Psyche
alle pijlers
Alles kan stuk.
zondag 15 juni 2014 om 19:59
Een hele tijd geleden heb ik een depressie gehad, die duurde ruim vijf jaar. Ik ben er uit gekrabbeld met zo veel moeite. Daarna ben ik het leven gaan vieren: hard, intens, met volle teugen. Altijd met een gevoel van haast, omdat ik niet zeker wist of die donderwolk weg zou blijven.
Het laatste jaar gaat het beetje bij beetje opnieuw niet goed. Dingen glippen uit mijn vingers. Ik omring mezelf met mooie dingen maar ik kan dat niet altijd zien. Ik weet alle handvatten, maar het is zo moeilijk om ze toe te passen. Ik trek me terug, stoot dingen af. Deze week heb ik voor het eerst in jaren weer een hele dag in bed geleden en dat is helemaal niet de bedoeling dat weet ik. Dat is het tegenovergestelde van de handvatten.
Maar ik ben zo ontzettend moe.
En ik ben zo bang. Ik ben zo bang dat het terug komt. Ik ben zo bang dat ik dit niet nog een keer kan.
Hier opschrijven is eng. Ik heb het gevoel dat sommigen hier me online een beetje kennen. En sommigen hier kennen me ook in het echt. Dit is geen aandachtsschreeuw want ik wil juist met rust gelaten worden. Me terugtrekken en in mijn eentje wachten tot de storm overwaait. Maar tegelijkertijd wil ik ook een beetje van me afpraten, en juist niet door iemand te bellen want dat wordt het zo echt, zo dichtbij, dat het allemaal even niet gaat. Dus misschien wil ik er wel even over praten via iets als een forum.
Al weet ik niet echt wat mijn vraag is. Ik moet het denk ik alleen gewoon even kwijt.
Alles van waarde is weerloos. En alles kan kennelijk altijd weer stuk.
Het laatste jaar gaat het beetje bij beetje opnieuw niet goed. Dingen glippen uit mijn vingers. Ik omring mezelf met mooie dingen maar ik kan dat niet altijd zien. Ik weet alle handvatten, maar het is zo moeilijk om ze toe te passen. Ik trek me terug, stoot dingen af. Deze week heb ik voor het eerst in jaren weer een hele dag in bed geleden en dat is helemaal niet de bedoeling dat weet ik. Dat is het tegenovergestelde van de handvatten.
Maar ik ben zo ontzettend moe.
En ik ben zo bang. Ik ben zo bang dat het terug komt. Ik ben zo bang dat ik dit niet nog een keer kan.
Hier opschrijven is eng. Ik heb het gevoel dat sommigen hier me online een beetje kennen. En sommigen hier kennen me ook in het echt. Dit is geen aandachtsschreeuw want ik wil juist met rust gelaten worden. Me terugtrekken en in mijn eentje wachten tot de storm overwaait. Maar tegelijkertijd wil ik ook een beetje van me afpraten, en juist niet door iemand te bellen want dat wordt het zo echt, zo dichtbij, dat het allemaal even niet gaat. Dus misschien wil ik er wel even over praten via iets als een forum.
Al weet ik niet echt wat mijn vraag is. Ik moet het denk ik alleen gewoon even kwijt.
Alles van waarde is weerloos. En alles kan kennelijk altijd weer stuk.
Zeg maar Spijker.
zondag 15 juni 2014 om 20:12
Je bent geen mislukkeling. Je bent wel kwetsbaar.
Kun je het nog zelf af of niet meer? Wat zou er mis zijn met een controle bij de therapeut, gewoon om op de rit te blijven? Ik ga elk jaar twee keer naar de tandarts, heb zelden gaatjes. Laat mijn ogen (lenzen) regelmatig controleren zonder dat er iets uit komt. Waarom ik nooit een afspraak mis? Het gaat om mijn ogen, mijn zwakke plek die extra aandacht nodig heeft.
Ik hoop dat de depressie iets van vroeger blijft. Het openen van een topic is een goed begin, je erkent en herkent het probleem en bijbehorende zorg.
Zorg goed voor jezelf, en hou vol.
Kun je het nog zelf af of niet meer? Wat zou er mis zijn met een controle bij de therapeut, gewoon om op de rit te blijven? Ik ga elk jaar twee keer naar de tandarts, heb zelden gaatjes. Laat mijn ogen (lenzen) regelmatig controleren zonder dat er iets uit komt. Waarom ik nooit een afspraak mis? Het gaat om mijn ogen, mijn zwakke plek die extra aandacht nodig heeft.
Ik hoop dat de depressie iets van vroeger blijft. Het openen van een topic is een goed begin, je erkent en herkent het probleem en bijbehorende zorg.
Zorg goed voor jezelf, en hou vol.
zondag 15 juni 2014 om 20:14
quote:Spijk-er schreef op 15 juni 2014 @ 20:06:
Ik heb een nieuwe huisarts, de oude is met pensioen.
Ik ben bang voor hulp. Ik wil het systeem niet meer in, er is de vorige keer zo veel fout gegaan.Juist mooi dat je dan een nieuwe huisarts hebt, misschien heeft die betere ideeën dan 'het systeem' in. Een vrijgevestigde psychotherapeut, een goede psychiater op het ziekenhuis in plaats in de mallemolen van een GGZ-instelling.
Ik heb een nieuwe huisarts, de oude is met pensioen.
Ik ben bang voor hulp. Ik wil het systeem niet meer in, er is de vorige keer zo veel fout gegaan.Juist mooi dat je dan een nieuwe huisarts hebt, misschien heeft die betere ideeën dan 'het systeem' in. Een vrijgevestigde psychotherapeut, een goede psychiater op het ziekenhuis in plaats in de mallemolen van een GGZ-instelling.
You know how I know? Because I reeaally think so!
zondag 15 juni 2014 om 20:17
zondag 15 juni 2014 om 20:18
Spijker, ik kan me je weerstand tegen 'het systeem' indenken. Het zijn goed bedoelende mensen die psychologen en psychiaters, maar zij zitten zo enorm in hun hokjesdenken vast, met etiketjes en medicijnen, dat ze zelf door de bomen het bos niet meer zien (is mijn idee dan). Zelf ben ik bijna vier jaar lang van deur tot deur gegaan, waarbij ik niets wijzer werd en me alleen maar ongelukkiger ging voelen. Tot ik besloot naar een coach te gaan. Eentje met wie het klikte, eentje die zich richtte op de toekomst m.b.t. wat ik wil en kan en dat werkt voor mij. Geen medicijnen, geen afgeraffelde vijftig minuten gesprekken, maar iemand die me liet zien hoe het ook kan. Ik wens je veel sterkte.
Toevoeging: dit boek heeft mij goed geholpen http://www.bol.com/nl/p/p ... raktijk/1001004007117912/
Toevoeging: dit boek heeft mij goed geholpen http://www.bol.com/nl/p/p ... raktijk/1001004007117912/
zondag 15 juni 2014 om 20:21
quote:Spijk-er schreef op 15 juni 2014 @ 20:09:
De handvatten zijn: goed slapen, goed eten, goed bewegen, jezelf verzorgen, naar buiten, gewoon doorgaan, fake it until you make it.
Maar ze zijn de laatste tijd zo moeilijk.
Ik ben een beetje aan het hyperventileren nu, ik ga even buiten wat water drinken.
Die handvatten zijn leuk en aardig maar houden een echte depressie niet buiten de deur.
Ga naar de huisarts.
En houd ten allen tijden voor ogen dat de negatieve en hopeloze gedachten en gevoelens nu juist de uitingen van de depressie zijn en niet de waarheid.
Als je griep hebt, heb je koorts.
Heb je een depressie dan denk je dat alles stuk gaat (je topic titel). Maar dat gaat weer over, echt!
De handvatten zijn: goed slapen, goed eten, goed bewegen, jezelf verzorgen, naar buiten, gewoon doorgaan, fake it until you make it.
Maar ze zijn de laatste tijd zo moeilijk.
Ik ben een beetje aan het hyperventileren nu, ik ga even buiten wat water drinken.
Die handvatten zijn leuk en aardig maar houden een echte depressie niet buiten de deur.
Ga naar de huisarts.
En houd ten allen tijden voor ogen dat de negatieve en hopeloze gedachten en gevoelens nu juist de uitingen van de depressie zijn en niet de waarheid.
Als je griep hebt, heb je koorts.
Heb je een depressie dan denk je dat alles stuk gaat (je topic titel). Maar dat gaat weer over, echt!
zondag 15 juni 2014 om 20:26
Depressief zijn is de hel op aarde.
Ik denk dat je heel goed aan kan voelen of het weer mis begint te gaan.
Ga alsjeblieft naar de huisarts, ook al wil je het niet, ben je bang. Als het echt weer naar een depressie gaat heb je er niets aan om je hoofd in het zand te steken en te proberen het te vermijden.
Dan duurt het alleen maar langer voor de ermee aan de slag kan en er weer uit bent.
Heel veel sterkte!
zondag 15 juni 2014 om 20:30
Ik wil geen dossier, ik wil geen stempeltje. Ik wil het gewoon kunnen, zoals bijna iedereen het kan.
Leven is gewoon moeilijk. Ik voel me zo'n aansteller. Ik weet niet waarom de controle uit mijn handen aan het glippen is. Eerst wist ik zo goed waar ik heen ging, nu weet ik het niet meer.
Ik heb het vorige week voor het eerst met mijn geliefde gedeeld. Ik heb hem toen voor het eerst ooit zien huilen. Ik heb hem bang en verdrietig gemaakt en voel me er zo schuldig over. Ik wil helemaal niet nog meer mensen bang en verdrietig maken.
Dit voelt ergens als zo'n dikke, vieze, zelfmedelijden. Ik wil mezelf eruit schoppen, me op mn flikker geven. Ophouden met dit gezeik. Waarom deze paniek? Waarom zo overstuur om niets? Aansteller.
Ik wil dit helemaal niet.
Leven is gewoon moeilijk. Ik voel me zo'n aansteller. Ik weet niet waarom de controle uit mijn handen aan het glippen is. Eerst wist ik zo goed waar ik heen ging, nu weet ik het niet meer.
Ik heb het vorige week voor het eerst met mijn geliefde gedeeld. Ik heb hem toen voor het eerst ooit zien huilen. Ik heb hem bang en verdrietig gemaakt en voel me er zo schuldig over. Ik wil helemaal niet nog meer mensen bang en verdrietig maken.
Dit voelt ergens als zo'n dikke, vieze, zelfmedelijden. Ik wil mezelf eruit schoppen, me op mn flikker geven. Ophouden met dit gezeik. Waarom deze paniek? Waarom zo overstuur om niets? Aansteller.
Ik wil dit helemaal niet.
Zeg maar Spijker.
zondag 15 juni 2014 om 20:33
quote:Spijk-er schreef op 15 juni 2014 @ 20:30:
Ik wil geen dossier, ik wil geen stempeltje. Ik wil het gewoon kunnen, zoals bijna iedereen het kan.
Leven is gewoon moeilijk. Ik voel me zo'n aansteller. Ik weet niet waarom de controle uit mijn handen aan het glippen is. Eerst wist ik zo goed waar ik heen ging, nu weet ik het niet meer.
Ik heb het vorige week voor het eerst met mijn geliefde gedeeld. Ik heb hem toen voor het eerst ooit zien huilen. Ik heb hem bang en verdrietig gemaakt en voel me er zo schuldig over. Ik wil helemaal niet nog meer mensen bang en verdrietig maken.
Dit voelt ergens als zo'n dikke, vieze, zelfmedelijden. Ik wil mezelf eruit schoppen, me op mn flikker geven. Ophouden met dit gezeik. Waarom deze paniek? Waarom zo overstuur om niets? Aansteller.
Ik wil dit helemaal niet.
Lieverd, je weet toch wel dat het perfectionisme en de hoge lat die je aanhoudt risico met zich meebrengt? Het is honderd procent zeker geen zelfmedelijden! En met jezelf op je flikker geven zoals je in deze post doet schiet je niets op. Zorg alsjeblieft goed voor jezelf, dat verdien je dubbel en dwars.
Wij vinden dat allemaal, ook als je het nu op dit moment zelf niet helemaal meer ziet.
En gewoon willen zijn, dat zijn heel veel mensen niet, zoveel mensen hier die jou nu steunen vallen ook niet onder het kopje "gewoon".
Sterkte, sterkte, sterkte.
Ik wil geen dossier, ik wil geen stempeltje. Ik wil het gewoon kunnen, zoals bijna iedereen het kan.
Leven is gewoon moeilijk. Ik voel me zo'n aansteller. Ik weet niet waarom de controle uit mijn handen aan het glippen is. Eerst wist ik zo goed waar ik heen ging, nu weet ik het niet meer.
Ik heb het vorige week voor het eerst met mijn geliefde gedeeld. Ik heb hem toen voor het eerst ooit zien huilen. Ik heb hem bang en verdrietig gemaakt en voel me er zo schuldig over. Ik wil helemaal niet nog meer mensen bang en verdrietig maken.
Dit voelt ergens als zo'n dikke, vieze, zelfmedelijden. Ik wil mezelf eruit schoppen, me op mn flikker geven. Ophouden met dit gezeik. Waarom deze paniek? Waarom zo overstuur om niets? Aansteller.
Ik wil dit helemaal niet.
Lieverd, je weet toch wel dat het perfectionisme en de hoge lat die je aanhoudt risico met zich meebrengt? Het is honderd procent zeker geen zelfmedelijden! En met jezelf op je flikker geven zoals je in deze post doet schiet je niets op. Zorg alsjeblieft goed voor jezelf, dat verdien je dubbel en dwars.
Wij vinden dat allemaal, ook als je het nu op dit moment zelf niet helemaal meer ziet.
En gewoon willen zijn, dat zijn heel veel mensen niet, zoveel mensen hier die jou nu steunen vallen ook niet onder het kopje "gewoon".
Sterkte, sterkte, sterkte.
zondag 15 juni 2014 om 20:37
Ik heb overigens geen hulpverlener waar ik naar terug kan. Vorige keer zat ik in de jeugdpsychiatrie. Door mijn leeftijd moest ik overstappen naar volwassenenpsychiatrie en toen heb ik die grens aangegrepen om het weer zelf te gaan doen. Omdat het toen een stuk beter ging, en omdat ik niet opnieuw aan iemand het hele verhaal wilde vertellen, maar ook omdat ik geen 'volwassenendossier' wou. Ik ben bang dat dat dan ergens staat. Dat ik dan routes voor mezelf afsnij. Ik weet niet eens of die angst reëel is.
Zeg maar Spijker.
zondag 15 juni 2014 om 20:39
quote:Spijk-er schreef op 15 juni 2014 @ 20:37:
Ik heb overigens geen hulpverlener waar ik naar terug kan. Vorige keer zat ik in de jeugdpsychiatrie. Door mijn leeftijd moest ik overstappen naar volwassenenpsychiatrie en toen heb ik die grens aangegrepen om het weer zelf te gaan doen. Omdat het toen een stuk beter ging, en omdat ik niet opnieuw aan iemand het hele verhaal wilde vertellen, maar ook omdat ik geen 'volwassenendossier' wou. Ik ben bang dat dat dan ergens staat. Dat ik dan routes voor mezelf afsnij. Ik weet niet eens of die angst reëel is.Overleg je zorg daarover met je huisarts, die weet dat allemaal wel. Geen hulp vragen lijkt me veel onverstandiger.
Ik heb overigens geen hulpverlener waar ik naar terug kan. Vorige keer zat ik in de jeugdpsychiatrie. Door mijn leeftijd moest ik overstappen naar volwassenenpsychiatrie en toen heb ik die grens aangegrepen om het weer zelf te gaan doen. Omdat het toen een stuk beter ging, en omdat ik niet opnieuw aan iemand het hele verhaal wilde vertellen, maar ook omdat ik geen 'volwassenendossier' wou. Ik ben bang dat dat dan ergens staat. Dat ik dan routes voor mezelf afsnij. Ik weet niet eens of die angst reëel is.Overleg je zorg daarover met je huisarts, die weet dat allemaal wel. Geen hulp vragen lijkt me veel onverstandiger.
zondag 15 juni 2014 om 20:39
spijker, als je iedereen die met een depressie of andere psychische klachten heeft gevochten een knuffel moet gaan geven, ben je de rest van je leven lang bezig met knuffelen.
Ik kan het ook niet alleen. Depressief geweest, bovenop gekrabbeld, burn out gekregen. En nu weer aan het werk, t gaat goed, maar ik ben nog steeds aan het therapieën omdat de oorzaak nog niet weg is.
Wees niet boos op jezelf, dat is de depressie die rot doet!
Ik kan het ook niet alleen. Depressief geweest, bovenop gekrabbeld, burn out gekregen. En nu weer aan het werk, t gaat goed, maar ik ben nog steeds aan het therapieën omdat de oorzaak nog niet weg is.
Wees niet boos op jezelf, dat is de depressie die rot doet!
zondag 15 juni 2014 om 20:40
quote:Spijk-er schreef op 15 juni 2014 @ 20:30:
Ik wil geen dossier, ik wil geen stempeltje. Ik wil het gewoon kunnen, zoals bijna iedereen het kan.
Leven is gewoon moeilijk. Ik voel me zo'n aansteller. Ik weet niet waarom de controle uit mijn handen aan het glippen is. Eerst wist ik zo goed waar ik heen ging, nu weet ik het niet meer.
Ik heb het vorige week voor het eerst met mijn geliefde gedeeld. Ik heb hem toen voor het eerst ooit zien huilen. Ik heb hem bang en verdrietig gemaakt en voel me er zo schuldig over. Ik wil helemaal niet nog meer mensen bang en verdrietig maken.
Dit voelt ergens als zo'n dikke, vieze, zelfmedelijden. Ik wil mezelf eruit schoppen, me op mn flikker geven. Ophouden met dit gezeik. Waarom deze paniek? Waarom zo overstuur om niets? Aansteller.
Ik wil dit helemaal niet.
Jij kan het ook, zoals iedereen het kan. Je doet het nu al. Maar het gaat nu eenmaal niet van een leien dakje. Ook bij anderen niet, maar dat zie je lang niet altijd.
En ja leven is moeilijk dus je bent geen aansteller.
Ik wil geen dossier, ik wil geen stempeltje. Ik wil het gewoon kunnen, zoals bijna iedereen het kan.
Leven is gewoon moeilijk. Ik voel me zo'n aansteller. Ik weet niet waarom de controle uit mijn handen aan het glippen is. Eerst wist ik zo goed waar ik heen ging, nu weet ik het niet meer.
Ik heb het vorige week voor het eerst met mijn geliefde gedeeld. Ik heb hem toen voor het eerst ooit zien huilen. Ik heb hem bang en verdrietig gemaakt en voel me er zo schuldig over. Ik wil helemaal niet nog meer mensen bang en verdrietig maken.
Dit voelt ergens als zo'n dikke, vieze, zelfmedelijden. Ik wil mezelf eruit schoppen, me op mn flikker geven. Ophouden met dit gezeik. Waarom deze paniek? Waarom zo overstuur om niets? Aansteller.
Ik wil dit helemaal niet.
Jij kan het ook, zoals iedereen het kan. Je doet het nu al. Maar het gaat nu eenmaal niet van een leien dakje. Ook bij anderen niet, maar dat zie je lang niet altijd.
En ja leven is moeilijk dus je bent geen aansteller.
zondag 15 juni 2014 om 20:43
Ik denk dat die angst niet reëel is. Zoals je weet heb ik ook veel met depressies geworsteld en ik heb niet het idee dat ik routes heb afgesneden. Het enige is dat je het moet melden bij verzekeringen als ze een gezondheidsverklaring nodig hebben.
Verder is de jeugdpsychiatrie nog wel weer heel wat anders als de volwassenenpsychiatrie.
Ik heb 3 jaar bij een vrijgevestigde psychiater gezeten. Veel aan gehad. Met name de goede medicijnen vinden. De therapie was ook een fijne bijkomstigheid, hield me toen op de been en nu pas ik de inzichten nog wel eens toe.
Maar die medicijnen bepalen zeker 80%. Als het niet nog meer is.
Verder is de jeugdpsychiatrie nog wel weer heel wat anders als de volwassenenpsychiatrie.
Ik heb 3 jaar bij een vrijgevestigde psychiater gezeten. Veel aan gehad. Met name de goede medicijnen vinden. De therapie was ook een fijne bijkomstigheid, hield me toen op de been en nu pas ik de inzichten nog wel eens toe.
Maar die medicijnen bepalen zeker 80%. Als het niet nog meer is.
zondag 15 juni 2014 om 20:43
Spijk-er toch! Je geliefde huilt omdat hij om je geeft. Hij wil niet dat je verdriet hebt. Dat is juist iets heel erg moois, wat je hebt. En dat heb je toch maar mooi even bereikt zeg!
Geef jezelf niet nog meer schoppen onder je kont dan je al doet. Je bent geen mislukkeling omdat je inziet dat het weer slechter met je gaat. Soms heb je een nieuw handvat nodig, omdat de bestaande handvatten niet meer voldoen.
En dingen kunnen ook bij gezonde, 'normale' (wie is er normaal?) mensen uit de handen glippen. Je hebt nu eenmaal niet overal de controle op. Soms worden er dingen buiten jouw invloedssfeer bepaald, die effect hebben op jou, zonder dat je daar iets tegen kunt doen.
Wat heb je nodig om er weer bovenop te komen?
Geef jezelf niet nog meer schoppen onder je kont dan je al doet. Je bent geen mislukkeling omdat je inziet dat het weer slechter met je gaat. Soms heb je een nieuw handvat nodig, omdat de bestaande handvatten niet meer voldoen.
En dingen kunnen ook bij gezonde, 'normale' (wie is er normaal?) mensen uit de handen glippen. Je hebt nu eenmaal niet overal de controle op. Soms worden er dingen buiten jouw invloedssfeer bepaald, die effect hebben op jou, zonder dat je daar iets tegen kunt doen.
Wat heb je nodig om er weer bovenop te komen?
zondag 15 juni 2014 om 20:44
Ik dacht ook dat iedereen 'het' kan.
T is n leugen. Een mythe nog sterker dan sinterklaas. Daar geloof je in tot n jaar of 8. Veel mensen blijven hun leven in 'het' geloven en alles negeren wat bewijst dat 'het' voor iedereen anders is.
Loop je jezelf voorbij of kan je op een andere manier aanwijzen waarom dit nu gebeurd?
T is n leugen. Een mythe nog sterker dan sinterklaas. Daar geloof je in tot n jaar of 8. Veel mensen blijven hun leven in 'het' geloven en alles negeren wat bewijst dat 'het' voor iedereen anders is.
Loop je jezelf voorbij of kan je op een andere manier aanwijzen waarom dit nu gebeurd?
Been there, done that, got the T-shirt.
zondag 15 juni 2014 om 20:45
