Alles kan stuk.

quote:Spijk-er schreef op 15 juni 2014 @ 21:35:

Hebben jullie ook wel eens dat je zo graag opnieuw zou willen beginnen, gewoonv vanaf dat je een jaar of 5 was en bijna alles nog ok?

Game over, nieuw leven, nog een poging.



Jazeker, maar dat kan niet.

Dusss leven we het leven nu en maken er het beste van, dat doet iedereen ongeacht de situatie.



Ik vroeg me af of je dieren hebt. Aangezien je daar goed mee overweg kan. Zelf ben ik ook beslist geen sociaal vriendinnen wonder maar hemel wat ben ik gelukkig met mijn beestjes. In moeilijke tijden was mijn hondje mijn grootste troost en ik heb hem suf geknuffeld en vertroeteld.



Verder een dikke knuffel want je hebt het nodig

Liefie Je lijkt op me. Ik kan me zoo goed indenken hoe gejaagd en machteloos je je nu voelt.

Ik heb ook een hoekje hoog begaafdheid, autistische trekjes, add achtig maar allemaal zo dat ik er meer last dan gemak van heb.



Ik verdwijn in n boek als t me teveel wordt. Het liefst de wat makkelijkere kinderboeken. Je sneeuwverhaal doet me verlangen naar 'de sneeuwvogel'.



Ik wil je helpen. Je knuffelen, met n dekentje op de bank, kopje thee, boek, luisterend oor als je dat wil.

Straks warm in bad en lekker slapen.



Morgen is er weer een dag. Wat zou je dan willen en wat juist niet?

Ik ben voor n deel overnieuw begonnen trouwens. Jammer van mn hbo + 6 jr werk. Opnieuw begonnen aan iets compleet anders, deeltijd mbo. Ff slikken... ja, Eng... zeker, beter voor mij.... absoluut. Het is nooit te laat om van koers te wijzigen.

Och Spijker toch, wat kut.



Ik herken je gevoelens deels, maar bij mij verdwijnen ze vaak wel weer.



Als ik iets voor je kan betekenen dan hoor ik het van je.

Kus

Je opmerking in dat andere topic is trouwens hilarisch! Jij noemt dat jouw masker, maar het komt wel uit jezelf, het is deel van je. Het is welliswaar tijd om op te houden met Kwetsbare Spijker te verschuilen achter Blije Spijker, maar die kant van jezelf kun je gebruiken. Als je je 'gemekker' zat bent switch je weer even naar luchtig, je toevluchtsoord. Zolang je beide kanten maar recht doet en niet de ene de andere kant laat overnemen.

Je kan ook zelf een therapeut zoeken als je dat prettiger vindt. Kijk op internet voor een therapeut die je aanspreekt, dan bel je de ha voor een verwijskaart. Wel even opletten of deze in het big-register staat omdat bv 'psycholoog' een vrije titel is die iedere hans worst mag gebruiken. Sterkte!

quote:Spijk-er schreef op 15 juni 2014 @ 21:14:

Ik ben bang voor medicijnen maar ik heb net 10 mg oxazepam genomen, er is nu zo veel paniek, dan maar even chemisch rustig.

Ja, die had ik in huis, en nee die zijn niet officieel aan mij voorgeschreven. Slecht verhaal weer.



Ik werk juist een heel eind oner mijn niveau, om 'echt' te gaan werken moet ik mijn studie afmaken. Maar ik zit al anderhalf jaar vast.

Vastgesteld is hoogbegaafdheid, dat klinkt misschien aangenaam maar dat is het niet. Ik snap zo vaak geen klap van de wereld en mijn hoofd werkt niet mee. Ik ben vaak te direct, snap geen sociale codes, ben slecht in vriendschappen, vind die ook eigenlijk eng. Ben zo slecht in sociale omgangsvormen dat ik geen contact meer heb met mij familie zonder echt te snappen waarom, daar ben ik erg verdrietig van.

Maar iets ergs is er met mij nooit gebeurd. Geen grote ongelukken. Al het verdriet is het op niveau van kinderverdrietjes, dus waarom zou ik daar niet mee om kunnen gaan?



Dit opschrijven is eng. De digitale knuffels zijn al eng, irl wil ik die al zeker niet.

Ik ben wel goed met dieren, die snap ik wel. Soms denk ik aan alles stoppen en met dieren gaan werken. Maar hoe vaak kan je aan heel iets nieuws beginnen en waarom maak ik nooit iets af? Ik wil iets afmaken, een diploma halen, echt werk doen, en dat dan misschien mijn ouders trots op me zijn.

Is dat een te hoge lat? Ik wil het overigens nuet alleen voor erkenning doen, dat is er bij gekomen. Toen ik er aan begon was dat onbevangen en uit nieuwsgierigheid. Maar ja, dan gaat het dus het laatste jaar niet goed en dan gaat alles schuiven en kan ik mijn nieuwsgierigheid en oprechte interesse en honger zo lastig nog ergens vinden.



En dan weet ik niet meer wat ik moet doen.



Hoi Spijker, ik heb nog niet alle reacties gelezen, ik wilde hier eerst op reageren. Je zegt dat er hoogbegaafdheid is vastgesteld, maar dat je heel slecht bent in sociale codes en contacten. Verder zeg je dat je knuffels eng vindt en dat je beter bent met dieren dan met mensen. Als ik dat zo lees, samen met je opmerking dat je zo graag "normaal" wilt zijn, krijg ik het vermoeden dat er wel eens wat meer aan de hand zou kunnen zijn. Misschien heb je een vorm van autisme, dat is zeker de moeite waard om uit te (laten) zoeken.



Een kenmerk van autisme is dat men vaak moeite heeft met sociale codes, sommige mensen nemen heel veel letterlijk, anderen snappen geen sarcasme of hebben te laat of helemaal niet door dat er een grapje wordt gemaakt. Het lijkt dan net of de hele wereld "vanzelf" snapt wat de bedoeling is, behalve jij. Dan kan je je heel eenzaam voelen. Sommige mensen met autisme gaan daarom ook liever om met dieren dan met mensen, omdat dat veel duidelijker is. Ook hebben veel mensen met autisme problemen met aanrakingen.



Perfectionisme, alles heel goed willen doen, komt ook vaak voor, om de tekortkomingen op sociaal gebied te compenseren. Vooral mensen met een normale tot hoge intelligentie zijn zich erg bewust van hun tekortkomingen en hebben er daardoor soms extra veel last van. Ook kan het, doordat je onbewust tegen allerlei drempels aanloopt, het gevoel hebben dat het jou veel meer moeite kost om een "normaal" leven te leiden dan ieder ander.



Het kan heel goed zijn dat je het niet hebt, alleen een specialist kan dit vaststellen. Maar als jij je op dit moment erg rot voelt en bang bent dat je weer depressief wordt, is het verstandig om nu hulp te zoeken! Je herkent het maar je bent nog niet zover dat je niet meer uit je bed kunt komen. Voordat het zover komt, moet je zorgen dat je er niet alleen voor staat, dat je vangnetten klaar hebt staan. Niet alleen vrienden, maar vooral ook professionals. Of het nu je huisarts is of een psycholoog, als er maar iemand is die weet welke mogelijkheden er voor jou zijn als jij het niet (meer) weet.



En natuurlijk het belangrijkste: heel veel sterkte! Geef niet op, zoek hulp die bij jou past en bedenk, als je het heel erg zwaar hebt, dat ook dat moment voorbij gaat...



Knuffel.

quote:Spijk-er schreef op 15 juni 2014 @ 21:35:

Hebben jullie ook wel eens dat je zo graag opnieuw zou willen beginnen, gewoonv vanaf dat je een jaar of 5 was en bijna alles nog ok?

Game over, nieuw leven, nog een poging.Nee, dat heb ik niet. Ik moet er niet aan denken, weer helemaal opnieuw beginnen. Te moe voor. Ik denk juist altijd dat alleen energieke, opgewekte mensen dat graag willen.

quote:Spijk-er schreef op 15 juni 2014 @ 21:21:

Ik heb overigens een ultiem sociaal beroep momenteel, is dat geen giller! Ik ben de grootste actrice van allemaal. Zowat dagelijks vragen ze aan mij: hey hoe gaat het? En als ik goed zeg zeggen ze: ah met jou gaat het altijd zo goed, jij staat altijd te lachen.



Oh ik kan zo lachen. Ik heb er gewoon kramp in mijn kaken van.



Kost je dat niet enorm veel energie? De hele tijd doen alsof? Als je je de hele tijd anders moet voordoen dan je bent, kun je daar doodmoe van worden. Het gevolg daarvan kan zijn dat je niet meer toekomt aan de dingen die je zou moeten doen, die dingen waardoor je je beter gaat voelen, oftewel: goed voor jezelf zorgen. Waardoor je nog harder moet doen alsof, waardoor je nog minder energie overhoudt voor belangrijke dingen, enzovoort.



Ik heb dat zelf gehad: als ik me lamlendig voelde en daardoor niet de dingen had gedaan die ik moest doen (bijvoorbeeld huiswerk maken of iets in het huishouden) vond ik dat ik het ook nIet had verdiend om iets leuks te doen. Daardoor nam het rotgevoel alleen maar toe en kwam er per saldo helemaal niets meer uit mijn handen.... Het heeft me heel veel tijd gekost om dat af te leren!

quote:Spijk-er schreef op 15 juni 2014 @ 21:43:

Ik vind het fijn dat jullie even tegen me praten, maar ik voel me wel schuldig dat ik jullie tijd opslok.Nergens voor nodig. Wat Tuorrebout ook al zei: wij kiezen ervoor om tijd aan jou te besteden omdat wij denken dat jij dat nodig hebt. Onze keuze. Het is aan jou om te bepalen wat je met onze reacties doet.

quote:Spijk-er schreef op 15 juni 2014 @ 21:49:

[...]



Oh makkie.



- ik kan het wel maar ik doe het niet

- ik lieg tegen mensen

- ik heb het zo verkloot dat ik mijn familie kwijt ben



En nog even doorgaan?



- in vriendschappen ben ik slecht

- ik weet dat racefietsen helpt maar ik stap gewoon niet op die fiets

- ik drink te veel

- ik ben lui (of moe, maar waarvan dan?)

- ik kom maar niet verder

- ik ben voor de duvel niet bang (behalve dan voor mezelf, ik ben alleen voor mezelf bang) maar dat is eigenlijk alleen doordat ik me voel alsof ik behoorlijk weinig te verliezen heb

- ik heb haast haast haast om door het leven te rennen voor dit ding me inhaalt en misschien heb ik daardoor over mensen heen gerend

- ik ben bang dat ik onvriendelijk ben



Zoooooooooooo herkenbaar! Ik heb ook jaren te horen gekregen dat ik het wel kan maar dat men niet snapte waarom ik het niet deed. Maar als je het zelf ook niet weet, voel je je alleen maar een enorme mislukkeling, zonder dat je er wat aan kunt doen. En de oorzaak zou kunnen zijn dat je autisme hebt. Of een depressie (hebt gehad). Of allebei.



En als je altijd maar moe bent, zonder dat je weet waardoor, kun je denken dat je lui bent. Ook dat is niet goed voor je gevoel van eigenwaarde. Van doen alsof word je moe, van depressieve gevoelens word je moe, van tegen muren aanlopen word je doodmoe... Kies maar uit wat op jou van toepassing is...



Ik zeg: zoek hulp en wees vooral niet te hard voor jezelf! Daar wordt het namelijk niet beter van...

quote:Tuorrebout schreef op 15 juni 2014 @ 21:58:

Is er een topic over uit floepende piemels? Wat doe ik hier dan nog?Hahahaha.

quote:Spijk-er schreef op 15 juni 2014 @ 22:09:



Ik probeer echt omstandigheden van buiten te scheppen: hond dus ik moet naar buiten. Sociaal beroep dus ik moet menselijk contact. Tuin dus ik moet met mn vingers in de modder.





Volgens mij is het hoogbegaafd zijn en veelbelovend een molensteen.

Moet je dit ook voor jezelf bewijzen of voor de anderen om je heen ?



Verder als ik het gequote lees, denk ik: vrouw, je maakt het jezelf heel moeilijk.

Als je sociaal zijn moeilijk vindt, je voelt je niet sociaal of het is een karaktertrek, dan lijkt het me ontzettend veel energie kosten als je dan net zo een beroep kiest waar je ontzettend sociaal moet zijn.

Waarom kies je zo een beroep ?

Wil je sociaal zijn ?

Of moet het ? Je bent er niet goed in, dus kan je er alleen maar beter in worden ? Bewonderenswaardig dat je je zwakke kanten sterker wil maken.



Alleen vind ik je ontzettend streng voor jezelf, alsof je jezelf afstraft.

Ik kan het niet goed, dus dan maar meteen volle bak !

Je kan ook van het minimale uitgaan. Niet goed zijn in sociaal contact, dan is alles behalve a-sociaal zijn perfect.

En dit valt in vele vormen te gieten.



Een hele tuin, want dat is goed, maar waarom niet een plaatsje of een balkon ?

Een hond, dus naar buiten moeten....het is het moeten wat me opvalt.



Waarom vraag je bijna het onmogelijke van jezelf ?

Het is moeten. Waar is het willen ?

Mag jij je leven inrichten zoals je het wilt ? En vooral kan, wat je goed doet voelen ipv gedeeltes niet accepteren wie je bent en wat dat inhoudt mbt kunnen ?

Voedt die hoogbegaafdheid door dingen te doen, die je leuk vindt, maar moet dat perse een doel hebben ?

quote:lunaloona schreef op 15 juni 2014 @ 23:44:

[...]

Ik heb ook jaren te horen gekregen dat ik het wel kan maar dat men niet snapte waarom ik het niet deed. Maar als je het zelf ook niet weet, voel je je alleen maar een enorme mislukkeling, zonder dat je er wat aan kunt doen. En de oorzaak zou kunnen zijn dat je autisme hebt. Of een depressie (hebt gehad). Of allebei. Of dat je het niet wilt. Een heel goede reden om iets niet te doen.

quote:Apatura schreef op 15 juni 2014 @ 22:41:

Liefie Je lijkt op me. Ik kan me zoo goed indenken hoe gejaagd en machteloos je je nu voelt.

Ik heb ook een hoekje hoog begaafdheid, autistische trekjes, add achtig maar allemaal zo dat ik er meer last dan gemak van heb.



Ik verdwijn in n boek als t me teveel wordt. Het liefst de wat makkelijkere kinderboeken. Je sneeuwverhaal doet me verlangen naar 'de sneeuwvogel'.



Ik wil je helpen. Je knuffelen, met n dekentje op de bank, kopje thee, boek, luisterend oor als je dat wil.

Straks warm in bad en lekker slapen.



Morgen is er weer een dag. Wat zou je dan willen en wat juist niet?Mooi gezegd Apatura. Ik herken ook een aantal dingen van mezelf. Ik vind dat best confronterend maar ik hoop dat het helpt: je bent niet de enige, Spijker!

Ik snap dat je het vechten soms moe bent, dat je geen energie meer hebt om....



Ik voel/heb gevoeld wat jij voelt, en heb geen idee hoe ik jou uit de put kan trekken.



Wel een dikke voor jou, hang on!

Goede morgen Spijk-er, een beetje goed geslapen? Zit je al aan het ontbijt een commentaar te posten over floepende penissen?



Natuurlijk kan dit! Je bent toch veel meer dan de depressieve gevoelens, de hoogbegaafdheid, de onzekere etc. Uit de berichtjes die ik gelezen heb op dit forum ben je echt wel een vrouw met passie, goede sociale vaardigheden, slim, maar ook onzeker en met bagage. Of te wel net een normaal mens. Je laat nu vooral de kant zien waar je het meeste moeite mee hebt.



Eet smakelijk

Sterkte!

Hé Spijker, hoe is het nu met je?

Spijkertje ga je nog naar de dokter?

Ga alsjeblieft naar de dokter lieve spijker, ontzeg jezelf niet de hulp die er voor je is.

Ik heb ook nog niet alles gelezen, maar begrijp wat je bedoelt. Neem het serieus en ga naar die huisarts. Echt doen! Het klinkt alsof je er heel op tijd bij bent, dat is al supergoed! Je weet ook wat al helpt, dat is ook al een goed begin. Komt goed, nu actie ondernemen. Mij helpt het om (naast medicatie en alle dingen die jij ook al opnoemt, aan yoga te doen. Ademhalen, rust, focus en fijne omgeving. Blijf in beweging, ga wandelen, elke dag. En accepteer dat het een ziekte is, en dat je daar actie op moet ondernemen.