Psyche
alle pijlers
IJskonijn
donderdag 24 april 2014 om 12:52
Ik sprak met een vriendin van me over het tonen van empathie, nou mis ik kennelijk dat gedeelte in mijn karakter. Ik heb vaker gehoord dat ik niet erg empathisch ben. Echter, ik heb voor mijn gevoel het idee dat ik eerder realistisch ben dan dat het een gebrek aan empathie is. Maar ik begrijp dat ik mensen hierdoor tegen het hoofd kan stoten, ik zou alleen niet weten hoe ik mezelf in een ander zou moeten verplaatsen.
Mijn vriendin gaf als optie: ga bij jezelf na hoe jij zou reageren in dezelfde situatie. Nou daar ga ik dus kennelijk de mist in, want ik kan situaties vaak gewoon weerleggen. Ik kan precies mijn vinger erop leggen waarom iets gebeurd is.
Ik zal een paar voorbeelden geven.
Relatie uit. Tja, gebeurt. Je bent niet de eerste met een gebroken hart, je bent ook zeker niet de laatste. Waar 2 kijven hebben 2 schuld. Je komt vanzelf wel weer iemand tegen.
Baan verloren. Tja, gebeurt. Het is crisis en zo goed gaat het niet met de economie. Je komt vanzelf wel weer aan een baan.
Sterfgeval. Tja, gebeurt. Die beste man was 96, niemand heeft het eeuwige leven.
En zo kan ik nog een aantal voorbeelden noemen. Voor mij is dat allemaal erg realistisch, maar snap best dat mensen hier niet vrolijk van worden als dit de reactie is die ze krijgen. Zelf ben ik opgevoed met vallen en opstaan. Opgeven is geen optie en zwelgen in zelfmeelij brengt je ook geen stap verder. Ik ben ook geen type die een emotie kan spelen, als ik het niet voel, kan ik het niet uiten.
Ik zou wel graag wat meer begrip willen opbrengen voor mensen en hun situaties, maar hoe leer ik het af om direct mijn realistische kijk erop te spuwen.
Iemand tips of trucs hoe ik mijn empathisch vermogen kan opkrikken?
Mijn vriendin gaf als optie: ga bij jezelf na hoe jij zou reageren in dezelfde situatie. Nou daar ga ik dus kennelijk de mist in, want ik kan situaties vaak gewoon weerleggen. Ik kan precies mijn vinger erop leggen waarom iets gebeurd is.
Ik zal een paar voorbeelden geven.
Relatie uit. Tja, gebeurt. Je bent niet de eerste met een gebroken hart, je bent ook zeker niet de laatste. Waar 2 kijven hebben 2 schuld. Je komt vanzelf wel weer iemand tegen.
Baan verloren. Tja, gebeurt. Het is crisis en zo goed gaat het niet met de economie. Je komt vanzelf wel weer aan een baan.
Sterfgeval. Tja, gebeurt. Die beste man was 96, niemand heeft het eeuwige leven.
En zo kan ik nog een aantal voorbeelden noemen. Voor mij is dat allemaal erg realistisch, maar snap best dat mensen hier niet vrolijk van worden als dit de reactie is die ze krijgen. Zelf ben ik opgevoed met vallen en opstaan. Opgeven is geen optie en zwelgen in zelfmeelij brengt je ook geen stap verder. Ik ben ook geen type die een emotie kan spelen, als ik het niet voel, kan ik het niet uiten.
Ik zou wel graag wat meer begrip willen opbrengen voor mensen en hun situaties, maar hoe leer ik het af om direct mijn realistische kijk erop te spuwen.
Iemand tips of trucs hoe ik mijn empathisch vermogen kan opkrikken?
donderdag 24 april 2014 om 12:57
Boeken lezen: http://www.volkskrant.nl/ ... empathisch-vermogen.dhtml
Schijnt echt te werken. En totdat dat werkt zou ik het misschien toch een beetje spelen. Mensen hebben vaak gewoon behoefte eraan dat je zegt 'joh, wat rot voor je', en dat je ze dan een knuffel geeft. Je hoeft jezelf niet per se in de ander te verplaatsen om te weten wat sociaal acceptabel is om te zeggen/doen in zo'n situatie.
Schijnt echt te werken. En totdat dat werkt zou ik het misschien toch een beetje spelen. Mensen hebben vaak gewoon behoefte eraan dat je zegt 'joh, wat rot voor je', en dat je ze dan een knuffel geeft. Je hoeft jezelf niet per se in de ander te verplaatsen om te weten wat sociaal acceptabel is om te zeggen/doen in zo'n situatie.
donderdag 24 april 2014 om 12:59
Ik snap je heel goed hoor. Vind je eerder nuchter dan niet empathisch.
Als er relaties verbroken worden etc, denk ik vaak hetzelfde, maar ik breng het wel wat anders. Mensen vinden vaak dat ik een goede luisteraar ben, maar ondertussen denk ik vaak; "mens zeur niet zo":)
Vaak denk ik dus heel iets anders dan hoe ik het breng. Misschien niet helemaal eerlijk, maar anders had ik weinig vrienden vrees ik
Als er relaties verbroken worden etc, denk ik vaak hetzelfde, maar ik breng het wel wat anders. Mensen vinden vaak dat ik een goede luisteraar ben, maar ondertussen denk ik vaak; "mens zeur niet zo":)
Vaak denk ik dus heel iets anders dan hoe ik het breng. Misschien niet helemaal eerlijk, maar anders had ik weinig vrienden vrees ik
donderdag 24 april 2014 om 13:02
Maar niet alles hoeft toch direct door jou logisch verklaard te worden? Of zie jij jezelf als degene die de logica in een situatie moet gaan vertellen aan iemand? Iedere gek weet toch dat iemand van 96 niet het eeuwige leven heeft? Welke toegevoegde waarde heeft het dan voor jou om dit te gaan uitleggen als men aangeeft dat er iemand om wie ze geven is overleden?
Misschien dat jij zelf zo bij jouw eigen gevoel kan wegblijven? Misschien om te zorgen dat zij hun gevoelens niet gaan tonen bij jou in de buurt? Misschien om te zorgen dat je niet naar hun gevoelens hoeft te gaan luisteren?
Misschien dat jij zelf zo bij jouw eigen gevoel kan wegblijven? Misschien om te zorgen dat zij hun gevoelens niet gaan tonen bij jou in de buurt? Misschien om te zorgen dat je niet naar hun gevoelens hoeft te gaan luisteren?
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
donderdag 24 april 2014 om 13:03
Hoe wil je zelf dat mensen reageren als zoiets gebeurd?
Ja het is relativerend, maar het lijkt alsof je je niet helemaal in die persoon verplaatst. Scheiding en dan "ach, 2 schuldigen" zeggen is lullig. Je kunt misschien op andere manieren je medeleven tonen; vragen hoe je kunt helpen, uitnodigen voor een avondje bioscoop, etc.
Dat zal gewaardeerd worden. Ze gaan dan wel naar iemand anders om te praten.
Ja het is relativerend, maar het lijkt alsof je je niet helemaal in die persoon verplaatst. Scheiding en dan "ach, 2 schuldigen" zeggen is lullig. Je kunt misschien op andere manieren je medeleven tonen; vragen hoe je kunt helpen, uitnodigen voor een avondje bioscoop, etc.
Dat zal gewaardeerd worden. Ze gaan dan wel naar iemand anders om te praten.
Geniet van elke dag!
donderdag 24 april 2014 om 13:04
quote:naieveling schreef op 24 april 2014 @ 13:02:
Dank voor jullie snelle reacties. Luisteren in plaats van direct mijn mening geven is inderdaad een goeie. Maar goed als ze advies vragen ga ik denk ik weer de mist in, omdat ik het vaak dus ook gezeur vind.Waarom stel jij je boven een ander in jouw denken? Als je mensen leuk vindt dan hoort daar een totaalpakket bij. Dan maakt het dus weinig uit wat jij ervan vindt. Dan draait het om de vriendschap die je met iemand hebt, die je wilt koesteren en waarin je het dus belangrijk vindt wat de ander ervaart ongeacht jouw mening.
Dank voor jullie snelle reacties. Luisteren in plaats van direct mijn mening geven is inderdaad een goeie. Maar goed als ze advies vragen ga ik denk ik weer de mist in, omdat ik het vaak dus ook gezeur vind.Waarom stel jij je boven een ander in jouw denken? Als je mensen leuk vindt dan hoort daar een totaalpakket bij. Dan maakt het dus weinig uit wat jij ervan vindt. Dan draait het om de vriendschap die je met iemand hebt, die je wilt koesteren en waarin je het dus belangrijk vindt wat de ander ervaart ongeacht jouw mening.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
donderdag 24 april 2014 om 13:05
Ik herken dit echt helemaal niet, wat je zegt is ook waar, het is allemaal te relativeren maar... Het gaat erom hoe die mensen zich vóelen. Ja die man was al 96 en diegene weet ook vast wel dat het nou eenmaal niet anders gaat, maar je bent alsnog wel verdrietig.
Misschien kun je je vinger er wel opleggen waarom iets gebeurt, maar als iemand zich nou verdrietig daarom voelt ? Of ben je zelf nooit verdrietig dat je dit bij een ander niet herkent?
Misschien kun je je vinger er wel opleggen waarom iets gebeurt, maar als iemand zich nou verdrietig daarom voelt ? Of ben je zelf nooit verdrietig dat je dit bij een ander niet herkent?
donderdag 24 april 2014 om 13:05
Enn je hebt ook helemaal gelijk. Voor een ander heeft zo'n opmerking geen enkele nut. Het wekt alleen maar weerstand op.
De logica is voor mij denk ik meer een verzachtende omstandigheid, kan dat? Als ik er een logische draai aan kan geven dan raakt het mij minder als een bepaalde situatie mij zou overkomen. Dan kan ik situaties sneller accepteren merk ik.
De logica is voor mij denk ik meer een verzachtende omstandigheid, kan dat? Als ik er een logische draai aan kan geven dan raakt het mij minder als een bepaalde situatie mij zou overkomen. Dan kan ik situaties sneller accepteren merk ik.
donderdag 24 april 2014 om 13:05
quote:naieveling schreef op 24 april 2014 @ 12:52:
... Nou daar ga ik dus kennelijk de mist in, want ik kan situaties vaak gewoon weerleggen. Ik kan precies mijn vinger erop leggen waarom iets gebeurd is.
Ik zal een paar voorbeelden geven.
Relatie uit. Tja, gebeurt. Je bent niet de eerste met een gebroken hart, je bent ook zeker niet de laatste. Waar 2 kijven hebben 2 schuld. Je komt vanzelf wel weer iemand tegen.
Baan verloren. Tja, gebeurt. Het is crisis en zo goed gaat het niet met de economie. Je komt vanzelf wel weer aan een baan.
Sterfgeval. Tja, gebeurt. Die beste man was 96, niemand heeft het eeuwige leven.
...
Een sterfgeval weerleggen? Een ontslag weerleggen? Een relatiebreuk weerleggen??
Het zijn helemaal geen zaken die om weerlegging vragen, het is ueberhaupt idioot om dit soort zaken te gaan weerleggen. Ik snap niet eens wat je eraan probeert te weerleggen, ik snap niet hoe je het in je bolle kop haalt om ueberhaupt een poging te doen om verdriet te gaan weerleggen. Als ik jou dit tegen een geliefde van mij zou horen betogen bij een sterfgeval, zou ik vanaf dat moment een onweerlegbare afkeer van je hebben. Wat een idiote karaktertrek, om het verdriet van een ander te gaan bagatelliseren. Het dient geen doel, het is overbodig, het is pijnlijk.
... Nou daar ga ik dus kennelijk de mist in, want ik kan situaties vaak gewoon weerleggen. Ik kan precies mijn vinger erop leggen waarom iets gebeurd is.
Ik zal een paar voorbeelden geven.
Relatie uit. Tja, gebeurt. Je bent niet de eerste met een gebroken hart, je bent ook zeker niet de laatste. Waar 2 kijven hebben 2 schuld. Je komt vanzelf wel weer iemand tegen.
Baan verloren. Tja, gebeurt. Het is crisis en zo goed gaat het niet met de economie. Je komt vanzelf wel weer aan een baan.
Sterfgeval. Tja, gebeurt. Die beste man was 96, niemand heeft het eeuwige leven.
...
Een sterfgeval weerleggen? Een ontslag weerleggen? Een relatiebreuk weerleggen??
Het zijn helemaal geen zaken die om weerlegging vragen, het is ueberhaupt idioot om dit soort zaken te gaan weerleggen. Ik snap niet eens wat je eraan probeert te weerleggen, ik snap niet hoe je het in je bolle kop haalt om ueberhaupt een poging te doen om verdriet te gaan weerleggen. Als ik jou dit tegen een geliefde van mij zou horen betogen bij een sterfgeval, zou ik vanaf dat moment een onweerlegbare afkeer van je hebben. Wat een idiote karaktertrek, om het verdriet van een ander te gaan bagatelliseren. Het dient geen doel, het is overbodig, het is pijnlijk.
donderdag 24 april 2014 om 13:06
In je gevoelens blijven hangen en zwelgen in zelfmedelijden is natuurlijk niet goed, maar dit is weer het andere uitsterste
Ik denk dat je zelf je gevoel vaak hebt moeten inslikken? Empatische vermogens kun je alleen ontwikkelen door bepaalde gevoelens in jezelf te (h)erkennen. Dus toegeven dat je zwaar teleurgesteld bent als je plotseling je baan verliest, ook al is het crisis en overkomt het vele mensen. Jij mag daar best iets bij voelen. Als je deze gevoelens bij je zelf herkent, zul je ze ook herkennen bij anderen.
De voorbeelden die je geeft, zijn inderdaad zeer realistisch en een waarheid als een koe. Het punt is, dat degene die het overkomt, dit vaak ook best weet. Alleen, op het moment dát het je overkomt, kun je vaak niet zoveel met die wetenschap. Als je geliefde opa van 96 overlijdt, dan wil je niet horen dat het nu eenmaal logisch is dat oude mensen doodgaan. die wetenschap vult namelijk de leegte die je vanbinnen voelt, niet op. een vriendin die op dat moment een arm om je heenslaat, en je verhalen aanhoort helpt een stuk beter.
Probeer dus in zo'n geval op je tanden te bijten en je mening in te slikken. Grote kans dat je vriendin dan na de eerste schok uit zichzelf zegt: het is goed zo, hij heeft een mooi leven gehad.
Ik denk dat je zelf je gevoel vaak hebt moeten inslikken? Empatische vermogens kun je alleen ontwikkelen door bepaalde gevoelens in jezelf te (h)erkennen. Dus toegeven dat je zwaar teleurgesteld bent als je plotseling je baan verliest, ook al is het crisis en overkomt het vele mensen. Jij mag daar best iets bij voelen. Als je deze gevoelens bij je zelf herkent, zul je ze ook herkennen bij anderen.
De voorbeelden die je geeft, zijn inderdaad zeer realistisch en een waarheid als een koe. Het punt is, dat degene die het overkomt, dit vaak ook best weet. Alleen, op het moment dát het je overkomt, kun je vaak niet zoveel met die wetenschap. Als je geliefde opa van 96 overlijdt, dan wil je niet horen dat het nu eenmaal logisch is dat oude mensen doodgaan. die wetenschap vult namelijk de leegte die je vanbinnen voelt, niet op. een vriendin die op dat moment een arm om je heenslaat, en je verhalen aanhoort helpt een stuk beter.
Probeer dus in zo'n geval op je tanden te bijten en je mening in te slikken. Grote kans dat je vriendin dan na de eerste schok uit zichzelf zegt: het is goed zo, hij heeft een mooi leven gehad.
donderdag 24 april 2014 om 13:07
quote:naieveling schreef op 24 april 2014 @ 13:05:
Enn je hebt ook helemaal gelijk. Voor een ander heeft zo'n opmerking geen enkele nut. Het wekt alleen maar weerstand op.
De logica is voor mij denk ik meer een verzachtende omstandigheid, kan dat? Als ik er een logische draai aan kan geven dan raakt het mij minder als een bepaalde situatie mij zou overkomen. Dan kan ik situaties sneller accepteren merk ik.Jawel maar daarmee zorg je er dus voor dat anderen jou ook niet mogen bereiken als zij verdriet, onvermogen, blijdschap ervaren. Je stelt jezelf dus direct centraal in het verdriet onvermogen van een vriend/vriendin.
Enn je hebt ook helemaal gelijk. Voor een ander heeft zo'n opmerking geen enkele nut. Het wekt alleen maar weerstand op.
De logica is voor mij denk ik meer een verzachtende omstandigheid, kan dat? Als ik er een logische draai aan kan geven dan raakt het mij minder als een bepaalde situatie mij zou overkomen. Dan kan ik situaties sneller accepteren merk ik.Jawel maar daarmee zorg je er dus voor dat anderen jou ook niet mogen bereiken als zij verdriet, onvermogen, blijdschap ervaren. Je stelt jezelf dus direct centraal in het verdriet onvermogen van een vriend/vriendin.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
donderdag 24 april 2014 om 13:07
donderdag 24 april 2014 om 13:08
Een vriend van me heeft ook vrij weinig empathisch vermogen en hij heeft zichzelf ook het aanwenden van standaard emoties aangeleerd. Wat voor hem hielp was een standaard lijstje van situaties met daarin wat de meeste mensen zouden zeggen. In de meeste gevallen was dat medeleven tonen.
Als hij daar niet uit kwam schepte hij een in zijn ogen gelijkwaardige situatie. Een overlijden was heel erg. Wat vond hij heel erg? Als hij nooit meer piano zou kunnen spelen zou dat heel erg zijn. Hoe zou hij reageren als hij nooit meer zou kunnen spelen? En die emotie omzetten in woorden.
Hij keek ook altijd naar de mimiek van mensen. Keken ze bedroefd of blij? En daar paste hij zijn antwoord op aan.
Als hij daar niet uit kwam schepte hij een in zijn ogen gelijkwaardige situatie. Een overlijden was heel erg. Wat vond hij heel erg? Als hij nooit meer piano zou kunnen spelen zou dat heel erg zijn. Hoe zou hij reageren als hij nooit meer zou kunnen spelen? En die emotie omzetten in woorden.
Hij keek ook altijd naar de mimiek van mensen. Keken ze bedroefd of blij? En daar paste hij zijn antwoord op aan.
donderdag 24 april 2014 om 13:08
wil je niet per se juist zo zijn, de nuchtere en logische?
Ken iemand die zo zich zelf ziet, maar wel voor haar problemen lange medelevende verhalen wil horen van anderen. maar zelf is ze trots op haar botte opmerkingen, 'want ze is gehard door het leven'.
er spreekt heel veel onverschilligheid uit die opmerkingen. behoefte van mensen zijn ook niet logisch, bij een scheiding wil je horen dat het toch een eikel is en dan samen ijs eten of zo...dat logische komt later wel, na het eerste verdriet. nee een arm om iemand heen lost niets op, maar het neemt even verdriet weg waar door er makkelijker op de praktische kant kan worden geconcentreerd...
het heeft dus wel nut, ook al is het niet logisch, om gewoon even mee te leven.
Ken iemand die zo zich zelf ziet, maar wel voor haar problemen lange medelevende verhalen wil horen van anderen. maar zelf is ze trots op haar botte opmerkingen, 'want ze is gehard door het leven'.
er spreekt heel veel onverschilligheid uit die opmerkingen. behoefte van mensen zijn ook niet logisch, bij een scheiding wil je horen dat het toch een eikel is en dan samen ijs eten of zo...dat logische komt later wel, na het eerste verdriet. nee een arm om iemand heen lost niets op, maar het neemt even verdriet weg waar door er makkelijker op de praktische kant kan worden geconcentreerd...
het heeft dus wel nut, ook al is het niet logisch, om gewoon even mee te leven.
donderdag 24 april 2014 om 13:08
Ik vind het ook gewoon nuchter (bovenstaande voorbeelden), maar je hoeft toch niet altijd alles logisch te verklaren? Als een vriendin zich rot voelt doordat haar relatie uit is/ opa overleden/ whatever, dan vind ik dat vervelend voor haar. Dus wat ik verder vind van de relatie of de opa, dat maakt dan niet uit. Gewoon het feit dat zij verdrietig is, vind ik rot.
donderdag 24 april 2014 om 13:09
Je bent idd niet empathisch omdat je vanuit jouw perspectief reageert en niet uit die van hun.
Ikzelf kan iets ook gezeur vinden maar dan neem ik een paar seconden om mij in hun schoenen te verplaatsen en hun belevingswereld, en dan kan ik oprecht zeggen dat ik iets vervelend voor hen vind.
Dus bijvoorbeeld die 96 jarige oma, die was er wel altijd voor haar, bakte koekjes, kon heerlijk knuffelen. En de betreffende vriendin heeft door haar jeugd moeite met loslaten van mensen. Dus het overlijden van oma is heel zwaar voor haar.
Ikzelf kan iets ook gezeur vinden maar dan neem ik een paar seconden om mij in hun schoenen te verplaatsen en hun belevingswereld, en dan kan ik oprecht zeggen dat ik iets vervelend voor hen vind.
Dus bijvoorbeeld die 96 jarige oma, die was er wel altijd voor haar, bakte koekjes, kon heerlijk knuffelen. En de betreffende vriendin heeft door haar jeugd moeite met loslaten van mensen. Dus het overlijden van oma is heel zwaar voor haar.
donderdag 24 april 2014 om 13:10
quote:GreetBilspleet schreef op 24 april 2014 @ 13:00:
Ik vind je bovenstaande voorbeelden eerder relativerend dan niet empathisch. Dit zijn totaal verschillende dingen.
Inderdaad. Jouw reacties komen eerder over als een manier om de ander juist te helpen. Zo van: 'je bent niet de enige, komt wel weer goed, hij was al oud...'
De relativerende hulp/blik is alleen niet altijd even gewenst, vaak willen mensen gewoon uithuilen en klagen.
Ik vind je bovenstaande voorbeelden eerder relativerend dan niet empathisch. Dit zijn totaal verschillende dingen.
Inderdaad. Jouw reacties komen eerder over als een manier om de ander juist te helpen. Zo van: 'je bent niet de enige, komt wel weer goed, hij was al oud...'
De relativerende hulp/blik is alleen niet altijd even gewenst, vaak willen mensen gewoon uithuilen en klagen.
donderdag 24 april 2014 om 13:13
quote:strikjemetstippels schreef op 24 april 2014 @ 13:12:
relativeren moet na het medeleven komen.Relativeren bestaat niet zonder een basis van medeleven.
relativeren moet na het medeleven komen.Relativeren bestaat niet zonder een basis van medeleven.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
donderdag 24 april 2014 om 13:13
quote:blijfgewoonbianca schreef op 24 april 2014 @ 13:12:
En dat je niet de enige bent die zijn baan verliest, dat betaalt nou niet bepaald je hypotheek.en dat kinderen in Afrika geen geld hebben ook niet...want er is altijd wel te relativeren om dat iemand anders altijd erger heeft mee gemaakt ergens op de planeet.
En dat je niet de enige bent die zijn baan verliest, dat betaalt nou niet bepaald je hypotheek.en dat kinderen in Afrika geen geld hebben ook niet...want er is altijd wel te relativeren om dat iemand anders altijd erger heeft mee gemaakt ergens op de planeet.
