Psyche
alle pijlers
Alles kan stuk.
zondag 15 juni 2014 om 19:59
Een hele tijd geleden heb ik een depressie gehad, die duurde ruim vijf jaar. Ik ben er uit gekrabbeld met zo veel moeite. Daarna ben ik het leven gaan vieren: hard, intens, met volle teugen. Altijd met een gevoel van haast, omdat ik niet zeker wist of die donderwolk weg zou blijven.
Het laatste jaar gaat het beetje bij beetje opnieuw niet goed. Dingen glippen uit mijn vingers. Ik omring mezelf met mooie dingen maar ik kan dat niet altijd zien. Ik weet alle handvatten, maar het is zo moeilijk om ze toe te passen. Ik trek me terug, stoot dingen af. Deze week heb ik voor het eerst in jaren weer een hele dag in bed geleden en dat is helemaal niet de bedoeling dat weet ik. Dat is het tegenovergestelde van de handvatten.
Maar ik ben zo ontzettend moe.
En ik ben zo bang. Ik ben zo bang dat het terug komt. Ik ben zo bang dat ik dit niet nog een keer kan.
Hier opschrijven is eng. Ik heb het gevoel dat sommigen hier me online een beetje kennen. En sommigen hier kennen me ook in het echt. Dit is geen aandachtsschreeuw want ik wil juist met rust gelaten worden. Me terugtrekken en in mijn eentje wachten tot de storm overwaait. Maar tegelijkertijd wil ik ook een beetje van me afpraten, en juist niet door iemand te bellen want dat wordt het zo echt, zo dichtbij, dat het allemaal even niet gaat. Dus misschien wil ik er wel even over praten via iets als een forum.
Al weet ik niet echt wat mijn vraag is. Ik moet het denk ik alleen gewoon even kwijt.
Alles van waarde is weerloos. En alles kan kennelijk altijd weer stuk.
Het laatste jaar gaat het beetje bij beetje opnieuw niet goed. Dingen glippen uit mijn vingers. Ik omring mezelf met mooie dingen maar ik kan dat niet altijd zien. Ik weet alle handvatten, maar het is zo moeilijk om ze toe te passen. Ik trek me terug, stoot dingen af. Deze week heb ik voor het eerst in jaren weer een hele dag in bed geleden en dat is helemaal niet de bedoeling dat weet ik. Dat is het tegenovergestelde van de handvatten.
Maar ik ben zo ontzettend moe.
En ik ben zo bang. Ik ben zo bang dat het terug komt. Ik ben zo bang dat ik dit niet nog een keer kan.
Hier opschrijven is eng. Ik heb het gevoel dat sommigen hier me online een beetje kennen. En sommigen hier kennen me ook in het echt. Dit is geen aandachtsschreeuw want ik wil juist met rust gelaten worden. Me terugtrekken en in mijn eentje wachten tot de storm overwaait. Maar tegelijkertijd wil ik ook een beetje van me afpraten, en juist niet door iemand te bellen want dat wordt het zo echt, zo dichtbij, dat het allemaal even niet gaat. Dus misschien wil ik er wel even over praten via iets als een forum.
Al weet ik niet echt wat mijn vraag is. Ik moet het denk ik alleen gewoon even kwijt.
Alles van waarde is weerloos. En alles kan kennelijk altijd weer stuk.
Zeg maar Spijker.
dinsdag 17 juni 2014 om 18:23
quote:Spijk-er schreef op 17 juni 2014 @ 18:09:
Ik moet daarvoor eerst een hele grote drempel over. Hoop dat ik dit weekend wat tijd kan vinden om daar met wat mensen over te praten.
Eigenlijk wil ik dat echt niet.Dat snap ik, maar wat is je alternatief? Hopen dat het vanzelf overgaat is denk ik niet realistisch?
Ik moet daarvoor eerst een hele grote drempel over. Hoop dat ik dit weekend wat tijd kan vinden om daar met wat mensen over te praten.
Eigenlijk wil ik dat echt niet.Dat snap ik, maar wat is je alternatief? Hopen dat het vanzelf overgaat is denk ik niet realistisch?
dinsdag 17 juni 2014 om 18:28
quote:Spijk-er schreef op 17 juni 2014 @ 18:09:
Ik moet daarvoor eerst een hele grote drempel over. Hoop dat ik dit weekend wat tijd kan vinden om daar met wat mensen over te praten.
Eigenlijk wil ik dat echt niet.Maar het hoeft toch niet meteen een heel traject te betekenen? Je kunt na dat gesprek ook nog besluiten geen verdere actie te ondernemen. Wie weet kan jouw huisarts je juist gerust stellen.
Ik moet daarvoor eerst een hele grote drempel over. Hoop dat ik dit weekend wat tijd kan vinden om daar met wat mensen over te praten.
Eigenlijk wil ik dat echt niet.Maar het hoeft toch niet meteen een heel traject te betekenen? Je kunt na dat gesprek ook nog besluiten geen verdere actie te ondernemen. Wie weet kan jouw huisarts je juist gerust stellen.
dinsdag 17 juni 2014 om 18:31
quote:Spijk-er schreef op 15 juni 2014 @ 22:09:
Moet dit topic weg? Moet het blijven staan? Als ik dan morgen bij het ontbijt zin heb om commentaar te geven op floepende piemels terwijl dit er ook nog staat, dan ben ik toch ook niet helemaal meer serieus te nemen?
Ach lieve spijker, ik herken veel hoor in wat je schrijft. Ook ik had een sociaal beroep en kreeg zo vaak van cliënten te horen dat ik geen flauw idee had hoe het was om je zo nutteloos, somber en suïcidaal te voelen en medicatie hiervoor te slikken. Vaak slikte ik dan meer medicatie dan de betreffende cliënt. En ja dat is moeilijk en vermoeiend en ik kon soms heel boos op mezelf zijn omdat ik de boel zo bedonderde.
Naar mijn beste weten komt er geen algemeen dossier wanneer jij hulp vraagt. Ik zou echt naar de huisarts gaan, die is er voor.
Het is zo goed dat je signaleren herkend en ajb. negeer deze niet!
Wat betreft het stukje dat ik hierboven heb staan. Toen Patrick was overleden, echt een uur erna ofzo had ik dat op mijn topic geschreven. 3 minuten later schreef ik echter op vrijwel alle bestaande spelletjestopic op het forum. Als afleiding, om me even niet bewust te zijn van mijn pijn en verdriet. En ja, zeker achteraf heb ik me daar schuldig om gevoeld en gedacht of het niet raar overkwam hier. Navraag gedaan en of mensen snapte het of het was ze niet opgevallen.
Blijf hier op het forum doen wat goed voelt voor jou. Is dat hier schrijven, prima! Is dat op een geintopic, ook prima!
Veel sterkte.
Moet dit topic weg? Moet het blijven staan? Als ik dan morgen bij het ontbijt zin heb om commentaar te geven op floepende piemels terwijl dit er ook nog staat, dan ben ik toch ook niet helemaal meer serieus te nemen?
Ach lieve spijker, ik herken veel hoor in wat je schrijft. Ook ik had een sociaal beroep en kreeg zo vaak van cliënten te horen dat ik geen flauw idee had hoe het was om je zo nutteloos, somber en suïcidaal te voelen en medicatie hiervoor te slikken. Vaak slikte ik dan meer medicatie dan de betreffende cliënt. En ja dat is moeilijk en vermoeiend en ik kon soms heel boos op mezelf zijn omdat ik de boel zo bedonderde.
Naar mijn beste weten komt er geen algemeen dossier wanneer jij hulp vraagt. Ik zou echt naar de huisarts gaan, die is er voor.
Het is zo goed dat je signaleren herkend en ajb. negeer deze niet!
Wat betreft het stukje dat ik hierboven heb staan. Toen Patrick was overleden, echt een uur erna ofzo had ik dat op mijn topic geschreven. 3 minuten later schreef ik echter op vrijwel alle bestaande spelletjestopic op het forum. Als afleiding, om me even niet bewust te zijn van mijn pijn en verdriet. En ja, zeker achteraf heb ik me daar schuldig om gevoeld en gedacht of het niet raar overkwam hier. Navraag gedaan en of mensen snapte het of het was ze niet opgevallen.
Blijf hier op het forum doen wat goed voelt voor jou. Is dat hier schrijven, prima! Is dat op een geintopic, ook prima!
Veel sterkte.
dinsdag 17 juni 2014 om 18:40
Ik herken het maar zit er helaas nog middenin. Begon vorig jaar en in december kwam ik er zelf echt niet meer uit. Om hulp geroepen, medicatie gestart en véél therapie. En het gaat nu best vaak beter en soms ook niet. Zoals nu. Ik ben al vijf dagen thuis, zeg elke afspraak af en zit op de bank.
Morgen naar de psych, hopelijk lukt dat wel.
Morgen naar de psych, hopelijk lukt dat wel.
dinsdag 17 juni 2014 om 18:46
quote:Tomatensoep schreef op 17 juni 2014 @ 18:40:
Ik herken het maar zit er helaas nog middenin. Begon vorig jaar en in december kwam ik er zelf echt niet meer uit. Om hulp geroepen, medicatie gestart en véél therapie. En het gaat nu best vaak beter en soms ook niet. Zoals nu. Ik ben al vijf dagen thuis, zeg elke afspraak af en zit op de bank.
Morgen naar de psych, hopelijk lukt dat wel.Kijk en dat... En dat bedoel ik echt op geen manier gemeen tegen jou, en ik hoop ook echt dat je dat niet zo opvat, zeker niet als het niet goed met je gaat nu. Maar dat... Dat wil ik dus echt nooit meer.
Ik herken het maar zit er helaas nog middenin. Begon vorig jaar en in december kwam ik er zelf echt niet meer uit. Om hulp geroepen, medicatie gestart en véél therapie. En het gaat nu best vaak beter en soms ook niet. Zoals nu. Ik ben al vijf dagen thuis, zeg elke afspraak af en zit op de bank.
Morgen naar de psych, hopelijk lukt dat wel.Kijk en dat... En dat bedoel ik echt op geen manier gemeen tegen jou, en ik hoop ook echt dat je dat niet zo opvat, zeker niet als het niet goed met je gaat nu. Maar dat... Dat wil ik dus echt nooit meer.
Zeg maar Spijker.
dinsdag 17 juni 2014 om 18:51
quote:Spijk-er schreef op 17 juni 2014 @ 18:09:
Ik moet daarvoor eerst een hele grote drempel over. Hoop dat ik dit weekend wat tijd kan vinden om daar met wat mensen over te praten.
Eigenlijk wil ik dat echt niet.Ik begrijp het wel. Het kan heel moeilijk zijn om om hulp te vragen. Maar zet je daar alsjeblieft overheen! Ik krijg al tranen in mijn ogen als ik alleen je post lees, dus ik kan me alleen voorstellen hoe k**** jij je moet voelen. Achteraf zul je blij zijn dat je het hebt gedaan. Ook al voelt het nu als iets vreselijks.
Ik moet daarvoor eerst een hele grote drempel over. Hoop dat ik dit weekend wat tijd kan vinden om daar met wat mensen over te praten.
Eigenlijk wil ik dat echt niet.Ik begrijp het wel. Het kan heel moeilijk zijn om om hulp te vragen. Maar zet je daar alsjeblieft overheen! Ik krijg al tranen in mijn ogen als ik alleen je post lees, dus ik kan me alleen voorstellen hoe k**** jij je moet voelen. Achteraf zul je blij zijn dat je het hebt gedaan. Ook al voelt het nu als iets vreselijks.
dinsdag 17 juni 2014 om 19:04
quote:Spijk-er schreef op 17 juni 2014 @ 18:46:
[...]
Kijk en dat... En dat bedoel ik echt op geen manier gemeen tegen jou, en ik hoop ook echt dat je dat niet zo opvat, zeker niet als het niet goed met je gaat nu. Maar dat... Dat wil ik dus echt nooit meer.Nee dat snap ik ook heel goed. Het is echt heel verschrikkelijk dat je gewoon eigenlijk niks meer wil. Ik moet er dan echt uitgetrokken worden want het lukt niet zelf. Ik hoop ook echt voor je dat je dat niet weer gebeurt.
[...]
Kijk en dat... En dat bedoel ik echt op geen manier gemeen tegen jou, en ik hoop ook echt dat je dat niet zo opvat, zeker niet als het niet goed met je gaat nu. Maar dat... Dat wil ik dus echt nooit meer.Nee dat snap ik ook heel goed. Het is echt heel verschrikkelijk dat je gewoon eigenlijk niks meer wil. Ik moet er dan echt uitgetrokken worden want het lukt niet zelf. Ik hoop ook echt voor je dat je dat niet weer gebeurt.
dinsdag 17 juni 2014 om 19:07
Spijker naar aanleiding van je OP, waarin je aangeeft dat je wil wachten tot de storm overwaait, deze quote:
Life is not about waiting for the storm to pass, it's about learning to dance in the rain.
Deze tekst wordt veel gebruikt door mensen die bezig zijn met herstel. Herstel van een psychische aandoening die hun leven ongevraagd en onverdiend op zijn kop zet.
Een van de pijlers van herstel is zelfhulp, misschien spreekt het je aan en zoek je er wat over op. Je bent namelijk niet alleen.
Life is not about waiting for the storm to pass, it's about learning to dance in the rain.
Deze tekst wordt veel gebruikt door mensen die bezig zijn met herstel. Herstel van een psychische aandoening die hun leven ongevraagd en onverdiend op zijn kop zet.
Een van de pijlers van herstel is zelfhulp, misschien spreekt het je aan en zoek je er wat over op. Je bent namelijk niet alleen.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
dinsdag 17 juni 2014 om 20:04
quote:Spijk-er schreef op 17 juni 2014 @ 18:46:
[...]
Kijk en dat... En dat bedoel ik echt op geen manier gemeen tegen jou, en ik hoop ook echt dat je dat niet zo opvat, zeker niet als het niet goed met je gaat nu. Maar dat... Dat wil ik dus echt nooit meer.Het is begrijpelijk dat je dit niet wilt. Maar cru gezegd denk ik dat je weinig te kiezen hebt. Je voelt je slecht en dat gevoel gaat niet weg, zeker niet als je doet of het er niet is. Je hebt wel de keus om goed voor jezelf te zorgen en de boel in de hand te houden. Als je auto rare geluiden maakt ga je ook naar de garage en rijd je niet door tot hij er midden op de snelweg mee doorgaat. En je vindt jezelf toch hopelijk wel meer waard dan een auto?
[...]
Kijk en dat... En dat bedoel ik echt op geen manier gemeen tegen jou, en ik hoop ook echt dat je dat niet zo opvat, zeker niet als het niet goed met je gaat nu. Maar dat... Dat wil ik dus echt nooit meer.Het is begrijpelijk dat je dit niet wilt. Maar cru gezegd denk ik dat je weinig te kiezen hebt. Je voelt je slecht en dat gevoel gaat niet weg, zeker niet als je doet of het er niet is. Je hebt wel de keus om goed voor jezelf te zorgen en de boel in de hand te houden. Als je auto rare geluiden maakt ga je ook naar de garage en rijd je niet door tot hij er midden op de snelweg mee doorgaat. En je vindt jezelf toch hopelijk wel meer waard dan een auto?
woensdag 18 juni 2014 om 11:33
Hier 2 keer uit een depressie en angststoornis gekomen. Met hulpverleners. Dacht de tweede keer dat ik het ook niet nog een keer zou trekken. Blijkbaar zijn wij mensen toch tot meer in staat dan we zelf denken. Ik had de signalen de tweede keer minder goed in de gaten. Door medicatie en therapie ben ik er weer uit gekomen. (ofja, ik ben er uitgekomen, want ik heb immers het werk geleverd) Wel had ik veel aan de gesprekken.
woensdag 18 juni 2014 om 11:38
Fijn dat het beter gaat. Geniet er vandaag van. Maak jezelf niet wijs dat het nu "over" is (daar ben ik zelf heel goed in) en probeer toch na te denken over hoe nu verder.
Dat je geen zin hebt in hulp begrijp ik goed. Het gaat momenteel goed met me, maar weer die hele molen in van intakegesprekken en therapie, nou nee. Ik heb er geen zin in, wil geen patient meer zijn. Dus dat gevoel snap ik wel. Toch zou ik het weer doen als het nodig was. Het alternatief ken ik namelijk ook en dat is nog veel naarder. Therapie is stom, medicijnen is vervelend, naar de dokter of de fysiotherapeut is tijdverspillend en irritant. Maar totaal instorten is nog veel vervelender.
Dat je geen zin hebt in hulp begrijp ik goed. Het gaat momenteel goed met me, maar weer die hele molen in van intakegesprekken en therapie, nou nee. Ik heb er geen zin in, wil geen patient meer zijn. Dus dat gevoel snap ik wel. Toch zou ik het weer doen als het nodig was. Het alternatief ken ik namelijk ook en dat is nog veel naarder. Therapie is stom, medicijnen is vervelend, naar de dokter of de fysiotherapeut is tijdverspillend en irritant. Maar totaal instorten is nog veel vervelender.
woensdag 18 juni 2014 om 12:45
woensdag 18 juni 2014 om 15:37
Fijn dat het nu beter gaat, Spijker! Hou wel even in de gaten of het alleen een dip was of dat je nu juist in een opleving zit. En mooi gezegd, Cerulli. Ik denk dat je helemaal gelijk hebt.
quote]cerulli schreef op 18 juni 2014 @ 11:38:
Therapie is stom, medicijnen is vervelend, naar de dokter of de fysiotherapeut is tijdverspillend en irritant. Maar totaal instorten is nog veel vervelender.[/quote]
quote]cerulli schreef op 18 juni 2014 @ 11:38:
Therapie is stom, medicijnen is vervelend, naar de dokter of de fysiotherapeut is tijdverspillend en irritant. Maar totaal instorten is nog veel vervelender.[/quote]
woensdag 18 juni 2014 om 16:34
De keer dat ik wederom in een diepe depressie belandde, was verschrikkelijk. De weerstand, de angst, de vermoeidheid, het niet-weer-hé, het gevoel van mislukken, het waarom e.d. hebben er voor gezorgd -ondanks snel hulp zoeken- dat de depressie dieper werd.
Had gewild dat ik toen de gedachte had kunnen hebben, oops, weer een complexe gebroken poot, komt door die zwakke plek, helaas, zetten dat been en weer leren lopen (wat niet logisch is, want depressie), af en toe een beetje godver roepen, en werken aan herstel.
Hoop dat je een beetje het gebroken poot idee krijgt.
Had gewild dat ik toen de gedachte had kunnen hebben, oops, weer een complexe gebroken poot, komt door die zwakke plek, helaas, zetten dat been en weer leren lopen (wat niet logisch is, want depressie), af en toe een beetje godver roepen, en werken aan herstel.
Hoop dat je een beetje het gebroken poot idee krijgt.
zaterdag 21 juni 2014 om 15:08
