Psyche
alle pijlers
Dementerende (groot)ouders
vrijdag 2 januari 2015 om 16:58
Het kan niet zijn dat wij (mijn moeder en ik) de enigen zijn die hier mee worstelen. Daarom hoop ik hier een beetje aanspraak te krijgen hierover, ervaringen uit te wisselen en elkaar een beetje te steunen.
De situatie bij ons:
Grootmoeder (78) gaat al een jaar of 6 langzaam achteruit. Het begon met een hersenbloeding 6 jaar geleden, met als gevolg lichamelijke klachten en emotionele onvrede. De eerste paar jaar was het allemaal goed te doen. Ze kon nog veel alleen, al ging het wat langzamer en moeizamer, en emotioneel was het ook allemaal nog wel te doen. Maar de laatste twee jaar, en vooral de laatste maanden, gaat ze echt rap achteruit. Op dit moment kan ze moeilijk lopen, valt vaak, heeft na zo'n val moeite met praten en lopen, is compleet paranoïde (denkt dat wij van haar stelen bijvoorbeeld), vergeetachtig (weet vaak niet welke dag het is, geeft geld uit en denkt dan dat het gestolen is omdat ze zich niet meer herinnert dat ze het uitgegeven heeft), is met regelmaat "van de wereld" dat ze gewoon voor zich uit zit te staren en helemaal out is, loopt zomaar alle kanten op zonder te weten waar ze nu echt naartoe gaat.
Grootste probleem is: ze wil geen hulp. Weigert naar de dokter te gaan, wil niet meewerken aan eventuele hulp in huis oid, wil niet met ons afspraken maken over dingen. Een officiële diagnose is er niet, maar haar huisarts deelt onze sterke vermoedens dat er sprake is van vasculaire dementie. Mijn moeder en ik (andere kinderen of kleinkinderen zijn er niet) willen heel graag voor haar zorgen. Maar ze maakt het ons onmogelijk. Mijn moeder heeft geen werk en is willing and able om voor haar te zorgen, wil haar ook graag in huis nemen etc. Maar mijn grootmoeder verdraagt mijn moeder niet. Ze heeft gewoon echt een hekel aan haar eigenlijk. Maar 5 minuten later voelt ze zich dan eenzaam en belt ze toch mijn moeder weer. Ook omdat ze niemand anders heeft.
Voordat iedereen komt met 'tehuis' etc. Wij hebben besloten haar wens om zelfstandig te blijven en hulp te weigeren te respecteren zolang ze geen gevaar voor haar omgeving vormt. En we willen haar daar zo goed mogelijk bij helpen. Maar het valt ons wel zwaar, vooral omdat ze ons niet toelaat. Wel ligt er een plan klaar wat we gaan doen als het echt niet meer gaat.
Ik hoop dat er nog anderen zijn, en dat we elkaar een beetje steun kunnen bieden.
De situatie bij ons:
Grootmoeder (78) gaat al een jaar of 6 langzaam achteruit. Het begon met een hersenbloeding 6 jaar geleden, met als gevolg lichamelijke klachten en emotionele onvrede. De eerste paar jaar was het allemaal goed te doen. Ze kon nog veel alleen, al ging het wat langzamer en moeizamer, en emotioneel was het ook allemaal nog wel te doen. Maar de laatste twee jaar, en vooral de laatste maanden, gaat ze echt rap achteruit. Op dit moment kan ze moeilijk lopen, valt vaak, heeft na zo'n val moeite met praten en lopen, is compleet paranoïde (denkt dat wij van haar stelen bijvoorbeeld), vergeetachtig (weet vaak niet welke dag het is, geeft geld uit en denkt dan dat het gestolen is omdat ze zich niet meer herinnert dat ze het uitgegeven heeft), is met regelmaat "van de wereld" dat ze gewoon voor zich uit zit te staren en helemaal out is, loopt zomaar alle kanten op zonder te weten waar ze nu echt naartoe gaat.
Grootste probleem is: ze wil geen hulp. Weigert naar de dokter te gaan, wil niet meewerken aan eventuele hulp in huis oid, wil niet met ons afspraken maken over dingen. Een officiële diagnose is er niet, maar haar huisarts deelt onze sterke vermoedens dat er sprake is van vasculaire dementie. Mijn moeder en ik (andere kinderen of kleinkinderen zijn er niet) willen heel graag voor haar zorgen. Maar ze maakt het ons onmogelijk. Mijn moeder heeft geen werk en is willing and able om voor haar te zorgen, wil haar ook graag in huis nemen etc. Maar mijn grootmoeder verdraagt mijn moeder niet. Ze heeft gewoon echt een hekel aan haar eigenlijk. Maar 5 minuten later voelt ze zich dan eenzaam en belt ze toch mijn moeder weer. Ook omdat ze niemand anders heeft.
Voordat iedereen komt met 'tehuis' etc. Wij hebben besloten haar wens om zelfstandig te blijven en hulp te weigeren te respecteren zolang ze geen gevaar voor haar omgeving vormt. En we willen haar daar zo goed mogelijk bij helpen. Maar het valt ons wel zwaar, vooral omdat ze ons niet toelaat. Wel ligt er een plan klaar wat we gaan doen als het echt niet meer gaat.
Ik hoop dat er nog anderen zijn, en dat we elkaar een beetje steun kunnen bieden.
vrijdag 2 januari 2015 om 17:01
Ik vind dat wel ver gaan hoor, om iemand die niet meer voor zichzelf kan zorgen zo aan te laten modderen. Zeker omdat ze geen beslissingen meer kan nemen omdat ze geen volledig inzicht heeft in haar situatie. Daarnaast is het toch niet vol te houden, dus waarom nu niet goede zorg inschakelen?
Vergeet niet dat je niet meer redeneert met een gezond en verstandig mens, maar met iemand die ziek is.
Is er wel een diagnose dementie? Want ik zie vooral heel veel vasculaire problemen.
Vergeet niet dat je niet meer redeneert met een gezond en verstandig mens, maar met iemand die ziek is.
Is er wel een diagnose dementie? Want ik zie vooral heel veel vasculaire problemen.
vrijdag 2 januari 2015 om 17:02
quote:bootje_op_de_golven schreef op 02 januari 2015 @ 17:01:
Ik vind dat wel ver gaan hoor, om iemand die niet meer voor zichzelf kan zorgen zo aan te laten modderen. Zeker omdat ze geen beslissingen meer kan nemen omdat ze geen volledig inzicht heeft in haar situatie. Daarnaast is het toch niet vol te houden, dus waarom nu niet goede zorg inschakelen?We laten haar niet aanmodderen. Mijn moeder is het grootste deel van de dag (en vaak de nacht) met haar. Er ligt wel een plan klaar in overleg met huisarts voor het moment dat het echt niet meer gaat.
Ik vind dat wel ver gaan hoor, om iemand die niet meer voor zichzelf kan zorgen zo aan te laten modderen. Zeker omdat ze geen beslissingen meer kan nemen omdat ze geen volledig inzicht heeft in haar situatie. Daarnaast is het toch niet vol te houden, dus waarom nu niet goede zorg inschakelen?We laten haar niet aanmodderen. Mijn moeder is het grootste deel van de dag (en vaak de nacht) met haar. Er ligt wel een plan klaar in overleg met huisarts voor het moment dat het echt niet meer gaat.
vrijdag 2 januari 2015 om 17:04
quote:matroesjka_ schreef op 02 januari 2015 @ 17:02:
[...]
We laten haar niet aanmodderen. Mijn moeder is het grootste deel van de dag (en vaak de nacht) met haar. Er ligt wel een plan klaar in overleg met huisarts voor het moment dat het echt niet meer gaat.Ah, dat haalde ik niet uit je openingspost
[...]
We laten haar niet aanmodderen. Mijn moeder is het grootste deel van de dag (en vaak de nacht) met haar. Er ligt wel een plan klaar in overleg met huisarts voor het moment dat het echt niet meer gaat.Ah, dat haalde ik niet uit je openingspost
vrijdag 2 januari 2015 om 17:04
Kan je moeder genoeg afstand nemen van je oma, dus haar zien als een zakelijke cliënt?
Heeft je moeder een opleiding genoten waardoor ze gewend is om om te gaan met dementerenden?
Het is extra zwaar omdat jullie er zo dicht bovenop zitten en omdat er niemand anders is.
Kennen jullie het doc-team? Dat valt wel te googlen, hopelijk bestaat dat in jullie deel van het land. Ik zit in NH. Het doc-team ondersteunt mensen in de zorg voor dementerenden, maar ook de dementerenden zelf. Er zijn psychologen aan verbonden die gespecialiseerd zijn in ouderen/bejaarden.
Ga praten met je eigen huisarts, en/of met de huisarts van oma. Kijk wat er nodig is om oma zo lang mogelijk thuis te laten wonen. Maar er zal een moment komen dat dat niet meer gaat, maar dat oma toch moeilijk gaat of blijft doen. Daarvoor heb je een goede achtervang nodig.
Veel sterkte, het valt niet mee!
Heeft je moeder een opleiding genoten waardoor ze gewend is om om te gaan met dementerenden?
Het is extra zwaar omdat jullie er zo dicht bovenop zitten en omdat er niemand anders is.
Kennen jullie het doc-team? Dat valt wel te googlen, hopelijk bestaat dat in jullie deel van het land. Ik zit in NH. Het doc-team ondersteunt mensen in de zorg voor dementerenden, maar ook de dementerenden zelf. Er zijn psychologen aan verbonden die gespecialiseerd zijn in ouderen/bejaarden.
Ga praten met je eigen huisarts, en/of met de huisarts van oma. Kijk wat er nodig is om oma zo lang mogelijk thuis te laten wonen. Maar er zal een moment komen dat dat niet meer gaat, maar dat oma toch moeilijk gaat of blijft doen. Daarvoor heb je een goede achtervang nodig.
Veel sterkte, het valt niet mee!
vrijdag 2 januari 2015 om 17:06
Op een gegeven moment is de koek op (sorry voor het woordgebruik). Op het moment dat ze zich niet meer kan herinneren dat ze geld heeft uitgegeven, kan ze zich ook niet herinneren dat ze het gas heeft aangezet, of de kraan, of zichzelf buitensluit, wegloopt, verdwaald enz. enz. Nog niet te vergeten dat ze vaak valt en er een grote kans is dat ze een breuk oploopt bij deze valpartijen. Voor mij zou het gevaar wel al duidelijk zijn. Ik begrijp volkomen dat dit bij familie moeilijker is.... je wil graag zorgen maar dat laat ze niet toe. Is ze met een smoesje naar de huisarts te lokken? Of misschien de huisarts bij haar langskomen voor zogenaamd iets anders? Je kan op zn minst de huisarts vast inlichten over de situatie. Hij/zij zal meedenken aan oplossingen.
vrijdag 2 januari 2015 om 17:06
quote:Carenza schreef op 02 januari 2015 @ 17:04:
Kan je moeder genoeg afstand nemen van je oma, dus haar zien als een zakelijke cliënt?
Heeft je moeder een opleiding genoten waardoor ze gewend is om om te gaan met dementerenden?
Het is extra zwaar omdat jullie er zo dicht bovenop zitten en omdat er niemand anders is.
Kennen jullie het doc-team? Dat valt wel te googlen, hopelijk bestaat dat in jullie deel van het land. Ik zit in NH. Het doc-team ondersteunt mensen in de zorg voor dementerenden, maar ook de dementerenden zelf. Er zijn psychologen aan verbonden die gespecialiseerd zijn in ouderen/bejaarden.
Ga praten met je eigen huisarts, en/of met de huisarts van oma. Kijk wat er nodig is om oma zo lang mogelijk thuis te laten wonen. Maar er zal een moment komen dat dat niet meer gaat, maar dat oma toch moeilijk gaat of blijft doen. Daarvoor heb je een goede achtervang nodig.
Veel sterkte, het valt niet mee!
Tnx voor de tip. Ik ga het opzoeken. Geluk bij een ongeluk is dat ze wonen in een gemeente die zwaar vergrijst, waardoor er een wekelijkse inloopochtend "ouderenzaken" is bij de HA.
Kan je moeder genoeg afstand nemen van je oma, dus haar zien als een zakelijke cliënt?
Heeft je moeder een opleiding genoten waardoor ze gewend is om om te gaan met dementerenden?
Het is extra zwaar omdat jullie er zo dicht bovenop zitten en omdat er niemand anders is.
Kennen jullie het doc-team? Dat valt wel te googlen, hopelijk bestaat dat in jullie deel van het land. Ik zit in NH. Het doc-team ondersteunt mensen in de zorg voor dementerenden, maar ook de dementerenden zelf. Er zijn psychologen aan verbonden die gespecialiseerd zijn in ouderen/bejaarden.
Ga praten met je eigen huisarts, en/of met de huisarts van oma. Kijk wat er nodig is om oma zo lang mogelijk thuis te laten wonen. Maar er zal een moment komen dat dat niet meer gaat, maar dat oma toch moeilijk gaat of blijft doen. Daarvoor heb je een goede achtervang nodig.
Veel sterkte, het valt niet mee!
Tnx voor de tip. Ik ga het opzoeken. Geluk bij een ongeluk is dat ze wonen in een gemeente die zwaar vergrijst, waardoor er een wekelijkse inloopochtend "ouderenzaken" is bij de HA.
vrijdag 2 januari 2015 om 17:09
vrijdag 2 januari 2015 om 17:11
vrijdag 2 januari 2015 om 17:12
Moeilijk is dat he. Nog een tip: schakel een casemanager dementie in. Zij weten veel van de mogelijkheden die er zijn om degene met dementie, maar ook de mantelzorgers zoals je moeder, te ondersteunen. Ook als degene met dementie geen hulp wil, kun je er als mantelzorger terecht voor ondersteuning en een luisterend oor.
vrijdag 2 januari 2015 om 17:13
Gedeeltelijk mee eens. Uit ervaring weet ik wel dat sommige mensen het juist erg fijn vinden om meer aanspraak te hebben in een verzorgingstehuis. Vooral omdat je aangeeft dat ze zich alleen voelt. Het is natuurlijk een hele stap voor haar, maar de vraag is in hoeverre kunnen jullie dit op je nemen? Hoe lang houden jullie vol wanneer ze geen hulp wil accepteren? Je wil natuurlijk alles doen voor je ouders, maar ik kan me zomaar voorstellen dat deze zorg op ten duur heel erg groot gaat worden.
vrijdag 2 januari 2015 om 17:15
Hier nog een dementerende grootouder!
Mijn opa zit nu sinds anderhalf jaar in een 'tehuis' omdat hij echt onhandelbaar was geworden. Liep onder andere s nachts weg van huis op zoek naar zijn ouders (die al ruim 30 jaar geleden overleden zijn). Mijn oma kon de zorg voor hem niet meer aan, ze heeft van de stress anderhalf jaar geleden een hartinfarct gekregen. Dat was het moment waarop iedereen inzag dat het niet meer ging.
Helaas vinden mijn ouders en één van mijn tantes dat mijn oma hier niet goed mee om is gegaan/ mee omgaat en hebben ze alle contact met haar verbroken. Dat maakt het allemaal niet makkelijker.
Mijn oma heeft geen auto en opa zit een stad verderop in een tehuis. Iedere dag gaat ze dapper op het fietsje naar opa toe, die vervolgens of chagerijnig is, of niet doorheeft dat mijn oma zijn vrouw is. Soms denkt ie dat ze een zus van hem is en zegt ie 'ik vind het zo jammer dat ik mijn vrouw nooit meer zie.. maar fijn dat jij wel altijd langskomt <naam zus>'.
Ik heb juist heel veel respect voor mijn oma, dat ze door weer en wind elke dag bij hem langsgaat ondanks alles.
Zelf vind ik het heel moeilijk om bij hem langs te gaan omdat hij in een tijd is blijven 'hangen' voordat ik bestond en dus niet doorheeft wie ik ben. Of me aanziet voor iemand anders. Ik speel meestal het spelletje maar mee, maar als ik dan weer thuis ben, breek ik echt even..
Mijn opa zit nu sinds anderhalf jaar in een 'tehuis' omdat hij echt onhandelbaar was geworden. Liep onder andere s nachts weg van huis op zoek naar zijn ouders (die al ruim 30 jaar geleden overleden zijn). Mijn oma kon de zorg voor hem niet meer aan, ze heeft van de stress anderhalf jaar geleden een hartinfarct gekregen. Dat was het moment waarop iedereen inzag dat het niet meer ging.
Helaas vinden mijn ouders en één van mijn tantes dat mijn oma hier niet goed mee om is gegaan/ mee omgaat en hebben ze alle contact met haar verbroken. Dat maakt het allemaal niet makkelijker.
Mijn oma heeft geen auto en opa zit een stad verderop in een tehuis. Iedere dag gaat ze dapper op het fietsje naar opa toe, die vervolgens of chagerijnig is, of niet doorheeft dat mijn oma zijn vrouw is. Soms denkt ie dat ze een zus van hem is en zegt ie 'ik vind het zo jammer dat ik mijn vrouw nooit meer zie.. maar fijn dat jij wel altijd langskomt <naam zus>'.
Ik heb juist heel veel respect voor mijn oma, dat ze door weer en wind elke dag bij hem langsgaat ondanks alles.
Zelf vind ik het heel moeilijk om bij hem langs te gaan omdat hij in een tijd is blijven 'hangen' voordat ik bestond en dus niet doorheeft wie ik ben. Of me aanziet voor iemand anders. Ik speel meestal het spelletje maar mee, maar als ik dan weer thuis ben, breek ik echt even..
Niet zo zeuren joh. Vogels, die hebben pas last van katers!
vrijdag 2 januari 2015 om 17:21
Klein detail: mijn grootmoeder is hier ruim 20 jaar geleden gekomen als vluchteling. Dit maakt de situatie nog wat ingewikkelder omdat ze 1. zich niet thuis voelt in deze samenleving en geen netwerk opgebouwd heeft, 2. niet naar haar thuisland kan omdat wij hier zijn en de voorzieningen daar niet-bestaand zijn en 3. Ze de nederlandse taal begint te vergeten wat hulpverlening of plaatsing in een tehuis ook bemoeilijkt.
vrijdag 2 januari 2015 om 17:23
Lastig hoor. Fijn dat jullie zo naar haar luisteren, maar of het ook de juiste weg is vraag ik mij af.
Het onder financieel beheer laten stellen lijkt mij geen overbodige luxe al zal ze dat uitleggen als stelen vermoed ik zo, maar je oma loopt nu een groot risico. Mensen hebben vaak ook een minder goed beeld van een verzorgingstehuis. Een soort schrikbeeld, maar in veel gevallen wordt er vol liefde voor de "oudjes" gezorgd. Misschien kan je oma in een soort dagopvang? Dus in de avond thuis en overdag samen met andere mensen in de dagopvang.
Aan de ene kant geef je aan dat oma dementerend is en aan de andere kant volgen jullie haar ideaal. Door haar dementie kan ze niet meer op een verantwoorde wijze boodschappen doen, maar over de belangrijke zaken zoals verzorging kan ze dat wel? Dat strookt toch niet?
Het onder financieel beheer laten stellen lijkt mij geen overbodige luxe al zal ze dat uitleggen als stelen vermoed ik zo, maar je oma loopt nu een groot risico. Mensen hebben vaak ook een minder goed beeld van een verzorgingstehuis. Een soort schrikbeeld, maar in veel gevallen wordt er vol liefde voor de "oudjes" gezorgd. Misschien kan je oma in een soort dagopvang? Dus in de avond thuis en overdag samen met andere mensen in de dagopvang.
Aan de ene kant geef je aan dat oma dementerend is en aan de andere kant volgen jullie haar ideaal. Door haar dementie kan ze niet meer op een verantwoorde wijze boodschappen doen, maar over de belangrijke zaken zoals verzorging kan ze dat wel? Dat strookt toch niet?
vrijdag 2 januari 2015 om 17:23
quote:Crazycatlady schreef op 02 januari 2015 @ 17:15:
Hier nog een dementerende grootouder!
Mijn opa zit nu sinds anderhalf jaar in een 'tehuis' omdat hij echt onhandelbaar was geworden. Liep onder andere s nachts weg van huis op zoek naar zijn ouders (die al ruim 30 jaar geleden overleden zijn). Mijn oma kon de zorg voor hem niet meer aan, ze heeft van de stress anderhalf jaar geleden een hartinfarct gekregen. Dat was het moment waarop iedereen inzag dat het niet meer ging.
Helaas vinden mijn ouders en één van mijn tantes dat mijn oma hier niet goed mee om is gegaan/ mee omgaat en hebben ze alle contact met haar verbroken. Dat maakt het allemaal niet makkelijker.
Mijn oma heeft geen auto en opa zit een stad verderop in een tehuis. Iedere dag gaat ze dapper op het fietsje naar opa toe, die vervolgens of chagerijnig is, of niet doorheeft dat mijn oma zijn vrouw is. Soms denkt ie dat ze een zus van hem is en zegt ie 'ik vind het zo jammer dat ik mijn vrouw nooit meer zie.. maar fijn dat jij wel altijd langskomt <naam zus>'.
Ik heb juist heel veel respect voor mijn oma, dat ze door weer en wind elke dag bij hem langsgaat ondanks alles.
Zelf vind ik het heel moeilijk om bij hem langs te gaan omdat hij in een tijd is blijven 'hangen' voordat ik bestond en dus niet doorheeft wie ik ben. Of me aanziet voor iemand anders. Ik speel meestal het spelletje maar mee, maar als ik dan weer thuis ben, breek ik echt even..
en wat sneu voor je oma ook. Om haar man zo af te zien takelen.
Mijn (9 jaar geleden overleden) grootmoeder was ook dement als maar zijn kan en woonde in een tehuis. Was helemaal de weg kwijt, maar ze was wel gelukkig. En dan is het spelletje meespelen niet zo moeilijk.
Hier nog een dementerende grootouder!
Mijn opa zit nu sinds anderhalf jaar in een 'tehuis' omdat hij echt onhandelbaar was geworden. Liep onder andere s nachts weg van huis op zoek naar zijn ouders (die al ruim 30 jaar geleden overleden zijn). Mijn oma kon de zorg voor hem niet meer aan, ze heeft van de stress anderhalf jaar geleden een hartinfarct gekregen. Dat was het moment waarop iedereen inzag dat het niet meer ging.
Helaas vinden mijn ouders en één van mijn tantes dat mijn oma hier niet goed mee om is gegaan/ mee omgaat en hebben ze alle contact met haar verbroken. Dat maakt het allemaal niet makkelijker.
Mijn oma heeft geen auto en opa zit een stad verderop in een tehuis. Iedere dag gaat ze dapper op het fietsje naar opa toe, die vervolgens of chagerijnig is, of niet doorheeft dat mijn oma zijn vrouw is. Soms denkt ie dat ze een zus van hem is en zegt ie 'ik vind het zo jammer dat ik mijn vrouw nooit meer zie.. maar fijn dat jij wel altijd langskomt <naam zus>'.
Ik heb juist heel veel respect voor mijn oma, dat ze door weer en wind elke dag bij hem langsgaat ondanks alles.
Zelf vind ik het heel moeilijk om bij hem langs te gaan omdat hij in een tijd is blijven 'hangen' voordat ik bestond en dus niet doorheeft wie ik ben. Of me aanziet voor iemand anders. Ik speel meestal het spelletje maar mee, maar als ik dan weer thuis ben, breek ik echt even..
en wat sneu voor je oma ook. Om haar man zo af te zien takelen.
Mijn (9 jaar geleden overleden) grootmoeder was ook dement als maar zijn kan en woonde in een tehuis. Was helemaal de weg kwijt, maar ze was wel gelukkig. En dan is het spelletje meespelen niet zo moeilijk.
vrijdag 2 januari 2015 om 17:26
quote:matroesjka_ schreef op 02 januari 2015 @ 17:21:
Klein detail: mijn grootmoeder is hier ruim 20 jaar geleden gekomen als vluchteling. Dit maakt de situatie nog wat ingewikkelder omdat ze 1. zich niet thuis voelt in deze samenleving en geen netwerk opgebouwd heeft, 2. niet naar haar thuisland kan omdat wij hier zijn en de voorzieningen daar niet-bestaand zijn en 3. Ze de nederlandse taal begint te vergeten wat hulpverlening of plaatsing in een tehuis ook bemoeilijkt.Dat laatste punt maakt het inderdaad moeilijk. In de tijd dat ik in het verpleeghuis werkte is mijn talenkennis aardig getest, maar dat ging alleen maar over Engels, Duits en Frans. De taal van jouw oma is vele malen lastiger volgens mij. Ik zou dus zoveel mogelijk ondersteuning regelen voor jullie zelf. Pas goed op jezelf, want je gaat hier als je niet uitkijkt zelf aan onderdoor kan ik je uit ervaring vertellen. Staat je oma misschien open voor een gezelschapsdame die haar taal spreekt? Want dat zal vast heerlijk voor haar zijn.
Klein detail: mijn grootmoeder is hier ruim 20 jaar geleden gekomen als vluchteling. Dit maakt de situatie nog wat ingewikkelder omdat ze 1. zich niet thuis voelt in deze samenleving en geen netwerk opgebouwd heeft, 2. niet naar haar thuisland kan omdat wij hier zijn en de voorzieningen daar niet-bestaand zijn en 3. Ze de nederlandse taal begint te vergeten wat hulpverlening of plaatsing in een tehuis ook bemoeilijkt.Dat laatste punt maakt het inderdaad moeilijk. In de tijd dat ik in het verpleeghuis werkte is mijn talenkennis aardig getest, maar dat ging alleen maar over Engels, Duits en Frans. De taal van jouw oma is vele malen lastiger volgens mij. Ik zou dus zoveel mogelijk ondersteuning regelen voor jullie zelf. Pas goed op jezelf, want je gaat hier als je niet uitkijkt zelf aan onderdoor kan ik je uit ervaring vertellen. Staat je oma misschien open voor een gezelschapsdame die haar taal spreekt? Want dat zal vast heerlijk voor haar zijn.
vrijdag 2 januari 2015 om 17:30
quote:bootje_op_de_golven schreef op 02 januari 2015 @ 17:26:
[...]
Dat laatste punt maakt het inderdaad moeilijk. In de tijd dat ik in het verpleeghuis werkte is mijn talenkennis aardig getest, maar dat ging alleen maar over Engels, Duits en Frans. De taal van jouw oma is vele malen lastiger volgens mij. Ik zou dus zoveel mogelijk ondersteuning regelen voor jullie zelf. Pas goed op jezelf, want je gaat hier als je niet uitkijkt zelf aan onderdoor kan ik je uit ervaring vertellen. Staat je oma misschien open voor een gezelschapsdame die haar taal spreekt? Want dat zal vast heerlijk voor haar zijn.Dat maakt het idd heel lastig. De kans dat we een verzorgingstehuis vinden waar iemand ook maar een beetje haar taal spreekt is heel erg klein. Er zijn tegenwoordig Marokkaanse en Turkse verzorgingstehuizen die op dit probleem inspelen maar helaas is zoiets er niet voor ons.
[...]
Dat laatste punt maakt het inderdaad moeilijk. In de tijd dat ik in het verpleeghuis werkte is mijn talenkennis aardig getest, maar dat ging alleen maar over Engels, Duits en Frans. De taal van jouw oma is vele malen lastiger volgens mij. Ik zou dus zoveel mogelijk ondersteuning regelen voor jullie zelf. Pas goed op jezelf, want je gaat hier als je niet uitkijkt zelf aan onderdoor kan ik je uit ervaring vertellen. Staat je oma misschien open voor een gezelschapsdame die haar taal spreekt? Want dat zal vast heerlijk voor haar zijn.Dat maakt het idd heel lastig. De kans dat we een verzorgingstehuis vinden waar iemand ook maar een beetje haar taal spreekt is heel erg klein. Er zijn tegenwoordig Marokkaanse en Turkse verzorgingstehuizen die op dit probleem inspelen maar helaas is zoiets er niet voor ons.
vrijdag 2 januari 2015 om 17:31
Ik ben nu op een leeftijd, dat we door de dementerende grootouders heen zijn. Nu beginnen de ouders in onze vriendenkring (gelukkig niet mijn (schoon)ouders) echt oud te worden en de vader van een goede vriend takelde dementerend af, tot een heel zielig hoopje mens.
Het herhaalt zich nu, maar dus een generatie dichterbij. En ik vind het beangstigend. Aan het eind van de dementie is er weinig menswaardigs meer over.
Het herhaalt zich nu, maar dus een generatie dichterbij. En ik vind het beangstigend. Aan het eind van de dementie is er weinig menswaardigs meer over.
vrijdag 2 januari 2015 om 17:32
quote:matroesjka_ schreef op 02 januari 2015 @ 17:23:
[...]
en wat sneu voor je oma ook. Om haar man zo af te zien takelen.
Mijn (9 jaar geleden overleden) grootmoeder was ook dement als maar zijn kan en woonde in een tehuis. Was helemaal de weg kwijt, maar ze was wel gelukkig. En dan is het spelletje meespelen niet zo moeilijk.
Mijn opa is echt zichzelf niet daar.. Hij was altijd echt een buitenmens, maar mag nu niet eens de afdeling af. Hij is ook heel slecht gaan zien en kan daardoor zijn grootste hobby niet meer uitoefenen (puzzelen.. daar vulde hij al zeker 10 jaar zijn dagen mee..). Het is allemaal heel frustrerend voor hem, en hij is dan ook vaak chagerijnig of weigert zijn bed uit te komen. Volgens mij geven ze hem ook allerlei medicatie om hem rustig te houden. Omdat hij in het verleden een keer van verdriet agressief geworden is. T'is een zielig hoopje opa om te zien..
Ik vind het helemaal zo sneu voor mijn oma dat de helft van de familie net doet alsof ze iets vreselijks doet of gedaan heeft. Terwijl we altijd een hele hechte familie hadden. Maakt het er voor haar ook niet makkelijker op.
[...]
en wat sneu voor je oma ook. Om haar man zo af te zien takelen.
Mijn (9 jaar geleden overleden) grootmoeder was ook dement als maar zijn kan en woonde in een tehuis. Was helemaal de weg kwijt, maar ze was wel gelukkig. En dan is het spelletje meespelen niet zo moeilijk.
Mijn opa is echt zichzelf niet daar.. Hij was altijd echt een buitenmens, maar mag nu niet eens de afdeling af. Hij is ook heel slecht gaan zien en kan daardoor zijn grootste hobby niet meer uitoefenen (puzzelen.. daar vulde hij al zeker 10 jaar zijn dagen mee..). Het is allemaal heel frustrerend voor hem, en hij is dan ook vaak chagerijnig of weigert zijn bed uit te komen. Volgens mij geven ze hem ook allerlei medicatie om hem rustig te houden. Omdat hij in het verleden een keer van verdriet agressief geworden is. T'is een zielig hoopje opa om te zien..
Ik vind het helemaal zo sneu voor mijn oma dat de helft van de familie net doet alsof ze iets vreselijks doet of gedaan heeft. Terwijl we altijd een hele hechte familie hadden. Maakt het er voor haar ook niet makkelijker op.
Niet zo zeuren joh. Vogels, die hebben pas last van katers!
vrijdag 2 januari 2015 om 17:50
Wat moeilijk Matroesjka! Begrijp waarom jullie haar niet naar een verzorgingshuis willen laten gaan zolang ze haar omgeving niet wat aandoet, maar het lijkt me erg moeilijk voor jullie en haarzelf. Kunnen jullie misschien wat geheugensteuntjes voor haar maken? Kaartje met adres in haar portemonnee of ketting oid? En dingen zoals het gasfornuis weghalen, tafeltje dekje aanvragen, dingen met scherpe hoeken/randen weghalen of verplaatsen en een duidelijke weekplanner zijn misschien ook wel een idee.
Mijn opa heeft heel lang voor mijn oma gezorgd, tot het echt niet meer ging thuis. Voor mijn oma heeft een verpleeghuis na de eerste weerstand ook veel rust gebracht, ze 'moest' niet zoveel meer. Ook zijnde mensen om haar heen ook dementerend, dus geeft het bijv. niet dat ze elkaar allemaal 5x per dag hetzelfde verhaal vertellen, terwijl toen ze nog thuis woonde ze met regelmaat geconfronteerd werd met alles wat ze niet meer kon en snapte.
Crazycatlady: Wat een ontzettend herkenbaar verhaal, hier ongeveer hetzelfde meegemaakt toen mijn oma begon met dementeren. Een deel van de familie vond het allemaal wel meevallen, en zijn compleet uit hun panty gegaan toen mijn opa aangaf dat het niet meer ging. Dat maakt een trieste situatie nog triester.
Wat een k*tziekte is het toch.
Mijn opa heeft heel lang voor mijn oma gezorgd, tot het echt niet meer ging thuis. Voor mijn oma heeft een verpleeghuis na de eerste weerstand ook veel rust gebracht, ze 'moest' niet zoveel meer. Ook zijnde mensen om haar heen ook dementerend, dus geeft het bijv. niet dat ze elkaar allemaal 5x per dag hetzelfde verhaal vertellen, terwijl toen ze nog thuis woonde ze met regelmaat geconfronteerd werd met alles wat ze niet meer kon en snapte.
Crazycatlady: Wat een ontzettend herkenbaar verhaal, hier ongeveer hetzelfde meegemaakt toen mijn oma begon met dementeren. Een deel van de familie vond het allemaal wel meevallen, en zijn compleet uit hun panty gegaan toen mijn opa aangaf dat het niet meer ging. Dat maakt een trieste situatie nog triester.
Wat een k*tziekte is het toch.
vrijdag 2 januari 2015 om 17:51
quote:matroesjka_ schreef op 02 januari 2015 @ 17:09:
Overigens is ze zich er wel bewust van dat haar verlangen naar zelfstandigheid met risico's komt. En ze is bereid die te nemen. Ze gaat liever vroeger dood dan in een tehuis te zitten of naar het ziekenhuis te gaan. En zolang ze niet gevaarlijk voor anderen is vinden wij dat haar goed recht.Gebruikt jouw oma hulpmiddelen bij het lopen? Ze kan namelijk wel het liefst thuis dood willen gaan, maar als ze verkeerd valt en iets breekt, dan komt ze alsnog in het ziekenhuis of verpleeghuis terecht. Ze opereren nl niet altijd, soms zitten er teveel risico's aan vast, zeker bij dementerende mensen.
Overigens is ze zich er wel bewust van dat haar verlangen naar zelfstandigheid met risico's komt. En ze is bereid die te nemen. Ze gaat liever vroeger dood dan in een tehuis te zitten of naar het ziekenhuis te gaan. En zolang ze niet gevaarlijk voor anderen is vinden wij dat haar goed recht.Gebruikt jouw oma hulpmiddelen bij het lopen? Ze kan namelijk wel het liefst thuis dood willen gaan, maar als ze verkeerd valt en iets breekt, dan komt ze alsnog in het ziekenhuis of verpleeghuis terecht. Ze opereren nl niet altijd, soms zitten er teveel risico's aan vast, zeker bij dementerende mensen.
“Don’t look back – you’re not going that way.”
vrijdag 2 januari 2015 om 17:55
"Moeilijk is dat he. Nog een tip: schakel een casemanager dementie in. Zij weten veel van de mogelijkheden die er zijn om degene met dementie, maar ook de mantelzorgers zoals je moeder, te ondersteunen. Ook als degene met dementie geen hulp wil, kun je er als mantelzorger terecht voor ondersteuning en een luisterend oor."
Dat is dus precies wat het doc-team doet!!
Kijk ook of er iets te doen is met identificatie voor oma, voor het geval ze het huis verlaat en niet meer weet hoe ze terug moet. Een ketting of een armband of zoiets??
Een alarmeringssysteem met een zorginstelling kan ook ondersteuning bieden.
Zo veel mogelijk routine is misschien ook prettig, zodat oma precies weet waar ze aan toe is. Er kan misschien ook maaltijdvoorziening ingeschakeld worden? En: evt. de gaskookplaat inruilen voor een elektrisch plaatje (1 of 2 pits).
Dat is dus precies wat het doc-team doet!!
Kijk ook of er iets te doen is met identificatie voor oma, voor het geval ze het huis verlaat en niet meer weet hoe ze terug moet. Een ketting of een armband of zoiets??
Een alarmeringssysteem met een zorginstelling kan ook ondersteuning bieden.
Zo veel mogelijk routine is misschien ook prettig, zodat oma precies weet waar ze aan toe is. Er kan misschien ook maaltijdvoorziening ingeschakeld worden? En: evt. de gaskookplaat inruilen voor een elektrisch plaatje (1 of 2 pits).
