Psyche
alle pijlers
Hoe doen mensen het, leven?
woensdag 30 november 2016 om 16:08
Hoe doen mensen het, leven? Ik vraag het mij af want ik voel me nooit blij. Ik lijk mijn leven geen invulling te kunnen geven en daar ben ik erg verdrietig om en in de war. Vroeger dacht ik nog, het zal later wel goed komen als ik eenmaal ouder ben en een gezin heb of wat dan ook. Dat heb ik nu en ik ben 33 jaar en ik voel me nog zo ongelukkig als maar kan.
Ik ben psychisch een wrak, altijd/meestal geweest maar nu weer op mijn dieptepunt (al 3 maanden). Ik ben chronisch depressief en ik heb borderline (denken ze). Ik hou niet van stempels maar om het maar even bij de naam te noemen. Ik ben geen makkelijk persoon, overgevoelig, erg in de war, ongelukkig en verdrietig.
Ik heb 2 mooie kinderen en een partner. De relatie gaat al jaren niet super maar we zetten eigenlijk door voor de kinderen, zijn wel een keer uitelkaar geweest. Ik weet niet eens wie ik ben of wat ik leuk vind. Ik heb geen werk meer, geen vriendin/vriendinnen, geen hobby's, geen familie in de buurt. Ik voel me een kluizenaar, slijt mijn dagen in huis, spreek of zie nooit iemand, geen leuke dingen om naar uit te kijken. Wel mijn kinderen en mijn partner en die lijk ik bijelkaar te willen houden. Maar of dat het beste is voor iedereen weet ik niet.
Vaak denk ik wat hebben de kinderen aan zo'n waardeloze, onstabiele moeder. Maar ja, ik kom er dus niet uit om weer de knoop door te hakken of zo door te gaan. Soms wordt er iemand (ongeneeslijk) ziek en dan denk ik was ik het maar. Die persoon wou nog leven en had het naar de zin, ik niet. Mijn 2 ooms hebben zelfmoord gepleegd en ik snap ze helemaal. Ik denk er ook regelmatig aan omdat het leven zo zwaar voor me is.
Voor de mensen die het zich afvragen, uiteraard heb ik hulp gezocht. Ik heb al eens eerder een jaar 'therapie' gehad. Dit was een uurtje praten eens in de 2 weken waar ik niks mee opschoot. Ik heb jaren medicatie geslikt, anti depressiva en laatst ook anti psychotica. Daar ben ik mee gestopt omdat ik nog wel slechter leek te worden dacht ik. Ik ben aangemeld voor MBT en dat gaat over 3 maanden starten, tot die tijd zijn er iedere week voorlichtingsbijeenkomsten. Maar ik heb er niet veel vertrouwen in omdat ik mijn hele leven al zo ben en eigenlijk niet anders weet en ook niet denk dat het ooit beter zal worden. Soms denk ik het zal wel eindigen in zelfmoord net als mijn familie.
Ik schrijf dit omdat het als een soort uitlaatklep voor me is om van me af te schrijven. En ik me afvraag hoe andere mensen het allemaal doen. Op Facebook kijk ik bijna niet meer omdat ik er niet tegen kan om al die gelukkige stellen/mensen met een sprankelend leven te zien.
Ik ben psychisch een wrak, altijd/meestal geweest maar nu weer op mijn dieptepunt (al 3 maanden). Ik ben chronisch depressief en ik heb borderline (denken ze). Ik hou niet van stempels maar om het maar even bij de naam te noemen. Ik ben geen makkelijk persoon, overgevoelig, erg in de war, ongelukkig en verdrietig.
Ik heb 2 mooie kinderen en een partner. De relatie gaat al jaren niet super maar we zetten eigenlijk door voor de kinderen, zijn wel een keer uitelkaar geweest. Ik weet niet eens wie ik ben of wat ik leuk vind. Ik heb geen werk meer, geen vriendin/vriendinnen, geen hobby's, geen familie in de buurt. Ik voel me een kluizenaar, slijt mijn dagen in huis, spreek of zie nooit iemand, geen leuke dingen om naar uit te kijken. Wel mijn kinderen en mijn partner en die lijk ik bijelkaar te willen houden. Maar of dat het beste is voor iedereen weet ik niet.
Vaak denk ik wat hebben de kinderen aan zo'n waardeloze, onstabiele moeder. Maar ja, ik kom er dus niet uit om weer de knoop door te hakken of zo door te gaan. Soms wordt er iemand (ongeneeslijk) ziek en dan denk ik was ik het maar. Die persoon wou nog leven en had het naar de zin, ik niet. Mijn 2 ooms hebben zelfmoord gepleegd en ik snap ze helemaal. Ik denk er ook regelmatig aan omdat het leven zo zwaar voor me is.
Voor de mensen die het zich afvragen, uiteraard heb ik hulp gezocht. Ik heb al eens eerder een jaar 'therapie' gehad. Dit was een uurtje praten eens in de 2 weken waar ik niks mee opschoot. Ik heb jaren medicatie geslikt, anti depressiva en laatst ook anti psychotica. Daar ben ik mee gestopt omdat ik nog wel slechter leek te worden dacht ik. Ik ben aangemeld voor MBT en dat gaat over 3 maanden starten, tot die tijd zijn er iedere week voorlichtingsbijeenkomsten. Maar ik heb er niet veel vertrouwen in omdat ik mijn hele leven al zo ben en eigenlijk niet anders weet en ook niet denk dat het ooit beter zal worden. Soms denk ik het zal wel eindigen in zelfmoord net als mijn familie.
Ik schrijf dit omdat het als een soort uitlaatklep voor me is om van me af te schrijven. En ik me afvraag hoe andere mensen het allemaal doen. Op Facebook kijk ik bijna niet meer omdat ik er niet tegen kan om al die gelukkige stellen/mensen met een sprankelend leven te zien.
woensdag 30 november 2016 om 17:51
woensdag 30 november 2016 om 18:05
Wat vreselijk rot dat je je zo voelt.
Het is idd niet even, " kop op" dit gevoel zit dieper.
Het kan een lange en moeilijke zoektocht zijn om met jezelf en deze gevoelens in het reine te komen.
Therapie kan een lange adem zijn.
Ik hoop echt dat je je het jezelf gunt de tijd te nemen om te leren beter met deze gevoelens om te gaan.
Hoe je je nu voelt is niet per voor altijd namelijk.
Zwaar om doorheen te komen, maar zou het niet heel fijn zijn voor jezelf en je gezin als je de kans neemt om betere tijden te kunnen krijgen ?
Dood is sowieso erg uitzichtloos en sluit je elke optie uit naar betere tijden
Dat is best zonde toch?
Je verdient het echt om je gelukkiger te voelen, grijp alle hulp aan die je kan vinden.
Praat erover met je omgeving, mensen willen je echt wel steunen.
Ik heb recentelijk een dierbare verloren aan zelfmoord.
Ik had graag gewild dat ze er meer over had gepraat zodat we meer steun hadden kunnen bieden.
Want jee, wat een gemis.
Heel veel sterkte, ik wens je enorm veel kracht toe
En blaas wat warmte je kant op
Het is idd niet even, " kop op" dit gevoel zit dieper.
Het kan een lange en moeilijke zoektocht zijn om met jezelf en deze gevoelens in het reine te komen.
Therapie kan een lange adem zijn.
Ik hoop echt dat je je het jezelf gunt de tijd te nemen om te leren beter met deze gevoelens om te gaan.
Hoe je je nu voelt is niet per voor altijd namelijk.
Zwaar om doorheen te komen, maar zou het niet heel fijn zijn voor jezelf en je gezin als je de kans neemt om betere tijden te kunnen krijgen ?
Dood is sowieso erg uitzichtloos en sluit je elke optie uit naar betere tijden
Dat is best zonde toch?
Je verdient het echt om je gelukkiger te voelen, grijp alle hulp aan die je kan vinden.
Praat erover met je omgeving, mensen willen je echt wel steunen.
Ik heb recentelijk een dierbare verloren aan zelfmoord.
Ik had graag gewild dat ze er meer over had gepraat zodat we meer steun hadden kunnen bieden.
Want jee, wat een gemis.
Heel veel sterkte, ik wens je enorm veel kracht toe
En blaas wat warmte je kant op
woensdag 30 november 2016 om 19:11
Jezelf toestaan te voelen dat je ziek bent en proberen te vertrouwen op het feit dat er manieren zijn die je beter gaan laten voelen. Zoals therapie, de dagbesteding, medicatie.
Ik vind het heel naar voor je dat je je zo voelt en hoop dat je de kracht kunt vinden om jezelf (met hulp) eruit te trekken
Ik vind het heel naar voor je dat je je zo voelt en hoop dat je de kracht kunt vinden om jezelf (met hulp) eruit te trekken
woensdag 30 november 2016 om 20:33
Op facebook zet je niet de plaatjes als de koters een pest dag hebben, man met een ochtendhumeur de deur uit gaat, of als ze staan te vloeken als de auto het niet doet. Het is selectief allemaal.
Je kan natuurlijk ook dingen gaan doen die niet te veel geld kosten. Maar spaar je energie maar want je gaat de behandeling in, dan moet je genoeg nadenken/schrijven/oefenen en leer je daar weer mensen kennen die in hetzelfde schuitje zitten. Het is best wel pittig en je moet het volhouden, daar wordt je toe verplicht ( ik weet niet of het nog zo is) maar je mag een paar keer verzuimen, gooi je er met de pet naar, dan houdt het op.
In de tussentijd kun je elke dag een stukje gaan wandelen met een lekker muziekje. Misschien kun je taarten gaan bakken, binge kijken met netflix, online yoga oefeningen gaan doen (aanrader want je krijgt ook ademhalingsoefeningen). Elke dag een streepje zetten tot wanneer de grote dag aanbreekt.
Online gamen zodat je in ieder geval je negatieve gedachten stroom onderbreekt. Al is het maar een klein dingetje. De veranderingen komen maar dat duurt nog wel even het is een proces dat pas start als je in behandeling gaat en leert omgaan met de depressie en de wanhoop.
Je kan natuurlijk ook dingen gaan doen die niet te veel geld kosten. Maar spaar je energie maar want je gaat de behandeling in, dan moet je genoeg nadenken/schrijven/oefenen en leer je daar weer mensen kennen die in hetzelfde schuitje zitten. Het is best wel pittig en je moet het volhouden, daar wordt je toe verplicht ( ik weet niet of het nog zo is) maar je mag een paar keer verzuimen, gooi je er met de pet naar, dan houdt het op.
In de tussentijd kun je elke dag een stukje gaan wandelen met een lekker muziekje. Misschien kun je taarten gaan bakken, binge kijken met netflix, online yoga oefeningen gaan doen (aanrader want je krijgt ook ademhalingsoefeningen). Elke dag een streepje zetten tot wanneer de grote dag aanbreekt.
Online gamen zodat je in ieder geval je negatieve gedachten stroom onderbreekt. Al is het maar een klein dingetje. De veranderingen komen maar dat duurt nog wel even het is een proces dat pas start als je in behandeling gaat en leert omgaan met de depressie en de wanhoop.
woensdag 30 november 2016 om 20:57
Singlegirlx, wat een eerlijke en open openingspost, echt! Eindelijk zie ik nu een andere kant van jou, al heb ik echt wel met je te doen! Ik ben best 'hard' geweest in je andere topics, maar alleen omdat ik het beste met jou en vooral je kinderen voor heb. Misschien geloof je dat niet, maar ik meen het oprecht!
Ik durf nu te zeggen dat ik een erg gelukkig mens ben, maar geloof me, dat is mij niet vanzelf komen aanwaaien en ik ben door diepe dalen gegaan. Jaren verdriet gehad van mijn onvervulde kinderwens, wat uiteindelijk ook mijn geweldige relatie heeft gekost! En nu, 50 jaar, nooit moeder meer kunnen worden, maar mijn verdriet een plekje gegeven en zelf uit een diep dal gekropen om een ander doel in mijn leven te vinden. Het leven is soms oneerlijk en hard, maar je moet er nu eenmaal mee dealen of je nu wil of niet!
Ik ben 'jaloers' op het feit dat jij 2 kinderen hebt en ik deze nooit zal krijgen, maar het is nu eenmaal zo, niks meer aan te veranderen. Voor mij de keuze destijds om in mijn verdriet te blijven hangen of om mijn leven en toekomstbeeld om te gooien. Makkelijk? Nee, verre van dat en heel wat emmers volgejankt. Maar kom op, dat mag toch, wij zijn geen robots!
Goed om te lezen dat je nu aan jezelf gaat werken dmv therapie. Stap voor stap en lach het leven langzaam tegemoet en wees die moeder die je altijd had willen zijn! Wellicht niet nu, maar zeker over een aantal jaar
Ik durf nu te zeggen dat ik een erg gelukkig mens ben, maar geloof me, dat is mij niet vanzelf komen aanwaaien en ik ben door diepe dalen gegaan. Jaren verdriet gehad van mijn onvervulde kinderwens, wat uiteindelijk ook mijn geweldige relatie heeft gekost! En nu, 50 jaar, nooit moeder meer kunnen worden, maar mijn verdriet een plekje gegeven en zelf uit een diep dal gekropen om een ander doel in mijn leven te vinden. Het leven is soms oneerlijk en hard, maar je moet er nu eenmaal mee dealen of je nu wil of niet!
Ik ben 'jaloers' op het feit dat jij 2 kinderen hebt en ik deze nooit zal krijgen, maar het is nu eenmaal zo, niks meer aan te veranderen. Voor mij de keuze destijds om in mijn verdriet te blijven hangen of om mijn leven en toekomstbeeld om te gooien. Makkelijk? Nee, verre van dat en heel wat emmers volgejankt. Maar kom op, dat mag toch, wij zijn geen robots!
Goed om te lezen dat je nu aan jezelf gaat werken dmv therapie. Stap voor stap en lach het leven langzaam tegemoet en wees die moeder die je altijd had willen zijn! Wellicht niet nu, maar zeker over een aantal jaar
donderdag 1 december 2016 om 09:05
quote:Daremanda schreef op 30 november 2016 @ 16:25:
Ik vond, als ik tussen gaten van therapie inzat het heel fijn 'iets' op de agenda te hebben staan. Een hobby of vrijwilligerswerk.
Je zou kunnen nadenken of je iets kan gaan doen wat niets/weinig kost. Of via ggz dagbesteding, dan ben je er in elk geval een paar uur uit.Heb je dagbehandeling gehad, heeft het voor jou iets veranderd? En hoe ziet je leven er nu uit, werk je?
Ik vond, als ik tussen gaten van therapie inzat het heel fijn 'iets' op de agenda te hebben staan. Een hobby of vrijwilligerswerk.
Je zou kunnen nadenken of je iets kan gaan doen wat niets/weinig kost. Of via ggz dagbesteding, dan ben je er in elk geval een paar uur uit.Heb je dagbehandeling gehad, heeft het voor jou iets veranderd? En hoe ziet je leven er nu uit, werk je?
donderdag 1 december 2016 om 09:08
quote:Kootsies schreef op 30 november 2016 @ 22:18:
TO, wat vond je als kind heel leuk om te doen?
Het gekke is dat ik dat nooit echt heb gehad. Ik speelde als klein meisje wel veel met buurtkinderen en later alleen met Barbie's op mijn kamer.
Ik heb nooit van sporten gehouden, wel geprobeerd. Dan zie ik soms andere mensen op een (team)sport en dan denk ik, ik wou dat ik dat ook leuk vond. Dan heb je toch een paar keer in de week een uitje en iets doen wat je echt leuk vind en contact met anderen. Maar ja blijkbaar zit dat niet in me.
TO, wat vond je als kind heel leuk om te doen?
Het gekke is dat ik dat nooit echt heb gehad. Ik speelde als klein meisje wel veel met buurtkinderen en later alleen met Barbie's op mijn kamer.
Ik heb nooit van sporten gehouden, wel geprobeerd. Dan zie ik soms andere mensen op een (team)sport en dan denk ik, ik wou dat ik dat ook leuk vond. Dan heb je toch een paar keer in de week een uitje en iets doen wat je echt leuk vind en contact met anderen. Maar ja blijkbaar zit dat niet in me.
donderdag 1 december 2016 om 09:10
quote:clemance schreef op 30 november 2016 @ 21:19:
Vrijwilligerswerk kan ontzettend leuk zijn, als je het een beetje kan combineren met de schooltijden van je kinderen. Heel dankbaar, dat je je echt nuttig en nodig voelt. Dat is volgens mij heel belangrijk om te voelen.Wat voor vrijwilligerswerk zou ik kunnen gaan doen? Ik zit te denken aan werk op de dierenambulance of bij een asiel. In de kinderopvang werken lijkt me leuk. Ik heb gekeken om me om te scholen en een opleiding pedagogisch medewerker BBL te gaan volgen. Alleen het krijgen van een BBL plek is niet te doen. Wel kan ik ergens stage lopen.
Vrijwilligerswerk kan ontzettend leuk zijn, als je het een beetje kan combineren met de schooltijden van je kinderen. Heel dankbaar, dat je je echt nuttig en nodig voelt. Dat is volgens mij heel belangrijk om te voelen.Wat voor vrijwilligerswerk zou ik kunnen gaan doen? Ik zit te denken aan werk op de dierenambulance of bij een asiel. In de kinderopvang werken lijkt me leuk. Ik heb gekeken om me om te scholen en een opleiding pedagogisch medewerker BBL te gaan volgen. Alleen het krijgen van een BBL plek is niet te doen. Wel kan ik ergens stage lopen.
donderdag 1 december 2016 om 09:12
quote:Sweety2015 schreef op 30 november 2016 @ 21:16:
Doe je nooit iets met je kinderen? Op school? Met andere moeders op school?
Begin ergens..
Nee. Mijn oudste gaat net een paar maanden naar school. Er is weinig op school te doen. Laatst vroegen ze wel ouders die mee op schoolreis wilden of helpen lampionnen in elkaar zetten. Dat heb ik nog niet gedaan maar de volgende keer ga ik me denk ik maar gewoon aanmelden daarvoor.
De andere moeders op school spreek ik verder niet. Iedereen brengt haar kind weg en gaat weer.
Doe je nooit iets met je kinderen? Op school? Met andere moeders op school?
Begin ergens..
Nee. Mijn oudste gaat net een paar maanden naar school. Er is weinig op school te doen. Laatst vroegen ze wel ouders die mee op schoolreis wilden of helpen lampionnen in elkaar zetten. Dat heb ik nog niet gedaan maar de volgende keer ga ik me denk ik maar gewoon aanmelden daarvoor.
De andere moeders op school spreek ik verder niet. Iedereen brengt haar kind weg en gaat weer.
donderdag 1 december 2016 om 09:14
quote:marrie3 schreef op 30 november 2016 @ 16:34:
Het leven is niet altijd iets makkelijks.
Helaas krijg je bij je geboorte geen gebruiksaanwijzing mee voor hoe het allemaal moet...
Iets wat ik je in elk geval kan aanraden (wat ik zelf geleerd heb) is om te proberen om voor dingen die je leven moeilijk maken oplossingen te zoeken.
Dus om te proberen ze te veranderen.
Je er alleen maar ellendig over zitten voelen is ook niet alles.
Ga eens na van welke dingen in je leven je veel last hebt.
Je kunt niet alles tegelijk aanpakken; dus kies dan eens 1 of 2 dingen uit om mee te beginnen.
En denk dan eens na wat je zou kunnen doen om ze te veranderen.
Dat veranderen kan soms een langdurig proces zijn.
En er zijn vaak geen wondermiddelen voor.
Maar er zijn vaak wel manieren om lastige situaties toch wat draaglijker te maken.Het meeste last heb ik van het isolement waarin ik leef en het gebrek aan dingen doen. Ik heb blijkbaar heel erg een structuur nodig en dat heb ik totaal niet. Daarom overweeg ik zelfs maar weer aan het werk te gaan hoewel ik eigenlijk straks die dagbehandeling moet volgen. Maar ik word zo gek van het alleen thuiszitten. Ik kan mezelf slecht vermaken en voel me dus echt een kluizenaar.
Het leven is niet altijd iets makkelijks.
Helaas krijg je bij je geboorte geen gebruiksaanwijzing mee voor hoe het allemaal moet...
Iets wat ik je in elk geval kan aanraden (wat ik zelf geleerd heb) is om te proberen om voor dingen die je leven moeilijk maken oplossingen te zoeken.
Dus om te proberen ze te veranderen.
Je er alleen maar ellendig over zitten voelen is ook niet alles.
Ga eens na van welke dingen in je leven je veel last hebt.
Je kunt niet alles tegelijk aanpakken; dus kies dan eens 1 of 2 dingen uit om mee te beginnen.
En denk dan eens na wat je zou kunnen doen om ze te veranderen.
Dat veranderen kan soms een langdurig proces zijn.
En er zijn vaak geen wondermiddelen voor.
Maar er zijn vaak wel manieren om lastige situaties toch wat draaglijker te maken.Het meeste last heb ik van het isolement waarin ik leef en het gebrek aan dingen doen. Ik heb blijkbaar heel erg een structuur nodig en dat heb ik totaal niet. Daarom overweeg ik zelfs maar weer aan het werk te gaan hoewel ik eigenlijk straks die dagbehandeling moet volgen. Maar ik word zo gek van het alleen thuiszitten. Ik kan mezelf slecht vermaken en voel me dus echt een kluizenaar.
donderdag 1 december 2016 om 09:17
quote:elfje08 schreef op 30 november 2016 @ 16:35:
[...]
Snap ik en het lijkt mij ook heel moeilijk om mij zo te voelen. Maar kom op, je bent 30! Je staat in de bloei van je leven.
Hoe oud zijn je kindjes? Help je mee op school met dingetjes?
Nieuwe mensen leren kennen is ook eng, maar zolang je geen moeite doet en als een kluizenaar binnen blijft zitten, verander je daar niets mee.
En ga aan het werk met je zelfmoordgedachte!! Met echt goede therapie en juiste medicijnen kun je er echt wel bovenop komen.
Ik voel me helemaal niet in de bloei van mijn leven, heb ik ook nooit gevoeld eigenlijk. De kindjes zijn 3 en 4 jaar. Op school is er niet veel te doen. Af en toe vragen ze wel hulp van ouders, tot nu toe heb ik dat nog niet gedaan maar ik ga het maar wel doen in de toekomst.
Ik slikte anti depressiva en anti psychotica maar dat hielp allemaal niet. Ik zou niet weten wat de goede medicijnen dan zijn.
[...]
Snap ik en het lijkt mij ook heel moeilijk om mij zo te voelen. Maar kom op, je bent 30! Je staat in de bloei van je leven.
Hoe oud zijn je kindjes? Help je mee op school met dingetjes?
Nieuwe mensen leren kennen is ook eng, maar zolang je geen moeite doet en als een kluizenaar binnen blijft zitten, verander je daar niets mee.
En ga aan het werk met je zelfmoordgedachte!! Met echt goede therapie en juiste medicijnen kun je er echt wel bovenop komen.
Ik voel me helemaal niet in de bloei van mijn leven, heb ik ook nooit gevoeld eigenlijk. De kindjes zijn 3 en 4 jaar. Op school is er niet veel te doen. Af en toe vragen ze wel hulp van ouders, tot nu toe heb ik dat nog niet gedaan maar ik ga het maar wel doen in de toekomst.
Ik slikte anti depressiva en anti psychotica maar dat hielp allemaal niet. Ik zou niet weten wat de goede medicijnen dan zijn.
donderdag 1 december 2016 om 09:19
quote:tinnifin schreef op 30 november 2016 @ 17:05:
Hoe ze het doen? Met vallen en en opstaan...
Ik doe leuke dingen, werk, ben vrijwilliger, heb kinderen etc ben zeker tevreden over mijn leven
Maar ook bij mij is de helft van mijn dagen gevuld met leegte, eenzaamheid, frustratie, zorgen, spanning zelfkritiek etc etc..
Dus ja..... vallen en opstaan hier...
Wat doe je precies als vrijwilliger? Het is fijn dat jij zeker tevreden bent over je leven. Dat kan ik dus niet zeggen.
Blijkbaar kan jij beter met die gevoelens omgaan. Ik word er helemaal door omlaag getrokken en zie geen uitweg meer.
Hoe ze het doen? Met vallen en en opstaan...
Ik doe leuke dingen, werk, ben vrijwilliger, heb kinderen etc ben zeker tevreden over mijn leven
Maar ook bij mij is de helft van mijn dagen gevuld met leegte, eenzaamheid, frustratie, zorgen, spanning zelfkritiek etc etc..
Dus ja..... vallen en opstaan hier...
Wat doe je precies als vrijwilliger? Het is fijn dat jij zeker tevreden bent over je leven. Dat kan ik dus niet zeggen.
Blijkbaar kan jij beter met die gevoelens omgaan. Ik word er helemaal door omlaag getrokken en zie geen uitweg meer.
donderdag 1 december 2016 om 09:23
quote:Singlegirlx schreef op 01 december 2016 @ 09:05:
[...]
Heb je dagbehandeling gehad, heeft het voor jou iets veranderd? En hoe ziet je leven er nu uit, werk je?
Ja, ik heb dagbehandeling gehad en DGT en hersteltraining. En kon doordeweeks altijd binnenlopen bij een activiteitencentrum om gezellig koffie/thee te doen enzo.
Tegenwoordig ben ik voltijds hbo studente (met hier en daar wat aanpassingen zodat het niet te zwaar voor me word).
[...]
Heb je dagbehandeling gehad, heeft het voor jou iets veranderd? En hoe ziet je leven er nu uit, werk je?
Ja, ik heb dagbehandeling gehad en DGT en hersteltraining. En kon doordeweeks altijd binnenlopen bij een activiteitencentrum om gezellig koffie/thee te doen enzo.
Tegenwoordig ben ik voltijds hbo studente (met hier en daar wat aanpassingen zodat het niet te zwaar voor me word).
donderdag 1 december 2016 om 09:47
quote:Singlegirlx schreef op 01 december 2016 @ 09:17:
[...]
Ik voel me helemaal niet in de bloei van mijn leven, heb ik ook nooit gevoeld eigenlijk. De kindjes zijn 3 en 4 jaar. Op school is er niet veel te doen. Af en toe vragen ze wel hulp van ouders, tot nu toe heb ik dat nog niet gedaan maar ik ga het maar wel doen in de toekomst.
Een sociaal isolement is heel naar, maar gelukkig ook iets waar je zelf wat aan kunt doen. Jij hebt de oplossing zelf in handen. Dingen ondernemen, zoals je aanmelden als hulpmoeder, zijn daarin een hele goede stap.
Ik slikte anti depressiva en anti psychotica maar dat hielp allemaal niet. Ik zou niet weten wat de goede medicijnen dan zijn.
Daarom is het zo belangrijk om niet zomaar te stoppen met medicatie maar in overleg te blijven met de arts. Die weet welke medicatie beschikbaar is en wat voor jou de manier is om uit te zoeken wat wel voor jou werkt.
[...]
Ik voel me helemaal niet in de bloei van mijn leven, heb ik ook nooit gevoeld eigenlijk. De kindjes zijn 3 en 4 jaar. Op school is er niet veel te doen. Af en toe vragen ze wel hulp van ouders, tot nu toe heb ik dat nog niet gedaan maar ik ga het maar wel doen in de toekomst.
Een sociaal isolement is heel naar, maar gelukkig ook iets waar je zelf wat aan kunt doen. Jij hebt de oplossing zelf in handen. Dingen ondernemen, zoals je aanmelden als hulpmoeder, zijn daarin een hele goede stap.
Ik slikte anti depressiva en anti psychotica maar dat hielp allemaal niet. Ik zou niet weten wat de goede medicijnen dan zijn.
Daarom is het zo belangrijk om niet zomaar te stoppen met medicatie maar in overleg te blijven met de arts. Die weet welke medicatie beschikbaar is en wat voor jou de manier is om uit te zoeken wat wel voor jou werkt.
donderdag 1 december 2016 om 10:07
quote:elfje08 schreef op 30 november 2016 @ 16:17:
Zoek werk, een hobby, vriendinnen, ga sporten, zoek een invulling, vrijwilligerswerk, ik noem maar iets.
Ik zou ook gek worden als ik hele dagen niets te doen heb. Is toch logisch dat je je nu niet goed voelt.
Dit!
Ga sporten, zumba, conditie, kracht...wat je maar leuk vind.
Dan kom je ook onder mensen.
Zoek werk, een hobby, vriendinnen, ga sporten, zoek een invulling, vrijwilligerswerk, ik noem maar iets.
Ik zou ook gek worden als ik hele dagen niets te doen heb. Is toch logisch dat je je nu niet goed voelt.
Dit!
Ga sporten, zumba, conditie, kracht...wat je maar leuk vind.
Dan kom je ook onder mensen.
Prrrr, mauw miawwwww.
donderdag 1 december 2016 om 11:51
We wonen in een heel klein dorp waar niks is. Ik zou wel naar de stad kunnen gaan. De kinderen zijn geen lid van de bieb.
Ja ik verwacht denk ik ook teveel van alles, van het leven. Eerder dacht ik, als ik maar een relatie heb dan is het wel goed, dan voel ik me niet meer alleen en is alles oke. Ik ben er natuurlijk inmiddels wel achter dat het niet zo werkt. Ik blijf met mezelf geconfronteerd worden omdat ik het nooit heb kunnen doorbreken. Ik ben ook bang dat ik een persoon ben waarbij dat niet lukt (te ver heen).
Ja ik verwacht denk ik ook teveel van alles, van het leven. Eerder dacht ik, als ik maar een relatie heb dan is het wel goed, dan voel ik me niet meer alleen en is alles oke. Ik ben er natuurlijk inmiddels wel achter dat het niet zo werkt. Ik blijf met mezelf geconfronteerd worden omdat ik het nooit heb kunnen doorbreken. Ik ben ook bang dat ik een persoon ben waarbij dat niet lukt (te ver heen).
donderdag 1 december 2016 om 11:57
Van regelmatig lichaamsbeweging wordt je blijer he ? Het zwengelt je dopamineproductie aan en van dopamine wordt je... blijer. Natuur en buitenlucht, ook goed. Als je niet van sporten houdt ( hou ik ook niet van ) zijn lange wandelingen in de natuur misschien wat voor je. Ga je op een wandelclubje, heb je nog wat sociale contacten ook, worden de meeste mensen ook blijer van. Van alleen maar medicijnen heb ik in mijn omgeving eigenlijk nooit iemand zien opknappen...
For whom the bell tolls
