Psyche
alle pijlers
Alles kan stuk.
zondag 15 juni 2014 om 19:59
Een hele tijd geleden heb ik een depressie gehad, die duurde ruim vijf jaar. Ik ben er uit gekrabbeld met zo veel moeite. Daarna ben ik het leven gaan vieren: hard, intens, met volle teugen. Altijd met een gevoel van haast, omdat ik niet zeker wist of die donderwolk weg zou blijven.
Het laatste jaar gaat het beetje bij beetje opnieuw niet goed. Dingen glippen uit mijn vingers. Ik omring mezelf met mooie dingen maar ik kan dat niet altijd zien. Ik weet alle handvatten, maar het is zo moeilijk om ze toe te passen. Ik trek me terug, stoot dingen af. Deze week heb ik voor het eerst in jaren weer een hele dag in bed geleden en dat is helemaal niet de bedoeling dat weet ik. Dat is het tegenovergestelde van de handvatten.
Maar ik ben zo ontzettend moe.
En ik ben zo bang. Ik ben zo bang dat het terug komt. Ik ben zo bang dat ik dit niet nog een keer kan.
Hier opschrijven is eng. Ik heb het gevoel dat sommigen hier me online een beetje kennen. En sommigen hier kennen me ook in het echt. Dit is geen aandachtsschreeuw want ik wil juist met rust gelaten worden. Me terugtrekken en in mijn eentje wachten tot de storm overwaait. Maar tegelijkertijd wil ik ook een beetje van me afpraten, en juist niet door iemand te bellen want dat wordt het zo echt, zo dichtbij, dat het allemaal even niet gaat. Dus misschien wil ik er wel even over praten via iets als een forum.
Al weet ik niet echt wat mijn vraag is. Ik moet het denk ik alleen gewoon even kwijt.
Alles van waarde is weerloos. En alles kan kennelijk altijd weer stuk.
Het laatste jaar gaat het beetje bij beetje opnieuw niet goed. Dingen glippen uit mijn vingers. Ik omring mezelf met mooie dingen maar ik kan dat niet altijd zien. Ik weet alle handvatten, maar het is zo moeilijk om ze toe te passen. Ik trek me terug, stoot dingen af. Deze week heb ik voor het eerst in jaren weer een hele dag in bed geleden en dat is helemaal niet de bedoeling dat weet ik. Dat is het tegenovergestelde van de handvatten.
Maar ik ben zo ontzettend moe.
En ik ben zo bang. Ik ben zo bang dat het terug komt. Ik ben zo bang dat ik dit niet nog een keer kan.
Hier opschrijven is eng. Ik heb het gevoel dat sommigen hier me online een beetje kennen. En sommigen hier kennen me ook in het echt. Dit is geen aandachtsschreeuw want ik wil juist met rust gelaten worden. Me terugtrekken en in mijn eentje wachten tot de storm overwaait. Maar tegelijkertijd wil ik ook een beetje van me afpraten, en juist niet door iemand te bellen want dat wordt het zo echt, zo dichtbij, dat het allemaal even niet gaat. Dus misschien wil ik er wel even over praten via iets als een forum.
Al weet ik niet echt wat mijn vraag is. Ik moet het denk ik alleen gewoon even kwijt.
Alles van waarde is weerloos. En alles kan kennelijk altijd weer stuk.
Zeg maar Spijker.
zondag 15 juni 2014 om 22:03
quote:Spijk-er schreef op 15 juni 2014 @ 20:30:
Ik wil geen dossier, ik wil geen stempeltje. Ik wil het gewoon kunnen, zoals bijna iedereen het kan.
Leven is gewoon moeilijk. Ik voel me zo'n aansteller. Ik weet niet waarom de controle uit mijn handen aan het glippen is. Eerst wist ik zo goed waar ik heen ging, nu weet ik het niet meer.
Ik heb het vorige week voor het eerst met mijn geliefde gedeeld. Ik heb hem toen voor het eerst ooit zien huilen. Ik heb hem bang en verdrietig gemaakt en voel me er zo schuldig over. Ik wil helemaal niet nog meer mensen bang en verdrietig maken.
Dit voelt ergens als zo'n dikke, vieze, zelfmedelijden. Ik wil mezelf eruit schoppen, me op mn flikker geven. Ophouden met dit gezeik. Waarom deze paniek? Waarom zo overstuur om niets? Aansteller.
Ik wil dit helemaal niet.Wie ooit een depressie heeft gehad blijft altijd kwetsbaar. Dat is niet iets wat je te verwijten is, het is gewoon zo, net zoals iemand die een ongeluk heeft gehad lichamelijk last kan blijven houden. Hoe frustrerend ook, je bereikt niets met boos zijn op jezelf omdat je vindt dat je het "moet kunnen". Of dat je je niet zo moet aanstellen. Dit is geen aanstellerij en je doet jezelf geweld aan door het zo te noemen. Erken je gevoelens, zoek hulp als dat nodig is, en laat het idee los dat je "het" zou moeten kunnen. Ik heb geen idee wat "het" is, jij weet het waarschijnlijk ook niet precies, en grote kans dat het een onrealistisch beeld is van hoe je leven eruit zou moeten zien. Laat dat los en concentreer je op het zo aangenaam mogelijk maken van je leven. Als dat inhoudt dat je even wat minder werkt, of wat dan ook verandert, dan is dat maar zo. Niemand heeft er wat aan als je instort.
Ik wil geen dossier, ik wil geen stempeltje. Ik wil het gewoon kunnen, zoals bijna iedereen het kan.
Leven is gewoon moeilijk. Ik voel me zo'n aansteller. Ik weet niet waarom de controle uit mijn handen aan het glippen is. Eerst wist ik zo goed waar ik heen ging, nu weet ik het niet meer.
Ik heb het vorige week voor het eerst met mijn geliefde gedeeld. Ik heb hem toen voor het eerst ooit zien huilen. Ik heb hem bang en verdrietig gemaakt en voel me er zo schuldig over. Ik wil helemaal niet nog meer mensen bang en verdrietig maken.
Dit voelt ergens als zo'n dikke, vieze, zelfmedelijden. Ik wil mezelf eruit schoppen, me op mn flikker geven. Ophouden met dit gezeik. Waarom deze paniek? Waarom zo overstuur om niets? Aansteller.
Ik wil dit helemaal niet.Wie ooit een depressie heeft gehad blijft altijd kwetsbaar. Dat is niet iets wat je te verwijten is, het is gewoon zo, net zoals iemand die een ongeluk heeft gehad lichamelijk last kan blijven houden. Hoe frustrerend ook, je bereikt niets met boos zijn op jezelf omdat je vindt dat je het "moet kunnen". Of dat je je niet zo moet aanstellen. Dit is geen aanstellerij en je doet jezelf geweld aan door het zo te noemen. Erken je gevoelens, zoek hulp als dat nodig is, en laat het idee los dat je "het" zou moeten kunnen. Ik heb geen idee wat "het" is, jij weet het waarschijnlijk ook niet precies, en grote kans dat het een onrealistisch beeld is van hoe je leven eruit zou moeten zien. Laat dat los en concentreer je op het zo aangenaam mogelijk maken van je leven. Als dat inhoudt dat je even wat minder werkt, of wat dan ook verandert, dan is dat maar zo. Niemand heeft er wat aan als je instort.
zondag 15 juni 2014 om 22:07
Je bent er al gevoelig voor, mogelijk ben je niet op de beste werkplek en dan heb je ook nog de kwartlevenscrisis op f de loer liggen.
Omdat ik op het web een test vond en de vragen interessant, plak ik hem hier. Er zijn r tijden geweest dat ik de 65 punten wel aantikte achteraf.
Ik vraag me af wat voor soort hulp je zou moeten hebben, het leest alsof een loopbaancoach of zelfs haptonoom (hoe gebruik je je lijf) ook effect zouden kunnen hebben.
Quarterlife Crisis Test
Geef jezelf voor de onderstaande kenmerken een cijfer tussen de 1 en de 10. Bij een optelling van meer dan 65 punten ga je in de richting vaan een quarterlife crisis. Bron: www.quarterlifequest.nl
Somberheid, je depri voelen, niet lekker in je vel zitten.
Onzekerheid, twijfelen aan jezelf, zorgen maken over je toekomst.
Moeite hebben met keuzes maken, keuzestress.
Overmatig piekeren, wikken en wegen, in cirkels blijven redeneren.
Worstelen met levensvragen (Is dit alles? Wat is nou mijn doel in het leven?)
Rusteloosheid, je opgejaagd voelen en druk ervaren om knopen door te hakken.
Jezelf vergelijken met andere dertigers om te checken of je nog op schema ligt.
Passiviteit, besluiteloosheid. Disbalans tussen verstand en gevoel, onderdrukken van gevoelens.
Spanningsklachten zoals vermoeidheid, prikkelbaarheid, nek- en rugklachten, slaapproblemen.
Omdat ik op het web een test vond en de vragen interessant, plak ik hem hier. Er zijn r tijden geweest dat ik de 65 punten wel aantikte achteraf.
Ik vraag me af wat voor soort hulp je zou moeten hebben, het leest alsof een loopbaancoach of zelfs haptonoom (hoe gebruik je je lijf) ook effect zouden kunnen hebben.
Quarterlife Crisis Test
Geef jezelf voor de onderstaande kenmerken een cijfer tussen de 1 en de 10. Bij een optelling van meer dan 65 punten ga je in de richting vaan een quarterlife crisis. Bron: www.quarterlifequest.nl
Somberheid, je depri voelen, niet lekker in je vel zitten.
Onzekerheid, twijfelen aan jezelf, zorgen maken over je toekomst.
Moeite hebben met keuzes maken, keuzestress.
Overmatig piekeren, wikken en wegen, in cirkels blijven redeneren.
Worstelen met levensvragen (Is dit alles? Wat is nou mijn doel in het leven?)
Rusteloosheid, je opgejaagd voelen en druk ervaren om knopen door te hakken.
Jezelf vergelijken met andere dertigers om te checken of je nog op schema ligt.
Passiviteit, besluiteloosheid. Disbalans tussen verstand en gevoel, onderdrukken van gevoelens.
Spanningsklachten zoals vermoeidheid, prikkelbaarheid, nek- en rugklachten, slaapproblemen.
zondag 15 juni 2014 om 22:09
Ik wil me druk maken over floepende piemels. Maxidresses. Tafelschikkingen. Behang. Geld in envelopjes. Wel of niet babies. Onopgeruimde zolders.
Mijn huis is bijna altijd een plaatje want als ik op mijn kont ga zitten voel ik me schuldig. En dat moetenmoeten zonder nog de echte interesse verlamt me. Daarvan gaat een mens dus maniakaal plankjes poetsen en zolders opruimen. Ik schep heel veel orde om me heen omdat ik dan zo hoop dat ik rust in mijn hoofd krijg.
Ik probeer echt omstandigheden van buiten te scheppen: hond dus ik moet naar buiten. Sociaal beroep dus ik moet menselijk contact. Tuin dus ik moet met mn vingers in de modder.
Vermoeden van autismespectrumstoornis, die heb ik ook wel eens langs joren komen maar daar gelof ik nog even geen klap van.
Ik weet niet meer wat ik wilde gaan zeggen eigenlijk.
Moet dit topic weg? Moet het blijven staan? Als ik dan morgen bij het ontbijt zin heb om commentaar te geven op floepende piemels terwijl dit er ook nog staat, dan ben ik toch ook niet helemaal meer serieus te nemen?
Mijn huis is bijna altijd een plaatje want als ik op mijn kont ga zitten voel ik me schuldig. En dat moetenmoeten zonder nog de echte interesse verlamt me. Daarvan gaat een mens dus maniakaal plankjes poetsen en zolders opruimen. Ik schep heel veel orde om me heen omdat ik dan zo hoop dat ik rust in mijn hoofd krijg.
Ik probeer echt omstandigheden van buiten te scheppen: hond dus ik moet naar buiten. Sociaal beroep dus ik moet menselijk contact. Tuin dus ik moet met mn vingers in de modder.
Vermoeden van autismespectrumstoornis, die heb ik ook wel eens langs joren komen maar daar gelof ik nog even geen klap van.
Ik weet niet meer wat ik wilde gaan zeggen eigenlijk.
Moet dit topic weg? Moet het blijven staan? Als ik dan morgen bij het ontbijt zin heb om commentaar te geven op floepende piemels terwijl dit er ook nog staat, dan ben ik toch ook niet helemaal meer serieus te nemen?
Zeg maar Spijker.
zondag 15 juni 2014 om 22:11
zondag 15 juni 2014 om 22:15
En dat moetenmoeten zonder nog de echte interesse verlamt me.
Ik lees allemaal dingen waarvan jij denkt: zo leven 'normale' mensen. Als ik doe zoals de gemiddelde Nederlander, dan komt het wel goed met mij. Maar je vergeet daarbij je eigen unieke ikje.
Wat zou je willen? Als je vanavond gaat slapen en morgen wakker wordt, hoe zou jouw ideale wereld er dan uitzien?
En wat moet je 'vanavond' (dus de komende tijd) doen om 'morgen'(je toekomst) te realiseren?
Ik lees allemaal dingen waarvan jij denkt: zo leven 'normale' mensen. Als ik doe zoals de gemiddelde Nederlander, dan komt het wel goed met mij. Maar je vergeet daarbij je eigen unieke ikje.
Wat zou je willen? Als je vanavond gaat slapen en morgen wakker wordt, hoe zou jouw ideale wereld er dan uitzien?
En wat moet je 'vanavond' (dus de komende tijd) doen om 'morgen'(je toekomst) te realiseren?
zondag 15 juni 2014 om 22:17
Heb me even bemoeid met de floepende penis om te latem zien hoe ik dus meestal doe. Haha. Niets aan de hand.
Geen klap van waar.
Ik krijg een beetje weee misselijkheid van mn eigen gemekker hier. Denk dat ik even iets moet gaan doen.
Bedankt iedereen, echt waar.
Zoiets stoms he, ik wil me ook altijd maar excuseren.
Geen klap van waar.
Ik krijg een beetje weee misselijkheid van mn eigen gemekker hier. Denk dat ik even iets moet gaan doen.
Bedankt iedereen, echt waar.
Zoiets stoms he, ik wil me ook altijd maar excuseren.
Zeg maar Spijker.
zondag 15 juni 2014 om 22:18
quote:Spijk-er schreef op 15 juni 2014 @ 22:09:
Ik wil me druk maken over floepende piemels. Maxidresses. Tafelschikkingen. Behang. Geld in envelopjes. Wel of niet babies. Onopgeruimde zolders.
Mijn huis is bijna altijd een plaatje want als ik op mijn kont ga zitten voel ik me schuldig. En dat moetenmoeten zonder nog de echte interesse verlamt me. Daarvan gaat een mens dus maniakaal plankjes poetsen en zolders opruimen. Ik schep heel veel orde om me heen omdat ik dan zo hoop dat ik rust in mijn hoofd krijg.
Ik probeer echt omstandigheden van buiten te scheppen: hond dus ik moet naar buiten. Sociaal beroep dus ik moet menselijk contact. Tuin dus ik moet met mn vingers in de modder.
Vermoeden van autismespectrumstoornis, die heb ik ook wel eens langs joren komen maar daar gelof ik nog even geen klap van.
Ik weet niet meer wat ik wilde gaan zeggen eigenlijk.
Moet dit topic weg? Moet het blijven staan? Als ik dan morgen bij het ontbijt zin heb om commentaar te geven op floepende piemels terwijl dit er ook nog staat, dan ben ik toch ook niet helemaal meer serieus te nemen?
ik zie je heel veel oorzaken zoeken, verklaringen, denken wat mensen denken...en ja ik doe dat ook op slechte dagen. Maar productief is het niet...
weet je, ik kan hier een heel verhaal typen over pure ellende en toch er uit komen, op latere leeftijd weer op nieuw beginnen maar dat is te privacy gevoelig. Het kan wel, en dan bedoel ik echt van af rock bottom. Zoek het niet in een oorzaak van autisme of wat dan ook, laat het verklaren los. Kijk anders en zie wat je hebt, en als je denkt gelukkiger te worden van minder werken en je studie af ronden, doe het. Dit werkt kennelijk niet, maar je hebt in die tijd toch wel veel voor elkaar gekregen. Dat is heel mooi, maar als je nu een pas op de plaats moet doen qua werk, nou dan doe je dat.
Ik wil me druk maken over floepende piemels. Maxidresses. Tafelschikkingen. Behang. Geld in envelopjes. Wel of niet babies. Onopgeruimde zolders.
Mijn huis is bijna altijd een plaatje want als ik op mijn kont ga zitten voel ik me schuldig. En dat moetenmoeten zonder nog de echte interesse verlamt me. Daarvan gaat een mens dus maniakaal plankjes poetsen en zolders opruimen. Ik schep heel veel orde om me heen omdat ik dan zo hoop dat ik rust in mijn hoofd krijg.
Ik probeer echt omstandigheden van buiten te scheppen: hond dus ik moet naar buiten. Sociaal beroep dus ik moet menselijk contact. Tuin dus ik moet met mn vingers in de modder.
Vermoeden van autismespectrumstoornis, die heb ik ook wel eens langs joren komen maar daar gelof ik nog even geen klap van.
Ik weet niet meer wat ik wilde gaan zeggen eigenlijk.
Moet dit topic weg? Moet het blijven staan? Als ik dan morgen bij het ontbijt zin heb om commentaar te geven op floepende piemels terwijl dit er ook nog staat, dan ben ik toch ook niet helemaal meer serieus te nemen?
ik zie je heel veel oorzaken zoeken, verklaringen, denken wat mensen denken...en ja ik doe dat ook op slechte dagen. Maar productief is het niet...
weet je, ik kan hier een heel verhaal typen over pure ellende en toch er uit komen, op latere leeftijd weer op nieuw beginnen maar dat is te privacy gevoelig. Het kan wel, en dan bedoel ik echt van af rock bottom. Zoek het niet in een oorzaak van autisme of wat dan ook, laat het verklaren los. Kijk anders en zie wat je hebt, en als je denkt gelukkiger te worden van minder werken en je studie af ronden, doe het. Dit werkt kennelijk niet, maar je hebt in die tijd toch wel veel voor elkaar gekregen. Dat is heel mooi, maar als je nu een pas op de plaats moet doen qua werk, nou dan doe je dat.
zondag 15 juni 2014 om 22:19
quote:Spijk-er schreef op 15 juni 2014 @ 22:17:
Heb me even bemoeid met de floepende penis om te latem zien hoe ik dus meestal doe. Haha. Niets aan de hand.
Geen klap van waar.
Ik krijg een beetje weee misselijkheid van mn eigen gemekker hier. Denk dat ik even iets moet gaan doen.
Bedankt iedereen, echt waar.
Zoiets stoms he, ik wil me ook altijd maar excuseren.Hou daar gewoon mee op. Iedereen is hier vrijwillig.
Heb me even bemoeid met de floepende penis om te latem zien hoe ik dus meestal doe. Haha. Niets aan de hand.
Geen klap van waar.
Ik krijg een beetje weee misselijkheid van mn eigen gemekker hier. Denk dat ik even iets moet gaan doen.
Bedankt iedereen, echt waar.
Zoiets stoms he, ik wil me ook altijd maar excuseren.Hou daar gewoon mee op. Iedereen is hier vrijwillig.
zondag 15 juni 2014 om 22:20
quote:Spijk-er schreef op 15 juni 2014 @ 22:09:
Moet dit topic weg? Moet het blijven staan? Als ik dan morgen bij het ontbijt zin heb om commentaar te geven op floepende piemels terwijl dit er ook nog staat, dan ben ik toch ook niet helemaal meer serieus te nemen?
Ach ach, die gedachtesprongen van jou, van slecht naar erger.
Als ik je morgen had zien reageren in het piemel-topic had ik gedacht: gelukkig, ze voelt zich wat beter vanochtend!
Er zullen altijd mensen zijn die denken dat je met dit topic aandacht wou trekken. En er zullen altijd mensen zoals ik zijn die denken dat je enorm met jezelf in de knoop zit en mijn hart gaat naar je uit. Wat zou het fijn zijn als je bij iedere negatieve gedachte even stilstaat om te bedenken wat de positieve tegenhanger zou kunnen zijn, en ervoor kiest om díe dan te geloven. Zou zo fijn zijn!
Moet dit topic weg? Moet het blijven staan? Als ik dan morgen bij het ontbijt zin heb om commentaar te geven op floepende piemels terwijl dit er ook nog staat, dan ben ik toch ook niet helemaal meer serieus te nemen?
Ach ach, die gedachtesprongen van jou, van slecht naar erger.
Als ik je morgen had zien reageren in het piemel-topic had ik gedacht: gelukkig, ze voelt zich wat beter vanochtend!
Er zullen altijd mensen zijn die denken dat je met dit topic aandacht wou trekken. En er zullen altijd mensen zoals ik zijn die denken dat je enorm met jezelf in de knoop zit en mijn hart gaat naar je uit. Wat zou het fijn zijn als je bij iedere negatieve gedachte even stilstaat om te bedenken wat de positieve tegenhanger zou kunnen zijn, en ervoor kiest om díe dan te geloven. Zou zo fijn zijn!
zondag 15 juni 2014 om 22:21
quote:Doreia schreef op 15 juni 2014 @ 22:15:
Wat zou je willen? Als je vanavond gaat slapen en morgen wakker wordt, hoe zou jouw ideale wereld er dan uitzien?
Ingesneeuwd. Een wereld vol sneeuw. Niemand kan nergens heen en alles is stil. Maar ik kan de verwarming aandraaien zonder me zorgen te hoeven maken om de kosten van het gas. En het gaat nog heel lang duren.
Raar, ik hou niet eens van winter.
Wat zou je willen? Als je vanavond gaat slapen en morgen wakker wordt, hoe zou jouw ideale wereld er dan uitzien?
Ingesneeuwd. Een wereld vol sneeuw. Niemand kan nergens heen en alles is stil. Maar ik kan de verwarming aandraaien zonder me zorgen te hoeven maken om de kosten van het gas. En het gaat nog heel lang duren.
Raar, ik hou niet eens van winter.
Zeg maar Spijker.
zondag 15 juni 2014 om 22:25
zondag 15 juni 2014 om 22:25
quote:Spijk-er schreef op 15 juni 2014 @ 22:21:
[...]
Ingesneeuwd. Een wereld vol sneeuw. Niemand kan nergens heen en alles is stil. Maar ik kan de verwarming aandraaien zonder me zorgen te hoeven maken om de kosten van het gas. En het gaat nog heel lang duren.
Raar, ik hou niet eens van winter.Heel herkenbaar dit. Alleen hoort er bij mij ook een dekbed bij de fantasie. Voor mij is het een teken dat ik beter op mezelf moet passen als ik hierover ga nadenken. Pas goed op jezelf, daar bereik je meer mee dan op jezelf foeteren.
[...]
Ingesneeuwd. Een wereld vol sneeuw. Niemand kan nergens heen en alles is stil. Maar ik kan de verwarming aandraaien zonder me zorgen te hoeven maken om de kosten van het gas. En het gaat nog heel lang duren.
Raar, ik hou niet eens van winter.Heel herkenbaar dit. Alleen hoort er bij mij ook een dekbed bij de fantasie. Voor mij is het een teken dat ik beter op mezelf moet passen als ik hierover ga nadenken. Pas goed op jezelf, daar bereik je meer mee dan op jezelf foeteren.
zondag 15 juni 2014 om 22:25
quote:Spijk-er schreef op 15 juni 2014 @ 22:21:
[...]
Ingesneeuwd. Een wereld vol sneeuw. Niemand kan nergens heen en alles is stil. Maar ik kan de verwarming aandraaien zonder me zorgen te hoeven maken om de kosten van het gas. En het gaat nog heel lang duren.
Raar, ik hou niet eens van winter.Ja, je zoekt rust, dat is niet zo gek. Ook al houd je niet van de winter.
[...]
Ingesneeuwd. Een wereld vol sneeuw. Niemand kan nergens heen en alles is stil. Maar ik kan de verwarming aandraaien zonder me zorgen te hoeven maken om de kosten van het gas. En het gaat nog heel lang duren.
Raar, ik hou niet eens van winter.Ja, je zoekt rust, dat is niet zo gek. Ook al houd je niet van de winter.
Help iedereen een handje
zondag 15 juni 2014 om 22:34
quote:Spijk-er schreef op 15 juni 2014 @ 21:35:
Hebben jullie ook wel eens dat je zo graag opnieuw zou willen beginnen, gewoonv vanaf dat je een jaar of 5 was en bijna alles nog ok?
Game over, nieuw leven, nog een poging.
Ik kan je helaas niet veel advies geven, maar hier wil ik wel even op reageren. Dit gevoel heb ik ook wel eens gehad, als ik me weer eens een mislukking voelde. Dit niet afgemaakt, dat niet goed gegaan, zus liever zo gedaan enzovoort. Ik ben er mee opgehouden om te bedenken dat ik het over zou willen doen. Ik leeft maar een keer en van elke ervaring word ik weer iets wijzer, ook van de negatieve ervaringen en ook van de valkuilen waar ik elke keer weer intrap. De volgende keer ken ik mezelf weer ietsje beter en wil ik het misschien wel anders doen.
Sommige mensen (zoals jij en ik) doen 'het leven' niet 'zoals het heurt'. En waarom is dat erg? Ik doe het anders en hoewel ik het niet gemakkelijk vind, probeer ik me maar niet vast te houden aan wat mensen van mij vinden. Zolang ik maar een beetje gelukkig kan zijn. Lukt ook niet altijd, ik jank ook wel eens een hele dag om niks.
En ik heb ook keiharde faalangst trouwens en ben ontzettend perfectionistisch, en tegelijkertijd ook weer niet. Maar als ik het vermoeden heb dat iets niet lukt, of dat ik iets niet kan, dan probeer ik het gewoon ook maar niet, (want dan faal ik toch, zegt mijn hoofd).
Nouja, dat wilde ik even kwijt. Ik vind trouwens ook dat je naar je huisarts moet gaan. Je hebt er meer mee te winnen dan te verliezen. En misschien ben je de ergste depressie dan wel voor. Nu ga ik even verder lezen.
Hebben jullie ook wel eens dat je zo graag opnieuw zou willen beginnen, gewoonv vanaf dat je een jaar of 5 was en bijna alles nog ok?
Game over, nieuw leven, nog een poging.
Ik kan je helaas niet veel advies geven, maar hier wil ik wel even op reageren. Dit gevoel heb ik ook wel eens gehad, als ik me weer eens een mislukking voelde. Dit niet afgemaakt, dat niet goed gegaan, zus liever zo gedaan enzovoort. Ik ben er mee opgehouden om te bedenken dat ik het over zou willen doen. Ik leeft maar een keer en van elke ervaring word ik weer iets wijzer, ook van de negatieve ervaringen en ook van de valkuilen waar ik elke keer weer intrap. De volgende keer ken ik mezelf weer ietsje beter en wil ik het misschien wel anders doen.
Sommige mensen (zoals jij en ik) doen 'het leven' niet 'zoals het heurt'. En waarom is dat erg? Ik doe het anders en hoewel ik het niet gemakkelijk vind, probeer ik me maar niet vast te houden aan wat mensen van mij vinden. Zolang ik maar een beetje gelukkig kan zijn. Lukt ook niet altijd, ik jank ook wel eens een hele dag om niks.
En ik heb ook keiharde faalangst trouwens en ben ontzettend perfectionistisch, en tegelijkertijd ook weer niet. Maar als ik het vermoeden heb dat iets niet lukt, of dat ik iets niet kan, dan probeer ik het gewoon ook maar niet, (want dan faal ik toch, zegt mijn hoofd).
Nouja, dat wilde ik even kwijt. Ik vind trouwens ook dat je naar je huisarts moet gaan. Je hebt er meer mee te winnen dan te verliezen. En misschien ben je de ergste depressie dan wel voor. Nu ga ik even verder lezen.
