Overig
alle pijlers
Behulpzame mensen ?
vrijdag 10 augustus 2012 om 00:39
Als tegenwicht voor het topic over asociale mensen:
heb je ervaringen met mensen die spontaan jou of iemand anders helpen ? Of ben je zelf weleens zo iemand ?
Ik trap af:
een blinde man moest een drukke straat oversteken. Een langsfietsende jongeman zag dat, stapt van zijn fiets af en stapte de weg op om het verkeer even stil te zetten.
In Parijs is het me 2 x overkomen dat , terwijl ik met mijn auto stilstond en op een stadskaart probeerde uit te vogelen waar ons hotel was, een Fransman stopte en hulp aanbood. En daarna voor me uit reed en me naar het hotel bracht. En daar aangekomen het hotel aanwees, afscheid zwaaide en weer verdween.
Ik vind dat zó'n aardig gebaar dat ik het in Nederland zelf ook een keer heb gedaan, toen ik Italiaanse toeristen op de kaart zag turen.
Wat zijn jouw ervaringen met spontaan hulpvaardige mensen ?
heb je ervaringen met mensen die spontaan jou of iemand anders helpen ? Of ben je zelf weleens zo iemand ?
Ik trap af:
een blinde man moest een drukke straat oversteken. Een langsfietsende jongeman zag dat, stapt van zijn fiets af en stapte de weg op om het verkeer even stil te zetten.
In Parijs is het me 2 x overkomen dat , terwijl ik met mijn auto stilstond en op een stadskaart probeerde uit te vogelen waar ons hotel was, een Fransman stopte en hulp aanbood. En daarna voor me uit reed en me naar het hotel bracht. En daar aangekomen het hotel aanwees, afscheid zwaaide en weer verdween.
Ik vind dat zó'n aardig gebaar dat ik het in Nederland zelf ook een keer heb gedaan, toen ik Italiaanse toeristen op de kaart zag turen.
Wat zijn jouw ervaringen met spontaan hulpvaardige mensen ?
Polygamie = intensieve vrouwhouderij
vrijdag 10 augustus 2012 om 01:27
quote:bliksemse_bende schreef op 10 augustus 2012 @ 01:17:
Ik stuur al 15 jaar kaartjes en briefjes(verjaardag, kerst etc) naar de mevrouw die ik destijds alleen en verloren op een vliegveld aantrof. Haar toen geholpen. Tussen de regels door haar eenzaamheid bemerkt. Weet dat mijn kaartjes een kwestie zijn van kleine moeite, groot plezier. Ook nu nog.
Wow, dat vind ik nou echt heel lief zeg. Dat is iets waar je telkens weer moeite voor doet en niet alleen op het moment zelf, zoals in mijn voorbeelden.
Sjonge, wat een goed topic dit.
Ik stuur al 15 jaar kaartjes en briefjes(verjaardag, kerst etc) naar de mevrouw die ik destijds alleen en verloren op een vliegveld aantrof. Haar toen geholpen. Tussen de regels door haar eenzaamheid bemerkt. Weet dat mijn kaartjes een kwestie zijn van kleine moeite, groot plezier. Ook nu nog.
Wow, dat vind ik nou echt heel lief zeg. Dat is iets waar je telkens weer moeite voor doet en niet alleen op het moment zelf, zoals in mijn voorbeelden.
Sjonge, wat een goed topic dit.
vrijdag 10 augustus 2012 om 01:28
Volgens mij ben ik zo'n behulpzaam mens waar ze tegen waarschuwen in Postbus 51 spotjes
Ik was op een winterse dag met sneeuw op bezoek bij mijn moeder in A. Zag en hoorde op het Journaal dat de treinenloop een chaos was vanwege de sneeuw en dat er veel treinen niet meer reden, o.a. niet van A. naar U. (waar ik woon).
Op de terugreis kwam ik langs het station te A. en ik dacht: "ik kan best een paar mensen een lift geven".
Dus het perron op en gewoon gevraagd of er mensen wilden meerijden naar U. Twee dames van middelbare leeftijd wilden wel maar ze durfden eigenlijk niet. En ze stonden zo lang te soebatten of het wel vertrouwd zou zijn dat ik een " graag of niet" irritatie voelde opkomen. Toen vroeg een studente of zij dan alvast meemocht terwijl de dames nog overlegden.
Daardoor durfden de dames ook in te stappen, plus nog een jonge man. Toen was mijn auto wel vol. Ik heb het hele gezelschap netjes bij het station in U. afgezet. Daar reden nog treinen en bussen dus ze konden verder. En gezegd dat ik geen geld hoefde maar dat ze zelf ook misschien wel eens iemand uit de brand konden helpen. Een soort "pay it forward" zeg maar.
Ik was op een winterse dag met sneeuw op bezoek bij mijn moeder in A. Zag en hoorde op het Journaal dat de treinenloop een chaos was vanwege de sneeuw en dat er veel treinen niet meer reden, o.a. niet van A. naar U. (waar ik woon).
Op de terugreis kwam ik langs het station te A. en ik dacht: "ik kan best een paar mensen een lift geven".
Dus het perron op en gewoon gevraagd of er mensen wilden meerijden naar U. Twee dames van middelbare leeftijd wilden wel maar ze durfden eigenlijk niet. En ze stonden zo lang te soebatten of het wel vertrouwd zou zijn dat ik een " graag of niet" irritatie voelde opkomen. Toen vroeg een studente of zij dan alvast meemocht terwijl de dames nog overlegden.
Daardoor durfden de dames ook in te stappen, plus nog een jonge man. Toen was mijn auto wel vol. Ik heb het hele gezelschap netjes bij het station in U. afgezet. Daar reden nog treinen en bussen dus ze konden verder. En gezegd dat ik geen geld hoefde maar dat ze zelf ook misschien wel eens iemand uit de brand konden helpen. Een soort "pay it forward" zeg maar.
Polygamie = intensieve vrouwhouderij
vrijdag 10 augustus 2012 om 01:29
Deze vergeet ik nooit meer: midden in de nacht reed ik na een bezoek aan vrienden, op mn brommer van hun dorp terug naar de stad. Een lange weg over het stille platteland. Weinig lantaarns. Slechts een enkele auto. Ik tuf daar, niet heel erg op mn gemak ( laat die brommer het alsjeblieft halen tot thuis!) tot ik een meisje zie lopen, het was zomer, ze had alleen een jurkje aan. Ze was ws net zo oud (jong ) als ik. Ik reed nog een stukje verder, terwijl ik dacht "he gats, wat loopt die daar zo alleen, 's nachts op dit stille stuk!" Ik vertrouwde het niet en vond het eng en gevaarlijk voor haar! Ze liep ook in de berm, misschien om niet teveel op te vallen voor automobilisten. Dus ik stopte en keek om. Ze schrikt en rent half de berm in. Oh m'n helm nog op ! Ze denkt nu vast dat ik een of andere enge man ben!
Ik doe gauw mn helm af en roep "Ik ben ook een meisje en maak me ongerust dat je hier alleen loopt! Niet bang zijn, ik ben ook een meisje!"
Ze bleef staan, lachte maar nog wat bang. Ik ging naar haar toe en zei dat ik het eng vond dat ze daar zo alleen liep in het donker. Ik vertelde waar ik vandaan kwam, en dat het nog zo'n rotstuk is naar de stad. Ze leek wat gerustgesteld en vertelde dat ze door haar vriend de deur uit was gezet, hij dronken was en naar, en haar zo buiten had gezet. Ze moest nog een heel stuk lopen naar huis. Mobieltje lag ook nog bij haar vriend. Ze wist niet wat te doen, kende in dat dorp verder niemand, dus dan maar gaan lopen naar huis....
Ze was zich inderdaad rot geschrokken toen ze de brommer zag stoppen en diegene zich naar haar omdraaide! Maar nu blij dat ik een meisje bleek en ze niet meer alleen was.
Ik heb haar thuis gebracht,achterop de brommer en ik had een trui aan, zij mn jas aan want behoorlijk fris op de brommer. Het was nog een heel eind. Wat was ze blij! Ik had het mezelf nooit vergeven als ik was doorgereden en haar aan haar lot had overgelaten en stel later had vernomen dat er een meisje wat erg was overkomen, die nacht op die weg.
Toen ik naar huis reed voelde ik me wel een beetje een held!
Ik doe gauw mn helm af en roep "Ik ben ook een meisje en maak me ongerust dat je hier alleen loopt! Niet bang zijn, ik ben ook een meisje!"
Ze bleef staan, lachte maar nog wat bang. Ik ging naar haar toe en zei dat ik het eng vond dat ze daar zo alleen liep in het donker. Ik vertelde waar ik vandaan kwam, en dat het nog zo'n rotstuk is naar de stad. Ze leek wat gerustgesteld en vertelde dat ze door haar vriend de deur uit was gezet, hij dronken was en naar, en haar zo buiten had gezet. Ze moest nog een heel stuk lopen naar huis. Mobieltje lag ook nog bij haar vriend. Ze wist niet wat te doen, kende in dat dorp verder niemand, dus dan maar gaan lopen naar huis....
Ze was zich inderdaad rot geschrokken toen ze de brommer zag stoppen en diegene zich naar haar omdraaide! Maar nu blij dat ik een meisje bleek en ze niet meer alleen was.
Ik heb haar thuis gebracht,achterop de brommer en ik had een trui aan, zij mn jas aan want behoorlijk fris op de brommer. Het was nog een heel eind. Wat was ze blij! Ik had het mezelf nooit vergeven als ik was doorgereden en haar aan haar lot had overgelaten en stel later had vernomen dat er een meisje wat erg was overkomen, die nacht op die weg.
Toen ik naar huis reed voelde ik me wel een beetje een held!
vrijdag 10 augustus 2012 om 01:30
vrijdag 10 augustus 2012 om 01:39
quote:Wellhello schreef op 10 augustus 2012 @ 01:24:
Ik zie het echt als mijn burgerplicht om mensen in nood te helpen; ik zal nooit iemand dronken op straat laten liggen (je wilt niet weten hoeveel mensen er voorbij lopen) en heb ook wel eens de politie gebeld toen iemand in elkaar geslagen werd. Dat laatste met knikkende knieen, geen fatsoenlijk signalement kunnen geven, maar kon ook niet ervan weglopen.
Maar zal niet zomaar contact maken met iemand die zoekend rondkijkt, die zal echt even mij aan moeten spreken. Ohja, ik probeer in mijn beste Duits onze oosterburen te woord te staan in mijn stad
Nou, ik liet dat soort "gevallen" tot voor een paar jaar terug dus wel eigenlijk aan hun lot over (was dus ook iemand die voorbij liep) maar sinds ik veel met de zorgsector te maken heb, doe ik dat ook niet meer en help ik wel, ook als iemand stinkt of schreeuwt ofzo. Al is het eigenlijk pas 1 keer voorgekomen hoor, dat ik zo iemand van straat heb "geraapt".
Over dat steenkolen Duits. Ik zag een soort van familie, leek Chinees, ze gingen met zijn alleen in een Duitse auto en keken in het rond alsof ze hulp nodig hadden en ik was de enige kaaskop in de buurt zeg maar. Dus ik had het al verwacht, ik even snel Duitse zinnetjes oefenen in mijn hoofd. Spreken ze me in het Frans aan, echt waar! Ik was zo flabergasted dat ik nog steeds alleen maar "ni hao" kon voortbrengen......
Ik zie het echt als mijn burgerplicht om mensen in nood te helpen; ik zal nooit iemand dronken op straat laten liggen (je wilt niet weten hoeveel mensen er voorbij lopen) en heb ook wel eens de politie gebeld toen iemand in elkaar geslagen werd. Dat laatste met knikkende knieen, geen fatsoenlijk signalement kunnen geven, maar kon ook niet ervan weglopen.
Maar zal niet zomaar contact maken met iemand die zoekend rondkijkt, die zal echt even mij aan moeten spreken. Ohja, ik probeer in mijn beste Duits onze oosterburen te woord te staan in mijn stad
Nou, ik liet dat soort "gevallen" tot voor een paar jaar terug dus wel eigenlijk aan hun lot over (was dus ook iemand die voorbij liep) maar sinds ik veel met de zorgsector te maken heb, doe ik dat ook niet meer en help ik wel, ook als iemand stinkt of schreeuwt ofzo. Al is het eigenlijk pas 1 keer voorgekomen hoor, dat ik zo iemand van straat heb "geraapt".
Over dat steenkolen Duits. Ik zag een soort van familie, leek Chinees, ze gingen met zijn alleen in een Duitse auto en keken in het rond alsof ze hulp nodig hadden en ik was de enige kaaskop in de buurt zeg maar. Dus ik had het al verwacht, ik even snel Duitse zinnetjes oefenen in mijn hoofd. Spreken ze me in het Frans aan, echt waar! Ik was zo flabergasted dat ik nog steeds alleen maar "ni hao" kon voortbrengen......
vrijdag 10 augustus 2012 om 01:41
Wat een goed verhaal ciscis, lief van je ook.
Ik probeer ook altijd behulpzaam te zijn en toch he... als ik iemand iets behulpzaams zie doen of iemand helpt mij, dan kan ik me soms voor mijn kop slaan, omdat ik daar niet eens aan zou denken. Nu probeer ik alles te onthouden, omdat ik sommige situaties niet eens als 'nood' zou herkennen.
Laatst was er iemand bij de super in een rolstoel met een mandje op zijn schoot. Ik was net klaar met mijn boodschappen op de band te leggen en toen begon ik ook de zijne uit te laden zonder te vragen ineens besefte ik waaarmee ik bezig was en dat het best onbeschoft was, maar gelukkig kon die het toch wel waarderen.
Ik zie heel vaak behulpzame buschauffeurs, dat moet even gezegd.
Ook mensen die in de bus of de trein helpen met kinderwagen in en uit.
En oja laatst had iemand een bos bloemen voor me achter gelaten, waar diegene ook moest zijn en waar het niet zo leuk is om te komen, als een soort hart onder de riem gebaar. Vond dat wel heeeeeeeeeeeel erg lief, zou er zelf niet aan denken. Nu wel.
Ik probeer ook altijd behulpzaam te zijn en toch he... als ik iemand iets behulpzaams zie doen of iemand helpt mij, dan kan ik me soms voor mijn kop slaan, omdat ik daar niet eens aan zou denken. Nu probeer ik alles te onthouden, omdat ik sommige situaties niet eens als 'nood' zou herkennen.
Laatst was er iemand bij de super in een rolstoel met een mandje op zijn schoot. Ik was net klaar met mijn boodschappen op de band te leggen en toen begon ik ook de zijne uit te laden zonder te vragen ineens besefte ik waaarmee ik bezig was en dat het best onbeschoft was, maar gelukkig kon die het toch wel waarderen.
Ik zie heel vaak behulpzame buschauffeurs, dat moet even gezegd.
Ook mensen die in de bus of de trein helpen met kinderwagen in en uit.
En oja laatst had iemand een bos bloemen voor me achter gelaten, waar diegene ook moest zijn en waar het niet zo leuk is om te komen, als een soort hart onder de riem gebaar. Vond dat wel heeeeeeeeeeeel erg lief, zou er zelf niet aan denken. Nu wel.
"Dus zie je iemand lopen Met rode ogen heel bedeesd Dan weet je, haar potje is pas vol geweest."
vrijdag 10 augustus 2012 om 01:45
quote:Courage_ schreef op 10 augustus 2012 @ 01:30:
Ik probeer trouwens ook altijd te helpen als ik iets zie.
Trouwens nog wel een tip: als je een gehandicapt persoon ziet, vráág dan eerst of ze hulp op prijs stellen. Heb ook wel eens gehoord dat het niet prettig is om naast je handicap ook nog als 'debiel' behandeld te worden Ja goede tip, wou dat ik hem eerder gelezen had. Het is echt een sorrt van instinc en pas als je al bezig bent dan besef je dat het niet kan wat je doet. Bij oudere mensen heb ik ook de neiging om de regie over te nemen. Echt erg...schaam.
Ik probeer trouwens ook altijd te helpen als ik iets zie.
Trouwens nog wel een tip: als je een gehandicapt persoon ziet, vráág dan eerst of ze hulp op prijs stellen. Heb ook wel eens gehoord dat het niet prettig is om naast je handicap ook nog als 'debiel' behandeld te worden Ja goede tip, wou dat ik hem eerder gelezen had. Het is echt een sorrt van instinc en pas als je al bezig bent dan besef je dat het niet kan wat je doet. Bij oudere mensen heb ik ook de neiging om de regie over te nemen. Echt erg...schaam.
"Dus zie je iemand lopen Met rode ogen heel bedeesd Dan weet je, haar potje is pas vol geweest."
vrijdag 10 augustus 2012 om 01:53
Nog niet zo lang geleden staan inmiddels ex-vriend en ik in de buitenwijken van Antwerpen midden in de nacht ietwat bedremmeld op ons plattegrondje te staren. We zijn duidelijk ergens verkeerd gelopen, maar waar zijn we nu dan eigenlijk precies?
Ineens stopt er een fietser, zomaar uit het niets, die vraagt of we de weg willen weten.
Ik vertrouw het eigenlijk voor geen meter , maar deze vriendelijke jongeman begint opgetogen de juiste route uit te leggen en zegt er voor de zekerheid nog maar even bij dat door het park weliswaar de kortste, maar niet de veiligste route is op dit tijdstip!
Ik ben er nog dagen blij van geweest
Ineens stopt er een fietser, zomaar uit het niets, die vraagt of we de weg willen weten.
Ik vertrouw het eigenlijk voor geen meter , maar deze vriendelijke jongeman begint opgetogen de juiste route uit te leggen en zegt er voor de zekerheid nog maar even bij dat door het park weliswaar de kortste, maar niet de veiligste route is op dit tijdstip!
Ik ben er nog dagen blij van geweest
vrijdag 10 augustus 2012 om 02:01
Donkeyshot, ik zou graag wat meer willen weten over het meenemen van mensen op stations.
Ik ben softwareconsultant, mijn klanten zitten door het hele land en daarom rij ik met een leaseauto dus vaak veel km vooral in de Randstad. Ik hoor ook wel op de radio, treinpassagiers gestrand bij station weetikveel. En ik weet (vorige banen) hoe vreselijk dat kan zijn.
Ik wil ook wel mensen meenemen, maar eerlijk gezegd voel ik er niet zo veel voor om een perron op te lopen en zelf mensen te gaan charteren. Zo van "Hey, meerijden?". Niet alleen omdat ik dan eerst mijn auto kwijt moet raken, maar ik wil gewoon niet leuren.
Is er geen app ofzo die vraag en aanbod tot elkaar brengt? Vast wel, er zijn apps voor de meest onzinnige dingen.
Kijk, ik ben dan nog een vrouw, als vrouw leuren is vast succesvoller dan als man, maar ondanks dat wil ik niet leuren. Wat vast heel "klantonvriendelijk" is.
Ik ben softwareconsultant, mijn klanten zitten door het hele land en daarom rij ik met een leaseauto dus vaak veel km vooral in de Randstad. Ik hoor ook wel op de radio, treinpassagiers gestrand bij station weetikveel. En ik weet (vorige banen) hoe vreselijk dat kan zijn.
Ik wil ook wel mensen meenemen, maar eerlijk gezegd voel ik er niet zo veel voor om een perron op te lopen en zelf mensen te gaan charteren. Zo van "Hey, meerijden?". Niet alleen omdat ik dan eerst mijn auto kwijt moet raken, maar ik wil gewoon niet leuren.
Is er geen app ofzo die vraag en aanbod tot elkaar brengt? Vast wel, er zijn apps voor de meest onzinnige dingen.
Kijk, ik ben dan nog een vrouw, als vrouw leuren is vast succesvoller dan als man, maar ondanks dat wil ik niet leuren. Wat vast heel "klantonvriendelijk" is.
vrijdag 10 augustus 2012 om 02:02
Oh nog een waar ik ( jaja sentimentele muts kan ik zijn) beetje traantjes van kreeg.
Na mn late dienst met de trein terug. Ik zag bij het binnenrijden van de trein al dat er een knuffel lag op een bankje.
Het perron was verder leeg. Het was een konijneknuffel, zo afgeknuffeld dat het versleten en verfomfaaid er uit zag.
Ik liep eerst door, "wat een zielig knuffeltje maar zo versleten, moet je dat nog afgeven bij vermiste voorwerpen" en bedacht toen,
ja maar, als een knuffel zo versleten is, dan is er dus heel erg mee geknuffeld! En wordt 'ie vast gemist! Dus morgen toch maar afgeven bij de balie. Die was op dat tijdstip al dicht, dus knijntje ging mee naar huis. Het was een aandoenlijk ding, zat bij mij op de stoel.
De volgende dag dus ermee naar de balie.Uh, tja, het is een afgesleten knuffel maar kom het toch maar afgeven...het wordt misschien toch gemist door een kind.
En ja hoor! Er was al over gebeld door de moeder van het kindje die het knuffeltje heel erg miste. Ze belden haar meteen op, dat het blauwe konijntje terecht was. Mevrouw van de balie had ook natte ogen trouwens...
Na mn late dienst met de trein terug. Ik zag bij het binnenrijden van de trein al dat er een knuffel lag op een bankje.
Het perron was verder leeg. Het was een konijneknuffel, zo afgeknuffeld dat het versleten en verfomfaaid er uit zag.
Ik liep eerst door, "wat een zielig knuffeltje maar zo versleten, moet je dat nog afgeven bij vermiste voorwerpen" en bedacht toen,
ja maar, als een knuffel zo versleten is, dan is er dus heel erg mee geknuffeld! En wordt 'ie vast gemist! Dus morgen toch maar afgeven bij de balie. Die was op dat tijdstip al dicht, dus knijntje ging mee naar huis. Het was een aandoenlijk ding, zat bij mij op de stoel.
De volgende dag dus ermee naar de balie.Uh, tja, het is een afgesleten knuffel maar kom het toch maar afgeven...het wordt misschien toch gemist door een kind.
En ja hoor! Er was al over gebeld door de moeder van het kindje die het knuffeltje heel erg miste. Ze belden haar meteen op, dat het blauwe konijntje terecht was. Mevrouw van de balie had ook natte ogen trouwens...