Psyche
alle pijlers
32 en autistisch?
vrijdag 14 april 2017 om 17:02
Afgelopen week kreeg ik het bericht dat mijn vader gediagnosticeerd is met Asperger.
Voor mij zelf viel ineens van alles op zijn plek. De laatste maanden verdenk ik mezelf vaker van autistische trekjes. Ik heb steeds meer 'last' gekregen van dingen waar ik eerder nooit last van gehad heb, misschien komt het nu meer naar boven door stress of wat dan ook. Punt is wel dat ik al mijn hele leven tegen dezelfde dingen aan loop, en dat ik de vinger er niet op kan leggen wat nou precies mijn probleem is. Sommige dingen zijn 'erger' geworden.
Ik heb online wel eens testjes gedaan en scoorde dan bovengemiddeld. Vroeg me af of ik me eens echt moest laten testen, maar dan dacht ik ook: welnee, iedereen heeft wel eens autistische trekjes. Knilles kent ook weer een term hoor, wil ook wel eens ergens 'bijhoren'. En dan vergat ik het weer een tijdje.
Maar nu er een genetisch component blijkt, ben ik eigenlijk ineens heel erg opgelucht.
Niet dat ik al een diagnose heb, maar het zou me niets verbazen.
Ik heb in ieder geval een afspraak gemaakt bij de POH-GGZ, waar ik al vaker ben geweest, voor een doorverwijzing.
Ik weet niet wat ik met dit topic wil, gewoon van me afschrijven denk ik. Ik zit er best een beetje vol van merk ik.
En misschien zijn er mensen die zich herkennen en mee willen schrijven.
Bedankt voor het lezen in ieder geval.
Groetjes Knilles
Voor mij zelf viel ineens van alles op zijn plek. De laatste maanden verdenk ik mezelf vaker van autistische trekjes. Ik heb steeds meer 'last' gekregen van dingen waar ik eerder nooit last van gehad heb, misschien komt het nu meer naar boven door stress of wat dan ook. Punt is wel dat ik al mijn hele leven tegen dezelfde dingen aan loop, en dat ik de vinger er niet op kan leggen wat nou precies mijn probleem is. Sommige dingen zijn 'erger' geworden.
Ik heb online wel eens testjes gedaan en scoorde dan bovengemiddeld. Vroeg me af of ik me eens echt moest laten testen, maar dan dacht ik ook: welnee, iedereen heeft wel eens autistische trekjes. Knilles kent ook weer een term hoor, wil ook wel eens ergens 'bijhoren'. En dan vergat ik het weer een tijdje.
Maar nu er een genetisch component blijkt, ben ik eigenlijk ineens heel erg opgelucht.
Niet dat ik al een diagnose heb, maar het zou me niets verbazen.
Ik heb in ieder geval een afspraak gemaakt bij de POH-GGZ, waar ik al vaker ben geweest, voor een doorverwijzing.
Ik weet niet wat ik met dit topic wil, gewoon van me afschrijven denk ik. Ik zit er best een beetje vol van merk ik.
En misschien zijn er mensen die zich herkennen en mee willen schrijven.
Bedankt voor het lezen in ieder geval.
Groetjes Knilles
vrijdag 14 april 2017 om 19:11
quote:Sasja90 schreef op 14 april 2017 @ 17:10:
Vreemd dat ze bij jou vader het wel de naam asperger geven, bij mijn vriend werd gezegd dat ze tegenwoordig alles onder één noemer doen.
Als je het prettig vind kan je inderdaad gewoon een test laten doen, er worden dan meerdere vragen gesteld en ook je ouders moeten een vragenlijst invullen. Het eerste centrum waar we gingen werd gezegd dat hij het niet had, maar wij twijfelden. Hij krijgt een vaag symptoom van stress, rode oren die branderig aanvoelen. Wij zijn daarvoor doorverwezen naar een centrum voor onverklaarbare psychiatrische klachten en daar bleek uit onderzoek dat hij wel degelijk autistisch is.
Het hebben of niet hebben van autisme veranderd uiteraard niks, maar je moet gewoon doen waar je zelf goed bij voelt. Ik vond het bij mijn vriend wel prettig om te weten, dan kan je tenminste bepaalde dingen makkelijker verklaren.
Bij mij is het twee jaar terug én vorig jaar gewoon als Asperger benoemd.
OT: Een diagnose verandert niks aan jou, maar het kan je wel handvatten geven hoe om te gaan met dingen.
Vreemd dat ze bij jou vader het wel de naam asperger geven, bij mijn vriend werd gezegd dat ze tegenwoordig alles onder één noemer doen.
Als je het prettig vind kan je inderdaad gewoon een test laten doen, er worden dan meerdere vragen gesteld en ook je ouders moeten een vragenlijst invullen. Het eerste centrum waar we gingen werd gezegd dat hij het niet had, maar wij twijfelden. Hij krijgt een vaag symptoom van stress, rode oren die branderig aanvoelen. Wij zijn daarvoor doorverwezen naar een centrum voor onverklaarbare psychiatrische klachten en daar bleek uit onderzoek dat hij wel degelijk autistisch is.
Het hebben of niet hebben van autisme veranderd uiteraard niks, maar je moet gewoon doen waar je zelf goed bij voelt. Ik vond het bij mijn vriend wel prettig om te weten, dan kan je tenminste bepaalde dingen makkelijker verklaren.
Bij mij is het twee jaar terug én vorig jaar gewoon als Asperger benoemd.
OT: Een diagnose verandert niks aan jou, maar het kan je wel handvatten geven hoe om te gaan met dingen.
vrijdag 14 april 2017 om 19:16
quote:padme84 schreef op 14 april 2017 @ 19:05:
[...]
Jij verzint er zelf bij dat ik niet in staat zou zijn om 'normale normen en waarden' te hanteren.
Niet dat ik genoodzaakt ben het toe te lichten, maar ik doe het toch...Ik doelde meer op dingen als dat ik vond dat ik, toen ik nog begin 20 was ofzo, enorm moest socializen elk weekend omdat iedereen dat deed. Dat ik dan elke week opnieuw kapot aan een werkweek begon, probeerde ik maar te negeren. Na mijn diagnose was ik beter in staat om te denken dat dat socializen misschien niet zo mijn ding is, vanwege mijn autisme, en dat er niets mis is met wat meer een huismus zijn.Ik hoor je voorbeeld. Ik begrijp ook dat jij het zo voelt. Ik denk alleen dat dit gewoon een voorbeeld is van jezelf leren kennen en de groepsdruk vaarwel zeggen. Je diagnose had je helemaal niet nodig om jezelf te leren kennen, ouder worden was wat je nodig had.
[...]
Jij verzint er zelf bij dat ik niet in staat zou zijn om 'normale normen en waarden' te hanteren.
Niet dat ik genoodzaakt ben het toe te lichten, maar ik doe het toch...Ik doelde meer op dingen als dat ik vond dat ik, toen ik nog begin 20 was ofzo, enorm moest socializen elk weekend omdat iedereen dat deed. Dat ik dan elke week opnieuw kapot aan een werkweek begon, probeerde ik maar te negeren. Na mijn diagnose was ik beter in staat om te denken dat dat socializen misschien niet zo mijn ding is, vanwege mijn autisme, en dat er niets mis is met wat meer een huismus zijn.Ik hoor je voorbeeld. Ik begrijp ook dat jij het zo voelt. Ik denk alleen dat dit gewoon een voorbeeld is van jezelf leren kennen en de groepsdruk vaarwel zeggen. Je diagnose had je helemaal niet nodig om jezelf te leren kennen, ouder worden was wat je nodig had.
vrijdag 14 april 2017 om 19:17
Voor wie zich afvraagt waarom de ene psych wel Asperger noemt en de ander autisme/autistisch spectrum: er is een nieuw handboek voor psychiaters (DSM-V). Autisme is nu 1 verzameldiagnose. Asperger, PDD-NOS wordt als term niet meer gebruikt.
Ik dacht dat dit per 1-1-17 was, maar daar ben ik niet helemaal zeker van.
Ik dacht dat dit per 1-1-17 was, maar daar ben ik niet helemaal zeker van.
vrijdag 14 april 2017 om 19:31
Sinds 2013 al is alles onder één noemer geschoven in de DSM-V.
@ Suze, wat reageer jij heftig op andermans mogelijke diagnose? Bij mij gingen er ook heel veel lampjes branden, onder andere dat ik mezelf minder druk oplegde om te socializen, en me minder druk maken omdat ik blijkbaar niet de enige sufferd was die geen energie haalde uit een avondje stappen en 'bang' was voor small talk. Dat had niks met ouder worden te maken.
En over begrip, mijn vriendinnen vonden me idd al aardig, maar kregen wél meer begrip voor eigenaardigheden die ik heb. Dus.
@ Suze, wat reageer jij heftig op andermans mogelijke diagnose? Bij mij gingen er ook heel veel lampjes branden, onder andere dat ik mezelf minder druk oplegde om te socializen, en me minder druk maken omdat ik blijkbaar niet de enige sufferd was die geen energie haalde uit een avondje stappen en 'bang' was voor small talk. Dat had niks met ouder worden te maken.
En over begrip, mijn vriendinnen vonden me idd al aardig, maar kregen wél meer begrip voor eigenaardigheden die ik heb. Dus.
vrijdag 14 april 2017 om 19:37
quote:Evelyn82 schreef op 14 april 2017 @ 19:00:
Je zegt dat het steeds erger wordt. En ook dat je op zich wel normaal functioneert.
Herken je misschien (ook) iets in de kenmerken van hoogbegaafdheid?
Hm.. met mijn vroegere citoscore en mijn 'zesjescultuur' heb ik me nooit als hoogbegaafd gezien. En er dus ook nooit iets over gelezen, maar misschien stel ik me bij hoogbegaafd iets heel anders voor dan het in feite is.
Voor wat betreft steeds meer last, kan ik me voorstellen dat -als ik lees over dat het bij vrouwen pas vaak op latere leeftijd geconstateerd wordt- ik me bijvoorbeeld altijd goed aan heb weten te passen naar 'hoe het heurt' maar dat dat naarmate ik ouder word, steeds slechter lukt ofzo?
Je zegt dat het steeds erger wordt. En ook dat je op zich wel normaal functioneert.
Herken je misschien (ook) iets in de kenmerken van hoogbegaafdheid?
Hm.. met mijn vroegere citoscore en mijn 'zesjescultuur' heb ik me nooit als hoogbegaafd gezien. En er dus ook nooit iets over gelezen, maar misschien stel ik me bij hoogbegaafd iets heel anders voor dan het in feite is.
Voor wat betreft steeds meer last, kan ik me voorstellen dat -als ik lees over dat het bij vrouwen pas vaak op latere leeftijd geconstateerd wordt- ik me bijvoorbeeld altijd goed aan heb weten te passen naar 'hoe het heurt' maar dat dat naarmate ik ouder word, steeds slechter lukt ofzo?
vrijdag 14 april 2017 om 19:37
quote:-Suze- schreef op 14 april 2017 @ 18:44:
[...]
Van mij zou je geen begrip krijgen. Ik zou niet weten waarom?! Omdat je ineens een kapstok hebt?
Of ik vond je al leuk zoals je bent of niet. En een diagnose gaat mijn mening over of ik je leuk vind of niet echt niet veranderen.
Ten eerste: ik vind jouw reacties in dit topic niet prettig. Ik snap niet zo goed wat je hier doet, aangezien je blijkbaar zo negatief bent over 'kapstokken' en vindt dat het gewoon een kwestie is van 'jezelf leren kennen'. Waarom is het toch altijd zo dat in topics waarin mensen ervaringen willen delen over iets er altijd mensen komen die moeten beweren dat het allemaal wel meevalt en dat alles wat iemand ervaart niet waar is / aanstellerij is whatever... Da's toch nergens voor nodig? Je hoeft niet te reageren!
Inhoudelijk:
Al sinds ik me kan herinneren loop ik op mijn tenen. Ben ik in de ogen van mijn ouders niet goed genoeg,niet sociaal genoeg. Sla ik regelmatig de plank mis in sociale situaties, terwijl ik juist héél goed mijn best doe. Ik steek overal 200% moeite in om 50% van het resultaat te behalen wat andere mensen behalen op sociaal gebied. Ik begrijp vaak de sociale regels niet, sla daardoor een flater. Ik ben sneller moe of overprikkelt door dingen die andere mensen juist leuk en gezellig vinden. Vooral vanuit mijn familie komt veel druk om toch maar 'gewoon normaal' te doen en krijg ik regelmatig opmerkingen over hoe raar ik ben en dat ze het maar niet kunnen snappen waarom ik bepaalde dingen niet voor elkaar krijg zoals zij.
Bepaalde dingen zie ik gewoon niet. Het is niet dat ik niet attent ben of niet aan mensen denk, maar vaak ontbreekt dan net die link om er ook daadwerkelijk iets mee te doen. Hier heb ik wel foefjes voor ontwikkelt, maar desondanks sla ik ook hierin regelmatig een flater.
Ook qua huishouden. Ik doe rete mijn best, maar soms heb ik gewoon even iemand nodig die me helpt om weer orde op zaken te stellen. Of die tips geeft hoe ik bepaalde dingen aanpak. Want ik ben heel erg gefocust op één detail en kan dan letterlijk de rest uit het oog verliezen. Niet omdat ik lui ben of slordig, maar omdat ik het overzicht gewoon niet heb.
Dus ja, ik hoop op begrip. Op een stukje acceptatie vanuit hun kant dat ik echt niet ga veranderen. Dat ik niet lui ben, maar gewoon moeite heb om overzicht te houden. Dat ik niet asociaal ben,maar mezelf gewoon niet altijd een houding weet te geven.
Reageer hier verder maar niet op, want ik heb het idee dat je het toch niet kan / wil snappen en ik heb geen behoefte eraan om door een compleet wildvreemd persoon te worden veroordeeld. Ik heb al genoeg veroordeling in mijn directe omgeving en kom in dit topic om ervaringen te wisselen met andere mensen die in het proces zitten om uit te zoeken waar hun struikelblokken vandaan komen.
[...]
Van mij zou je geen begrip krijgen. Ik zou niet weten waarom?! Omdat je ineens een kapstok hebt?
Of ik vond je al leuk zoals je bent of niet. En een diagnose gaat mijn mening over of ik je leuk vind of niet echt niet veranderen.
Ten eerste: ik vind jouw reacties in dit topic niet prettig. Ik snap niet zo goed wat je hier doet, aangezien je blijkbaar zo negatief bent over 'kapstokken' en vindt dat het gewoon een kwestie is van 'jezelf leren kennen'. Waarom is het toch altijd zo dat in topics waarin mensen ervaringen willen delen over iets er altijd mensen komen die moeten beweren dat het allemaal wel meevalt en dat alles wat iemand ervaart niet waar is / aanstellerij is whatever... Da's toch nergens voor nodig? Je hoeft niet te reageren!
Inhoudelijk:
Al sinds ik me kan herinneren loop ik op mijn tenen. Ben ik in de ogen van mijn ouders niet goed genoeg,niet sociaal genoeg. Sla ik regelmatig de plank mis in sociale situaties, terwijl ik juist héél goed mijn best doe. Ik steek overal 200% moeite in om 50% van het resultaat te behalen wat andere mensen behalen op sociaal gebied. Ik begrijp vaak de sociale regels niet, sla daardoor een flater. Ik ben sneller moe of overprikkelt door dingen die andere mensen juist leuk en gezellig vinden. Vooral vanuit mijn familie komt veel druk om toch maar 'gewoon normaal' te doen en krijg ik regelmatig opmerkingen over hoe raar ik ben en dat ze het maar niet kunnen snappen waarom ik bepaalde dingen niet voor elkaar krijg zoals zij.
Bepaalde dingen zie ik gewoon niet. Het is niet dat ik niet attent ben of niet aan mensen denk, maar vaak ontbreekt dan net die link om er ook daadwerkelijk iets mee te doen. Hier heb ik wel foefjes voor ontwikkelt, maar desondanks sla ik ook hierin regelmatig een flater.
Ook qua huishouden. Ik doe rete mijn best, maar soms heb ik gewoon even iemand nodig die me helpt om weer orde op zaken te stellen. Of die tips geeft hoe ik bepaalde dingen aanpak. Want ik ben heel erg gefocust op één detail en kan dan letterlijk de rest uit het oog verliezen. Niet omdat ik lui ben of slordig, maar omdat ik het overzicht gewoon niet heb.
Dus ja, ik hoop op begrip. Op een stukje acceptatie vanuit hun kant dat ik echt niet ga veranderen. Dat ik niet lui ben, maar gewoon moeite heb om overzicht te houden. Dat ik niet asociaal ben,maar mezelf gewoon niet altijd een houding weet te geven.
Reageer hier verder maar niet op, want ik heb het idee dat je het toch niet kan / wil snappen en ik heb geen behoefte eraan om door een compleet wildvreemd persoon te worden veroordeeld. Ik heb al genoeg veroordeling in mijn directe omgeving en kom in dit topic om ervaringen te wisselen met andere mensen die in het proces zitten om uit te zoeken waar hun struikelblokken vandaan komen.
vrijdag 14 april 2017 om 19:39
quote:knilles schreef op 14 april 2017 @ 19:37:
[...]
Hm.. met mijn vroegere citoscore en mijn 'zesjescultuur' heb ik me nooit als hoogbegaafd gezien. En er dus ook nooit iets over gelezen, maar misschien stel ik me bij hoogbegaafd iets heel anders voor dan het in feite is.
Voor wat betreft steeds meer last, kan ik me voorstellen dat -als ik lees over dat het bij vrouwen pas vaak op latere leeftijd geconstateerd wordt- ik me bijvoorbeeld altijd goed aan heb weten te passen naar 'hoe het heurt' maar dat dat naarmate ik ouder word, steeds slechter lukt ofzo?hier worden de kenmerken ook wel steeds heftiger. Bij mezelf denk ik dat het vooral komt doordat ik moeder ben geworden en hierdoor minder tijd heb om weer even tot mezelf te komen. Het gaat constant maar door qua drukte en ik kan niet echt stoom afblazen of gewoon even een uurtje voor me uit staren. Ik ben iemand die dat wel echt nodig heeft om even alles te verwerken wat er op een dag gebeurt. Als het een gewone dag is die verloopt zoals verwacht dan gaat alles prima, maar zo niet.... Dan komt het stoom soms echt uit mijn oren.
[...]
Hm.. met mijn vroegere citoscore en mijn 'zesjescultuur' heb ik me nooit als hoogbegaafd gezien. En er dus ook nooit iets over gelezen, maar misschien stel ik me bij hoogbegaafd iets heel anders voor dan het in feite is.
Voor wat betreft steeds meer last, kan ik me voorstellen dat -als ik lees over dat het bij vrouwen pas vaak op latere leeftijd geconstateerd wordt- ik me bijvoorbeeld altijd goed aan heb weten te passen naar 'hoe het heurt' maar dat dat naarmate ik ouder word, steeds slechter lukt ofzo?hier worden de kenmerken ook wel steeds heftiger. Bij mezelf denk ik dat het vooral komt doordat ik moeder ben geworden en hierdoor minder tijd heb om weer even tot mezelf te komen. Het gaat constant maar door qua drukte en ik kan niet echt stoom afblazen of gewoon even een uurtje voor me uit staren. Ik ben iemand die dat wel echt nodig heeft om even alles te verwerken wat er op een dag gebeurt. Als het een gewone dag is die verloopt zoals verwacht dan gaat alles prima, maar zo niet.... Dan komt het stoom soms echt uit mijn oren.
vrijdag 14 april 2017 om 19:48
Ik vind jouw reacties behoorlijk heftig Suze. Mocht ik een diagnose krijgen, dan is het heus niet zo dat ik ineens als een 'onaangepaste autist' door het leven ga, maar wellicht helpt het me wel om handvatten te krijgen die mijn leven voor mijzelf net even wat makkelijker maken. Omdát ik dan inderdaad gewoon meer 'mag zijn wie ik ben' en me daar niet voor hoef te verdedigen, wat ik wel vaak doe.
Misschien maakt het me minder onzeker, wordt mijn zelfbeeld beter. Daar heb ik al verschillende therapieen voor gehad, maar echt helpen deed het niet. Behalve dan dat ik zei dat alles goed ging wat dat betreft, ik had immers therapie gehad?
En dat is slechts 1 voorbeeld. Zo zijn er legio. En als een diagnose en wat hulp me daarin verder kunnen helpen, dan kan ik alleen maar heel erg blij zijn met mijn 'kapstok'.
(Ha!! Heb ik eindelijk een kapstok! Die heh ik nog steeds niet, al woon ik hier alweer ruim een jaar
)
Misschien maakt het me minder onzeker, wordt mijn zelfbeeld beter. Daar heb ik al verschillende therapieen voor gehad, maar echt helpen deed het niet. Behalve dan dat ik zei dat alles goed ging wat dat betreft, ik had immers therapie gehad?
En dat is slechts 1 voorbeeld. Zo zijn er legio. En als een diagnose en wat hulp me daarin verder kunnen helpen, dan kan ik alleen maar heel erg blij zijn met mijn 'kapstok'.
(Ha!! Heb ik eindelijk een kapstok! Die heh ik nog steeds niet, al woon ik hier alweer ruim een jaar
)
vrijdag 14 april 2017 om 19:51
Je verwoordt het een stuk duidelijker dan ik, Knilles. Maar dat is inderdaad ook precies hoe ik het ervaar.
Ik heb best vaak afwijzing gehad omdat ik niet op de juiste manier reageerde. Daardoor ben ik inderdaad ook erg onzeker geworden en zal niet snel meer spontaan reageren, omdat ik vaak genoeg te horen heb gekregen dat dit fout is. Dus analyseer ik constant wat ik dan beter kan doen, maar dat komt dan ook weer stijf over en zorgt er ook voor dat ik hartstikke moe word van al dat analyseren.
Ik heb best vaak afwijzing gehad omdat ik niet op de juiste manier reageerde. Daardoor ben ik inderdaad ook erg onzeker geworden en zal niet snel meer spontaan reageren, omdat ik vaak genoeg te horen heb gekregen dat dit fout is. Dus analyseer ik constant wat ik dan beter kan doen, maar dat komt dan ook weer stijf over en zorgt er ook voor dat ik hartstikke moe word van al dat analyseren.
vrijdag 14 april 2017 om 20:04
quote:-Suze- schreef op 14 april 2017 @ 19:58:
Ik kom er toch nog even op terug: ik vind het echt heel jammer voor jullie dat jullie denken dat je die kapstok nodig hebt om jezelf te mogen zijn. Nergens voor nodig: ook jij mag zijn wie je bent.
Dankjewel, Suze. Misschien begreep ik je berichten verkeerd....
Ik ben het helemaal met je eens dat iedereen zou moeten mogen zijn wie hij of zij is. Zo ga ik zelf ook met mensen om. Wat mij betreft hoeft niet iedereen hetzelfde te zijn en ik accepteer mensen gewoon zoals ze zijn. Echter merk ik helaas dat dit niet altijd wederzijds is. Ik kan prima leven met mezelf, maar als je constant van de mensen van wie je houdt te horen krijgt dat je dingen verkeerd doet, dan doet dat op een gegeven moment iets met je zelfbeeld en zelfvertrouwen. En ik wil gewoon heel graag dat die mensen weten dat ik wél mijn best doe. En dat andere mensen misschien ook eens kunnen denken: dit is nu eenmaal wie Bumba is. Ik kan wel 100x een preek afsteken over alles wat ze fout doet, maar dit gaat niet veranderen. Wie weet krijg ik dan zelf ook eens wat meer rust bij wie ik ben.
Ik kom er toch nog even op terug: ik vind het echt heel jammer voor jullie dat jullie denken dat je die kapstok nodig hebt om jezelf te mogen zijn. Nergens voor nodig: ook jij mag zijn wie je bent.
Dankjewel, Suze. Misschien begreep ik je berichten verkeerd....
Ik ben het helemaal met je eens dat iedereen zou moeten mogen zijn wie hij of zij is. Zo ga ik zelf ook met mensen om. Wat mij betreft hoeft niet iedereen hetzelfde te zijn en ik accepteer mensen gewoon zoals ze zijn. Echter merk ik helaas dat dit niet altijd wederzijds is. Ik kan prima leven met mezelf, maar als je constant van de mensen van wie je houdt te horen krijgt dat je dingen verkeerd doet, dan doet dat op een gegeven moment iets met je zelfbeeld en zelfvertrouwen. En ik wil gewoon heel graag dat die mensen weten dat ik wél mijn best doe. En dat andere mensen misschien ook eens kunnen denken: dit is nu eenmaal wie Bumba is. Ik kan wel 100x een preek afsteken over alles wat ze fout doet, maar dit gaat niet veranderen. Wie weet krijg ik dan zelf ook eens wat meer rust bij wie ik ben.
vrijdag 14 april 2017 om 20:07
Maar Bumba, sommige mensen zijn gewoon nare mensen. En helaas heb jij hen getroffen. Want ook een diagnose gaat hen niet doen inzien dat jij een best mens bent. Ze zijn namelijk te bekrompen om nu al in te zien dat jij de moeite waard bent, met je eigenaardigheden. Aan hun bekrompenheid gaat een diagnose bij jou niks doen.
vrijdag 14 april 2017 om 20:12
vrijdag 14 april 2017 om 20:14
Het is best *piep* dat het om mensen gaat die heel dichtbij staan. En waar ik heel veel van hou en ook van weet dat ze heel veel van mij houden. Het commentaar leveren komt ook wel vanuit een goed hart, alleen trek ik het zelf heel slecht, omdat het vaak dingen zijn die ik niet snel kan veranderen. Of ze zeggen iets achteraf, waarvan ik dan denk: zeg het dan direct!
Ze zeggen dan bijvoorbeeld een dag later heel gepikeerd dat ik te lang ben blijven zitten op visite. Dat ze non verbaal heel vaak hadden aangegeven dat ze eigenlijk wilden dat ik wegging. Ik pik die non verbale signalen heel slecht of zelfs niet op. Maar voel me dan vervolgens wel heel rot en dom dat ik het niet had gezien. En weet mezelf dan ook geen houding meer te geven. En hoe vaak ik ook zeg: zeg het gewoon recht in mijn gezicht. Zeg gewoon: bumba, ik wil graag dat je nu weggaat, want .... Maar dat vinden zij dan weer te direct en hebben ze moeite mee. En ze begrijpen gewoon niet waarom ik die non verbale signalen niet oppik.
Zo kan ik nog wel legio voorbeelden bedenken. Kerstfeesten die uit de hand liepen omdat niet kon worden geaccepteerd dat ik niet een hele dag in gezelschap kan zijn (echt te vermoeiend, niet om te zwelgen, maar na een halve dag moet ik gewoon echt even op adem komen). Het feit dat ik niet zo geïnteresseerd ben in make up en kleding. Zulke dingen worden me gewoon elke keer opgedrongen, terwijl men niet ziet welke kwaliteiten ik wel heb.
Ok, je hebt gelijk... Misschien zijn het ook gewoon soms wel nare mensen. Maar het is wel mijn familie en ik hou ook van ze. En dat is verwarrend soms
Ze zeggen dan bijvoorbeeld een dag later heel gepikeerd dat ik te lang ben blijven zitten op visite. Dat ze non verbaal heel vaak hadden aangegeven dat ze eigenlijk wilden dat ik wegging. Ik pik die non verbale signalen heel slecht of zelfs niet op. Maar voel me dan vervolgens wel heel rot en dom dat ik het niet had gezien. En weet mezelf dan ook geen houding meer te geven. En hoe vaak ik ook zeg: zeg het gewoon recht in mijn gezicht. Zeg gewoon: bumba, ik wil graag dat je nu weggaat, want .... Maar dat vinden zij dan weer te direct en hebben ze moeite mee. En ze begrijpen gewoon niet waarom ik die non verbale signalen niet oppik.
Zo kan ik nog wel legio voorbeelden bedenken. Kerstfeesten die uit de hand liepen omdat niet kon worden geaccepteerd dat ik niet een hele dag in gezelschap kan zijn (echt te vermoeiend, niet om te zwelgen, maar na een halve dag moet ik gewoon echt even op adem komen). Het feit dat ik niet zo geïnteresseerd ben in make up en kleding. Zulke dingen worden me gewoon elke keer opgedrongen, terwijl men niet ziet welke kwaliteiten ik wel heb.
Ok, je hebt gelijk... Misschien zijn het ook gewoon soms wel nare mensen. Maar het is wel mijn familie en ik hou ook van ze. En dat is verwarrend soms
vrijdag 14 april 2017 om 20:17
quote:knilles schreef op 14 april 2017 @ 20:12:
Ik loop er gelukkig niet tegenaan dat anderen me niet accepteren of minder goed begrijpen. Ik merk wel eens ergernissen, maar dat is andersom ook zo en lijkt me niet meer dan normaal.
Het gaat mij puur om mezelf, misschien snap ik dingen van mezelf gewoon beter en kan ik beter naar dingen handelen.
Of je gaat jezelf gewoon accepteren.
Dit geeft precies weer wat ik bedoel: jammer dat je die diagnose nodig denkt te hebben.
Ik loop er gelukkig niet tegenaan dat anderen me niet accepteren of minder goed begrijpen. Ik merk wel eens ergernissen, maar dat is andersom ook zo en lijkt me niet meer dan normaal.
Het gaat mij puur om mezelf, misschien snap ik dingen van mezelf gewoon beter en kan ik beter naar dingen handelen.
Of je gaat jezelf gewoon accepteren.
Dit geeft precies weer wat ik bedoel: jammer dat je die diagnose nodig denkt te hebben.
