Psyche
alle pijlers
ADD, schrijf mee!
woensdag 13 mei 2015 om 12:17
Ik heb al even gezocht op dit onderwerp en ook al wat topics gevonden, maar het leek mij leuker om een actief topic te maken. Mijn doel van dit topic is verhalen en ervaringen uit te wisselen, maar ook handige tips of artikelen over ADD. Gedeelde smart is halve smart zullen we maar zeggen .
Het hoeft natuurlijk niet altijd super serieus te zijn, grappige anecdotes zijn natuurlijk ook van harte welkom.
Iedereen is welkom om mee te schrijven natuurlijk. Je hoeft niet je (hele) verhaal te delen als je dat niet wilt.
Het hoeft natuurlijk niet altijd super serieus te zijn, grappige anecdotes zijn natuurlijk ook van harte welkom.
Iedereen is welkom om mee te schrijven natuurlijk. Je hoeft niet je (hele) verhaal te delen als je dat niet wilt.
maandag 8 juni 2015 om 15:09
Heel herkenbaar Bankje. Zodra een week te vol zit bij mij, verlies ik het overzicht en wil ik naar geen enkele afspraak meer gaan. In plaats daarvan wil ik dan in bed liggen met de dekens over mijn hoofd. Zelfs afbellen kost me dan vaak al teveel omdat ik niet weet wat ik moet zeggen als ik bel. Meestal zeg ik dat ik ziek ben, maar ik heb dat ook wel eens drie weken achter elkaar met dezelfde afspraak gedaan (fysio) en dat kan op een gegeven moment ook niet meer. Wat ik dan doe is verdwijnen, nooit meer komen opdagen omdat ik het gevoel heb dat ik het heb verpest.
Ik heb nu drie afspraken deze week en dat is genoeg, meer zou denk ik niet lukken. Het scheelt dat het geen moeilijke afspraken zijn en eentje (bijbelstudiekring) hoef ik niet persé heen en ik hoef me ook niet af te melden als ik niet wil gaan. Maar meerdere medische afspraken per week zeg maar lukt me niet (bijv. én tandarts, én huisarts, én ziekenhuis oid). Ik heb afgelopen tijd vaker dan me lief is het ziekenhuis van binnen gezien (niks ernstigs, maar meerdere vervelende dingen tegelijk) en dan had ik soms wel drie ziekenhuisafspraken in een week. Dat gaat echt niet en ik weet het ook, maar ik voel me zo'n zeur als ik vier keer zeg 'nee, dan kan ik ook niet' terwijl in theorie die plek in mijn agenda gewoon leeg is. Dus ik zeg dan 'oké, is goed' met het idee dat ik later wel bel om die afspraak te verplaatsen, maar zoals een echte ADHD'er betaamd vergeet ik dat, of stel ik het uit.
Ik vraag me nog af hoe ik school ga doen als drie afspraken in een week al veel is. Daar maak ik me zorgen over. Toen ik nog naar school ging, vond ik dat ook lastig en ging ik vaak niet. Maar ik had wel presentieplicht dus dat leverde dan weer stress op. Ik had gelukkig wel één vrije dag per week, maar dat is straks denk ik ook niet meer, dus extra stress.
Ik ben nu begonnen met de trapkast opruimen. Ik bedacht me ineens dat dat nu moest (ik wil dat al tijden doen, maar ik heb het steeds uitgesteld), maar wat denk je? Trapkast is nu leeg, en nu zit ik op de bank met een ontplofte woonkamer. Typisch weer hè.
Iets anders: Ik heb me de laatste weken vaak afgevraagd (en ook de vraag van meerdere mensen om me heen gekregen) of ik wel écht ADHD heb. De aanleiding is dat ik slecht reageer op medicijnen. Ik word hyper van Ritalin bijvoorbeeld. Tot nu toe heb ik bij alle medicijnen een tegengestelde werking gehad, raar toch? Zou het kunnen dat ik álles in ADHD herken en me ook gedraag als een op en top ADHD'er, maar het eigenlijk niet ben? Ik ben benieuwd naar jullie mening daarover.
Ik heb nu drie afspraken deze week en dat is genoeg, meer zou denk ik niet lukken. Het scheelt dat het geen moeilijke afspraken zijn en eentje (bijbelstudiekring) hoef ik niet persé heen en ik hoef me ook niet af te melden als ik niet wil gaan. Maar meerdere medische afspraken per week zeg maar lukt me niet (bijv. én tandarts, én huisarts, én ziekenhuis oid). Ik heb afgelopen tijd vaker dan me lief is het ziekenhuis van binnen gezien (niks ernstigs, maar meerdere vervelende dingen tegelijk) en dan had ik soms wel drie ziekenhuisafspraken in een week. Dat gaat echt niet en ik weet het ook, maar ik voel me zo'n zeur als ik vier keer zeg 'nee, dan kan ik ook niet' terwijl in theorie die plek in mijn agenda gewoon leeg is. Dus ik zeg dan 'oké, is goed' met het idee dat ik later wel bel om die afspraak te verplaatsen, maar zoals een echte ADHD'er betaamd vergeet ik dat, of stel ik het uit.
Ik vraag me nog af hoe ik school ga doen als drie afspraken in een week al veel is. Daar maak ik me zorgen over. Toen ik nog naar school ging, vond ik dat ook lastig en ging ik vaak niet. Maar ik had wel presentieplicht dus dat leverde dan weer stress op. Ik had gelukkig wel één vrije dag per week, maar dat is straks denk ik ook niet meer, dus extra stress.
Ik ben nu begonnen met de trapkast opruimen. Ik bedacht me ineens dat dat nu moest (ik wil dat al tijden doen, maar ik heb het steeds uitgesteld), maar wat denk je? Trapkast is nu leeg, en nu zit ik op de bank met een ontplofte woonkamer. Typisch weer hè.
Iets anders: Ik heb me de laatste weken vaak afgevraagd (en ook de vraag van meerdere mensen om me heen gekregen) of ik wel écht ADHD heb. De aanleiding is dat ik slecht reageer op medicijnen. Ik word hyper van Ritalin bijvoorbeeld. Tot nu toe heb ik bij alle medicijnen een tegengestelde werking gehad, raar toch? Zou het kunnen dat ik álles in ADHD herken en me ook gedraag als een op en top ADHD'er, maar het eigenlijk niet ben? Ik ben benieuwd naar jullie mening daarover.
maandag 8 juni 2015 om 15:39
Da's een lastige Krul. Men zegt altijd dat je AD(H)D'ers kunt herkennen aan het feit dat ze rustig worden van medicatie, maar misschien is dat niet bij iedereen zo? Ik weet het echt niet.
Mijn eigen ervaring is wel dat andere klachten, zoals depressie en angsten, de ADD veel heftiger maken. Als ik goed in m'n vel zit, is mijn hoofd helderder en kost het me veel minder energie om dingen voor elkaar te krijgen. Dus misschien is het zo dat alles wat op dit moment bij jou speelt, de chaos in je hoofd veel erger maakt. Wat ik van je lees, is wel heel typisch ADHD dus de vraag of het echt is, lijkt me minder belangrijk dan de vraag wat je eraan kan doen.
Dat gedoe met afspraken is herkenbaar. Ik denk dat je toch van het idee af moet dat je een zeur bent en het zo moet proberen te plannen dat het voor jou haalbaar is. De assistente bij wie je een afspraak maakt weet toch niet dat je agenda leeg is? Je maakt die afspraak voor jezelf en niet voor haar. Zoals het nu gaat, vreet het veel te veel energie (je maakt je druk, je moet het verzetten, je stelt het uit, je schaamt je) en mede daardoor wordt het je teveel en wil je "verdwijnen". Het gevoel een zeur te zijn is vervelend, maar door dat te willen ontwijken maak je het voor jezelf uiteindelijk al helemaal vervelend. Als je op het moment dat je een afspraak maakt even door die zure appel heen bijt, voorkom je dat je een week later tien potten ranzige appelmoes naar binnen moet werken
Mijn eigen ervaring is wel dat andere klachten, zoals depressie en angsten, de ADD veel heftiger maken. Als ik goed in m'n vel zit, is mijn hoofd helderder en kost het me veel minder energie om dingen voor elkaar te krijgen. Dus misschien is het zo dat alles wat op dit moment bij jou speelt, de chaos in je hoofd veel erger maakt. Wat ik van je lees, is wel heel typisch ADHD dus de vraag of het echt is, lijkt me minder belangrijk dan de vraag wat je eraan kan doen.
Dat gedoe met afspraken is herkenbaar. Ik denk dat je toch van het idee af moet dat je een zeur bent en het zo moet proberen te plannen dat het voor jou haalbaar is. De assistente bij wie je een afspraak maakt weet toch niet dat je agenda leeg is? Je maakt die afspraak voor jezelf en niet voor haar. Zoals het nu gaat, vreet het veel te veel energie (je maakt je druk, je moet het verzetten, je stelt het uit, je schaamt je) en mede daardoor wordt het je teveel en wil je "verdwijnen". Het gevoel een zeur te zijn is vervelend, maar door dat te willen ontwijken maak je het voor jezelf uiteindelijk al helemaal vervelend. Als je op het moment dat je een afspraak maakt even door die zure appel heen bijt, voorkom je dat je een week later tien potten ranzige appelmoes naar binnen moet werken
Slik die kikker!
maandag 8 juni 2015 om 16:24
De instelling waar ik loop heeft de optie dat het geen ADHD is nog niet genoemd, dus misschien is het toch mogelijk dat het wel ADHD is. Overigens is de chaos bij mij altijd zo groot geweest. Ik heb trouwens twee ongelofelijke kutweken gehad maar inmiddels gaat het weer heel veel beter en de chaos is niet afgenomen. Is ook waar wat je zegt: ik heb wel typische ADHD-klachten, dus eigenlijk maakt het dan niet zoveel uit of dat het is. Ik heb er last van, dus ik moet er iets mee.
Wat ik als tip kreeg van mijn schoonouders is zelf een dag voorstellen waarop ik wel kan, zodat ik niet vier keer hoef te zeggen dat een tijdstip me niet uitkomt. Ik weet eigenlijk niet waarom ik die tip bijna nooit toepas. Ik vergeet dat gewoon ofzo, maar het zou wel schelen in de schaamte denk ik. Ik ga proberen iets bewuster daarmee om te gaan. Ik ben ook zo'n held in bellen (not), dus dat zorgt ook weer voor stress en is gewoon niet handig.
Wat ik als tip kreeg van mijn schoonouders is zelf een dag voorstellen waarop ik wel kan, zodat ik niet vier keer hoef te zeggen dat een tijdstip me niet uitkomt. Ik weet eigenlijk niet waarom ik die tip bijna nooit toepas. Ik vergeet dat gewoon ofzo, maar het zou wel schelen in de schaamte denk ik. Ik ga proberen iets bewuster daarmee om te gaan. Ik ben ook zo'n held in bellen (not), dus dat zorgt ook weer voor stress en is gewoon niet handig.
dinsdag 9 juni 2015 om 13:00
Wat herkenbaar is (bijna) alles wat jullie schrijven! Bij mij is een jaar of 4 geleden de diagnose ADD gesteld. Ik herkende me in zoveel symptomen ( voor mijn vriend was het ook een feest der herkenning, hij wist ook meteen dat ik het moest hebben toen hij de symptomen las) en voor mijn dochter wilde ik het zeker weten (bij haar herken ik ook bepaalde dingen).
Ik heb ook altijd zoveel drukte in mijn hoofd en moet ook echt vaak opladen in mijn eentje. 's Nachts of 's ochtends lig ik vaak wakker, omdat er meteen bij het wakker worden zoveel door me heen gaat. Dan denk ik ook aan dingen die ik moet doen en vervolgens vergeet ik ze weer om er de volgende nacht weer wakker van te liggen (bijvoorbeeld boeken inleveren bij de bieb - ik heb ook altijd boetes- of een nieuw peertje kopen voor een kapotte lamp). Zo'n lamp kan dan zo een half jaar kapot zijn omdat ik het vergeet.
Op de basisschool ging het gek genoeg nog altijd goed (ik vond ook altijd alles erg gemakkelijk, dat scheelt natuurlijk, maar ook me concentreren ging me toen nog wel goed af). Ook nooit problemen bij het lezen van boeken of zo. Dat veranderde op de middelbare school. Ik heb twee keer mijn eindexamenjaar verpest en meerdere studies nooit afgemaakt. Nu heb ik een heel hectische baan; heel veel schakelen, veel drukte en mensen om me heen, en die sloopt me echt. Zeker omdat ik door het best vele werken het thuis niet meer op orde kan houden. Ik heb een schoon en opgeruimd huis nodig om in mijn hoofd rustig te worden, maar het lukt me niet door werk en gezin om het huis op orde te houden. Dus het is nu dubbel chaos in mijn hoofd en ik denk eraan om een andere baan te zoeken.
Met opruimen etc. heb ik dus normaal gesproken niet zo'n moeite, maar ik moet er veel tijd voor hebben. Ik kan niet tussendoor even de wc schoonmaken bijvoorbeeld, ik moet een aantal uren achter elkaar de tijd hebben om veel te doen. Anders lukt het me niet. Ik neem dus soms echt een dag vrij om te poetsen en op te ruimen. Dat heb ik echt nodig. En qua rommel heb ik een makkelijke methode: ik gooi gewoon heel veel weg. Is er iets kapot wat nog te maken is, dan weet ik dat het toch een jaar duurt voordat ik het maak, dus gooi ik het gewoon weg en koop ik het nieuw
De meeste moeite heb ik met het feit dat ik het op school zo verkloot heb. Ik denk erover om een soort van opleiding te gaan doen, iets wat absoluut een heel grote hobby van me is, dus wat dat betreft lijkt het meer kans te hebben dan school vroeger, maar ik moet wel echt zorgen dat het gaat lukken.
Medicijnen, daar wil ik (nog) niet aan. Ik heb het redelijk onder controle geloof ik. Dat wil zeggen: ik kan ermee leven en mijn man ergert zich wel eens aan me als ik weer eens tig dingen uitstel of vergeten ben, maar voor hem gaat het ook nog wel. Dus voorlopig moet ik het hier maar mee doen.
Ik ben trouwens echt heel slecht in het mee blijven schrijven in topics hier (hoe zou dat toch komen ), dus ik hoop dat jullie het niet erg vinden als ik zo nu en dan binnenval.
Ik heb ook altijd zoveel drukte in mijn hoofd en moet ook echt vaak opladen in mijn eentje. 's Nachts of 's ochtends lig ik vaak wakker, omdat er meteen bij het wakker worden zoveel door me heen gaat. Dan denk ik ook aan dingen die ik moet doen en vervolgens vergeet ik ze weer om er de volgende nacht weer wakker van te liggen (bijvoorbeeld boeken inleveren bij de bieb - ik heb ook altijd boetes- of een nieuw peertje kopen voor een kapotte lamp). Zo'n lamp kan dan zo een half jaar kapot zijn omdat ik het vergeet.
Op de basisschool ging het gek genoeg nog altijd goed (ik vond ook altijd alles erg gemakkelijk, dat scheelt natuurlijk, maar ook me concentreren ging me toen nog wel goed af). Ook nooit problemen bij het lezen van boeken of zo. Dat veranderde op de middelbare school. Ik heb twee keer mijn eindexamenjaar verpest en meerdere studies nooit afgemaakt. Nu heb ik een heel hectische baan; heel veel schakelen, veel drukte en mensen om me heen, en die sloopt me echt. Zeker omdat ik door het best vele werken het thuis niet meer op orde kan houden. Ik heb een schoon en opgeruimd huis nodig om in mijn hoofd rustig te worden, maar het lukt me niet door werk en gezin om het huis op orde te houden. Dus het is nu dubbel chaos in mijn hoofd en ik denk eraan om een andere baan te zoeken.
Met opruimen etc. heb ik dus normaal gesproken niet zo'n moeite, maar ik moet er veel tijd voor hebben. Ik kan niet tussendoor even de wc schoonmaken bijvoorbeeld, ik moet een aantal uren achter elkaar de tijd hebben om veel te doen. Anders lukt het me niet. Ik neem dus soms echt een dag vrij om te poetsen en op te ruimen. Dat heb ik echt nodig. En qua rommel heb ik een makkelijke methode: ik gooi gewoon heel veel weg. Is er iets kapot wat nog te maken is, dan weet ik dat het toch een jaar duurt voordat ik het maak, dus gooi ik het gewoon weg en koop ik het nieuw
De meeste moeite heb ik met het feit dat ik het op school zo verkloot heb. Ik denk erover om een soort van opleiding te gaan doen, iets wat absoluut een heel grote hobby van me is, dus wat dat betreft lijkt het meer kans te hebben dan school vroeger, maar ik moet wel echt zorgen dat het gaat lukken.
Medicijnen, daar wil ik (nog) niet aan. Ik heb het redelijk onder controle geloof ik. Dat wil zeggen: ik kan ermee leven en mijn man ergert zich wel eens aan me als ik weer eens tig dingen uitstel of vergeten ben, maar voor hem gaat het ook nog wel. Dus voorlopig moet ik het hier maar mee doen.
Ik ben trouwens echt heel slecht in het mee blijven schrijven in topics hier (hoe zou dat toch komen ), dus ik hoop dat jullie het niet erg vinden als ik zo nu en dan binnenval.
dinsdag 9 juni 2015 om 13:05
Veel afspraken in een week, dat trek ik trouwens ook echt niet. Laatst ben ik het hele weekend down geweest over wat me die week te wachten stond (avond weg voor mijn werk, kapper en zwemles voor jongste dochter, oudste dochter twee keer voetbaltraining en dan tussendoor nog ergens boodschappen doen, koken voor de dagen dat ik later thuis was voor mijn werk en 4 dagen werken). Dan moet ik echt in het weekend niks meer plannen, want dan ben ik gesloopt.
dinsdag 9 juni 2015 om 13:07
quote:bevertje_68 schreef op 23 mei 2015 @ 23:19:
ADD'ers zijn, volgens mij, vaak wel wat vaker gevoeliger, ook voor stemmingen. En zijn misschien in de regel wat introvert en binnenvetters.
"Stille wateren hebben diepe gronden."
Ik, voor mijzelf, denk dat dat wel klopt.. Al zullen er natuurlijk ook uitzonderingen op deze regel zijn.
Ikzelf ben niet alleen heel gevoelig voor wat er gezegd word maar meer ook hoe iets gezegd word. Dat kon mij maken of breken. Inmiddels heb ik geleerd om mij daar minder van aan te trekken ( niet dat dat altijd lukt trouwens)....Dit herken ik ook heel erg, ik weet alleen niet of het met ADD te maken heeft?
ADD'ers zijn, volgens mij, vaak wel wat vaker gevoeliger, ook voor stemmingen. En zijn misschien in de regel wat introvert en binnenvetters.
"Stille wateren hebben diepe gronden."
Ik, voor mijzelf, denk dat dat wel klopt.. Al zullen er natuurlijk ook uitzonderingen op deze regel zijn.
Ikzelf ben niet alleen heel gevoelig voor wat er gezegd word maar meer ook hoe iets gezegd word. Dat kon mij maken of breken. Inmiddels heb ik geleerd om mij daar minder van aan te trekken ( niet dat dat altijd lukt trouwens)....Dit herken ik ook heel erg, ik weet alleen niet of het met ADD te maken heeft?
dinsdag 9 juni 2015 om 14:07
Hoi, iedereen. Hier ook add. In combinatie met een sociale fobie helaas.
Ik probeer er wat aan te doen, ik ben bij een sportclub gegaan ,ook al durfde ik dat eigenlijk niet. Het is gelukkig een hele gezellige club, maar ik blijf maar last houden van bepaalde problemen. Ik vind alles maar voor korte tijd leuk. Ik ben nu na een paar maanden al een stuk minder enthousiast, ook al wil ik het wel heel graag volhouden. Ik heb dit probleem bij alles wat ik onderneem. Echt heel vervelend.
Ook heb ik laatst wat stomme fouten gemaakt tijdens het sporten en dan voel ik me een mislukking, gedeprimeerd en durf ik eigenlijk niet meer te gaan. Over een paar dagen heb ik een wedstrijd en ik krijg er nu alweer buikpijn van. De teamleden zijn allemaal erg aardig, dat is het probleem niet. Ik ben zelf gewoon ontzettend angstig.
Ik heb verschillende medicijnen geprobeerd, ben naar een addgroepje geweest, bij psycholoog/psychiater, cognitieve therapie, maar het probleem komt steeds weer terug.
Hebben jullie tips om langer gemotiveerd te blijven voor een hobby? En hoe ik beter met teleurstellende dingen kan omgaan? Ik heb gewoon buikpijn ervan dat ik niet goed ben in die sport en dat ik domme fouten maak en daardoor helemaal niet meer durf. Ik ga ook fouten maken door die angst, waardoor ik de angst alleen maar bevestig. Het is wel echt een leuke sport met lieve mensen, dus ik wil het wel blijven doen en volhouden.
Ondanks mijn add, toch een opleiding afgerond, waar ik heel trots op ben. Helaas is er nu nauwelijks nog werk in te vinden. Ik heb nog wel een baantje, maar lang niet het aantal uren dat ik zou willen en dat kan daar ook niet niet. Een nieuwe opleiding zie ik ook niet zitten, aangezien ik zoveel last heb van mn add en sociale fobie en omdat ik niks leuk vind langer dan een paar weken.. Ik ben uiteraard wel nog aan het solliciteren.
Hoe ga ik hier in hemelsnaam mee om? Het klinkt misschien wat gedramatiseerd, maar ik zit er op dit moment gewoon erg mee. Ik probeer wel altijd positief te zijn en alles vol te houden.
Ik probeer er wat aan te doen, ik ben bij een sportclub gegaan ,ook al durfde ik dat eigenlijk niet. Het is gelukkig een hele gezellige club, maar ik blijf maar last houden van bepaalde problemen. Ik vind alles maar voor korte tijd leuk. Ik ben nu na een paar maanden al een stuk minder enthousiast, ook al wil ik het wel heel graag volhouden. Ik heb dit probleem bij alles wat ik onderneem. Echt heel vervelend.
Ook heb ik laatst wat stomme fouten gemaakt tijdens het sporten en dan voel ik me een mislukking, gedeprimeerd en durf ik eigenlijk niet meer te gaan. Over een paar dagen heb ik een wedstrijd en ik krijg er nu alweer buikpijn van. De teamleden zijn allemaal erg aardig, dat is het probleem niet. Ik ben zelf gewoon ontzettend angstig.
Ik heb verschillende medicijnen geprobeerd, ben naar een addgroepje geweest, bij psycholoog/psychiater, cognitieve therapie, maar het probleem komt steeds weer terug.
Hebben jullie tips om langer gemotiveerd te blijven voor een hobby? En hoe ik beter met teleurstellende dingen kan omgaan? Ik heb gewoon buikpijn ervan dat ik niet goed ben in die sport en dat ik domme fouten maak en daardoor helemaal niet meer durf. Ik ga ook fouten maken door die angst, waardoor ik de angst alleen maar bevestig. Het is wel echt een leuke sport met lieve mensen, dus ik wil het wel blijven doen en volhouden.
Ondanks mijn add, toch een opleiding afgerond, waar ik heel trots op ben. Helaas is er nu nauwelijks nog werk in te vinden. Ik heb nog wel een baantje, maar lang niet het aantal uren dat ik zou willen en dat kan daar ook niet niet. Een nieuwe opleiding zie ik ook niet zitten, aangezien ik zoveel last heb van mn add en sociale fobie en omdat ik niks leuk vind langer dan een paar weken.. Ik ben uiteraard wel nog aan het solliciteren.
Hoe ga ik hier in hemelsnaam mee om? Het klinkt misschien wat gedramatiseerd, maar ik zit er op dit moment gewoon erg mee. Ik probeer wel altijd positief te zijn en alles vol te houden.
dinsdag 9 juni 2015 om 14:13
Hallo iedereen,
Ik heb al even niet geschreven, maar jullie des te meer.
Ik heb net even bijgelezen. Kan niet overal op reageren (niet? wat raar...)
Op dit moment gaat het niet zo lekker hier. Ik zit ontzettend in de; "ik heb echt helemaal nergens zin in" modus en het lukt me niet om er uit te komen. Zelfs niet met de methylfenidaat. Ik kan er niet echt de vinger op leggen hoe het komt. Misschien omdat ik momenteel ook even in een dip zit. Er zitten nog steeds veel dingen tegen. Vooral financieel. Ik kan maar geen werk krijgen, het vakantiegeld gaat op aan andere dingen dan die ik in gedachten had, de zindelijkheidsproblemen van mijn dochter nemen weer toe. Ze is 5 en heeft nog vaak overdag ongelukjes. Ze heeft goede en slechte periodes. De slechte periodes kosten mij enorm veel energie. Ze moet vanavond weer naar de osteopaat. Hopelijk zet die behandeling weer wat zoden aan de dijk...
Als klap op de vuurpijl ben ik donderdag flauwgevallen, buiten, met mijn hoofd hard tegen de grond geklapt. Daar zijn we allemaal (de kinderen waren er bij) ook erg van geschrokken. En mijn man heeft enorm veel gewerkt afgelopen week....
Hmmm... nu ik dit allemaal zo neer tik zie ik wel in waar mijn dip vandaan komt. Er gebeurt gewoon weer te veel. Tijd dat er weer eens iets positiefs gebeurt...
Wat betreft blokkeren als je iets op wil ruimen... Dat herken ik heel goed. Eigenlijk wilde ik vandaag ook heel veel doen; afwasmachine, dweilen, was, badkamer, slaapkamer van mn zoon. Er is nog helemaal niets van gekomen...
Wakker worden 's morgens kan ik ook niet goed. Ik ga ook altijd te laat naar bed. Ik neem me elke avond voor om uiterlijk 23.00 er in te liggen. Maar er is vaak nog iets op tv wat ik af wil kijken of ik ben nog aan het laptoppen en dan is het zo weer 0.00 uur. Tja en dan is 7.00 toch echt te vroeg. Kom ik er om 7.30 mat veel moeite eindelijk uit en dan moeten er dus nog 3 kinderen in de kleren, eten, haren netjes, tasjes gevuld en om 8.00 in de auto/op de fiets om naar school te gaan. Elke ochtend weer stressen en kids te laat op school...
Soms zou ik ook wel in een andere tijd willen leven. The simple life... Dit doe je vandaag en niet anders. Geen afleiding van tv, telefoon, internet, wat dan ook. Lijkt me heerlijk.
Kunnen we niet met z'n allen een AD(H)D community oprichten? Gaan we weer leven zo als 100 jaar geleden...
Volgens mij wilde ik nog ergens op reageren/vertellen/vragen, maar ik weet het echt niet meer. Als het me nog te binnen schiet, horen jullie het wel!
Ik heb al even niet geschreven, maar jullie des te meer.
Ik heb net even bijgelezen. Kan niet overal op reageren (niet? wat raar...)
Op dit moment gaat het niet zo lekker hier. Ik zit ontzettend in de; "ik heb echt helemaal nergens zin in" modus en het lukt me niet om er uit te komen. Zelfs niet met de methylfenidaat. Ik kan er niet echt de vinger op leggen hoe het komt. Misschien omdat ik momenteel ook even in een dip zit. Er zitten nog steeds veel dingen tegen. Vooral financieel. Ik kan maar geen werk krijgen, het vakantiegeld gaat op aan andere dingen dan die ik in gedachten had, de zindelijkheidsproblemen van mijn dochter nemen weer toe. Ze is 5 en heeft nog vaak overdag ongelukjes. Ze heeft goede en slechte periodes. De slechte periodes kosten mij enorm veel energie. Ze moet vanavond weer naar de osteopaat. Hopelijk zet die behandeling weer wat zoden aan de dijk...
Als klap op de vuurpijl ben ik donderdag flauwgevallen, buiten, met mijn hoofd hard tegen de grond geklapt. Daar zijn we allemaal (de kinderen waren er bij) ook erg van geschrokken. En mijn man heeft enorm veel gewerkt afgelopen week....
Hmmm... nu ik dit allemaal zo neer tik zie ik wel in waar mijn dip vandaan komt. Er gebeurt gewoon weer te veel. Tijd dat er weer eens iets positiefs gebeurt...
Wat betreft blokkeren als je iets op wil ruimen... Dat herken ik heel goed. Eigenlijk wilde ik vandaag ook heel veel doen; afwasmachine, dweilen, was, badkamer, slaapkamer van mn zoon. Er is nog helemaal niets van gekomen...
Wakker worden 's morgens kan ik ook niet goed. Ik ga ook altijd te laat naar bed. Ik neem me elke avond voor om uiterlijk 23.00 er in te liggen. Maar er is vaak nog iets op tv wat ik af wil kijken of ik ben nog aan het laptoppen en dan is het zo weer 0.00 uur. Tja en dan is 7.00 toch echt te vroeg. Kom ik er om 7.30 mat veel moeite eindelijk uit en dan moeten er dus nog 3 kinderen in de kleren, eten, haren netjes, tasjes gevuld en om 8.00 in de auto/op de fiets om naar school te gaan. Elke ochtend weer stressen en kids te laat op school...
Soms zou ik ook wel in een andere tijd willen leven. The simple life... Dit doe je vandaag en niet anders. Geen afleiding van tv, telefoon, internet, wat dan ook. Lijkt me heerlijk.
Kunnen we niet met z'n allen een AD(H)D community oprichten? Gaan we weer leven zo als 100 jaar geleden...
Volgens mij wilde ik nog ergens op reageren/vertellen/vragen, maar ik weet het echt niet meer. Als het me nog te binnen schiet, horen jullie het wel!
dinsdag 9 juni 2015 om 22:36
Wat heb ik me nu weer op de hals gehaald. Vanavond bijbelstudiekring gehad, ik ga daar sinds zo'n twee maanden naartoe. Hartstikke leuk. Nu is over twee weken de afsluiting van het seizoen en dan wordt er altijd iets leuks gedaan. Dus ik stelde voor om te gaan barbecuen (ben ik zelf gek op maar niemand wil ooit met mij barbecuen dus leuke gelegenheid ) en ik zeg ook nog doodleuk dat het wel bij mij thuis mag! Stresss! Want de hele tuin moet nog gedaan worden (staat een berg onkruid daar word je bang van), het hele huis moet gepoetst, ik moet nog een barbecue kopen want die heb ik niet eens (vorige barbecue met de verhuizing weggemikt want het ding was helemaal verroest), whaaa. Nu al stress. Vlees e.d. hoef ik gelukkig niet in mijn uppie te regelen, iedereen neemt gewoon iets mee, en de organisatie ligt verder ook niet bij mij, maar toch. Het hele huis poetsen en de tuin opknappen brengt al behoorlijk wat stress met zich mee. Wel een goede reden om mezelf een flinke schop onder mijn kont te geven trouwens, want zolang er geen bezoek komt, word ik ook weinig geprikkeld om aan de slag te gaan. Maar nu moet ik. Dus ik begin gelijk morgen maar denk ik.
dinsdag 9 juni 2015 om 22:45
quote:wendy23 schreef op 09 juni 2015 @ 14:13:
Soms zou ik ook wel in een andere tijd willen leven. The simple life... Dit doe je vandaag en niet anders. Geen afleiding van tv, telefoon, internet, wat dan ook. Lijkt me heerlijk.
Kunnen we niet met z'n allen een AD(H)D community oprichten? Gaan we weer leven zo als 100 jaar geleden... X-Volgens mij was het 100 jaar geleden anders... Niet beter/slechter/rustiger maar gewoon anders en denk ik dat je dan als ADD-er tegen hele andere problemen aan loopt dan vandaag de dag. Werk, inkomen, etc. Ik persoonlijk heb zoiets van... Doe maar niet.
Soms zou ik ook wel in een andere tijd willen leven. The simple life... Dit doe je vandaag en niet anders. Geen afleiding van tv, telefoon, internet, wat dan ook. Lijkt me heerlijk.
Kunnen we niet met z'n allen een AD(H)D community oprichten? Gaan we weer leven zo als 100 jaar geleden... X-Volgens mij was het 100 jaar geleden anders... Niet beter/slechter/rustiger maar gewoon anders en denk ik dat je dan als ADD-er tegen hele andere problemen aan loopt dan vandaag de dag. Werk, inkomen, etc. Ik persoonlijk heb zoiets van... Doe maar niet.
donderdag 11 juni 2015 om 08:37
quote:wendy23 schreef op 09 juni 2015 @ 14:13:
Soms zou ik ook wel in een andere tijd willen leven. The simple life... Dit doe je vandaag en niet anders. Geen afleiding van tv, telefoon, internet, wat dan ook. Lijkt me heerlijk.
Kunnen we niet met z'n allen een AD(H)D community oprichten? Gaan we weer leven zo als 100 jaar geleden...
Ik ben vóór! Meteen!
Als er nog ergens een geschikt stuk grond is (een volkstuinencomplex?), zónder internet verbinding etc., ver weg van de snelweg, dan pak ik mijn koffers.
Veel minder prikkels, veel minder keuzestress. Zou voor mij een verademing zijn!
Soms zou ik ook wel in een andere tijd willen leven. The simple life... Dit doe je vandaag en niet anders. Geen afleiding van tv, telefoon, internet, wat dan ook. Lijkt me heerlijk.
Kunnen we niet met z'n allen een AD(H)D community oprichten? Gaan we weer leven zo als 100 jaar geleden...
Ik ben vóór! Meteen!
Als er nog ergens een geschikt stuk grond is (een volkstuinencomplex?), zónder internet verbinding etc., ver weg van de snelweg, dan pak ik mijn koffers.
Veel minder prikkels, veel minder keuzestress. Zou voor mij een verademing zijn!
donderdag 11 juni 2015 om 08:58
Maar zoeken jullie de prikkels dan ook niet op? Als ik thuis ben, staat soms de radio aan, ben ik aan het bellen en lees ik half de krant.
Andere keren moet echt alles uit hoor. Maar neem gisteren, thuisdag, heb ik de hele dag niet aan het verslag gewerkt wat eigenlijk wel moest, maar wacht ik tot hier vijf kinderen spelen en doe ik het tussendoor. Een beetje.
Andere keren moet echt alles uit hoor. Maar neem gisteren, thuisdag, heb ik de hele dag niet aan het verslag gewerkt wat eigenlijk wel moest, maar wacht ik tot hier vijf kinderen spelen en doe ik het tussendoor. Een beetje.
donderdag 11 juni 2015 om 09:11
quote:Krullevaer schreef op 08 juni 2015 @ 15:09:
Heel herkenbaar Bankje. Zodra een week te vol zit bij mij, verlies ik het overzicht en wil ik naar geen enkele afspraak meer gaan. In plaats daarvan wil ik dan in bed liggen met de dekens over mijn hoofd. Zelfs afbellen kost me dan vaak al teveel omdat ik niet weet wat ik moet zeggen als ik bel. Meestal zeg ik dat ik ziek ben, maar ik heb dat ook wel eens drie weken achter elkaar met dezelfde afspraak gedaan (fysio) en dat kan op een gegeven moment ook niet meer. Wat ik dan doe is verdwijnen, nooit meer komen opdagen omdat ik het gevoel heb dat ik het heb verpest.
Ik heb nu drie afspraken deze week en dat is genoeg, meer zou denk ik niet lukken. Het scheelt dat het geen moeilijke afspraken zijn en eentje (bijbelstudiekring) hoef ik niet persé heen en ik hoef me ook niet af te melden als ik niet wil gaan. Maar meerdere medische afspraken per week zeg maar lukt me niet (bijv. én tandarts, én huisarts, én ziekenhuis oid). Ik heb afgelopen tijd vaker dan me lief is het ziekenhuis van binnen gezien (niks ernstigs, maar meerdere vervelende dingen tegelijk) en dan had ik soms wel drie ziekenhuisafspraken in een week. Dat gaat echt niet en ik weet het ook, maar ik voel me zo'n zeur als ik vier keer zeg 'nee, dan kan ik ook niet' terwijl in theorie die plek in mijn agenda gewoon leeg is. Dus ik zeg dan 'oké, is goed' met het idee dat ik later wel bel om die afspraak te verplaatsen, maar zoals een echte ADHD'er betaamd vergeet ik dat, of stel ik het uit.
Ik vraag me nog af hoe ik school ga doen als drie afspraken in een week al veel is. Daar maak ik me zorgen over. Toen ik nog naar school ging, vond ik dat ook lastig en ging ik vaak niet. Maar ik had wel presentieplicht dus dat leverde dan weer stress op. Ik had gelukkig wel één vrije dag per week, maar dat is straks denk ik ook niet meer, dus extra stress.
Ik ben nu begonnen met de trapkast opruimen. Ik bedacht me ineens dat dat nu moest (ik wil dat al tijden doen, maar ik heb het steeds uitgesteld), maar wat denk je? Trapkast is nu leeg, en nu zit ik op de bank met een ontplofte woonkamer. Typisch weer hè.
Iets anders: Ik heb me de laatste weken vaak afgevraagd (en ook de vraag van meerdere mensen om me heen gekregen) of ik wel écht ADHD heb. De aanleiding is dat ik slecht reageer op medicijnen. Ik word hyper van Ritalin bijvoorbeeld. Tot nu toe heb ik bij alle medicijnen een tegengestelde werking gehad, raar toch? Zou het kunnen dat ik álles in ADHD herken en me ook gedraag als een op en top ADHD'er, maar het eigenlijk niet ben? Ik ben benieuwd naar jullie mening daarover.
Ik werd ook helemaal hyper de pieper van Ritalin. Op Dex reageerde ik wel goed. Totdat bij mij De Grote Stress roet in het eten gooide.
ADD + stress = ADD in het kwadraat X 10000000. (Daar kunnen bij mij de pillen niet tegenop boksen).
En ADD is sowieso niet altijd even gemakkelijk vast te stellen. Volgens mij las ik hier ook ergens dat iemand twijfelde of het wellicht PTSS was.
Symptomen van andere aandoeningen kunnen best overeen komen met AD(H)D. Bijvoorbeeld inderdaad PTSS, bipolaire stoornis, borderline persoonlijkheidsstoornis, of overspannenheid, (chronische) stress.
Bij het testen van ADD wordt ook altijd erg veel nadruk gelegd op de symptomen in de kindertijd. Die moeten bij ADD dan ook zeker aanwezig zijn. Daarom willen psychiaters ook (indien mogelijk) graag praten met ouders/verzorgers, rapporten inzien van de lagere school, etc.
Als je pas op je 18e (ik noem maar wat) last krijgt van de ADD symptomen is het aannemelijk dat het géén ADD is, en als dan bijv blijkt dat je ook nog eens op je 17e een traumatische ervaring hebt meegemaakt dan kunnen de op ADD lijkende symptomen eerder te maken hebben met het trauma, of de daaruit voortkomende angst- en stressklachten (en zou het bijvoorbeeld ook PTSS kunnen zijn).
Het is wat mij betreft aan de psychiater om dat te onderzoeken en bepalen.
Overigens kun je ook meerdere stoornissen tegelijk hebben. Iemand met AD(H)D kan ook een traumatische ervaring meemaken. Bijvoorbeeld.
En mensen met ADD en ADHD lopen volgens mij ook eerder risico op overspannenheid, burn-out, depressies, etc. Ze raken nu eenmaal eerder overprikkeld. Lopen wat vaker op hun tenen. Krijgen vaker te maken met teleurstellingen (onafgemaakte opleidingen, etc.). Faalangst komt wat vaker voor... etcetera etcetera.
Heel herkenbaar Bankje. Zodra een week te vol zit bij mij, verlies ik het overzicht en wil ik naar geen enkele afspraak meer gaan. In plaats daarvan wil ik dan in bed liggen met de dekens over mijn hoofd. Zelfs afbellen kost me dan vaak al teveel omdat ik niet weet wat ik moet zeggen als ik bel. Meestal zeg ik dat ik ziek ben, maar ik heb dat ook wel eens drie weken achter elkaar met dezelfde afspraak gedaan (fysio) en dat kan op een gegeven moment ook niet meer. Wat ik dan doe is verdwijnen, nooit meer komen opdagen omdat ik het gevoel heb dat ik het heb verpest.
Ik heb nu drie afspraken deze week en dat is genoeg, meer zou denk ik niet lukken. Het scheelt dat het geen moeilijke afspraken zijn en eentje (bijbelstudiekring) hoef ik niet persé heen en ik hoef me ook niet af te melden als ik niet wil gaan. Maar meerdere medische afspraken per week zeg maar lukt me niet (bijv. én tandarts, én huisarts, én ziekenhuis oid). Ik heb afgelopen tijd vaker dan me lief is het ziekenhuis van binnen gezien (niks ernstigs, maar meerdere vervelende dingen tegelijk) en dan had ik soms wel drie ziekenhuisafspraken in een week. Dat gaat echt niet en ik weet het ook, maar ik voel me zo'n zeur als ik vier keer zeg 'nee, dan kan ik ook niet' terwijl in theorie die plek in mijn agenda gewoon leeg is. Dus ik zeg dan 'oké, is goed' met het idee dat ik later wel bel om die afspraak te verplaatsen, maar zoals een echte ADHD'er betaamd vergeet ik dat, of stel ik het uit.
Ik vraag me nog af hoe ik school ga doen als drie afspraken in een week al veel is. Daar maak ik me zorgen over. Toen ik nog naar school ging, vond ik dat ook lastig en ging ik vaak niet. Maar ik had wel presentieplicht dus dat leverde dan weer stress op. Ik had gelukkig wel één vrije dag per week, maar dat is straks denk ik ook niet meer, dus extra stress.
Ik ben nu begonnen met de trapkast opruimen. Ik bedacht me ineens dat dat nu moest (ik wil dat al tijden doen, maar ik heb het steeds uitgesteld), maar wat denk je? Trapkast is nu leeg, en nu zit ik op de bank met een ontplofte woonkamer. Typisch weer hè.
Iets anders: Ik heb me de laatste weken vaak afgevraagd (en ook de vraag van meerdere mensen om me heen gekregen) of ik wel écht ADHD heb. De aanleiding is dat ik slecht reageer op medicijnen. Ik word hyper van Ritalin bijvoorbeeld. Tot nu toe heb ik bij alle medicijnen een tegengestelde werking gehad, raar toch? Zou het kunnen dat ik álles in ADHD herken en me ook gedraag als een op en top ADHD'er, maar het eigenlijk niet ben? Ik ben benieuwd naar jullie mening daarover.
Ik werd ook helemaal hyper de pieper van Ritalin. Op Dex reageerde ik wel goed. Totdat bij mij De Grote Stress roet in het eten gooide.
ADD + stress = ADD in het kwadraat X 10000000. (Daar kunnen bij mij de pillen niet tegenop boksen).
En ADD is sowieso niet altijd even gemakkelijk vast te stellen. Volgens mij las ik hier ook ergens dat iemand twijfelde of het wellicht PTSS was.
Symptomen van andere aandoeningen kunnen best overeen komen met AD(H)D. Bijvoorbeeld inderdaad PTSS, bipolaire stoornis, borderline persoonlijkheidsstoornis, of overspannenheid, (chronische) stress.
Bij het testen van ADD wordt ook altijd erg veel nadruk gelegd op de symptomen in de kindertijd. Die moeten bij ADD dan ook zeker aanwezig zijn. Daarom willen psychiaters ook (indien mogelijk) graag praten met ouders/verzorgers, rapporten inzien van de lagere school, etc.
Als je pas op je 18e (ik noem maar wat) last krijgt van de ADD symptomen is het aannemelijk dat het géén ADD is, en als dan bijv blijkt dat je ook nog eens op je 17e een traumatische ervaring hebt meegemaakt dan kunnen de op ADD lijkende symptomen eerder te maken hebben met het trauma, of de daaruit voortkomende angst- en stressklachten (en zou het bijvoorbeeld ook PTSS kunnen zijn).
Het is wat mij betreft aan de psychiater om dat te onderzoeken en bepalen.
Overigens kun je ook meerdere stoornissen tegelijk hebben. Iemand met AD(H)D kan ook een traumatische ervaring meemaken. Bijvoorbeeld.
En mensen met ADD en ADHD lopen volgens mij ook eerder risico op overspannenheid, burn-out, depressies, etc. Ze raken nu eenmaal eerder overprikkeld. Lopen wat vaker op hun tenen. Krijgen vaker te maken met teleurstellingen (onafgemaakte opleidingen, etc.). Faalangst komt wat vaker voor... etcetera etcetera.
donderdag 11 juni 2015 om 09:25
quote:helaars schreef op 11 juni 2015 @ 08:58:
Maar zoeken jullie de prikkels dan ook niet op? Als ik thuis ben, staat soms de radio aan, ben ik aan het bellen en lees ik half de krant.
Andere keren moet echt alles uit hoor. Maar neem gisteren, thuisdag, heb ik de hele dag niet aan het verslag gewerkt wat eigenlijk wel moest, maar wacht ik tot hier vijf kinderen spelen en doe ik het tussendoor. Een beetje.
Ik vrees dat ik iedere dag naar de supermarkt moet. Oftewel ik móet op de fiets de stad in (druk verkeer, gehaaste mensen), dus veel stress) naar de meest horror plek op aarde: de supermarkt. In die supermarkt is het altijd druk (supermarkt in de spits probeer ik indien mogelijk al helemáál te vermijden) en altijd vol met gestresste mensen. Er zijn voor mij té veel producten, de hoeveelheid aan producten kan mij soms (vaak) volledig lam leggen. Ook is er veel lawaai, mensen in het gangpad, vakkenvullers, etc.
En ik zou mijn supermarktbezoekjes gráág beperken. Alleen al het eten wat ik in huis haal móet diezelfde dag op. Dat is helaas een eetstoornis-achtig probleem. Als ik van dat probleem af zou zijn dan zou dat ook al schelen.
En thuis heb ik ook eigenlijk nooit een radio aan. De TV wel, maar ook niet altijd. Dat doe ik bewust ivm prikkels.
De smartphone is wel een probleem. Ik zou zó graag zonder willen! Dat ding veroorzaakt ook heul veul onrust. Maar ik heb 'm toch wel nodig. Veel dingen (ook werkgerelateerd) gaan via de mail. En daar wil ik ook niet van verstoken blijven.
Ik probeer wel te minderen, maar mijn pogingen tot minderen mislukken meestal.
Maar zoeken jullie de prikkels dan ook niet op? Als ik thuis ben, staat soms de radio aan, ben ik aan het bellen en lees ik half de krant.
Andere keren moet echt alles uit hoor. Maar neem gisteren, thuisdag, heb ik de hele dag niet aan het verslag gewerkt wat eigenlijk wel moest, maar wacht ik tot hier vijf kinderen spelen en doe ik het tussendoor. Een beetje.
Ik vrees dat ik iedere dag naar de supermarkt moet. Oftewel ik móet op de fiets de stad in (druk verkeer, gehaaste mensen), dus veel stress) naar de meest horror plek op aarde: de supermarkt. In die supermarkt is het altijd druk (supermarkt in de spits probeer ik indien mogelijk al helemáál te vermijden) en altijd vol met gestresste mensen. Er zijn voor mij té veel producten, de hoeveelheid aan producten kan mij soms (vaak) volledig lam leggen. Ook is er veel lawaai, mensen in het gangpad, vakkenvullers, etc.
En ik zou mijn supermarktbezoekjes gráág beperken. Alleen al het eten wat ik in huis haal móet diezelfde dag op. Dat is helaas een eetstoornis-achtig probleem. Als ik van dat probleem af zou zijn dan zou dat ook al schelen.
En thuis heb ik ook eigenlijk nooit een radio aan. De TV wel, maar ook niet altijd. Dat doe ik bewust ivm prikkels.
De smartphone is wel een probleem. Ik zou zó graag zonder willen! Dat ding veroorzaakt ook heul veul onrust. Maar ik heb 'm toch wel nodig. Veel dingen (ook werkgerelateerd) gaan via de mail. En daar wil ik ook niet van verstoken blijven.
Ik probeer wel te minderen, maar mijn pogingen tot minderen mislukken meestal.
donderdag 11 juni 2015 om 10:34
Nee, supermarkten zijn inderdaad hel op aarde, allemaal. Ik bestel boodschappen of laat mijn man ze halen. Maar ik merk dat als ik weinig prikkels heb, ik wel beter functioneer, maar ook prikkels toevoeg in de vorm van muziek. Muziek van anderen kan ik dan weer niet hebben op de een of andere manier.
Fijn om mee te schrijven trouwens, ik heb sinds een week de diagnose ADD.
Fijn om mee te schrijven trouwens, ik heb sinds een week de diagnose ADD.
donderdag 11 juni 2015 om 11:00
@Labellei; ik heb wel eens gehad dat ik in de supermarkt stond, in de spits (want ik had het weer te lang uitgesteld), met 3 vervelende kinderen en net op dat moment ook nog mijn medicijn uitgewerkt... Aaaaah! Dan wordt je echt helemaal gek. Ik heb wat in mn mandje gemikt en ben heel snel naar huis gegaan...
Boodschappen doen probeer ik ook zo veel mogelijk te vermijden. Meestal doet mijn man het. Als ik dan toch moet, ga ik als de kids op school zitten, alleen of met de jongste.
Die overweldigende prikkels die ik had bijvoorbeeld in een winkel, een evenement of bijvoorbeeld zelfs op zondag in het bos zijn wel een stuk minder geworden dankzij mijn medicijnen. Daar ben ik wel heel blij om.
Prikkels vermijden lukt hier gewoon niet altijd. Net als opladen als ik zou willen. Ik heb nu eenmaal kinderen die ik zowiezo elke dag op moet halen van school en die vaak een speelafspraakje hebben of iets van school. Dat is trouwens ook iets waar ik een verschrikkelijke hekel aan heb; onverwachte speelafspraakjes. Vooral als de ouders van het kind dat komt spelen mij nog niet goed kennen. Dan wil je toch een beetje een goede eerste indruk maken en daar draagt een ontploft huishouden niet echt aan mee.
Boodschappen doen probeer ik ook zo veel mogelijk te vermijden. Meestal doet mijn man het. Als ik dan toch moet, ga ik als de kids op school zitten, alleen of met de jongste.
Die overweldigende prikkels die ik had bijvoorbeeld in een winkel, een evenement of bijvoorbeeld zelfs op zondag in het bos zijn wel een stuk minder geworden dankzij mijn medicijnen. Daar ben ik wel heel blij om.
Prikkels vermijden lukt hier gewoon niet altijd. Net als opladen als ik zou willen. Ik heb nu eenmaal kinderen die ik zowiezo elke dag op moet halen van school en die vaak een speelafspraakje hebben of iets van school. Dat is trouwens ook iets waar ik een verschrikkelijke hekel aan heb; onverwachte speelafspraakjes. Vooral als de ouders van het kind dat komt spelen mij nog niet goed kennen. Dan wil je toch een beetje een goede eerste indruk maken en daar draagt een ontploft huishouden niet echt aan mee.
donderdag 11 juni 2015 om 14:19
quote:labellei schreef op 11 juni 2015 @ 09:11:
[...]
En ADD is sowieso niet altijd even gemakkelijk vast te stellen. Volgens mij las ik hier ook ergens dat iemand twijfelde of het wellicht PTSS was.
Symptomen van andere aandoeningen kunnen best overeen komen met AD(H)D. Bijvoorbeeld inderdaad PTSS, bipolaire stoornis, borderline persoonlijkheidsstoornis, of overspannenheid, (chronische) stress.
Bij het testen van ADD wordt ook altijd erg veel nadruk gelegd op de symptomen in de kindertijd. Die moeten bij ADD dan ook zeker aanwezig zijn. Daarom willen psychiaters ook (indien mogelijk) graag praten met ouders/verzorgers, rapporten inzien van de lagere school, etc.
Als je pas op je 18e (ik noem maar wat) last krijgt van de ADD symptomen is het aannemelijk dat het géén ADD is, en als dan bijv blijkt dat je ook nog eens op je 17e een traumatische ervaring hebt meegemaakt dan kunnen de op ADD lijkende symptomen eerder te maken hebben met het trauma, of de daaruit voortkomende angst- en stressklachten (en zou het bijvoorbeeld ook PTSS kunnen zijn).
Het is wat mij betreft aan de psychiater om dat te onderzoeken en bepalen.
Overigens kun je ook meerdere stoornissen tegelijk hebben. Iemand met AD(H)D kan ook een traumatische ervaring meemaken. Bijvoorbeeld.
En mensen met ADD en ADHD lopen volgens mij ook eerder risico op overspannenheid, burn-out, depressies, etc. Ze raken nu eenmaal eerder overprikkeld. Lopen wat vaker op hun tenen. Krijgen vaker te maken met teleurstellingen (onafgemaakte opleidingen, etc.). Faalangst komt wat vaker voor... etcetera etcetera.
Daarom twijfelde ik tussen ADD en PTSS omdat a) geen getuigen uit mijn jeugd opgetrommeld konden worden en b) ik een traumatische ervaring opgedaan heb waarbij ik tot een jaar geleden last van had.
Het is dat een goede vriendin dat laatste opperde.
Een ding scheelt. Het is in ieder geval geen aanstelleritis (zoals helaas zoveel mensen denken)
[...]
En ADD is sowieso niet altijd even gemakkelijk vast te stellen. Volgens mij las ik hier ook ergens dat iemand twijfelde of het wellicht PTSS was.
Symptomen van andere aandoeningen kunnen best overeen komen met AD(H)D. Bijvoorbeeld inderdaad PTSS, bipolaire stoornis, borderline persoonlijkheidsstoornis, of overspannenheid, (chronische) stress.
Bij het testen van ADD wordt ook altijd erg veel nadruk gelegd op de symptomen in de kindertijd. Die moeten bij ADD dan ook zeker aanwezig zijn. Daarom willen psychiaters ook (indien mogelijk) graag praten met ouders/verzorgers, rapporten inzien van de lagere school, etc.
Als je pas op je 18e (ik noem maar wat) last krijgt van de ADD symptomen is het aannemelijk dat het géén ADD is, en als dan bijv blijkt dat je ook nog eens op je 17e een traumatische ervaring hebt meegemaakt dan kunnen de op ADD lijkende symptomen eerder te maken hebben met het trauma, of de daaruit voortkomende angst- en stressklachten (en zou het bijvoorbeeld ook PTSS kunnen zijn).
Het is wat mij betreft aan de psychiater om dat te onderzoeken en bepalen.
Overigens kun je ook meerdere stoornissen tegelijk hebben. Iemand met AD(H)D kan ook een traumatische ervaring meemaken. Bijvoorbeeld.
En mensen met ADD en ADHD lopen volgens mij ook eerder risico op overspannenheid, burn-out, depressies, etc. Ze raken nu eenmaal eerder overprikkeld. Lopen wat vaker op hun tenen. Krijgen vaker te maken met teleurstellingen (onafgemaakte opleidingen, etc.). Faalangst komt wat vaker voor... etcetera etcetera.
Daarom twijfelde ik tussen ADD en PTSS omdat a) geen getuigen uit mijn jeugd opgetrommeld konden worden en b) ik een traumatische ervaring opgedaan heb waarbij ik tot een jaar geleden last van had.
Het is dat een goede vriendin dat laatste opperde.
Een ding scheelt. Het is in ieder geval geen aanstelleritis (zoals helaas zoveel mensen denken)
vrijdag 12 juni 2015 om 02:22
Feest der herkenning! Ben nu 43. Vijf jaar geleden de diagnose gekregen. Ik zat toen in een burn-out/depressie. Na al die jaren worstelen, alle teleurstellingen over mijn prestaties in het leven en een alsmaar verder verschrompelend gevoel van eigenwaarde en zelfvertrouwen, vielen de stukjes op zijn plaats. Ik volgde een ADD training, kreeg Ritalin. Langzaam ging de zon weer schijnen en pakte ik de draad weer op. Voordat ik het wist zat ik weer in dezelfde situatie als voorheen. Niets opgeruimd. Ik wilde geen stempel, geen medicijnen. Dus ik vergat wat er was gebeurd, mijn verdriet, en wat ik had geleerd. Niet alles vergeet makkelijk. Dus ik probeerde te vergeten wat mij over de rand had gejaagd, mijn schuldgevoel en mijn verlangens...
Vijf jaar waarin er veel gebeurde. Een kind. Maar verder stond ik en alles stil. De partner trok dit niet meer. Het was ook beter. Ergens anders konden moeder en kind beter wonen. Met een bloedend hart liet ik ze gaan.
Een klein jaar trok ik het nog. Maar het was alsof ik op een trein zat die de afgrond naderde. Sinds een paar maanden zit ik opnieuw in een depressie. We hebben veel gepraat en gehuild. Uitgesproken wat ik lang had weggestopt. Eindelijk begrip van beide kanten. Opluchting, maar ook het besef dat dit waarschijnlijk ons einde zal betekenen. Ik wilde zo graag voor ons en ons kind. Zo´n lief en mooi kind. Maar ik kan niet meer half leven. Ik moet voor mijzelf kiezen en mijn oorlog strijden. Ik zou niets liever willen dan te kiezen voor ons en vooral ons kind. Die heeft dit niet verdient. Maar dan moet ik afscheid nemen van mijzelf. Ik zal hoe dan ook afscheid moeten nemen. Ik had het leven anders verwacht. Ik heb mijn best gedaan. Beter om op te houden met dromen. Sommige dingen zijn gewoon niet voor mij weggelegd. Ik zal dat moeten accepteren. Met wat mij nog rest zal ik het beste ervan proberen te maken.
Vijf jaar waarin er veel gebeurde. Een kind. Maar verder stond ik en alles stil. De partner trok dit niet meer. Het was ook beter. Ergens anders konden moeder en kind beter wonen. Met een bloedend hart liet ik ze gaan.
Een klein jaar trok ik het nog. Maar het was alsof ik op een trein zat die de afgrond naderde. Sinds een paar maanden zit ik opnieuw in een depressie. We hebben veel gepraat en gehuild. Uitgesproken wat ik lang had weggestopt. Eindelijk begrip van beide kanten. Opluchting, maar ook het besef dat dit waarschijnlijk ons einde zal betekenen. Ik wilde zo graag voor ons en ons kind. Zo´n lief en mooi kind. Maar ik kan niet meer half leven. Ik moet voor mijzelf kiezen en mijn oorlog strijden. Ik zou niets liever willen dan te kiezen voor ons en vooral ons kind. Die heeft dit niet verdient. Maar dan moet ik afscheid nemen van mijzelf. Ik zal hoe dan ook afscheid moeten nemen. Ik had het leven anders verwacht. Ik heb mijn best gedaan. Beter om op te houden met dromen. Sommige dingen zijn gewoon niet voor mij weggelegd. Ik zal dat moeten accepteren. Met wat mij nog rest zal ik het beste ervan proberen te maken.
zaterdag 13 juni 2015 om 09:06
Pfff, lees hier al vanaf het begin mee.
Heb maandag mijn eerste afspraak met mijn huisarts staan. Wil graag gaan voor een diagnose en hoop daarna hulp te kunnen krijgen.
Heb al een tijdje het gevoel dat ik van binnen steeds voller loop, en nav een gesprek met collega begonnen er kwartjes te vallen (zij is gelukkig vrij direct, maar weet ook waar ze het over heeft).
Ben me gaan verdiepen in ADD, en het NIET hebben is eigenlijk geen optie meer. Weet het 100% zeker! Heb de ogen uit mijn kop gehuild bij het lezen van artikelen, forums, ervaringsdeskundigen en jullie verhalen. Zo ontzettend veel herkenning! Ook van klachten die ik hier niet aan gelinkt had (had het idee dat ik slecht hoor, stemmen lijken niet door te dringen en in drukte kan ik de geluiden vaak niet scheiden. En vermoeidheid, nog zo eentje).
Ben heel blij met die herkenning, eindelijk komt het gevoel 'ik kan er ook niet helemaal iets aan doen' ipv 'ik faal weer, waarom kan ieder ander het wel en ik niet??'. Maar het maakt me ook wel heel bang en verdrietig dat dat wat ik voel en ervaar van binnen dus echt voor altijd is. Het wordt niet beter. Huis uitmesten helpt niet, en alle 'lastige' taken op man afschuiven ook niet.
Het frustreert ook zo enorm.... Zo je best doen, en aan het einde van de dag..... Heb je nog niks nuttigs gedaan, valt er weer niks van je lijstje te strepen.
Nou, de eerste keer dat ik hierover in het openbaar iets schrijf.... Weet ook nog niet of ik me veilig genoeg ga voelen hier om meer te komen schrijven, voelt eng. Wil over alle topics meedenken, maar als het over mijn eigen binnenkant gaat is dat toch anders
Loop in mijn omgeving tegen veel onbegrip aan (nou, als ik die kenmerken zo lees kan iedereen zich wel een ADDer noemen. Iedereen is toch wel eens zijn sleutels kwijt? En het doen van de belastingaangifte stel ik ook graag uit!). Zou me haast een aansteller gaan voelen. Gelukkig wil man, ondanks dat hij er nog niks van snapt, wel zijn best doen om me te begrijpen.
Wie weet tot later, heb iig veel steun aan jullie verhalen!
Heb maandag mijn eerste afspraak met mijn huisarts staan. Wil graag gaan voor een diagnose en hoop daarna hulp te kunnen krijgen.
Heb al een tijdje het gevoel dat ik van binnen steeds voller loop, en nav een gesprek met collega begonnen er kwartjes te vallen (zij is gelukkig vrij direct, maar weet ook waar ze het over heeft).
Ben me gaan verdiepen in ADD, en het NIET hebben is eigenlijk geen optie meer. Weet het 100% zeker! Heb de ogen uit mijn kop gehuild bij het lezen van artikelen, forums, ervaringsdeskundigen en jullie verhalen. Zo ontzettend veel herkenning! Ook van klachten die ik hier niet aan gelinkt had (had het idee dat ik slecht hoor, stemmen lijken niet door te dringen en in drukte kan ik de geluiden vaak niet scheiden. En vermoeidheid, nog zo eentje).
Ben heel blij met die herkenning, eindelijk komt het gevoel 'ik kan er ook niet helemaal iets aan doen' ipv 'ik faal weer, waarom kan ieder ander het wel en ik niet??'. Maar het maakt me ook wel heel bang en verdrietig dat dat wat ik voel en ervaar van binnen dus echt voor altijd is. Het wordt niet beter. Huis uitmesten helpt niet, en alle 'lastige' taken op man afschuiven ook niet.
Het frustreert ook zo enorm.... Zo je best doen, en aan het einde van de dag..... Heb je nog niks nuttigs gedaan, valt er weer niks van je lijstje te strepen.
Nou, de eerste keer dat ik hierover in het openbaar iets schrijf.... Weet ook nog niet of ik me veilig genoeg ga voelen hier om meer te komen schrijven, voelt eng. Wil over alle topics meedenken, maar als het over mijn eigen binnenkant gaat is dat toch anders
Loop in mijn omgeving tegen veel onbegrip aan (nou, als ik die kenmerken zo lees kan iedereen zich wel een ADDer noemen. Iedereen is toch wel eens zijn sleutels kwijt? En het doen van de belastingaangifte stel ik ook graag uit!). Zou me haast een aansteller gaan voelen. Gelukkig wil man, ondanks dat hij er nog niks van snapt, wel zijn best doen om me te begrijpen.
Wie weet tot later, heb iig veel steun aan jullie verhalen!
