IJskonijn

24-04-2014 12:52 177 berichten
Alle reacties Link kopieren
Ik sprak met een vriendin van me over het tonen van empathie, nou mis ik kennelijk dat gedeelte in mijn karakter. Ik heb vaker gehoord dat ik niet erg empathisch ben. Echter, ik heb voor mijn gevoel het idee dat ik eerder realistisch ben dan dat het een gebrek aan empathie is. Maar ik begrijp dat ik mensen hierdoor tegen het hoofd kan stoten, ik zou alleen niet weten hoe ik mezelf in een ander zou moeten verplaatsen.



Mijn vriendin gaf als optie: ga bij jezelf na hoe jij zou reageren in dezelfde situatie. Nou daar ga ik dus kennelijk de mist in, want ik kan situaties vaak gewoon weerleggen. Ik kan precies mijn vinger erop leggen waarom iets gebeurd is.



Ik zal een paar voorbeelden geven.



Relatie uit. Tja, gebeurt. Je bent niet de eerste met een gebroken hart, je bent ook zeker niet de laatste. Waar 2 kijven hebben 2 schuld. Je komt vanzelf wel weer iemand tegen.



Baan verloren. Tja, gebeurt. Het is crisis en zo goed gaat het niet met de economie. Je komt vanzelf wel weer aan een baan.



Sterfgeval. Tja, gebeurt. Die beste man was 96, niemand heeft het eeuwige leven.



En zo kan ik nog een aantal voorbeelden noemen. Voor mij is dat allemaal erg realistisch, maar snap best dat mensen hier niet vrolijk van worden als dit de reactie is die ze krijgen. Zelf ben ik opgevoed met vallen en opstaan. Opgeven is geen optie en zwelgen in zelfmeelij brengt je ook geen stap verder. Ik ben ook geen type die een emotie kan spelen, als ik het niet voel, kan ik het niet uiten.



Ik zou wel graag wat meer begrip willen opbrengen voor mensen en hun situaties, maar hoe leer ik het af om direct mijn realistische kijk erop te spuwen.



Iemand tips of trucs hoe ik mijn empathisch vermogen kan opkrikken?
quote:dubbeltje4 schreef op 28 april 2014 @ 17:18:

[...]



Je hebt overal mensen met lange tenen!



Kijk, dit is een discussieforum waarin je met argumenten komt en verschillende invalshoeken op problemen ziet.



Wat jij vaak doet is een statement deponeren zonder te kijken naar welk argument dan ook. Dan vraag ik mij af wat jouw doel is, waarom je op dit forum meeschrijft, wat jou beweegt en waarom je bijvoorbeeld graag mensen schoffeert zonder daadwerkelijk te kijken naar argumenten.



Je provoceert bewust, je maakt opmerkingen die mensen heel erg zouden kunnen kwetsen en in het dagelijks leven daar vaak al genoeg problemen mee ondervonden met mensen die zich op geen enkele manier willen inleven maar wel oordelen zonder feiten te checken.



Ik vraag mij af wat jou daartoe beweegt, waarom iemand niet openstaat voor discussie op gelijk niveau.



Zover ik in deze discussie denk te begrijpen, ook voor mijzelf, is het lastig om je in te leven als je het idee hebt dat je eigen leven heel veel zwaarder is en je daarin "hard" bent geworden. Is dat een goed ding of niet? Zoals ik hier al schreef gaat het voor mij om de optie balans en kijken hoe je iets wel of niet kan uiten op een betere manier, wars van oh ah wat erg vind ik zelf ook niets maar alles afkappen en afdoen als aanstelleritis vind ik ook niet bepaald goed.



Dat duidt naar mijn idee op zelf geen vrede hebben met je eigen situatie en dat afreageren op wellicht de verkeerde mensen. En soms kun je ergens geen vrede mee hebben maar dat geeft geen recht om dat af te proberen te reageren op anderen.
Alle reacties Link kopieren
quote:dubbeltje4 schreef op 26 april 2014 @ 14:10:

Nou en?

Dan heb je waarschijnlijk een broer,andere zus, vader, goede buur die wel empathisch reageert.Dat maakt die ene klote reactie toch niet ineens goed?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven