Psyche
alle pijlers
flashbacks na een scheiding
zaterdag 9 augustus 2014 om 18:34
Een maand of zeven geleden ben ik vrij plotsklaps gescheiden. Een maand lang wilde mijn ex nadenken, nadat ik er achter kwam dat hij stiekem contact had met de vrouw met wie hij nu een relatie heeft. Na deze maand van nadenken - en verder een heel harmonieuze relatie van bijna twaalf jaar - was ik ineens alleen.
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
zondag 17 augustus 2014 om 12:49
Lieve Leo,
Ik begrijp je gevoel heel goed! Toen mijn ex weg ging vertelde hij dat hij al een half jaar niet meer van me hield. Dat had ik nooit eerder gemerkt, hij had me verd*&mme nog zwanger gemaakt ook in dat half jaar! Allemaal verwarde en tegenstrijdige geluiden dus. En die zul je niet gaan begrijpen, nu niet en over 10 jaar ook niet. En dat hoeft denk ik ook niet, want wat schiet je er uiteindelijk mee op. Mss denk je nu dat je dat nodig hebt om je verdriet te verwerken, maar ik denk (nu, na al die jaren) dat het geen fluit uitmaakt.. Mss ga je je er zelfs alleen nog maar rotter onder voelen, soms is het juist goed om niet alles te willen weten.
Heel veel plezier vandaag met je mooie meisje, naar welke film gaan jullie?
Ik begrijp je gevoel heel goed! Toen mijn ex weg ging vertelde hij dat hij al een half jaar niet meer van me hield. Dat had ik nooit eerder gemerkt, hij had me verd*&mme nog zwanger gemaakt ook in dat half jaar! Allemaal verwarde en tegenstrijdige geluiden dus. En die zul je niet gaan begrijpen, nu niet en over 10 jaar ook niet. En dat hoeft denk ik ook niet, want wat schiet je er uiteindelijk mee op. Mss denk je nu dat je dat nodig hebt om je verdriet te verwerken, maar ik denk (nu, na al die jaren) dat het geen fluit uitmaakt.. Mss ga je je er zelfs alleen nog maar rotter onder voelen, soms is het juist goed om niet alles te willen weten.
Heel veel plezier vandaag met je mooie meisje, naar welke film gaan jullie?
zondag 17 augustus 2014 om 13:42
quote:YourGuide schreef op 17 augustus 2014 @ 11:35:
Lieve A...ook ik kom even onder mijn steen vandaan.
Jij en W hebben mij opgevangen toen mijn mooie zoon weg was gegaan. Dat en de wijze woorden van jou ben ik niet vergeten.
En nu heb jij zo'n pijn...wijze woorden zoals jij ze had, heb ik niet.
Maar omdat ik jullie als gezin heb meegemaakt, voel ik daadwerkelijk je verdriet en je onmacht.
Zorg goed voor F.
Dag schat,
Wat fijn dat je even langskomt ook.
Het doet me goed jullie te zien en te lezen, en jou hier weer zien is dan ook echt erg fijn.
Toen jij en ik elkaar vaak zagen was het een voor mij een hele goede tijd, ik zou willen dat ik nooit bij jou en de mensen die ik om me heen had in onze woonplaats was weggegaan.
Ik beloof dat ik goed voor mijn dochter zal zorgen, dat doe ik al en dat blijf ik doen.
Hoe is het met jou?
Heb je contact met je zoon?
Lieve A...ook ik kom even onder mijn steen vandaan.
Jij en W hebben mij opgevangen toen mijn mooie zoon weg was gegaan. Dat en de wijze woorden van jou ben ik niet vergeten.
En nu heb jij zo'n pijn...wijze woorden zoals jij ze had, heb ik niet.
Maar omdat ik jullie als gezin heb meegemaakt, voel ik daadwerkelijk je verdriet en je onmacht.
Zorg goed voor F.
Dag schat,
Wat fijn dat je even langskomt ook.
Het doet me goed jullie te zien en te lezen, en jou hier weer zien is dan ook echt erg fijn.
Toen jij en ik elkaar vaak zagen was het een voor mij een hele goede tijd, ik zou willen dat ik nooit bij jou en de mensen die ik om me heen had in onze woonplaats was weggegaan.
Ik beloof dat ik goed voor mijn dochter zal zorgen, dat doe ik al en dat blijf ik doen.
Hoe is het met jou?
Heb je contact met je zoon?
zondag 17 augustus 2014 om 13:43
quote:Noesa schreef op 17 augustus 2014 @ 11:41:
[...]
Ja, heel erg lief. En ontroerend...
Ik lees je verhaal mee. Ik herken eigenlijk alles, ben zelf gescheiden (met kinderen) een aantal jaar geleden, en het doet zo hartverscheurend zeer..
Hele dikke knuffel voor je
[afbeelding]En hoe is het nu met jou?
[...]
Ja, heel erg lief. En ontroerend...
Ik lees je verhaal mee. Ik herken eigenlijk alles, ben zelf gescheiden (met kinderen) een aantal jaar geleden, en het doet zo hartverscheurend zeer..
Hele dikke knuffel voor je
[afbeelding]En hoe is het nu met jou?
zondag 17 augustus 2014 om 13:46
quote:ambrosia9 schreef op 17 augustus 2014 @ 12:15:
Lieve Leo, ik zie nu je topic pas! Allereerst een welgemeende knuffel, wat ontzettend klote allemaal. Ik herken je verhaal maar dan vanuit de rol van het kind. Mijn vader is 12 jaar later nog steeds af en toe boos en verdrietig. Het was niet zijn keuze en ik denk niet dat hij daar ooit echt vrede mee zal hebben. Ik hoor hem in de stad nu nog wel eens zeggen; t is dat we niet meer bij elkaar zijn anders zou ik die kopen voor je moeder. Ik wens voor jou een grondige rouwverwerking met uiteindelijk heel veel mooie nieuwe lichtpuntjes die maken dat de pijn steeds minder scherp zal zijn. Ik sluit me verder aan bij alle lieve mensen hier, wat fijn toch dat dit forum er zoveel heeft. Liefs
Hé Ambroosje, dat is ook lang geleden meid, hoe is het met je?
Ik hoop dat dat wat je vader voelt me bespaard blijft, serieus, ik moet er niet aan denken om zo lang na de scheiding nog steeds boos of verdrietig te zijn.
De lichtpuntjes zijn er wel al hoor, gelukkig.
Net in de bios lekker hand in hand gezeten met mijn alweer grote dochter en ze kneep in mijn hand als het spannend of ontroerend was. Dan schoot ik vol en dat was dan fijn in plaats van rot.
Ik kom er wel.
Het is wachten op de aankondiging van samenwonen, trouwen en de liefdesbaby in het ex kamp maar ook daar sla ik me wel doorheen.
Lieve Leo, ik zie nu je topic pas! Allereerst een welgemeende knuffel, wat ontzettend klote allemaal. Ik herken je verhaal maar dan vanuit de rol van het kind. Mijn vader is 12 jaar later nog steeds af en toe boos en verdrietig. Het was niet zijn keuze en ik denk niet dat hij daar ooit echt vrede mee zal hebben. Ik hoor hem in de stad nu nog wel eens zeggen; t is dat we niet meer bij elkaar zijn anders zou ik die kopen voor je moeder. Ik wens voor jou een grondige rouwverwerking met uiteindelijk heel veel mooie nieuwe lichtpuntjes die maken dat de pijn steeds minder scherp zal zijn. Ik sluit me verder aan bij alle lieve mensen hier, wat fijn toch dat dit forum er zoveel heeft. Liefs
Hé Ambroosje, dat is ook lang geleden meid, hoe is het met je?
Ik hoop dat dat wat je vader voelt me bespaard blijft, serieus, ik moet er niet aan denken om zo lang na de scheiding nog steeds boos of verdrietig te zijn.
De lichtpuntjes zijn er wel al hoor, gelukkig.
Net in de bios lekker hand in hand gezeten met mijn alweer grote dochter en ze kneep in mijn hand als het spannend of ontroerend was. Dan schoot ik vol en dat was dan fijn in plaats van rot.
Ik kom er wel.
Het is wachten op de aankondiging van samenwonen, trouwen en de liefdesbaby in het ex kamp maar ook daar sla ik me wel doorheen.
zondag 17 augustus 2014 om 13:49
quote:maroon5 schreef op 17 augustus 2014 @ 12:49:
Lieve Leo,
Ik begrijp je gevoel heel goed! Toen mijn ex weg ging vertelde hij dat hij al een half jaar niet meer van me hield. Dat had ik nooit eerder gemerkt, hij had me verd*&mme nog zwanger gemaakt ook in dat half jaar! Allemaal verwarde en tegenstrijdige geluiden dus. En die zul je niet gaan begrijpen, nu niet en over 10 jaar ook niet. En dat hoeft denk ik ook niet, want wat schiet je er uiteindelijk mee op. Mss denk je nu dat je dat nodig hebt om je verdriet te verwerken, maar ik denk (nu, na al die jaren) dat het geen fluit uitmaakt.. Mss ga je je er zelfs alleen nog maar rotter onder voelen, soms is het juist goed om niet alles te willen weten.
Heel veel plezier vandaag met je mooie meisje, naar welke film gaan jullie?
We zijn naar Kumba geweest.
Een slap aftreksel van de Lion King in 3D
Echt weten hoe en wat zal ik inderdaad nooit, en dat is ook goed, ik hoef ook niet alles te weten.
Vrede wil ik er mee hebben.
Daar gaat het me vooral om.
Lieve Leo,
Ik begrijp je gevoel heel goed! Toen mijn ex weg ging vertelde hij dat hij al een half jaar niet meer van me hield. Dat had ik nooit eerder gemerkt, hij had me verd*&mme nog zwanger gemaakt ook in dat half jaar! Allemaal verwarde en tegenstrijdige geluiden dus. En die zul je niet gaan begrijpen, nu niet en over 10 jaar ook niet. En dat hoeft denk ik ook niet, want wat schiet je er uiteindelijk mee op. Mss denk je nu dat je dat nodig hebt om je verdriet te verwerken, maar ik denk (nu, na al die jaren) dat het geen fluit uitmaakt.. Mss ga je je er zelfs alleen nog maar rotter onder voelen, soms is het juist goed om niet alles te willen weten.
Heel veel plezier vandaag met je mooie meisje, naar welke film gaan jullie?
We zijn naar Kumba geweest.
Een slap aftreksel van de Lion King in 3D
Echt weten hoe en wat zal ik inderdaad nooit, en dat is ook goed, ik hoef ook niet alles te weten.
Vrede wil ik er mee hebben.
Daar gaat het me vooral om.
zondag 17 augustus 2014 om 13:53
Leuk, waren jullie in gala?? Ik was laatst met mijn dochter uit eten, samen, met zijn tweetjes. Wat voelde ze zich stoer en groot, echte volwassen dingen doen. En als je ze dan een uurtje later in pyjama met knuffel ziet zijn het nog maar zulke hummeltjes he.. Genieten van die momenten, dat maakt de rest mss net even wat makkelijker!
zondag 17 augustus 2014 om 13:55
quote:Eleonora schreef op zondag 17 augustus 2014 13:46 <blockquote><div>quote:</div><div class="message-quote-div"><b><a href="ambrosia9 in "flashbacks na een scheiding"" class="messagelink">ambrosia9 schreef op 17 augustus 2014 @ 12:15</a>:</b>
Lieve Leo, ik zie nu je topic pas! Allereerst een welgemeende knuffel, wat ontzettend klote allemaal. Ik herken je verhaal maar dan vanuit de rol van het kind. Mijn vader is 12 jaar later nog steeds af en toe boos en verdrietig. Het was niet zijn keuze en ik denk niet dat hij daar ooit echt vrede mee zal hebben. Ik hoor hem in de stad nu nog wel eens zeggen; t is dat we niet meer bij elkaar zijn anders zou ik die kopen voor je moeder. Ik wens voor jou een grondige rouwverwerking met uiteindelijk heel veel mooie nieuwe lichtpuntjes die maken dat de pijn steeds minder scherp zal zijn. Ik sluit me verder aan bij alle lieve mensen hier, wat fijn toch dat dit forum er zoveel heeft. Liefs</div></blockquote>
Hé Ambroosje, dat is ook lang geleden meid, hoe is het met je?
Ik hoop dat dat wat je vader voelt me bespaard blijft, serieus, ik moet er niet aan denken om zo lang na de scheiding nog steeds boos of verdrietig te zijn.
De lichtpuntjes zijn er wel al hoor, gelukkig.
Net in de bios lekker hand in hand gezeten met mijn alweer grote dochter en ze kneep in mijn hand als het spannend of ontroerend was. Dan schoot ik vol en dat was dan fijn in plaats van rot.
Ik kom er wel.
Het is wachten op de aankondiging van samenwonen, trouwen en de liefdesbaby in het ex kamp maar ook daar sla ik me wel doorheen.
Ik hoop ook echt dat je het je niet zoals mijn vader zal vergaan,maar dat is wel een heel uniek exemplaar wat betreft omgaan met emoties.
Geniet van je lichtpuntjes en als je boos en verdrietig en lamlendig en alles door elkaar bent dan is dat ook goed. Het is er allemaal en het valt langzaam vast weer op z'n plek. Maar het is nogal op z'n kop gezet dus t is logisch dat het tijd kost. Het is heel verdrietig dat je dochter hiermee te maken krijgt, maar als dochter van een gescheiden ouders; het heeft mijn band met beide ouders uiteindelijk wel enorm versterkt. Kost jaren en niets is zeker en alle dooddoeners van nog meer vissen in de zee, karma en je hebt hem niet nodig om gelukkig te zijn laat je maar langs je heen gaan. Niemand weet wat hij/zij krijgt in het leven, je kan t maar beter nemen zoals t nu is met alle emoties die daarbij horen. Ik hoop van harte dat liefdesbaby's langs je heen mogen gaan terwijl jij ergens aan t genieten bent van een zomerse vakantie met je dochter ofzo.
Met mij gaat t goed, mijn dochter is alweer 1 jaar en ik ben (jaja komt omdat ik op het viva forum schrijf, hier heerst het) zeer door de pil heen 22 wk zwanger van een zoontje. Na alle shock en paniek ben ik er aardig rustig onder en laat ik het maar over me heen komen.
Lieve Leo, ik zie nu je topic pas! Allereerst een welgemeende knuffel, wat ontzettend klote allemaal. Ik herken je verhaal maar dan vanuit de rol van het kind. Mijn vader is 12 jaar later nog steeds af en toe boos en verdrietig. Het was niet zijn keuze en ik denk niet dat hij daar ooit echt vrede mee zal hebben. Ik hoor hem in de stad nu nog wel eens zeggen; t is dat we niet meer bij elkaar zijn anders zou ik die kopen voor je moeder. Ik wens voor jou een grondige rouwverwerking met uiteindelijk heel veel mooie nieuwe lichtpuntjes die maken dat de pijn steeds minder scherp zal zijn. Ik sluit me verder aan bij alle lieve mensen hier, wat fijn toch dat dit forum er zoveel heeft. Liefs</div></blockquote>
Hé Ambroosje, dat is ook lang geleden meid, hoe is het met je?
Ik hoop dat dat wat je vader voelt me bespaard blijft, serieus, ik moet er niet aan denken om zo lang na de scheiding nog steeds boos of verdrietig te zijn.
De lichtpuntjes zijn er wel al hoor, gelukkig.
Net in de bios lekker hand in hand gezeten met mijn alweer grote dochter en ze kneep in mijn hand als het spannend of ontroerend was. Dan schoot ik vol en dat was dan fijn in plaats van rot.
Ik kom er wel.
Het is wachten op de aankondiging van samenwonen, trouwen en de liefdesbaby in het ex kamp maar ook daar sla ik me wel doorheen.
Ik hoop ook echt dat je het je niet zoals mijn vader zal vergaan,maar dat is wel een heel uniek exemplaar wat betreft omgaan met emoties.
Geniet van je lichtpuntjes en als je boos en verdrietig en lamlendig en alles door elkaar bent dan is dat ook goed. Het is er allemaal en het valt langzaam vast weer op z'n plek. Maar het is nogal op z'n kop gezet dus t is logisch dat het tijd kost. Het is heel verdrietig dat je dochter hiermee te maken krijgt, maar als dochter van een gescheiden ouders; het heeft mijn band met beide ouders uiteindelijk wel enorm versterkt. Kost jaren en niets is zeker en alle dooddoeners van nog meer vissen in de zee, karma en je hebt hem niet nodig om gelukkig te zijn laat je maar langs je heen gaan. Niemand weet wat hij/zij krijgt in het leven, je kan t maar beter nemen zoals t nu is met alle emoties die daarbij horen. Ik hoop van harte dat liefdesbaby's langs je heen mogen gaan terwijl jij ergens aan t genieten bent van een zomerse vakantie met je dochter ofzo.
Met mij gaat t goed, mijn dochter is alweer 1 jaar en ik ben (jaja komt omdat ik op het viva forum schrijf, hier heerst het) zeer door de pil heen 22 wk zwanger van een zoontje. Na alle shock en paniek ben ik er aardig rustig onder en laat ik het maar over me heen komen.
zondag 17 augustus 2014 om 14:03
Ik lees jou altijd heel graag. Je bent vaak zo lief en begripvol.. Eens een hele tijd geleden (toen ik nog een andere Nick had) zei je iets wat mij zo een opsteker gaf! Nu lees ik zoveel verdriet en ellende en had ik graag dat ook gekund. Maar ik ben niet zo lief.. Ik hoop zo dat alles op zijn pootjes komt. Dat je weer rust vind en wie weet nog een liefde vind (mijn vader is vrijgezel een een schat ) laat alle liefde en troost je hart verwarmen!
zondag 17 augustus 2014 om 14:04
quote:Eleonora schreef op 17 augustus 2014 @ 13:42:
[...]
Dag schat,
Wat fijn dat je even langskomt ook.
Het doet me goed jullie te zien en te lezen, en jou hier weer zien is dan ook echt erg fijn.
Toen jij en ik elkaar vaak zagen was het een voor mij een hele goede tijd, ik zou willen dat ik nooit bij jou en de mensen die ik om me heen had in onze woonplaats was weggegaan.
Ik beloof dat ik goed voor mijn dochter zal zorgen, dat doe ik al en dat blijf ik doen.
Hoe is het met jou?
Heb je contact met je zoon?
Het leven neemt ons soms flink in de zeik he...
Met mij gaat het de ene dag beter dan de andere, met mijn zoon heb ik geen contact. Gelukkig heb ik nog 3 fantastische kinderen waardoor ik verder kan.
[...]
Dag schat,
Wat fijn dat je even langskomt ook.
Het doet me goed jullie te zien en te lezen, en jou hier weer zien is dan ook echt erg fijn.
Toen jij en ik elkaar vaak zagen was het een voor mij een hele goede tijd, ik zou willen dat ik nooit bij jou en de mensen die ik om me heen had in onze woonplaats was weggegaan.
Ik beloof dat ik goed voor mijn dochter zal zorgen, dat doe ik al en dat blijf ik doen.
Hoe is het met jou?
Heb je contact met je zoon?
Het leven neemt ons soms flink in de zeik he...
Met mij gaat het de ene dag beter dan de andere, met mijn zoon heb ik geen contact. Gelukkig heb ik nog 3 fantastische kinderen waardoor ik verder kan.
zondag 17 augustus 2014 om 14:12
quote:LieveSophie schreef op 17 augustus 2014 @ 14:03:
Ik lees jou altijd heel graag. Je bent vaak zo lief en begripvol.. Eens een hele tijd geleden (toen ik nog een andere Nick had) zei je iets wat mij zo een opsteker gaf! Nu lees ik zoveel verdriet en ellende en had ik graag dat ook gekund. Maar ik ben niet zo lief.. Ik hoop zo dat alles op zijn pootjes komt. Dat je weer rust vind en wie weet nog een liefde vind (mijn vader is vrijgezel een een schat ) laat alle liefde en troost je hart verwarmen!
Hahahaha!
Je vader is vrijgezel.....
Moest ik hardop om lachen.
Wat lief dat je dat zegt!
Ik lees jou altijd heel graag. Je bent vaak zo lief en begripvol.. Eens een hele tijd geleden (toen ik nog een andere Nick had) zei je iets wat mij zo een opsteker gaf! Nu lees ik zoveel verdriet en ellende en had ik graag dat ook gekund. Maar ik ben niet zo lief.. Ik hoop zo dat alles op zijn pootjes komt. Dat je weer rust vind en wie weet nog een liefde vind (mijn vader is vrijgezel een een schat ) laat alle liefde en troost je hart verwarmen!
Hahahaha!
Je vader is vrijgezel.....
Moest ik hardop om lachen.
Wat lief dat je dat zegt!
zondag 17 augustus 2014 om 14:13
quote:YourGuide schreef op 17 augustus 2014 @ 14:04:
[...]
Het leven neemt ons soms flink in de zeik he...
Met mij gaat het de ene dag beter dan de andere, met mijn zoon heb ik geen contact. Gelukkig heb ik nog 3 fantastische kinderen waardoor ik verder kan.
Vreselijk dat dat contact nooit hersteld is lieve schat, ik had zo gehoopt van wel....
Blij dat het zo goed gaat met de andere kinderen.
[...]
Het leven neemt ons soms flink in de zeik he...
Met mij gaat het de ene dag beter dan de andere, met mijn zoon heb ik geen contact. Gelukkig heb ik nog 3 fantastische kinderen waardoor ik verder kan.
Vreselijk dat dat contact nooit hersteld is lieve schat, ik had zo gehoopt van wel....
Blij dat het zo goed gaat met de andere kinderen.
zondag 17 augustus 2014 om 14:58
zondag 17 augustus 2014 om 17:52
Nou, het werk overleeft! Hoera! T was gelukkig lekker druk, dus dan blijf je vanzelf bezig.
Was het leuk met meis bij de film? IK hoop dat je je zinnen wat hebt kunnen verzetten.
Ik doe effen een klein tukje en dan ga ik naar de kroeg (weekend vieren, en wachten op man die gezellig met een stapel vrienden naar de Rijncrusade is --> varen op de rivier met leuke ska-bandjes)
Was het leuk met meis bij de film? IK hoop dat je je zinnen wat hebt kunnen verzetten.
Ik doe effen een klein tukje en dan ga ik naar de kroeg (weekend vieren, en wachten op man die gezellig met een stapel vrienden naar de Rijncrusade is --> varen op de rivier met leuke ska-bandjes)
Your life could depend on this. Don't blink. Don't even blink. Blink and you're dead. They are fast. Faster than you can believe. Don't turn your back, don't look away, and don't blink! Good luck. - The Doctor
maandag 18 augustus 2014 om 10:17
Hai lieve vrouwen,
Het gaat wel.
Ik heb nauwelijks geslapen maar dat geeft niet.
Dat haal ik wel weer eens in.
Ja Hasse, de film was hele gezellig hoor, even lekker samen in het donker zitten en zo, popcorn er bij, ja, was leuk.
Lieve Sophie, mijn huis is niet geschikt voor B&B doeleinden en voor de verhuur is het veel te duur maar het staat te koop en vroeg of laat zal er wel een koper komen......Ik blijf er in geloven.
Vandaag was een belangrijke dag voor mijn dochter en dus ook voor mij.
Ze ging voor het eerst naar een nieuwe school.
Om niet weer het hele verhaal te hoeven typen over wat er vanmorgen gebeurde, plaats ik hier de column die ook op mijn eigen columnpagina staat, want dit wil ik even met jullie delen....
Licht....
Vandaag was het dan toch echt 'the day'.
Na een rommelige vakantie en hele moeilijke maanden daar voor, de eerste schooldag na zes weken vrij te zijn geweest.
Naar een nieuwe school gaat ze vanaf vandaag.
Mijn dochter.
Op de oude school ging het niet, al heel lang niet en de sinds de scheiding al helemaal niet meer. Geen anschlüss met andere kinderen, ze werd opvallend genegeerd, nauwelijks te spelen gevraagd worden, geen ruk steun van de leerkrachten enzovoort.
De maat was vol, na deze vakantie zou ze een nieuwe start gaan maken op een school in een dorp verderop.
Ze was er al een ochtend wezen kennismaken en dat was goed bevallen.
In één ochtend scoorde ze twee telefoonnummers van meisjes uit haar aanstaande nieuwe klas en ze vond het zo leuk dat ik haar nauwelijks meekreeg naar de bruiloft waar we die middag naartoe gingen.
Eigenlijk wilde ze ook de middag op school blijven.
Gisteravond was er wel iets van spanning te merken maar we bleven luchtig, ze ging kalm naar bed en ik moest haar vanmorgen om half zeven wakker maken. Allemaal goede voortekenen.
Zelf had ik nauwelijks twee uur geslapen.
Van de zenuwen.
Veel te vroeg stapten we in de auto.
Al een half uur voor we weggingen was ze klaar.
Jas aan.
Tas gepakt.
Voer voor tussen de middag want er moet vanaf nu vier dagen per week worden overgebleven, gymkleding voor de zekerheid want wanneer er gegymd wordt weten we nog niet.
Strak van de zenuwen stond ze.
En ik ook maar ik zong en babbelde er overheen.
Zij niet.
In de auto was het stil.
Ik had mijn hand op haar knie gelegd en af en toe keken we elkaar aan.
Alle goden die ik kon bedenken riep ik, de agnost met atheïstische inslag, aan. En voor de zekerheid ook Louis van Gaal en de spelers van het Nederlands elftal, of AJAX, ik weet nooit precies wie nou de godenzonen worden genoemd maar het kon geen kwaad om ook naar die jongens een gebed om steun te zenden.
Omdat ik haar zo door en door ken wist ik dat de eerste momenten op dat nieuwe schoolplein van groot belang zouden zijn.
AsseblieflieveGod – bad en mantraade ik – laat het goed gaan. Ze maakt al zo veel mee en het is al allemaal zo vreselijk moeilijk voor haar gevoelige natuur, die hele scheiding en de grote veranderingen in haar leven. Asseblief, asseblief, asseblieffffff.....
Ik was in de laatste minuten voor we gingen parkeren in staat tot alle beloftes die ik kon verzinnen om de goden gunstig te stemmen. Het klooster in, een pelgrimstocht, tuurlijk, whatever als dít nu maar eens in één keer goed mocht gaan.
Een hand kreeg ik niet.
Voor het eerst.
Daar was ze ineens te groot voor.
Mijn nutteloos uitgestoken rechterhand hing in de lucht maar werd niet gegrepen, zoals anders áltijd wel.
Ze ging het zelf doen.
Naar school lopen.
Zonder mijn hand.
Bij het hek om de school stond een groepje van drie meisjes.
Ze keken naar ons.
En vanaf dat moment ging alles in slow motion.
De meisjes zwaaiden enthousiast. Naar mijn dochter. Ik zag dat ze snel checkte of het echt voor haar was en ja, de ontvangst was voor haar bedoeld.
Aarzelend zwaaide ze terug.
Een van de meisjes, een met sproeten en rood haar, sloeg haar armen om mijn dochter heen en trok haar hun groepje binnen.
Ik kon gaan. Dat was duidelijk.
En dat deed ik ook.
'Dag mama, ga maar' zeiden haar steeds groener wordende ogen.
De supermarkt is dichtbij school en als op een wolk liep ik er binnen.
Bij de kroppen ijsbergsla ging het mis.
De tranen liepen in stralen over mijn wangen en snel dook in een koelkast met gesneden groenten in om uit het zicht tot mezelf te komen.
Zogenaamd op zoek naar zoiets als snijbonen en witte kool probeerde ik me te herstellen. Toen ik mijn hoofd naar links draaide staarde ik recht in het gezicht van de groenteman van de supermarkt. Hij was de voorgesneden aardappelen aan het bijvullen.
'Gaat het?' vroeg hij. Ik schudde van nee.
Allebei deden we de deur van de koelkast dicht en we stonden tegenover elkaar in de winkel. Ik zei dat ik huilde van opluchting.
Hij vroeg verder niks maar wenkte dat ik even moest wachten.
In een zakje deed hij een hand kersen met een sticker er op dat ze betaald waren.
Geen gewichtsverlies weegt op tegen hoe licht ik me voelde toen ik de supermarkt uit liep.
Ik begin warempel te geloven dat er licht is aan het eind van de tunnel.
Het gaat wel.
Ik heb nauwelijks geslapen maar dat geeft niet.
Dat haal ik wel weer eens in.
Ja Hasse, de film was hele gezellig hoor, even lekker samen in het donker zitten en zo, popcorn er bij, ja, was leuk.
Lieve Sophie, mijn huis is niet geschikt voor B&B doeleinden en voor de verhuur is het veel te duur maar het staat te koop en vroeg of laat zal er wel een koper komen......Ik blijf er in geloven.
Vandaag was een belangrijke dag voor mijn dochter en dus ook voor mij.
Ze ging voor het eerst naar een nieuwe school.
Om niet weer het hele verhaal te hoeven typen over wat er vanmorgen gebeurde, plaats ik hier de column die ook op mijn eigen columnpagina staat, want dit wil ik even met jullie delen....
Licht....
Vandaag was het dan toch echt 'the day'.
Na een rommelige vakantie en hele moeilijke maanden daar voor, de eerste schooldag na zes weken vrij te zijn geweest.
Naar een nieuwe school gaat ze vanaf vandaag.
Mijn dochter.
Op de oude school ging het niet, al heel lang niet en de sinds de scheiding al helemaal niet meer. Geen anschlüss met andere kinderen, ze werd opvallend genegeerd, nauwelijks te spelen gevraagd worden, geen ruk steun van de leerkrachten enzovoort.
De maat was vol, na deze vakantie zou ze een nieuwe start gaan maken op een school in een dorp verderop.
Ze was er al een ochtend wezen kennismaken en dat was goed bevallen.
In één ochtend scoorde ze twee telefoonnummers van meisjes uit haar aanstaande nieuwe klas en ze vond het zo leuk dat ik haar nauwelijks meekreeg naar de bruiloft waar we die middag naartoe gingen.
Eigenlijk wilde ze ook de middag op school blijven.
Gisteravond was er wel iets van spanning te merken maar we bleven luchtig, ze ging kalm naar bed en ik moest haar vanmorgen om half zeven wakker maken. Allemaal goede voortekenen.
Zelf had ik nauwelijks twee uur geslapen.
Van de zenuwen.
Veel te vroeg stapten we in de auto.
Al een half uur voor we weggingen was ze klaar.
Jas aan.
Tas gepakt.
Voer voor tussen de middag want er moet vanaf nu vier dagen per week worden overgebleven, gymkleding voor de zekerheid want wanneer er gegymd wordt weten we nog niet.
Strak van de zenuwen stond ze.
En ik ook maar ik zong en babbelde er overheen.
Zij niet.
In de auto was het stil.
Ik had mijn hand op haar knie gelegd en af en toe keken we elkaar aan.
Alle goden die ik kon bedenken riep ik, de agnost met atheïstische inslag, aan. En voor de zekerheid ook Louis van Gaal en de spelers van het Nederlands elftal, of AJAX, ik weet nooit precies wie nou de godenzonen worden genoemd maar het kon geen kwaad om ook naar die jongens een gebed om steun te zenden.
Omdat ik haar zo door en door ken wist ik dat de eerste momenten op dat nieuwe schoolplein van groot belang zouden zijn.
AsseblieflieveGod – bad en mantraade ik – laat het goed gaan. Ze maakt al zo veel mee en het is al allemaal zo vreselijk moeilijk voor haar gevoelige natuur, die hele scheiding en de grote veranderingen in haar leven. Asseblief, asseblief, asseblieffffff.....
Ik was in de laatste minuten voor we gingen parkeren in staat tot alle beloftes die ik kon verzinnen om de goden gunstig te stemmen. Het klooster in, een pelgrimstocht, tuurlijk, whatever als dít nu maar eens in één keer goed mocht gaan.
Een hand kreeg ik niet.
Voor het eerst.
Daar was ze ineens te groot voor.
Mijn nutteloos uitgestoken rechterhand hing in de lucht maar werd niet gegrepen, zoals anders áltijd wel.
Ze ging het zelf doen.
Naar school lopen.
Zonder mijn hand.
Bij het hek om de school stond een groepje van drie meisjes.
Ze keken naar ons.
En vanaf dat moment ging alles in slow motion.
De meisjes zwaaiden enthousiast. Naar mijn dochter. Ik zag dat ze snel checkte of het echt voor haar was en ja, de ontvangst was voor haar bedoeld.
Aarzelend zwaaide ze terug.
Een van de meisjes, een met sproeten en rood haar, sloeg haar armen om mijn dochter heen en trok haar hun groepje binnen.
Ik kon gaan. Dat was duidelijk.
En dat deed ik ook.
'Dag mama, ga maar' zeiden haar steeds groener wordende ogen.
De supermarkt is dichtbij school en als op een wolk liep ik er binnen.
Bij de kroppen ijsbergsla ging het mis.
De tranen liepen in stralen over mijn wangen en snel dook in een koelkast met gesneden groenten in om uit het zicht tot mezelf te komen.
Zogenaamd op zoek naar zoiets als snijbonen en witte kool probeerde ik me te herstellen. Toen ik mijn hoofd naar links draaide staarde ik recht in het gezicht van de groenteman van de supermarkt. Hij was de voorgesneden aardappelen aan het bijvullen.
'Gaat het?' vroeg hij. Ik schudde van nee.
Allebei deden we de deur van de koelkast dicht en we stonden tegenover elkaar in de winkel. Ik zei dat ik huilde van opluchting.
Hij vroeg verder niks maar wenkte dat ik even moest wachten.
In een zakje deed hij een hand kersen met een sticker er op dat ze betaald waren.
Geen gewichtsverlies weegt op tegen hoe licht ik me voelde toen ik de supermarkt uit liep.
Ik begin warempel te geloven dat er licht is aan het eind van de tunnel.
maandag 18 augustus 2014 om 10:37
Had je column op FB al gelezen, was erg ontroerd! Fijn dat je meis zo lief werd ontvangen! Dat is al de helft van het wennen aan de nieuwigheden die ze maar steeds voor de kiezen krijgt, of niet?
Ga anders zo nog effe een dutje doen als het lukt. Slapen (als het lukt) kan zó lekker zijn.
Ga anders zo nog effe een dutje doen als het lukt. Slapen (als het lukt) kan zó lekker zijn.
Your life could depend on this. Don't blink. Don't even blink. Blink and you're dead. They are fast. Faster than you can believe. Don't turn your back, don't look away, and don't blink! Good luck. - The Doctor
