is de band opbouwen toch wel heel natuurlijk gegaan.
Ik besef ook wel dat het een zegen is dat dit zo makkelijk is afgegaan tussen de kids en mij.
Al heb ik daar ook wel echt vanaf het begin in geïnvesteerd, het komt ook niet vanzelf uiteraard.
Natuurlijk ben ik niet zoals hun vader en moeder voor ze is, maar dat lijkt mij ook vanzelfsprekend.
Dat mag ook. Mijn kids voelen voor mij ook anders dan mijn stiefkids.
Maar het hechte gevoel is er wel tussen ons en het houden van elkaar ook.
Ik zorg voor ze zoals een moeder als ze hier ziijn, en ik voel ook diezelfde verantwoordelijkheid voor ze.
Hier knuffelt puberstiefzoon ook niet meer met mij, wel,soms nog met zijn vader.
Toch voel ik wel de genegenheid die we hebben voor elkaar.
Gisteren bv kwam hij thuis van zijn kerstgala , ik was nog op.
Dan krijg ik uitgebreid het verhaal hoe het was geweest te horen. Maken we samen grappen waar we samen om moeten lachen.
Ik ben meestal ook de vertrouwenspersoon waar ze soms liever eerst met mij komen praten omdat dat denk ik net een minder hoge drempel is dan met hun vader.
De meiden zijn wel echte knuffelkonten.
Met hen heb ik ook het " vrouwen onder elkaar" als het gaat over meiden dingen.
De jongste heeft de eerste paar jaar erg aan zijn vader en moeder gehangen. Ik heb hem ook de ruimte gegeven.( hij was nog een peuter)
Heeft gewoon meer tijd nodig gehad om zich open te stellen bij mij. Komt nu ook van alles vertellen. Vraagt of ik een spelletje wil doen, komt een potje stoeien, knuffelt als hij naar bed gaat etc.
Wil graag dat ik overal mee naar toe ga.
Bij mij is de band opbouwen toch wel heel natuurlijk gegaan.
Ik besef ook wel dat het een zegen is dat dit zo makkelijk is afgegaan tussen de kids en mij.
Al heb ik daar ook wel echt vanaf het begin in geïnvesteerd, het komt ook niet vanzelf uiteraard.
Natuurlijk ben ik niet zoals hun vader en moeder voor ze is, maar dat lijkt mij ook vanzelfsprekend.
Dat mag ook. Mijn kids voelen voor mij ook anders dan mijn stiefkids.
Maar het hechte gevoel is er wel tussen ons en het houden van elkaar ook.
Ik zorg voor ze zoals een moeder als ze hier ziijn, en ik voel ook diezelfde verantwoordelijkheid voor ze.
vrijdag 23 december 2016 om 10:47
quote:kaasmadam schreef op 22 december 2016 @ 16:39:
De oudste pubert en knuffelt niet (ook op jongere leeftijd al niet). De jongste knuffelt wel met vader en zoekt hem echt op. Jongste voelt zich duidelijk ongemakkelijk naar mij bij fysiek contact. Ik voel daar veel schroom. Zelfs als ik aanmoedig en zeg: 'kom je er gezellig bij zitten/liggen' dan wordt consequent de boot afgehouden. Terwijl het echt wel een knuffelkind is...
Het uit zich echter niet alleen in niet knuffelen. Zoals gezegd zit het vaak in hele kleine dingen. Als we allemaal thuis zijn, dan alleen rechtstreeks dingen aan vader vragen/vertellen, alleen hem aanspreken, bij binnenkomst alleen zeggen 'hoi pap' terwijl ik naast papa op de bank zit, bij thuiskomst direct vragen 'waar is papa?' en als het nog even duurt voor die thuiskomt weer verdwijnen, om pas tevoorschijn te komen als papa weer thuis is. Dat soort dingen.... Het zijn weliswaar allemaal maar kleine dingen, maar het zijn juist dit type dingen die mij een eenzaam en buitengesloten gevoel kunnen geven.laat hem hij voelt zich waarschijnlijk net zo eenzaam en buitengesloten. ik zou dus niet vader er op aanspreken. geef het kind ruimte ruimte en ruimte. voor hem ben jij de indringer als hij nu ooknog gedwongen wordt om je te groeten dan heeft hij weer een negatieve associatie bij je
De oudste pubert en knuffelt niet (ook op jongere leeftijd al niet). De jongste knuffelt wel met vader en zoekt hem echt op. Jongste voelt zich duidelijk ongemakkelijk naar mij bij fysiek contact. Ik voel daar veel schroom. Zelfs als ik aanmoedig en zeg: 'kom je er gezellig bij zitten/liggen' dan wordt consequent de boot afgehouden. Terwijl het echt wel een knuffelkind is...
Het uit zich echter niet alleen in niet knuffelen. Zoals gezegd zit het vaak in hele kleine dingen. Als we allemaal thuis zijn, dan alleen rechtstreeks dingen aan vader vragen/vertellen, alleen hem aanspreken, bij binnenkomst alleen zeggen 'hoi pap' terwijl ik naast papa op de bank zit, bij thuiskomst direct vragen 'waar is papa?' en als het nog even duurt voor die thuiskomt weer verdwijnen, om pas tevoorschijn te komen als papa weer thuis is. Dat soort dingen.... Het zijn weliswaar allemaal maar kleine dingen, maar het zijn juist dit type dingen die mij een eenzaam en buitengesloten gevoel kunnen geven.laat hem hij voelt zich waarschijnlijk net zo eenzaam en buitengesloten. ik zou dus niet vader er op aanspreken. geef het kind ruimte ruimte en ruimte. voor hem ben jij de indringer als hij nu ooknog gedwongen wordt om je te groeten dan heeft hij weer een negatieve associatie bij je
vrijdag 23 december 2016 om 10:48
quote:consuelabananahammok schreef op 22 december 2016 @ 15:19:
[...]
Er is hier ergens een topic over dat onderwerp.
Waar mensen hun ervaringen delen.
Ik weet alleen de titel niet meer .
Ik weet nog wel dat de ervaringen allemaal hoofdzakelijk erg positief waren.ik denk dat jij dan een ander topic hebt gelezen conny.
[...]
Er is hier ergens een topic over dat onderwerp.
Waar mensen hun ervaringen delen.
Ik weet alleen de titel niet meer .
Ik weet nog wel dat de ervaringen allemaal hoofdzakelijk erg positief waren.ik denk dat jij dan een ander topic hebt gelezen conny.
vrijdag 23 december 2016 om 10:56
quote:S-Meds schreef op 23 december 2016 @ 10:48:
[...]
ik denk dat jij dan een ander topic hebt gelezen conny.
Nee, het ging over halfbroertjes en zusjes.
Mensen die een halfbroertje of zusje hadden kwamen daar hun ervaringen schrijven. En die waren veelal positief over de band die ze met elkaar hadden.
Dat het half, niet op die manier gevoeld werd.
Ik heb geen idee hoe meer wat de titel van het topic was, anders kon het opzoeken.
Ik benoem het wellicht te rooskleurig,
Ik denk wel dat de randvoorwaarden een hoop verschil maken.
Maar het ging puur over de ervaring als half broers en zussen onder elkaar.
[...]
ik denk dat jij dan een ander topic hebt gelezen conny.
Nee, het ging over halfbroertjes en zusjes.
Mensen die een halfbroertje of zusje hadden kwamen daar hun ervaringen schrijven. En die waren veelal positief over de band die ze met elkaar hadden.
Dat het half, niet op die manier gevoeld werd.
Ik heb geen idee hoe meer wat de titel van het topic was, anders kon het opzoeken.
Ik benoem het wellicht te rooskleurig,
Ik denk wel dat de randvoorwaarden een hoop verschil maken.
Maar het ging puur over de ervaring als half broers en zussen onder elkaar.