Psyche
alle pijlers
Blij zijn dat je leeft??
woensdag 30 januari 2013 om 01:09
Net in een interessant topic een post gelezen geplaatst door een moeilijke rose naam. Die post had van mij kunnen zijn! Ik ben niet ongelukkig, heb geen moeilijke jeugd gehad. Ik heb een leuk leven. Maar heb me altijd afgevraagd waarom ik leef. Waarom leven we?
Klinkt misschien hard of heel onbekend voor mensen die dit niet herkennen, maar ik zou het niet erg vinden om bijvoorbeeld morgen dood te gaan. Voor m'n familie, vriend en vrienden zou ik het erg vinden, maar voor mezelf??.... Nee
Klinkt misschien hard of heel onbekend voor mensen die dit niet herkennen, maar ik zou het niet erg vinden om bijvoorbeeld morgen dood te gaan. Voor m'n familie, vriend en vrienden zou ik het erg vinden, maar voor mezelf??.... Nee
woensdag 30 januari 2013 om 03:28
En dan nog wat..ik heb heel wat jaar gewerkt op kantoor.
En ik zweer je dat ik elke dag om me heen zat te kijken en me af te vragen.."waar gaaaaat dit om..een hele kippenren met mensen in totaal nutteloze bezigheden" Het maakt niet uit wat voor werk je doet..of aardig een liedje kan zingen, allemaal 1 grote bezigheidstherapie.
Einstein, Tesla etc. als die "het" niet hadden bedacht had een ander het wel bedacht. Of niet. En dan wisten we het toch niet. Wat je niet weet mis je niet.
En ik zweer je dat ik elke dag om me heen zat te kijken en me af te vragen.."waar gaaaaat dit om..een hele kippenren met mensen in totaal nutteloze bezigheden" Het maakt niet uit wat voor werk je doet..of aardig een liedje kan zingen, allemaal 1 grote bezigheidstherapie.
Einstein, Tesla etc. als die "het" niet hadden bedacht had een ander het wel bedacht. Of niet. En dan wisten we het toch niet. Wat je niet weet mis je niet.
woensdag 30 januari 2013 om 06:48
Ik heb 't ook, het gevoel dat je beter niet had kunnen leven dan wel. En dan ben ik nog onder gunstige omstandigheden opgegroeid, heb lieve mensen om me heen en heb al veel geweldige dingen mogen doen.
Maar toch weegt dat alles niet op tegen de pijn en verdriet dat ieder leven met zich meebrengt/zal brengen: het verlies van dierbaren.
En als je niet had geleefd had je simpelweg niets gemist.
Ik hoop écht dat reincarnatie niet bestaat. Dát lijkt me pas frustrerend om nógmaals zo'n leven door te moeten lopen.
Voor mijzelf zou ik het prima vinden om morgen niet meer wakker te worden, alleen zou dat mijn dierbaren veel verdriet doen, dus ik ga gewoon door.
Het vergaan van de wereld lijkt me dan ook de beste zege die we kunnen treffen: iedereen dood, dus niemand die verdrietig achterblijft.
Maar toch weegt dat alles niet op tegen de pijn en verdriet dat ieder leven met zich meebrengt/zal brengen: het verlies van dierbaren.
En als je niet had geleefd had je simpelweg niets gemist.
Ik hoop écht dat reincarnatie niet bestaat. Dát lijkt me pas frustrerend om nógmaals zo'n leven door te moeten lopen.
Voor mijzelf zou ik het prima vinden om morgen niet meer wakker te worden, alleen zou dat mijn dierbaren veel verdriet doen, dus ik ga gewoon door.
Het vergaan van de wereld lijkt me dan ook de beste zege die we kunnen treffen: iedereen dood, dus niemand die verdrietig achterblijft.
woensdag 30 januari 2013 om 07:15
Elninjoo, wat jij schrijft is volgens mij toch anders van wat de anderen bedoelen. In ieder geval, als ik het juist herkent heb bij de anderen. Het is bij mij in ieder geval geen verlangen naar maar eerder een soort onverschilligheid over. Waar anderen een soort levenslust hebben mis ik dat. En ook ik heb het prima en zal er nooit een eind aan maken maar mocht ik nu onder een bus lopen.... tja dan is dat zo. Maar ook dit kun je omdraaien, ik (en de anderen ook volgens mij) missen de angst voor de dood. Het niet perse moeten blijven leven maakt mij ook wel lekker rustig.
woensdag 30 januari 2013 om 07:17
Ik herken het ook wel hoor.
Je staat elke dag op of je nou rijk,arm,blank,geel,donker bent.
Je gaat allemaal je ding doen, school,werk of onder de brug met je kartonnen doos.
De ene loopt in pak de ander in jeans, lompen of in z'n blote kont.
Van bovenaf gezien moet het een mierennest zijn die wereld vol mensen.
En allemaal niet 1 uitgezonderd sterft, laat wel of geen dierbaren na, en de wereld gaat gewoon weer verder.
Het nut zie ik er ook niet van in, als kind vroeg ik me het al regelmatig af .
Ben ook niet depressief ofzo,maar elke dag het zelfde riedeltje in die enorme mensen maalstroom .
We houden elkaar "in leven"....de bakker voor brood, de slager voor vlees, de dokter lapt je op, de kapper doet je haar, en zo draagt iedereen zijn/haar steentje bij aan die molen ....het leven.
Nee helemaal snappen doe ik het eigenlijk ook niet.
Je staat elke dag op of je nou rijk,arm,blank,geel,donker bent.
Je gaat allemaal je ding doen, school,werk of onder de brug met je kartonnen doos.
De ene loopt in pak de ander in jeans, lompen of in z'n blote kont.
Van bovenaf gezien moet het een mierennest zijn die wereld vol mensen.
En allemaal niet 1 uitgezonderd sterft, laat wel of geen dierbaren na, en de wereld gaat gewoon weer verder.
Het nut zie ik er ook niet van in, als kind vroeg ik me het al regelmatig af .
Ben ook niet depressief ofzo,maar elke dag het zelfde riedeltje in die enorme mensen maalstroom .
We houden elkaar "in leven"....de bakker voor brood, de slager voor vlees, de dokter lapt je op, de kapper doet je haar, en zo draagt iedereen zijn/haar steentje bij aan die molen ....het leven.
Nee helemaal snappen doe ik het eigenlijk ook niet.
woensdag 30 januari 2013 om 07:18
Voor mij is het ook heel erg herkenbaar maar ook ik ben absoluut niet depressief of zo, in tegendeel, ik ben een heel vrolijk en optimistisch iemand.
Ik heb belachelijk veel geluk en dat is best oneerlijk vind ik.
Ik vraag me het ook bijna dagelijks af, waar slaat het toch allemaal op.
Maar "leven" op zich slaat natuurlijk ook nergens op.
Wat heeft een eikenboom er aan dat er nog een nieuwe generatie komt, om maar eens wat te noemen.
Als er een God bestond en er was niks, waarom heeft hij dan iets geschapen?
Het kan uiteindelijk toch alleen maar ellende geven?
Wat niet is heeft geen pijn.
En ik hou erg van stilte en ruimte, als ik God was had ik alleen de sterren geschapen om lekker naar te kunnen staren.
En nogmaals, ik ben echt niet depressief of zo, echt helemaal niet!
Laat dat even duidelijk zijn, ik denk dat het ook voor de anderen geldt als ik het zo lees.
Ik ben zelf trouwens ook bijna eens verdronken, ik kon horen wat de mensen boven water zeiden, alsof ik al uit mijn lichaam was getreden of zo.
En ik heb hele rare spirituele dingen mee gemaakt, zelfs mensen in het echt ontmoet die ik in een visioen had gezien, zij kende mij ook al.
Dat zet je wereld wel even op zijn kop.
Maar wat moet je er mee?
Het werpt alleen maar meer vragen op.
En ik hou er ook rekening mee dat het toch allemaal maar onzin was, ik ben best sceptisch dus, een mens kan zichzelf behoorlijk voor de gek houden.
Alleen als ik nu nog iemand uit mijn vorig leven tegen kom, heb ik ook in een visioen gezien, en die herkent mij en weet mij dingen te vertellen, dan ga ik het wel weer geloven allemaal.
Maar tot nu toe zie ik het nut ook niet echt.
Ik zie de dood trouwens ook als slapen, slapen vind ik heerlijk.
Ik heb belachelijk veel geluk en dat is best oneerlijk vind ik.
Ik vraag me het ook bijna dagelijks af, waar slaat het toch allemaal op.
Maar "leven" op zich slaat natuurlijk ook nergens op.
Wat heeft een eikenboom er aan dat er nog een nieuwe generatie komt, om maar eens wat te noemen.
Als er een God bestond en er was niks, waarom heeft hij dan iets geschapen?
Het kan uiteindelijk toch alleen maar ellende geven?
Wat niet is heeft geen pijn.
En ik hou erg van stilte en ruimte, als ik God was had ik alleen de sterren geschapen om lekker naar te kunnen staren.
En nogmaals, ik ben echt niet depressief of zo, echt helemaal niet!
Laat dat even duidelijk zijn, ik denk dat het ook voor de anderen geldt als ik het zo lees.
Ik ben zelf trouwens ook bijna eens verdronken, ik kon horen wat de mensen boven water zeiden, alsof ik al uit mijn lichaam was getreden of zo.
En ik heb hele rare spirituele dingen mee gemaakt, zelfs mensen in het echt ontmoet die ik in een visioen had gezien, zij kende mij ook al.
Dat zet je wereld wel even op zijn kop.
Maar wat moet je er mee?
Het werpt alleen maar meer vragen op.
En ik hou er ook rekening mee dat het toch allemaal maar onzin was, ik ben best sceptisch dus, een mens kan zichzelf behoorlijk voor de gek houden.
Alleen als ik nu nog iemand uit mijn vorig leven tegen kom, heb ik ook in een visioen gezien, en die herkent mij en weet mij dingen te vertellen, dan ga ik het wel weer geloven allemaal.
Maar tot nu toe zie ik het nut ook niet echt.
Ik zie de dood trouwens ook als slapen, slapen vind ik heerlijk.
woensdag 30 januari 2013 om 07:44
Ik herken het wel. Ook altijd zo gevoeld. En inderdaad: jammer voor naasten als ik er niet ben, maar voor mezelf?
Ik denk wel dat het uitmaakt of je gelooft of niet. Ik ben niet gelovig en als ik dood ga wordt het gewoon zwart. Je hoeft dus nergens over na te denken, wordt niet lastig gevallen, hoeft geen keuzes te maken. Ik vind het leven ook een beetje nep of een poppenkast ofzo? Je wordt geboren, gaat leren voor later werk, krijgt een baan, hebt geld (ookal best nep, want bedacht door de mensheid) om een gezin mee te beginnen, voedt je kinderen op en gaat dood. Het is vrij betekenisloos. Wat als we ons niet zo druk zouden maken over voortplanting (want daar draait alles om), nou dan verdwijnt de mensheid. Is dat een probleem? Niet echt. Alleen maar beter voor de wereld misschien.
Mijn vriend is gelovig en heeft dit gevoel dus echt niet. Familieleden hebben zijn moeder geadviseerd een abortus te doen toen hij in haar buik zat. Dat vindt hij heel erg. Maar die familieleden zeggen dat hij het toch niet had gemerkt of hij er nu wel was of niet (heel nuchter dus). Maar mijn vriend vindt het dus een soort voorrecht te mogen bestaan. Ik zeg bijvoorbeeld: we moeten minder vlees eten, zielig voor de beesren. Hij denkt: als we minder vlees eten, mogen dieren niet bestaan want worden ze minder gefokt en dat is zieliger. Dus liever een leven dan geen leven ook als het een slecht leven is? Ik kan daar dus echt niet in meegaan.
Ik denk wel dat het uitmaakt of je gelooft of niet. Ik ben niet gelovig en als ik dood ga wordt het gewoon zwart. Je hoeft dus nergens over na te denken, wordt niet lastig gevallen, hoeft geen keuzes te maken. Ik vind het leven ook een beetje nep of een poppenkast ofzo? Je wordt geboren, gaat leren voor later werk, krijgt een baan, hebt geld (ookal best nep, want bedacht door de mensheid) om een gezin mee te beginnen, voedt je kinderen op en gaat dood. Het is vrij betekenisloos. Wat als we ons niet zo druk zouden maken over voortplanting (want daar draait alles om), nou dan verdwijnt de mensheid. Is dat een probleem? Niet echt. Alleen maar beter voor de wereld misschien.
Mijn vriend is gelovig en heeft dit gevoel dus echt niet. Familieleden hebben zijn moeder geadviseerd een abortus te doen toen hij in haar buik zat. Dat vindt hij heel erg. Maar die familieleden zeggen dat hij het toch niet had gemerkt of hij er nu wel was of niet (heel nuchter dus). Maar mijn vriend vindt het dus een soort voorrecht te mogen bestaan. Ik zeg bijvoorbeeld: we moeten minder vlees eten, zielig voor de beesren. Hij denkt: als we minder vlees eten, mogen dieren niet bestaan want worden ze minder gefokt en dat is zieliger. Dus liever een leven dan geen leven ook als het een slecht leven is? Ik kan daar dus echt niet in meegaan.
woensdag 30 januari 2013 om 07:48
Ik ga ook voor 't principe: wat er niet is, kan geen pijn hebben
Kan dus ook nooit begrijpen dat mensen maar nieuw leven op de wereld blijven zetten. Okee, het egoistische aspect kan ik wel begrijpen, maar als ze eigenlijk geen kind (meer) willen 'n ongelukje geboren laten worden omdat ze het anders zielig vinden niet. Dan denk ik bespaar het liever het leven. Het kan vredig in het 'grote niets' blijven zitten zonder pijn en zonder zorgen.
Kan dus ook nooit begrijpen dat mensen maar nieuw leven op de wereld blijven zetten. Okee, het egoistische aspect kan ik wel begrijpen, maar als ze eigenlijk geen kind (meer) willen 'n ongelukje geboren laten worden omdat ze het anders zielig vinden niet. Dan denk ik bespaar het liever het leven. Het kan vredig in het 'grote niets' blijven zitten zonder pijn en zonder zorgen.
woensdag 30 januari 2013 om 07:55
Blij zijn dat je leeft, alleen al die zin is op meerdere manieren op te vatten. Bijv. zou je blij moeten zijn enkel en alleen omdat je stomtoevallig leeft? Imho neuh. Of ik blij ben dát ik leef? Ik geloof niet dat ik na het leven, of daarvoor, een bewustzijn heb dus als ik niet had geleefd is het niet dat ik actief wat zou wensen of missen. Maar hier en nu dan gewoon zijnde? Ja, ben blij dat de conclusie is dat ik nog adem haal. Was me al wel bewust daarvan en dat wordt alleen maar actief bevestigd.
Het waarom, nut, doel van het leven. Vragen waar je je letterlijk gek over zou kunnen denken. Ik betwijfel of die er is alsin een "groter" plan. Maar goed, inmiddels heb ik ook de instelling dat als een vraag me al bezig zou houden dat eerder zou zijn waarom er dan nut of doel van leven zou moeten zijn. Het is zoals het is, gewoon omdat het is. Dat is voor mij genoeg. Er hoeft voor mij geen "groter" plan te zijn. Ik ben er, ik leef, das genoeg reden zogezegd. Aan mij vervolgens hoe ik dat invul en als ik behoefte heb aan nut of doelen dan wordt het tijd dat ik daar invulling aan ga geven.
Ik waardeer het leven. Heb een gezonde levenslust maar als morgen de spreekwoordelijke bus op mijn pad komt; so be it. Ik haal eruit wat erin zit, voor zolang als dat zo zal blijken te zijn. Omdat ik duidelijk een beeld heb van wat ik een acceptabel leven acht voor mezelf of niet en dat ook daadwerkelijk waar nodig geregeld heb, door daarbij bezig te zijn en de nodige ervaringen heel bewust met het onderwerp leven en dood bezig ben geweest/ met enige regelmaat als onderwerp voorbij komt, ben ik niet meer bezig met het nastreven van een bepaalde levensduur, angst voor dood of sterven, maar ook bewuster gaan waarderen wat is om gewoon wat het is. En ja, dat maakt best blij.
Verliefdopiemand; een mens kan een ander niet even huppa depressief maken. Daar ben je nog altijd zelf voor nodig. Zonder voedingsbron groeit niets. En als je de paar postings die er stonden ten tijden van jouw posting een dergelijke invloed laat hebben, dan denk ik oprecht; hoog tijd voor de nodige psychische (zelf)aanpak. Of ben je een van die mensen die onder mom van "bekt goed" een benaming voor een psychische aandoening misbruikt i.p.v. op andere wijze hun tijdelijke voel-me-niet-happy gevoelens kenbaar te maken?
Het waarom, nut, doel van het leven. Vragen waar je je letterlijk gek over zou kunnen denken. Ik betwijfel of die er is alsin een "groter" plan. Maar goed, inmiddels heb ik ook de instelling dat als een vraag me al bezig zou houden dat eerder zou zijn waarom er dan nut of doel van leven zou moeten zijn. Het is zoals het is, gewoon omdat het is. Dat is voor mij genoeg. Er hoeft voor mij geen "groter" plan te zijn. Ik ben er, ik leef, das genoeg reden zogezegd. Aan mij vervolgens hoe ik dat invul en als ik behoefte heb aan nut of doelen dan wordt het tijd dat ik daar invulling aan ga geven.
Ik waardeer het leven. Heb een gezonde levenslust maar als morgen de spreekwoordelijke bus op mijn pad komt; so be it. Ik haal eruit wat erin zit, voor zolang als dat zo zal blijken te zijn. Omdat ik duidelijk een beeld heb van wat ik een acceptabel leven acht voor mezelf of niet en dat ook daadwerkelijk waar nodig geregeld heb, door daarbij bezig te zijn en de nodige ervaringen heel bewust met het onderwerp leven en dood bezig ben geweest/ met enige regelmaat als onderwerp voorbij komt, ben ik niet meer bezig met het nastreven van een bepaalde levensduur, angst voor dood of sterven, maar ook bewuster gaan waarderen wat is om gewoon wat het is. En ja, dat maakt best blij.
Verliefdopiemand; een mens kan een ander niet even huppa depressief maken. Daar ben je nog altijd zelf voor nodig. Zonder voedingsbron groeit niets. En als je de paar postings die er stonden ten tijden van jouw posting een dergelijke invloed laat hebben, dan denk ik oprecht; hoog tijd voor de nodige psychische (zelf)aanpak. Of ben je een van die mensen die onder mom van "bekt goed" een benaming voor een psychische aandoening misbruikt i.p.v. op andere wijze hun tijdelijke voel-me-niet-happy gevoelens kenbaar te maken?
when you wish upon a star...
woensdag 30 januari 2013 om 07:56
Ik heb heel tegenstrijdige gevoelens, want aan de ene kant voel ik wat jullie voelen, maar ik ben ook enorm bang voor de dood. Ik vind het leven gewoon vaak heel zwaar en ik vind het ook moeilijk om mezelf gelukkig te houden. Er is altijd zoveel gaande in mijn leven, dat ik me af en toe afvraag waar ik dan mijn geluk uit moet halen en dat ik er liever niet geweest was.
Maar aan de andere kant is er die angst en heb ik ook de wil om er zelf nu, als volwassene, iets moois van te maken. Ik heb hoop dat alles op een gegeven moment rustig wordt en ik dan mijn eigen leven op een leuke manier kan invullen. En die rotte appels, die gooi ik dan één voor één weg.
Maar aan de andere kant is er die angst en heb ik ook de wil om er zelf nu, als volwassene, iets moois van te maken. Ik heb hoop dat alles op een gegeven moment rustig wordt en ik dan mijn eigen leven op een leuke manier kan invullen. En die rotte appels, die gooi ik dan één voor één weg.
woensdag 30 januari 2013 om 07:57
Ik begrijp wat jullie bedoelen, begrijp ook dat het niet depressief is, eerder observerend. Ik heb het niet. Ik heb soms het idee dat het komt door juist een zware klote jeugd. Ik heb vroeg leren vechten om te bestaan, leren begrijpen wat er voor mij écht toe doet, inzien wie ik in de essentie ben. Dat klinkt wellicht negatief maar voor mij is het juist een positief gevoel. Ik hou van het leven, ook als het soms klote is. Heeft er niets mee te maken, positief, negatief, in de kern blijft de vreugde.
Ik weet wat de zin van het leven is voor mij, al heel lang. Onmogelijk te verwoorden maar zo helder als wat.
Ik weet wat de zin van het leven is voor mij, al heel lang. Onmogelijk te verwoorden maar zo helder als wat.
woensdag 30 januari 2013 om 08:04
Voor mij gaat het leven eigenlijk juist veel te snel. Ik ben 37, ik wil nog wel een leuke vriend en trouwen en misschien ook nog wel een kindje...verder geniet ik van elke dag en doe ik zoveel mogelijk leuke dingen juist omdat dit leven me gegeven is. Ik vind het een eng idee dat als je dood gaat er niks meer is of gaat komen
woensdag 30 januari 2013 om 08:04
Ik had dit topic kunnen schrijven! Herken mij volledig in wat je zegt! Ik word er totaal niet depri van! Ik heb alles wat op dit moment mijn hart begeert! Ook ik heb zelf ook geen kinderen, vraag mij vaak af wat het doel is?! Wat Marco B. ook zong.. Waarom wij worden geboren en straks weer gaan? Maargoed, als ik hier te lang over nadenk kom ik niet meer uit bed.. ik ga er uit en doen wat van mij verwacht wordt!
woensdag 30 januari 2013 om 08:50
woensdag 30 januari 2013 om 09:05
Herkenbaar hoor, ik voel dat precies hetzelfde. Ik heb het goed, heb mijn ups en downs, maar die heeft iedereen. Ik ben niet diepongelukkig, depressief of iets dergelijks. Ik doe heel veel leuke dingen en geniet daar ook van. Maar als mijn leven nu op zou houden, zou ik het ook prima vinden. Ik hoop zelfs dat ik niet superoud ga worden, dat lijkt me helemaal niks. Maar helaas heb ik goede genen, mijn opa's en oma's zijn allemaal heel oud geworden.
Misschien speelt het mee dat ik single ben, geen kinderen heb en al jaren alleen in het buitenland woon. Ik weet dus dat mijn familie en vrienden het zonder mij ook prima zullen redden. Ik vind het heel lastig als het over zingeving gaat. Volgens mij heeft mijn leven weinig zin, ik maak weinig verschil.
Zoals anderen ook al hebben gezegd, ik wil niet dood, zal mezelf ook nooit iets aandoen, maar het mag van mij ook morgen over zijn.
Misschien speelt het mee dat ik single ben, geen kinderen heb en al jaren alleen in het buitenland woon. Ik weet dus dat mijn familie en vrienden het zonder mij ook prima zullen redden. Ik vind het heel lastig als het over zingeving gaat. Volgens mij heeft mijn leven weinig zin, ik maak weinig verschil.
Zoals anderen ook al hebben gezegd, ik wil niet dood, zal mezelf ook nooit iets aandoen, maar het mag van mij ook morgen over zijn.
woensdag 30 januari 2013 om 09:27
Oh, ik ben absoluut wel blij dat ik leef! En ik ben ontzettend nieuwsgierig en gretig naar de rest ervan!
In een doel of een nut geloof ik niet zozeer. Hoewel ik in de dingen die ik doe de wereld wel steeds iets mooier of beter probeer te maken. Beetje de camp site rule: laat alles achter in een betere staat dan dat je het aantrof
Ik vind leven heerlijk en prachtig. Dat is ooit wel heel anders geweest. Ik ben zo'n 5 jaar lang zwaar depressief geweest. Sinds ik me daaruit heb geworsteld ben ik gulzig naar het leven en kan er geen genoeg van krijgen.
In een doel of een nut geloof ik niet zozeer. Hoewel ik in de dingen die ik doe de wereld wel steeds iets mooier of beter probeer te maken. Beetje de camp site rule: laat alles achter in een betere staat dan dat je het aantrof
Ik vind leven heerlijk en prachtig. Dat is ooit wel heel anders geweest. Ik ben zo'n 5 jaar lang zwaar depressief geweest. Sinds ik me daaruit heb geworsteld ben ik gulzig naar het leven en kan er geen genoeg van krijgen.
Zeg maar Spijker.
woensdag 30 januari 2013 om 09:38
Ik ben niet nieuwsgierig naar de toekomst. Ik weet dat die toekomst zal inhouden dat ik m'n ouders zal verliezen en wellicht nog meer dierbaren en zelf uiteindelijk ook aftakel en wellicht lichamelijk een hoop te verduren krijg. Je hoort wel 'ns dat iemand -veel te jong- opeens instort en dood is, dat lijkt mij echt 'n zege.
woensdag 30 januari 2013 om 09:41
Pfieuwww!!! ben ik toch blij dat er nog meer zijn die gereageerd hebben het herkennen.. En die zich ook net als ik hier niet depressief voelen of what ever.
Ook ik ben niet bang voor de dood, dat ben ik ook nooit geweest.
Het is ook niet mijn bedoeling geweest om hier een heel negatief topics neer te zetten, ik zie het zelf ook niet als negatieve gedachtes.
Ik heb het echt wel naar m'n zin in mijn leven, maar de zin van het leven ontgaat mij gewoon.
Ook ik ben niet bang voor de dood, dat ben ik ook nooit geweest.
Het is ook niet mijn bedoeling geweest om hier een heel negatief topics neer te zetten, ik zie het zelf ook niet als negatieve gedachtes.
Ik heb het echt wel naar m'n zin in mijn leven, maar de zin van het leven ontgaat mij gewoon.
woensdag 30 januari 2013 om 09:42
Als ik oude mensen zie dan kan ik me niet voorstellen dat ik ooit zo ben en dat ik daar van kan genieten. Lijkt me vreselijk, de lichamelijke ongemakken, niet meer voor jezelf kunnen zorgen, en dan in een bejaardentehuis waar jonge meiden je aanspreken met je en jij en doen alsof je een kind bent.
Stressed is just desserts spelled backwards
