Psyche
alle pijlers
Dementerende (groot)ouders
vrijdag 2 januari 2015 om 16:58
Het kan niet zijn dat wij (mijn moeder en ik) de enigen zijn die hier mee worstelen. Daarom hoop ik hier een beetje aanspraak te krijgen hierover, ervaringen uit te wisselen en elkaar een beetje te steunen.
De situatie bij ons:
Grootmoeder (78) gaat al een jaar of 6 langzaam achteruit. Het begon met een hersenbloeding 6 jaar geleden, met als gevolg lichamelijke klachten en emotionele onvrede. De eerste paar jaar was het allemaal goed te doen. Ze kon nog veel alleen, al ging het wat langzamer en moeizamer, en emotioneel was het ook allemaal nog wel te doen. Maar de laatste twee jaar, en vooral de laatste maanden, gaat ze echt rap achteruit. Op dit moment kan ze moeilijk lopen, valt vaak, heeft na zo'n val moeite met praten en lopen, is compleet paranoïde (denkt dat wij van haar stelen bijvoorbeeld), vergeetachtig (weet vaak niet welke dag het is, geeft geld uit en denkt dan dat het gestolen is omdat ze zich niet meer herinnert dat ze het uitgegeven heeft), is met regelmaat "van de wereld" dat ze gewoon voor zich uit zit te staren en helemaal out is, loopt zomaar alle kanten op zonder te weten waar ze nu echt naartoe gaat.
Grootste probleem is: ze wil geen hulp. Weigert naar de dokter te gaan, wil niet meewerken aan eventuele hulp in huis oid, wil niet met ons afspraken maken over dingen. Een officiële diagnose is er niet, maar haar huisarts deelt onze sterke vermoedens dat er sprake is van vasculaire dementie. Mijn moeder en ik (andere kinderen of kleinkinderen zijn er niet) willen heel graag voor haar zorgen. Maar ze maakt het ons onmogelijk. Mijn moeder heeft geen werk en is willing and able om voor haar te zorgen, wil haar ook graag in huis nemen etc. Maar mijn grootmoeder verdraagt mijn moeder niet. Ze heeft gewoon echt een hekel aan haar eigenlijk. Maar 5 minuten later voelt ze zich dan eenzaam en belt ze toch mijn moeder weer. Ook omdat ze niemand anders heeft.
Voordat iedereen komt met 'tehuis' etc. Wij hebben besloten haar wens om zelfstandig te blijven en hulp te weigeren te respecteren zolang ze geen gevaar voor haar omgeving vormt. En we willen haar daar zo goed mogelijk bij helpen. Maar het valt ons wel zwaar, vooral omdat ze ons niet toelaat. Wel ligt er een plan klaar wat we gaan doen als het echt niet meer gaat.
Ik hoop dat er nog anderen zijn, en dat we elkaar een beetje steun kunnen bieden.
De situatie bij ons:
Grootmoeder (78) gaat al een jaar of 6 langzaam achteruit. Het begon met een hersenbloeding 6 jaar geleden, met als gevolg lichamelijke klachten en emotionele onvrede. De eerste paar jaar was het allemaal goed te doen. Ze kon nog veel alleen, al ging het wat langzamer en moeizamer, en emotioneel was het ook allemaal nog wel te doen. Maar de laatste twee jaar, en vooral de laatste maanden, gaat ze echt rap achteruit. Op dit moment kan ze moeilijk lopen, valt vaak, heeft na zo'n val moeite met praten en lopen, is compleet paranoïde (denkt dat wij van haar stelen bijvoorbeeld), vergeetachtig (weet vaak niet welke dag het is, geeft geld uit en denkt dan dat het gestolen is omdat ze zich niet meer herinnert dat ze het uitgegeven heeft), is met regelmaat "van de wereld" dat ze gewoon voor zich uit zit te staren en helemaal out is, loopt zomaar alle kanten op zonder te weten waar ze nu echt naartoe gaat.
Grootste probleem is: ze wil geen hulp. Weigert naar de dokter te gaan, wil niet meewerken aan eventuele hulp in huis oid, wil niet met ons afspraken maken over dingen. Een officiële diagnose is er niet, maar haar huisarts deelt onze sterke vermoedens dat er sprake is van vasculaire dementie. Mijn moeder en ik (andere kinderen of kleinkinderen zijn er niet) willen heel graag voor haar zorgen. Maar ze maakt het ons onmogelijk. Mijn moeder heeft geen werk en is willing and able om voor haar te zorgen, wil haar ook graag in huis nemen etc. Maar mijn grootmoeder verdraagt mijn moeder niet. Ze heeft gewoon echt een hekel aan haar eigenlijk. Maar 5 minuten later voelt ze zich dan eenzaam en belt ze toch mijn moeder weer. Ook omdat ze niemand anders heeft.
Voordat iedereen komt met 'tehuis' etc. Wij hebben besloten haar wens om zelfstandig te blijven en hulp te weigeren te respecteren zolang ze geen gevaar voor haar omgeving vormt. En we willen haar daar zo goed mogelijk bij helpen. Maar het valt ons wel zwaar, vooral omdat ze ons niet toelaat. Wel ligt er een plan klaar wat we gaan doen als het echt niet meer gaat.
Ik hoop dat er nog anderen zijn, en dat we elkaar een beetje steun kunnen bieden.
vrijdag 2 januari 2015 om 19:27
quote:Tickel schreef op 02 januari 2015 @ 19:25:
[...]
Spreekt ze helemaal geen Nederlands?
Welke taal spreekt ze wel?Ze spreekt nu nog minimaal nederlands, en wat ze spreekt valt voor de meeste nederlanders moeilijk een touw aan vast te knopen. En ze begrijpt dingen ook vaak helemaal verkeerd omdat ze dan maar een deel van het verhaal begrijpt en de rest zelf gaat bedenken.
[...]
Spreekt ze helemaal geen Nederlands?
Welke taal spreekt ze wel?Ze spreekt nu nog minimaal nederlands, en wat ze spreekt valt voor de meeste nederlanders moeilijk een touw aan vast te knopen. En ze begrijpt dingen ook vaak helemaal verkeerd omdat ze dan maar een deel van het verhaal begrijpt en de rest zelf gaat bedenken.
vrijdag 2 januari 2015 om 19:27
quote:summerville schreef op 02 januari 2015 @ 19:16:
Hoe goed is het terugvalplan voor als het echt niet meer kan. Spreek helaas uit ervaring dat je vaak echt tot het laatste moment wacht op dat plan te lanceren, want je wilt alles maar dan ook alles hebben gedaan om die stap te voorkomen. Alleen is de zorg tegenwoordig zo dat je vaak nig direct ergens terecht kunt.
Mijn tip is dus om dat plan goed te checken op haalbaarheid.Eens. Wij zijn voor mijn oma rustig op zoek gegaan naar een goede plek voor haar, goed gekeken op de afdeling hoe de zorg was. Uiteindelijk kon ze daar geplaatst worden. Hadden we gewacht tot het niet meer ging, dan was ze ergens in de ruime regio gekomen waar plek was op dat moment en dan moet je maar hopen dat de zorg goed is. Want die verschilt per verpleeghuis enorm. Mijn oma zat uiteindelijk op een van de beste plekken van Nederland en is tot haar dood geweldig verzorgd.
Hoe goed is het terugvalplan voor als het echt niet meer kan. Spreek helaas uit ervaring dat je vaak echt tot het laatste moment wacht op dat plan te lanceren, want je wilt alles maar dan ook alles hebben gedaan om die stap te voorkomen. Alleen is de zorg tegenwoordig zo dat je vaak nig direct ergens terecht kunt.
Mijn tip is dus om dat plan goed te checken op haalbaarheid.Eens. Wij zijn voor mijn oma rustig op zoek gegaan naar een goede plek voor haar, goed gekeken op de afdeling hoe de zorg was. Uiteindelijk kon ze daar geplaatst worden. Hadden we gewacht tot het niet meer ging, dan was ze ergens in de ruime regio gekomen waar plek was op dat moment en dan moet je maar hopen dat de zorg goed is. Want die verschilt per verpleeghuis enorm. Mijn oma zat uiteindelijk op een van de beste plekken van Nederland en is tot haar dood geweldig verzorgd.
zondag 4 januari 2015 om 13:59
Als ik jullie verhalen zo lees, zie ik heel veel liefde, begrip en bovenal geduld. Hopelijk kunnen wij dat ook (blijven) opbrengen want het is niet makkelijk om iemand zo te zien veranderen.
Hier gaat het om (schoon)moeder die na een herseninfarct gedragsveranderingen vertoont die lijken op het gedrag van een dementerende. Zelf vindt ze dat ze dat ze niets mankeert, behalve dat ze met een hand letterlijk niet meer zo handig is. Wij zien dat ze zich steeds afhankelijker opstelt, dingen vergeet en weer "terug verzint", spullen kwijt raakt en zich op sociaal gebied niet altijd meer weet te gedragen. Ook is ze al meermalen gevallen. Na veel leeswerk op het Net denken wij aan vasculaire dementie. Ik zeg wij, maar een van de kinderen ziet de ernst van de situatie niet helemaal in en vindt dat de rest maar overdrijft.
Omdat ze geen ziektebesef heeft, wil ze niets. Niet naar de huisarts, niet naar de Valpoli en vooral niet naar de aanleunwoning waar ze zich al 15 jaar geleden voor heeft ingeschreven. Dagbesteding heeft ze niet nodig en bovendien is dat voor dementerenden. Elk gesprek wat we proberen aan te knopen is zinloos. Wij zouden zo graag willen dat ze het zichzelf niet zo moeilijk maakte, helemaal alleen in haar veel te grote en voor senioren ongeschikte huis. Omdat haar kinderen niet om de hoek wonen, leunt ze voor de dagelijkse dingetjes steeds meer op haar buren en kennissen. Die zijn allemaal ook niet meer zo piepjong en omdat ze steeds vaker eisend gedrag en emotionele chantage vertoont beginnen die mensen ook af te haken.
En wij? Wij bellen en skypen zoveel mogelijk, gaan wat vaker langs en proberen de ruzietjes met buren en kennissen te sussen.
Het gaat natuurlijk een keer fout. Ze valt een keer echt hard, doet iets gevaarlijks of.. vul maar in. Zelf denkt ze dat ze als het moet, ze de volgende dag al in het verzorgingshuis van haar keuze terecht kan. Bij vriendinnen die er al wonen en met al haar spulletjes die ze wil meenemen. Wij weten beter en zouden haar graag een gedwongen opname in een verpleeghuis wat toevallig plaats heeft besparen. Maar wat we ook zeggen, het is allemaal niet waar.
Geen tips dus, sorry. Wel is het een soort van fijn te lezen dat we niet de enigen zijn.
Hier gaat het om (schoon)moeder die na een herseninfarct gedragsveranderingen vertoont die lijken op het gedrag van een dementerende. Zelf vindt ze dat ze dat ze niets mankeert, behalve dat ze met een hand letterlijk niet meer zo handig is. Wij zien dat ze zich steeds afhankelijker opstelt, dingen vergeet en weer "terug verzint", spullen kwijt raakt en zich op sociaal gebied niet altijd meer weet te gedragen. Ook is ze al meermalen gevallen. Na veel leeswerk op het Net denken wij aan vasculaire dementie. Ik zeg wij, maar een van de kinderen ziet de ernst van de situatie niet helemaal in en vindt dat de rest maar overdrijft.
Omdat ze geen ziektebesef heeft, wil ze niets. Niet naar de huisarts, niet naar de Valpoli en vooral niet naar de aanleunwoning waar ze zich al 15 jaar geleden voor heeft ingeschreven. Dagbesteding heeft ze niet nodig en bovendien is dat voor dementerenden. Elk gesprek wat we proberen aan te knopen is zinloos. Wij zouden zo graag willen dat ze het zichzelf niet zo moeilijk maakte, helemaal alleen in haar veel te grote en voor senioren ongeschikte huis. Omdat haar kinderen niet om de hoek wonen, leunt ze voor de dagelijkse dingetjes steeds meer op haar buren en kennissen. Die zijn allemaal ook niet meer zo piepjong en omdat ze steeds vaker eisend gedrag en emotionele chantage vertoont beginnen die mensen ook af te haken.
En wij? Wij bellen en skypen zoveel mogelijk, gaan wat vaker langs en proberen de ruzietjes met buren en kennissen te sussen.
Het gaat natuurlijk een keer fout. Ze valt een keer echt hard, doet iets gevaarlijks of.. vul maar in. Zelf denkt ze dat ze als het moet, ze de volgende dag al in het verzorgingshuis van haar keuze terecht kan. Bij vriendinnen die er al wonen en met al haar spulletjes die ze wil meenemen. Wij weten beter en zouden haar graag een gedwongen opname in een verpleeghuis wat toevallig plaats heeft besparen. Maar wat we ook zeggen, het is allemaal niet waar.
Geen tips dus, sorry. Wel is het een soort van fijn te lezen dat we niet de enigen zijn.
zondag 4 januari 2015 om 14:20
Wat je ook doet, de hele wereld is gek behalve degene die dementeert, ik heb er dagelijks mee te maken en niet zo'n beetje ook, als het nog lang op deze manier doorgaat kunnen ze mij één dezer dagen opbergen. Je loopt aan alle kanten tegen een muur, zowel bij de huisarts, de instanties als bij de demente(rende), ik heb besloten het, tot op zekere hoogte, op te geven om te voorkomen dat ik er zelf aan onderdoor ga.
verba volant, scripta manent.
zondag 4 januari 2015 om 14:25
quote:digimuts schreef op 04 januari 2015 @ 13:59:
Geen tips dus, sorry. Wel is het een soort van fijn te lezen dat we niet de enigen zijn.Nee, je bent zeker niet de enige. Sterker nog, er zijn maar weinig mensen waar het pad naar het verpleeghuis gladjes verloopt en waar de ouder achter de opname staat. Kinderen verzuchten zo vaak: 'Ik ben zo blij dat ze opgenomen is, want nu hoef ik niet meer bang te zijn dat ze.... ". En dan volgt er een opsomming van dingen die mensen met dementie doen. Sommige mensen komen ook sterk vermagerd binnen, omdat ze vergeten te eten.
Geen tips dus, sorry. Wel is het een soort van fijn te lezen dat we niet de enigen zijn.Nee, je bent zeker niet de enige. Sterker nog, er zijn maar weinig mensen waar het pad naar het verpleeghuis gladjes verloopt en waar de ouder achter de opname staat. Kinderen verzuchten zo vaak: 'Ik ben zo blij dat ze opgenomen is, want nu hoef ik niet meer bang te zijn dat ze.... ". En dan volgt er een opsomming van dingen die mensen met dementie doen. Sommige mensen komen ook sterk vermagerd binnen, omdat ze vergeten te eten.
zondag 4 januari 2015 om 15:31
quote:bootje_op_de_golven schreef op 04 januari 2015 @ 14:25:
[...]
Nee, je bent zeker niet de enige. Sterker nog, er zijn maar weinig mensen waar het pad naar het verpleeghuis gladjes verloopt en waar de ouder achter de opname staat. Kinderen verzuchten zo vaak: 'Ik ben zo blij dat ze opgenomen is, want nu hoef ik niet meer bang te zijn dat ze.... ". En dan volgt er een opsomming van dingen die mensen met dementie doen. Sommige mensen komen ook sterk vermagerd binnen, omdat ze vergeten te eten.
Het is overigens niet alleen bij dementie moeilijk, hoor.
Mijn grootmoeder kon de laatste 3 jaar van haar leven zelf niks meer omdat haar heupen niet meer wilden.
Met 1 kapotte heup kon ze zich nog behelpen met de inwonende hulp van mijn alleenstaande oom, verpleegsters die dagelijks langskwamen en poetshulp die ook vaak kookte.
Toen ze voor de zoveelste keer zwaar viel en ook haar tweede heup om zeep was - ze had ook nog es zware osteoporose - ging het echt niet meer. Tenzij we fulltime een verpleegster (en liefst nog twee, want 1 kon haar in haar ééntje niet tillen) naast haar neerzetten. Wat dus niet mogelijk was.
Ze had ooit al een serviceflat gekocht, meer als opbrengsteigendom. Maar daar kon ze dus ook niet naartoe omdat ze niet meer mobiel was. En ook stilaan echt te oud / te hulpbehoevend op andere vlakken.
Ze bleef bovendien geloven dat haar heupen wel zouden genezen. No way dat ze naar een rusthuis zou gaan. Dat bestond echt niet. In geen honderd jaar.
Uiteindelijk heeft de familie het toch echt wel moeten doen. De wachtlijst was héél lang, ze stond op de lijst van 3 rusthuizen in de omgeving. Uiteindelijk na een half jaar eindelijk plaats. Dat half jaar heeft ze grotendeels in 't ziekenhuis doorgebracht.
Ze zat in een rolstoel en we hebben letterlijk dingen mogen horen als "ik rij in mijn rolstoel naar 't kanaal en laat mij erin rollen" (dat ze dat ding in haar ééntje nauwelijks vooruit kreeg en iemand nodig had om 20 meter verder te rijden ...).
Uiteindelijk is het haar verkocht geweest als "tijdelijk tot je heupen beter zijn". Iedereen wist dat dat nooit zou gebeuren, maar tja ... je moet iets.
Ze heeft nog 3 jaar geleefd en toen is het ook met haar longen bergaf gegaan. Bij de 4de zware longontsteking in een half jaar tijd was het over.
Ze is echter 3 jaar lang blijven herhalen dat ze ooit terug naar huis ging.
De dokter kwam overigens gelukkig al jaren aan huis. Van de tijd dat mijn grootvader nog leefde.
Mijn grootmoeder liet hem ook binnen en beschreef wel de problemen, maar wou echt niet zien dat op haar zelf wonen niet langer haalbaar was.
Bovendien hebben we ook 2 dokters in de familie ... die kwamen sowieso wekelijks of om de 2 weken langs op familiebezoek (of bij dringende zaken meer) en waren ook niet blind.
Haar huis is overigens pas verkocht na haar overlijden. Dat riskeerde echt niemand om daarover te beginnen.
Héél véél ouderen hebben het dus moeilijk om de stap naar meer hulp te zetten. Erkennen dat het gewoon niet meer lukt alleen.
Dat ze meer / andere hulp nodig hebben.
[...]
Nee, je bent zeker niet de enige. Sterker nog, er zijn maar weinig mensen waar het pad naar het verpleeghuis gladjes verloopt en waar de ouder achter de opname staat. Kinderen verzuchten zo vaak: 'Ik ben zo blij dat ze opgenomen is, want nu hoef ik niet meer bang te zijn dat ze.... ". En dan volgt er een opsomming van dingen die mensen met dementie doen. Sommige mensen komen ook sterk vermagerd binnen, omdat ze vergeten te eten.
Het is overigens niet alleen bij dementie moeilijk, hoor.
Mijn grootmoeder kon de laatste 3 jaar van haar leven zelf niks meer omdat haar heupen niet meer wilden.
Met 1 kapotte heup kon ze zich nog behelpen met de inwonende hulp van mijn alleenstaande oom, verpleegsters die dagelijks langskwamen en poetshulp die ook vaak kookte.
Toen ze voor de zoveelste keer zwaar viel en ook haar tweede heup om zeep was - ze had ook nog es zware osteoporose - ging het echt niet meer. Tenzij we fulltime een verpleegster (en liefst nog twee, want 1 kon haar in haar ééntje niet tillen) naast haar neerzetten. Wat dus niet mogelijk was.
Ze had ooit al een serviceflat gekocht, meer als opbrengsteigendom. Maar daar kon ze dus ook niet naartoe omdat ze niet meer mobiel was. En ook stilaan echt te oud / te hulpbehoevend op andere vlakken.
Ze bleef bovendien geloven dat haar heupen wel zouden genezen. No way dat ze naar een rusthuis zou gaan. Dat bestond echt niet. In geen honderd jaar.
Uiteindelijk heeft de familie het toch echt wel moeten doen. De wachtlijst was héél lang, ze stond op de lijst van 3 rusthuizen in de omgeving. Uiteindelijk na een half jaar eindelijk plaats. Dat half jaar heeft ze grotendeels in 't ziekenhuis doorgebracht.
Ze zat in een rolstoel en we hebben letterlijk dingen mogen horen als "ik rij in mijn rolstoel naar 't kanaal en laat mij erin rollen" (dat ze dat ding in haar ééntje nauwelijks vooruit kreeg en iemand nodig had om 20 meter verder te rijden ...).
Uiteindelijk is het haar verkocht geweest als "tijdelijk tot je heupen beter zijn". Iedereen wist dat dat nooit zou gebeuren, maar tja ... je moet iets.
Ze heeft nog 3 jaar geleefd en toen is het ook met haar longen bergaf gegaan. Bij de 4de zware longontsteking in een half jaar tijd was het over.
Ze is echter 3 jaar lang blijven herhalen dat ze ooit terug naar huis ging.
De dokter kwam overigens gelukkig al jaren aan huis. Van de tijd dat mijn grootvader nog leefde.
Mijn grootmoeder liet hem ook binnen en beschreef wel de problemen, maar wou echt niet zien dat op haar zelf wonen niet langer haalbaar was.
Bovendien hebben we ook 2 dokters in de familie ... die kwamen sowieso wekelijks of om de 2 weken langs op familiebezoek (of bij dringende zaken meer) en waren ook niet blind.
Haar huis is overigens pas verkocht na haar overlijden. Dat riskeerde echt niemand om daarover te beginnen.
Héél véél ouderen hebben het dus moeilijk om de stap naar meer hulp te zetten. Erkennen dat het gewoon niet meer lukt alleen.
Dat ze meer / andere hulp nodig hebben.
zondag 4 januari 2015 om 15:41
quote:Crazycatlady schreef op 02 januari 2015 @ 17:32:
[...]
Mijn opa is echt zichzelf niet daar.. Hij was altijd echt een buitenmens, maar mag nu niet eens de afdeling af. Hij is ook heel slecht gaan zien en kan daardoor zijn grootste hobby niet meer uitoefenen (puzzelen.. daar vulde hij al zeker 10 jaar zijn dagen mee..). Het is allemaal heel frustrerend voor hem, en hij is dan ook vaak chagerijnig of weigert zijn bed uit te komen. Volgens mij geven ze hem ook allerlei medicatie om hem rustig te houden. Omdat hij in het verleden een keer van verdriet agressief geworden is. T'is een zielig hoopje opa om te zien..
Ik vind het helemaal zo sneu voor mijn oma dat de helft van de familie net doet alsof ze iets vreselijks doet of gedaan heeft. Terwijl we altijd een hele hechte familie hadden. Maakt het er voor haar ook niet makkelijker op.
Ik vind dit zo'n zielig berichtje.... Arme opa, maar ook zeker arme oma.
Is dit niet iets voor je opa? http://www.nikmel.com/fee ... uzzle-maps-for-the-blind/ Speciale puzzels voor blinden, als je daar op googelt vind je er nog meer.
[...]
Mijn opa is echt zichzelf niet daar.. Hij was altijd echt een buitenmens, maar mag nu niet eens de afdeling af. Hij is ook heel slecht gaan zien en kan daardoor zijn grootste hobby niet meer uitoefenen (puzzelen.. daar vulde hij al zeker 10 jaar zijn dagen mee..). Het is allemaal heel frustrerend voor hem, en hij is dan ook vaak chagerijnig of weigert zijn bed uit te komen. Volgens mij geven ze hem ook allerlei medicatie om hem rustig te houden. Omdat hij in het verleden een keer van verdriet agressief geworden is. T'is een zielig hoopje opa om te zien..
Ik vind het helemaal zo sneu voor mijn oma dat de helft van de familie net doet alsof ze iets vreselijks doet of gedaan heeft. Terwijl we altijd een hele hechte familie hadden. Maakt het er voor haar ook niet makkelijker op.
Ik vind dit zo'n zielig berichtje.... Arme opa, maar ook zeker arme oma.
Is dit niet iets voor je opa? http://www.nikmel.com/fee ... uzzle-maps-for-the-blind/ Speciale puzzels voor blinden, als je daar op googelt vind je er nog meer.
zondag 4 januari 2015 om 15:44
Mat, ik wil je even een knuffel geven. Respect hoe jullie met je oma omgaan, haar in haar waardigheid laten voor zover mogelijk.
Hier is het sinds vanmiddag afgelopen met het gevecht, de moedeloosheid, het zien aftakelen van een vrouw ( mijn bonusoma) die altijd zo sterk was. En nu is ze er niet meer. Je kent het verhaal verder wel.
Wat wij hebben geleerd de afgelopen periode, is dat je mensen die op leeftijd zijn, en zelf niet willen verhuizen, maar op een of andere manier verplicht worden ( of dat nu door familie of wie dan ook is), vaak snel komen te overlijden. Structuur die ze hadden, ook al is het in je eigen ogen niets, is volledig weg, de houvast die ze nog hadden, verdwijnt.
Ik wil je alleen maar heel veel sterkte wensen en ik hoop dat je oma, ondanks alles wat nu speelt, toch nog een fijn leven heeft de komende jaren. En wat een geluksvogel is ze, met een dochter en kleindochter die zo om haar geven
Hier is het sinds vanmiddag afgelopen met het gevecht, de moedeloosheid, het zien aftakelen van een vrouw ( mijn bonusoma) die altijd zo sterk was. En nu is ze er niet meer. Je kent het verhaal verder wel.
Wat wij hebben geleerd de afgelopen periode, is dat je mensen die op leeftijd zijn, en zelf niet willen verhuizen, maar op een of andere manier verplicht worden ( of dat nu door familie of wie dan ook is), vaak snel komen te overlijden. Structuur die ze hadden, ook al is het in je eigen ogen niets, is volledig weg, de houvast die ze nog hadden, verdwijnt.
Ik wil je alleen maar heel veel sterkte wensen en ik hoop dat je oma, ondanks alles wat nu speelt, toch nog een fijn leven heeft de komende jaren. En wat een geluksvogel is ze, met een dochter en kleindochter die zo om haar geven
zondag 4 januari 2015 om 16:51
quote:MarianneDavids schreef op 04 januari 2015 @ 14:20:
Wat je ook doet, de hele wereld is gek behalve degene die dementeert, ik heb er dagelijks mee te maken en niet zo'n beetje ook, als het nog lang op deze manier doorgaat kunnen ze mij één dezer dagen opbergen. Je loopt aan alle kanten tegen een muur, zowel bij de huisarts, de instanties als bij de demente(rende), ik heb besloten het, tot op zekere hoogte, op te geven om te voorkomen dat ik er zelf aan onderdoor ga.
Vreselijk te lezen dat je tegen meerdere muren oploopt. Het moet heel moeilijk zijn toe te geven dat je nu afstand moet nemen en voor jezelf moet kiezen. Sterkte!
Inderdaad, iedereen is gek behalve zij. Een rationeel gesprek is niet meer mogelijk, alle redenen die wij aanvoeren om toch eindelijk een aanleunwoning te accepteren worden afgeschoten door de meest wonderlijke tegenargumenten. Als we zeggen dat (schoon)vader 20 jaar geleden al sprak van verhuizen naar iets "makkelijkers" dan is dat pertinent niet waar, ook al weten wij zeker dat ze destijds een optie hebben genomen op een nieuwbouw appartement. Helaas is hij kort daarop overleden. Haar leven had er heel anders uitgezien als hij nu nog had geleefd.
Ik vrees dat we het ooit moeten opgeven en accepteren dat dit is wat ze "wil". Hoe dom en onverantwoord wij het ook vinden en hoeveel fijner ze nu zou kunnen leven.
Wat je ook doet, de hele wereld is gek behalve degene die dementeert, ik heb er dagelijks mee te maken en niet zo'n beetje ook, als het nog lang op deze manier doorgaat kunnen ze mij één dezer dagen opbergen. Je loopt aan alle kanten tegen een muur, zowel bij de huisarts, de instanties als bij de demente(rende), ik heb besloten het, tot op zekere hoogte, op te geven om te voorkomen dat ik er zelf aan onderdoor ga.
Vreselijk te lezen dat je tegen meerdere muren oploopt. Het moet heel moeilijk zijn toe te geven dat je nu afstand moet nemen en voor jezelf moet kiezen. Sterkte!
Inderdaad, iedereen is gek behalve zij. Een rationeel gesprek is niet meer mogelijk, alle redenen die wij aanvoeren om toch eindelijk een aanleunwoning te accepteren worden afgeschoten door de meest wonderlijke tegenargumenten. Als we zeggen dat (schoon)vader 20 jaar geleden al sprak van verhuizen naar iets "makkelijkers" dan is dat pertinent niet waar, ook al weten wij zeker dat ze destijds een optie hebben genomen op een nieuwbouw appartement. Helaas is hij kort daarop overleden. Haar leven had er heel anders uitgezien als hij nu nog had geleefd.
Ik vrees dat we het ooit moeten opgeven en accepteren dat dit is wat ze "wil". Hoe dom en onverantwoord wij het ook vinden en hoeveel fijner ze nu zou kunnen leven.
zondag 4 januari 2015 om 17:01
quote:digimuts schreef op 04 januari 2015 @ 13:59:
Als ik jullie verhalen zo lees, zie ik heel veel liefde, begrip en bovenal geduld. Hopelijk kunnen wij dat ook (blijven) opbrengen want het is niet makkelijk om iemand zo te zien veranderen.
Hier gaat het om (schoon)moeder die na een herseninfarct gedragsveranderingen vertoont die lijken op het gedrag van een dementerende. Zelf vindt ze dat ze dat ze niets mankeert, behalve dat ze met een hand letterlijk niet meer zo handig is. Wij zien dat ze zich steeds afhankelijker opstelt, dingen vergeet en weer "terug verzint", spullen kwijt raakt en zich op sociaal gebied niet altijd meer weet te gedragen. Ook is ze al meermalen gevallen. Na veel leeswerk op het Net denken wij aan vasculaire dementie. Ik zeg wij, maar een van de kinderen ziet de ernst van de situatie niet helemaal in en vindt dat de rest maar overdrijft.
Omdat ze geen ziektebesef heeft, wil ze niets. Niet naar de huisarts, niet naar de Valpoli en vooral niet naar de aanleunwoning waar ze zich al 15 jaar geleden voor heeft ingeschreven. Dagbesteding heeft ze niet nodig en bovendien is dat voor dementerenden. Elk gesprek wat we proberen aan te knopen is zinloos. Wij zouden zo graag willen dat ze het zichzelf niet zo moeilijk maakte, helemaal alleen in haar veel te grote en voor senioren ongeschikte huis. Omdat haar kinderen niet om de hoek wonen, leunt ze voor de dagelijkse dingetjes steeds meer op haar buren en kennissen. Die zijn allemaal ook niet meer zo piepjong en omdat ze steeds vaker eisend gedrag en emotionele chantage vertoont beginnen die mensen ook af te haken.
En wij? Wij bellen en skypen zoveel mogelijk, gaan wat vaker langs en proberen de ruzietjes met buren en kennissen te sussen.
Het gaat natuurlijk een keer fout. Ze valt een keer echt hard, doet iets gevaarlijks of.. vul maar in. Zelf denkt ze dat ze als het moet, ze de volgende dag al in het verzorgingshuis van haar keuze terecht kan. Bij vriendinnen die er al wonen en met al haar spulletjes die ze wil meenemen. Wij weten beter en zouden haar graag een gedwongen opname in een verpleeghuis wat toevallig plaats heeft besparen. Maar wat we ook zeggen, het is allemaal niet waar.
Geen tips dus, sorry. Wel is het een soort van fijn te lezen dat we niet de enigen zijn.
Je post is woord voor woord 100% herkenbaar voor ons. En eerlijk, veel dingen die ze bedenkt gaan we nu ook gewoon in mee.
Vandaag weer leuk, ik bel om te zeggen dat we er over een uur zijn en dat we dan even met zn allen bij mijn moeder koffie gaan drinken. Prima. Kom ik daar, bel haar om te zeggen dat we er zijn zegt ze ja, ik heb net koffie gezet hoor die ga ik eerst drinken, jullie wachten maar als jullie zo onaangekondigd langs komen. Dus ik rustig: we hadden een uurtje geleden afgesproken dat je mee zou gaan. IK GA NU KOFFIE DRINKEN WANT IK LAAT ME NIET VERTELLEN WAT IK MOET DOEN. Nou, uiteindelijk kwam ze wel Maar ze trok het niet met ons toen we bij mijn moeder wonen en is in haar eentje gaan lopen van mijn moeders huis naar haar eigen huis. Wat ongeveer 15-20 min lopen is zonder jas. En ze loopt erg slecht. Ik er achteraan, half smeken of ze wil terugkomen en ons haar naar huis laten brengen. Nope. Wij na 10 min met de auto een rondje rijden om te kijken waar ze was, was ze al bijna thuis maar vond ze een ligt voor het laatste stukje toch wel fijn want ze was doodop. Zo zielig.
Als ik jullie verhalen zo lees, zie ik heel veel liefde, begrip en bovenal geduld. Hopelijk kunnen wij dat ook (blijven) opbrengen want het is niet makkelijk om iemand zo te zien veranderen.
Hier gaat het om (schoon)moeder die na een herseninfarct gedragsveranderingen vertoont die lijken op het gedrag van een dementerende. Zelf vindt ze dat ze dat ze niets mankeert, behalve dat ze met een hand letterlijk niet meer zo handig is. Wij zien dat ze zich steeds afhankelijker opstelt, dingen vergeet en weer "terug verzint", spullen kwijt raakt en zich op sociaal gebied niet altijd meer weet te gedragen. Ook is ze al meermalen gevallen. Na veel leeswerk op het Net denken wij aan vasculaire dementie. Ik zeg wij, maar een van de kinderen ziet de ernst van de situatie niet helemaal in en vindt dat de rest maar overdrijft.
Omdat ze geen ziektebesef heeft, wil ze niets. Niet naar de huisarts, niet naar de Valpoli en vooral niet naar de aanleunwoning waar ze zich al 15 jaar geleden voor heeft ingeschreven. Dagbesteding heeft ze niet nodig en bovendien is dat voor dementerenden. Elk gesprek wat we proberen aan te knopen is zinloos. Wij zouden zo graag willen dat ze het zichzelf niet zo moeilijk maakte, helemaal alleen in haar veel te grote en voor senioren ongeschikte huis. Omdat haar kinderen niet om de hoek wonen, leunt ze voor de dagelijkse dingetjes steeds meer op haar buren en kennissen. Die zijn allemaal ook niet meer zo piepjong en omdat ze steeds vaker eisend gedrag en emotionele chantage vertoont beginnen die mensen ook af te haken.
En wij? Wij bellen en skypen zoveel mogelijk, gaan wat vaker langs en proberen de ruzietjes met buren en kennissen te sussen.
Het gaat natuurlijk een keer fout. Ze valt een keer echt hard, doet iets gevaarlijks of.. vul maar in. Zelf denkt ze dat ze als het moet, ze de volgende dag al in het verzorgingshuis van haar keuze terecht kan. Bij vriendinnen die er al wonen en met al haar spulletjes die ze wil meenemen. Wij weten beter en zouden haar graag een gedwongen opname in een verpleeghuis wat toevallig plaats heeft besparen. Maar wat we ook zeggen, het is allemaal niet waar.
Geen tips dus, sorry. Wel is het een soort van fijn te lezen dat we niet de enigen zijn.
Je post is woord voor woord 100% herkenbaar voor ons. En eerlijk, veel dingen die ze bedenkt gaan we nu ook gewoon in mee.
Vandaag weer leuk, ik bel om te zeggen dat we er over een uur zijn en dat we dan even met zn allen bij mijn moeder koffie gaan drinken. Prima. Kom ik daar, bel haar om te zeggen dat we er zijn zegt ze ja, ik heb net koffie gezet hoor die ga ik eerst drinken, jullie wachten maar als jullie zo onaangekondigd langs komen. Dus ik rustig: we hadden een uurtje geleden afgesproken dat je mee zou gaan. IK GA NU KOFFIE DRINKEN WANT IK LAAT ME NIET VERTELLEN WAT IK MOET DOEN. Nou, uiteindelijk kwam ze wel Maar ze trok het niet met ons toen we bij mijn moeder wonen en is in haar eentje gaan lopen van mijn moeders huis naar haar eigen huis. Wat ongeveer 15-20 min lopen is zonder jas. En ze loopt erg slecht. Ik er achteraan, half smeken of ze wil terugkomen en ons haar naar huis laten brengen. Nope. Wij na 10 min met de auto een rondje rijden om te kijken waar ze was, was ze al bijna thuis maar vond ze een ligt voor het laatste stukje toch wel fijn want ze was doodop. Zo zielig.
zondag 4 januari 2015 om 17:01
quote:MarianneDavids schreef op 04 januari 2015 @ 14:20:
Wat je ook doet, de hele wereld is gek behalve degene die dementeert, ik heb er dagelijks mee te maken en niet zo'n beetje ook, als het nog lang op deze manier doorgaat kunnen ze mij één dezer dagen opbergen. Je loopt aan alle kanten tegen een muur, zowel bij de huisarts, de instanties als bij de demente(rende), ik heb besloten het, tot op zekere hoogte, op te geven om te voorkomen dat ik er zelf aan onderdoor ga. hoe wil je het nu gaan aanpakken?
Wat je ook doet, de hele wereld is gek behalve degene die dementeert, ik heb er dagelijks mee te maken en niet zo'n beetje ook, als het nog lang op deze manier doorgaat kunnen ze mij één dezer dagen opbergen. Je loopt aan alle kanten tegen een muur, zowel bij de huisarts, de instanties als bij de demente(rende), ik heb besloten het, tot op zekere hoogte, op te geven om te voorkomen dat ik er zelf aan onderdoor ga. hoe wil je het nu gaan aanpakken?
zondag 4 januari 2015 om 17:03
quote:Chantilly21 schreef op 04 januari 2015 @ 15:44:
Mat, ik wil je even een knuffel geven. Respect hoe jullie met je oma omgaan, haar in haar waardigheid laten voor zover mogelijk.
Hier is het sinds vanmiddag afgelopen met het gevecht, de moedeloosheid, het zien aftakelen van een vrouw ( mijn bonusoma) die altijd zo sterk was. En nu is ze er niet meer. Je kent het verhaal verder wel.
Wat wij hebben geleerd de afgelopen periode, is dat je mensen die op leeftijd zijn, en zelf niet willen verhuizen, maar op een of andere manier verplicht worden ( of dat nu door familie of wie dan ook is), vaak snel komen te overlijden. Structuur die ze hadden, ook al is het in je eigen ogen niets, is volledig weg, de houvast die ze nog hadden, verdwijnt.
Ik wil je alleen maar heel veel sterkte wensen en ik hoop dat je oma, ondanks alles wat nu speelt, toch nog een fijn leven heeft de komende jaren. En wat een geluksvogel is ze, met een dochter en kleindochter die zo om haar geven Lief Chant. veel sterkte de komende weken.
Mat, ik wil je even een knuffel geven. Respect hoe jullie met je oma omgaan, haar in haar waardigheid laten voor zover mogelijk.
Hier is het sinds vanmiddag afgelopen met het gevecht, de moedeloosheid, het zien aftakelen van een vrouw ( mijn bonusoma) die altijd zo sterk was. En nu is ze er niet meer. Je kent het verhaal verder wel.
Wat wij hebben geleerd de afgelopen periode, is dat je mensen die op leeftijd zijn, en zelf niet willen verhuizen, maar op een of andere manier verplicht worden ( of dat nu door familie of wie dan ook is), vaak snel komen te overlijden. Structuur die ze hadden, ook al is het in je eigen ogen niets, is volledig weg, de houvast die ze nog hadden, verdwijnt.
Ik wil je alleen maar heel veel sterkte wensen en ik hoop dat je oma, ondanks alles wat nu speelt, toch nog een fijn leven heeft de komende jaren. En wat een geluksvogel is ze, met een dochter en kleindochter die zo om haar geven Lief Chant. veel sterkte de komende weken.
zondag 4 januari 2015 om 17:05
Trouwens n.a.v. dit topic zijn we wel met de neus op de feiten gedrukt. Ons "plan" is niet voldoende. Ik vind dat de huisarts ons daar eigenlijk ook wel op had mogen wijzen. Als we nu op een "het gaat echt niet meer" punt komen, en zoals jullie lezen ligt dat punt voor ons best ver, dan kunnen we niet nog 6 maanden wachten.
Maar als we haar gaan betrekken in wachtlijsten oid flipt ze denk ik zo dat ze weg gaat lopen naar haar thuisland oid. Dus mijn vraag is: kunnen wij haar op wachtlijsten zetten zonder haar toestemming?
Maar als we haar gaan betrekken in wachtlijsten oid flipt ze denk ik zo dat ze weg gaat lopen naar haar thuisland oid. Dus mijn vraag is: kunnen wij haar op wachtlijsten zetten zonder haar toestemming?
zondag 4 januari 2015 om 17:24
Geen idee of dat kan Matroesjka. Op een wachtlijst staan betekent overigens niets, hebben wij gemerkt. (Schoon)moeder gooit post van de aanleunwoningorganisatie weg en dat was het dan. Pas weken later horen we toevallig dat ze weer een aanbod heeft gekregen, "maar dat is nog niet nodig en het huisje was ook niks". Knap dat je dat weet als je niet bent wezen kijken. Zolang ze niet wilsonbekwaam is verklaard, kunnen we haar niet dwingen.
Wij moeten ons ook gaan orienteren op wat er allemaal wel en niet kan met niet willende bejaarden. Klinkt onaardig, maar weet zo gauw niet hoe het anders te omschrijven. Wij gaan bij de gemeente waar ze woont informeren welke hulp er mogelijk is. Niet alleen voor haar, want ze wil niks, maar ook voor ons.
Iemand zei dat als mensen gedwongen verhuizen, ze het beetje structuur wat ze hebben snel verliezen en daardoor snel overlijden. Beetje de gedachte dat je ouwe bomen niet kan verplaatsen. Ik denk dat we onze ouwe boom heel snel moeten verplaatsen, zodat de kans dat ze op een fijne plaats terecht komt zo groot mogelijk is. Ook zal ze steeds meer geestelijke flexibiliteit verliezen, dus hoe langer we wachten hoe moeilijker het voor haar zal zijn om te wennen aan haar nieuwe omgeving.
Wij moeten ons ook gaan orienteren op wat er allemaal wel en niet kan met niet willende bejaarden. Klinkt onaardig, maar weet zo gauw niet hoe het anders te omschrijven. Wij gaan bij de gemeente waar ze woont informeren welke hulp er mogelijk is. Niet alleen voor haar, want ze wil niks, maar ook voor ons.
Iemand zei dat als mensen gedwongen verhuizen, ze het beetje structuur wat ze hebben snel verliezen en daardoor snel overlijden. Beetje de gedachte dat je ouwe bomen niet kan verplaatsen. Ik denk dat we onze ouwe boom heel snel moeten verplaatsen, zodat de kans dat ze op een fijne plaats terecht komt zo groot mogelijk is. Ook zal ze steeds meer geestelijke flexibiliteit verliezen, dus hoe langer we wachten hoe moeilijker het voor haar zal zijn om te wennen aan haar nieuwe omgeving.
zondag 4 januari 2015 om 17:35
quote:matroesjka_ schreef op 04 januari 2015 @ 17:05:
Trouwens n.a.v. dit topic zijn we wel met de neus op de feiten gedrukt. Ons "plan" is niet voldoende. Ik vind dat de huisarts ons daar eigenlijk ook wel op had mogen wijzen. Als we nu op een "het gaat echt niet meer" punt komen, en zoals jullie lezen ligt dat punt voor ons best ver, dan kunnen we niet nog 6 maanden wachten.
Maar als we haar gaan betrekken in wachtlijsten oid flipt ze denk ik zo dat ze weg gaat lopen naar haar thuisland oid. Dus mijn vraag is: kunnen wij haar op wachtlijsten zetten zonder haar toestemming?Ik ben al op het "het gaat zo niet meer" punt maar ja, moeder weigert iedere test.
Trouwens n.a.v. dit topic zijn we wel met de neus op de feiten gedrukt. Ons "plan" is niet voldoende. Ik vind dat de huisarts ons daar eigenlijk ook wel op had mogen wijzen. Als we nu op een "het gaat echt niet meer" punt komen, en zoals jullie lezen ligt dat punt voor ons best ver, dan kunnen we niet nog 6 maanden wachten.
Maar als we haar gaan betrekken in wachtlijsten oid flipt ze denk ik zo dat ze weg gaat lopen naar haar thuisland oid. Dus mijn vraag is: kunnen wij haar op wachtlijsten zetten zonder haar toestemming?Ik ben al op het "het gaat zo niet meer" punt maar ja, moeder weigert iedere test.
verba volant, scripta manent.
zondag 4 januari 2015 om 17:38
Nou als we al haar op wachtlijsten gaan zetten moeten we dat zo doen dat zij daar NIKS van weet. En het is pas voor het moment dat het echt, echt, echt niet meer gaat. Dus ze of een serieus gevaar voor ons en haar buren etc wordt, of we fysiek niet meer haar kunnen verzorgen of ze gewoon helemaal "weg" is.
zondag 4 januari 2015 om 17:41
quote:matroesjka_ schreef op 04 januari 2015 @ 17:05:
Trouwens n.a.v. dit topic zijn we wel met de neus op de feiten gedrukt. Ons "plan" is niet voldoende. Ik vind dat de huisarts ons daar eigenlijk ook wel op had mogen wijzen. Als we nu op een "het gaat echt niet meer" punt komen, en zoals jullie lezen ligt dat punt voor ons best ver, dan kunnen we niet nog 6 maanden wachten.
Maar als we haar gaan betrekken in wachtlijsten oid flipt ze denk ik zo dat ze weg gaat lopen naar haar thuisland oid. Dus mijn vraag is: kunnen wij haar op wachtlijsten zetten zonder haar toestemming?
Dat punt kan wel eens dichterbij liggen dan je nu denkt. Je zegt dat ze vaker valt. Vallen kan een breuk veroorzaken en een daaropvolgende operatie. Op die leeftijd is een narcose vaak oorzaak van een snellere teruggang van geheugen en andere dingen.
Nog iets: als ze vaker ineens stemmingswisselingen heeft, laat dan haar urine eens nakijken op blaasontsteking. Ouderen en vooral dementerenden voelen dat niet dus lijken er geen last van te hebben, maar ze kunnen wel ineens heel anders reageren (agressiever, actiever, achterdochtiger kan van alles zijn)
En verder kun je ook wat hebben aan de bijeenkomsten van het Alzheimer-café cab Alzheimer-Nederland. Daar wordt veel gedaan om familie en vrienden van alzheimerpatiënten te wijzen op alle mogelijkheden die er zijn bij omgaan met, en zorgen voor de patiënt.
Sterkte je gaat een rottijd tegemoet
Trouwens n.a.v. dit topic zijn we wel met de neus op de feiten gedrukt. Ons "plan" is niet voldoende. Ik vind dat de huisarts ons daar eigenlijk ook wel op had mogen wijzen. Als we nu op een "het gaat echt niet meer" punt komen, en zoals jullie lezen ligt dat punt voor ons best ver, dan kunnen we niet nog 6 maanden wachten.
Maar als we haar gaan betrekken in wachtlijsten oid flipt ze denk ik zo dat ze weg gaat lopen naar haar thuisland oid. Dus mijn vraag is: kunnen wij haar op wachtlijsten zetten zonder haar toestemming?
Dat punt kan wel eens dichterbij liggen dan je nu denkt. Je zegt dat ze vaker valt. Vallen kan een breuk veroorzaken en een daaropvolgende operatie. Op die leeftijd is een narcose vaak oorzaak van een snellere teruggang van geheugen en andere dingen.
Nog iets: als ze vaker ineens stemmingswisselingen heeft, laat dan haar urine eens nakijken op blaasontsteking. Ouderen en vooral dementerenden voelen dat niet dus lijken er geen last van te hebben, maar ze kunnen wel ineens heel anders reageren (agressiever, actiever, achterdochtiger kan van alles zijn)
En verder kun je ook wat hebben aan de bijeenkomsten van het Alzheimer-café cab Alzheimer-Nederland. Daar wordt veel gedaan om familie en vrienden van alzheimerpatiënten te wijzen op alle mogelijkheden die er zijn bij omgaan met, en zorgen voor de patiënt.
Sterkte je gaat een rottijd tegemoet
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
zondag 4 januari 2015 om 17:54
quote:matroesjka_ schreef op 04 januari 2015 @ 17:38:
[...]
Zo moeilijk. Hoe wil je het nu gaan doen dan? Het gewoon "laten" en je zelf wat meer terugtrekken of anders?Door contact met een dementie casemanager en de huisarts, ik probeer voorzichtig een test af te dwingen.
[...]
Zo moeilijk. Hoe wil je het nu gaan doen dan? Het gewoon "laten" en je zelf wat meer terugtrekken of anders?Door contact met een dementie casemanager en de huisarts, ik probeer voorzichtig een test af te dwingen.
verba volant, scripta manent.
zondag 4 januari 2015 om 18:18
quote:matroesjka_ schreef op 04 januari 2015 @ 18:10:
nlies, urine hebben we inderdaad al laten nakijken. Daar kwam "helaas" niks uit.Nee blaasontsteking is niet de oorzaak van dementie, maar dementie kan wel de oorzaak zijn dat blaasontsteking over het hoofd wordt gezien
nlies, urine hebben we inderdaad al laten nakijken. Daar kwam "helaas" niks uit.Nee blaasontsteking is niet de oorzaak van dementie, maar dementie kan wel de oorzaak zijn dat blaasontsteking over het hoofd wordt gezien
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
zondag 4 januari 2015 om 20:32
Gecondoleerd Chantilly21.
Matroesjka: kun je niet eens met de huisarts of organisatie voor familie van dementerenden bellen om wat informatie in te winnen? Misschien hebben zij wel hele goede tips.
Bij mijn oma is heel veel gepresenteerd alsof het een optie was, niet als een verplichting. Daarnaast hebben ze (oma en ouders) geluk gehad met een hele fijne huisarts. Mijn oma wilde niks van dementie weten, dus ze verwoordde haar klachten onder een andere naam. Iedereen om haar heen wist dat het dat niet is, maar onder die noemer hebben ze haar wel kunnen testen. Dagbehandeling is volgens mij gestart onder het motto van: gezelligheid en wat sociale contacten op doen. Ze zou eerst een paar keer kijken of ze het leuk vond en dan zou pas de keuze gemaakt worden of ze er voor een langere periode heen zou gaan. Toen ze daar eenmaal zat ging ze steeds meer dagen, en is uiteindelijk een week in het bijbehorende verpleeghuis gebleven. Toen kwam er daar toevallig een kamer vrij, en heeft ze de keuze gehad of ze wilde blijven. Ze had liever bij mijn opa willen blijven wonen, maar daar zou ze nog maximaal 2/3 maanden kunnen blijven voordat naar een tehuis gaan verplicht werd door de dokter, en dan zou ze waar in de brede regio het eerst plek was geplaatst worden, dus toen is ze akkoord gegaan met het tehuis waar ze al zat en wat dichtbij was. Meestal was ze daar wel tevreden mee, maar zeker in het begin was ze ook heel vaak boos, we wilden haar wegstoppen en hadden allemaal een hekel aan haar.
Matroesjka: kun je niet eens met de huisarts of organisatie voor familie van dementerenden bellen om wat informatie in te winnen? Misschien hebben zij wel hele goede tips.
Bij mijn oma is heel veel gepresenteerd alsof het een optie was, niet als een verplichting. Daarnaast hebben ze (oma en ouders) geluk gehad met een hele fijne huisarts. Mijn oma wilde niks van dementie weten, dus ze verwoordde haar klachten onder een andere naam. Iedereen om haar heen wist dat het dat niet is, maar onder die noemer hebben ze haar wel kunnen testen. Dagbehandeling is volgens mij gestart onder het motto van: gezelligheid en wat sociale contacten op doen. Ze zou eerst een paar keer kijken of ze het leuk vond en dan zou pas de keuze gemaakt worden of ze er voor een langere periode heen zou gaan. Toen ze daar eenmaal zat ging ze steeds meer dagen, en is uiteindelijk een week in het bijbehorende verpleeghuis gebleven. Toen kwam er daar toevallig een kamer vrij, en heeft ze de keuze gehad of ze wilde blijven. Ze had liever bij mijn opa willen blijven wonen, maar daar zou ze nog maximaal 2/3 maanden kunnen blijven voordat naar een tehuis gaan verplicht werd door de dokter, en dan zou ze waar in de brede regio het eerst plek was geplaatst worden, dus toen is ze akkoord gegaan met het tehuis waar ze al zat en wat dichtbij was. Meestal was ze daar wel tevreden mee, maar zeker in het begin was ze ook heel vaak boos, we wilden haar wegstoppen en hadden allemaal een hekel aan haar.
zondag 4 januari 2015 om 20:36
quote:nlies schreef op 04 januari 2015 @ 18:18:
[...]
Nee blaasontsteking is niet de oorzaak van dementie, maar dementie kan wel de oorzaak zijn dat blaasontsteking over het hoofd wordt gezienNee zo bedoelde ik het ook niet. Maar we hoorden van meerder mensen in onze omgeving dat blaasontsteking soms ook kan zorgen voor spanning etc. Daarom vonden we het een beetje "jammer" dat ze dat niet had.
[...]
Nee blaasontsteking is niet de oorzaak van dementie, maar dementie kan wel de oorzaak zijn dat blaasontsteking over het hoofd wordt gezienNee zo bedoelde ik het ook niet. Maar we hoorden van meerder mensen in onze omgeving dat blaasontsteking soms ook kan zorgen voor spanning etc. Daarom vonden we het een beetje "jammer" dat ze dat niet had.
zondag 4 januari 2015 om 22:31
Zoveel herkenbaars hier, en dan nog niet te spreken over al die goedbedoelende kennissen en familie die allemaal vinden dat het zo erg niet is. Want "toen ik ze even sprak gisteren, was er niets aan de hand" Helemaal voorbijgaand aan het gegeven dat dementerenden heel slim zijn op het gebied van de schuld ergens anders leggen. Mijn moeder kon , toen ze opgenomen was, vol overtuiging zeggen dat ze pas net aangekomen was om iemand te bezoeken, en dat ze direct de bus naar huis zou nemen, omdat haar man daar op haar zat te wachten (30 jaar naar zijn overlijden)
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
