Psyche
alle pijlers
IJskonijn
donderdag 24 april 2014 om 12:52
Ik sprak met een vriendin van me over het tonen van empathie, nou mis ik kennelijk dat gedeelte in mijn karakter. Ik heb vaker gehoord dat ik niet erg empathisch ben. Echter, ik heb voor mijn gevoel het idee dat ik eerder realistisch ben dan dat het een gebrek aan empathie is. Maar ik begrijp dat ik mensen hierdoor tegen het hoofd kan stoten, ik zou alleen niet weten hoe ik mezelf in een ander zou moeten verplaatsen.
Mijn vriendin gaf als optie: ga bij jezelf na hoe jij zou reageren in dezelfde situatie. Nou daar ga ik dus kennelijk de mist in, want ik kan situaties vaak gewoon weerleggen. Ik kan precies mijn vinger erop leggen waarom iets gebeurd is.
Ik zal een paar voorbeelden geven.
Relatie uit. Tja, gebeurt. Je bent niet de eerste met een gebroken hart, je bent ook zeker niet de laatste. Waar 2 kijven hebben 2 schuld. Je komt vanzelf wel weer iemand tegen.
Baan verloren. Tja, gebeurt. Het is crisis en zo goed gaat het niet met de economie. Je komt vanzelf wel weer aan een baan.
Sterfgeval. Tja, gebeurt. Die beste man was 96, niemand heeft het eeuwige leven.
En zo kan ik nog een aantal voorbeelden noemen. Voor mij is dat allemaal erg realistisch, maar snap best dat mensen hier niet vrolijk van worden als dit de reactie is die ze krijgen. Zelf ben ik opgevoed met vallen en opstaan. Opgeven is geen optie en zwelgen in zelfmeelij brengt je ook geen stap verder. Ik ben ook geen type die een emotie kan spelen, als ik het niet voel, kan ik het niet uiten.
Ik zou wel graag wat meer begrip willen opbrengen voor mensen en hun situaties, maar hoe leer ik het af om direct mijn realistische kijk erop te spuwen.
Iemand tips of trucs hoe ik mijn empathisch vermogen kan opkrikken?
Mijn vriendin gaf als optie: ga bij jezelf na hoe jij zou reageren in dezelfde situatie. Nou daar ga ik dus kennelijk de mist in, want ik kan situaties vaak gewoon weerleggen. Ik kan precies mijn vinger erop leggen waarom iets gebeurd is.
Ik zal een paar voorbeelden geven.
Relatie uit. Tja, gebeurt. Je bent niet de eerste met een gebroken hart, je bent ook zeker niet de laatste. Waar 2 kijven hebben 2 schuld. Je komt vanzelf wel weer iemand tegen.
Baan verloren. Tja, gebeurt. Het is crisis en zo goed gaat het niet met de economie. Je komt vanzelf wel weer aan een baan.
Sterfgeval. Tja, gebeurt. Die beste man was 96, niemand heeft het eeuwige leven.
En zo kan ik nog een aantal voorbeelden noemen. Voor mij is dat allemaal erg realistisch, maar snap best dat mensen hier niet vrolijk van worden als dit de reactie is die ze krijgen. Zelf ben ik opgevoed met vallen en opstaan. Opgeven is geen optie en zwelgen in zelfmeelij brengt je ook geen stap verder. Ik ben ook geen type die een emotie kan spelen, als ik het niet voel, kan ik het niet uiten.
Ik zou wel graag wat meer begrip willen opbrengen voor mensen en hun situaties, maar hoe leer ik het af om direct mijn realistische kijk erop te spuwen.
Iemand tips of trucs hoe ik mijn empathisch vermogen kan opkrikken?
donderdag 24 april 2014 om 16:15
quote:naieveling schreef op 24 april 2014 @ 16:12:
[...]
Dan komen we weer op hetzelfde uit als net. Wat je niet kan oplossen, moet je accepteren.
God, volgens mij ben jij een wandelend cliché.
Het is in ieder geval het enige dat je doet, cliché's spuien.
De reacties die je geeft op de problemen en het verdriet van anderen zijn ronduit bot, belerend, kil en gevoelloos. Op deze manier maak je geen vrienden.
[...]
Dan komen we weer op hetzelfde uit als net. Wat je niet kan oplossen, moet je accepteren.
God, volgens mij ben jij een wandelend cliché.
Het is in ieder geval het enige dat je doet, cliché's spuien.
De reacties die je geeft op de problemen en het verdriet van anderen zijn ronduit bot, belerend, kil en gevoelloos. Op deze manier maak je geen vrienden.
donderdag 24 april 2014 om 16:18
quote:naieveling schreef op 24 april 2014 @ 16:12:
[...]
Dan komen we weer op hetzelfde uit als net. Wat je niet kan oplossen, moet je accepteren.Niemand moet iets, ieder heeft de vrijheid om zijn/haar eigen pad te mogen lopen en gaan. Dat jij dat pad al besloten hebt moet jij weten.
[...]
Dan komen we weer op hetzelfde uit als net. Wat je niet kan oplossen, moet je accepteren.Niemand moet iets, ieder heeft de vrijheid om zijn/haar eigen pad te mogen lopen en gaan. Dat jij dat pad al besloten hebt moet jij weten.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
donderdag 24 april 2014 om 16:19
quote:pimpelmeesje67 schreef op 24 april 2014 @ 16:13:
Zonder emotie te voelen?
Accepteren dat je kind dood is?Laat gaan lieve Pimpelmees, sommige mensen zijn zoals ze zijn.
Zonder emotie te voelen?
Accepteren dat je kind dood is?Laat gaan lieve Pimpelmees, sommige mensen zijn zoals ze zijn.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
donderdag 24 april 2014 om 16:20
quote:pimpelmeesje67 schreef op 24 april 2014 @ 16:13:
Zonder emotie te voelen?
Accepteren dat je kind dood is?
Ik lees niet dat ze die emotie niet voelt maar dat je de grillen en nukken van het leven accepteert. Zoiets als je overgeven aan Gods wil voor mensen die gelovig zijn. Er zijn ook culturen waarin er een viering plaatsvindt als iemand is overleden, deze persoon is naar een andere, betere, plek.
Ik denk wel dat er dan ook wel gemis is, maar dat ze dat gemis als te overweldigend in het verleden ervaarde door het niet te kunnen relativeren en er aan onderdoor ging en nu het liever sneller onder ogen ziet dat dit de realiteit is en gevoelens daarbij minder heftig ervaart maar uiteindelijk wel als druk ervaart en wegstopt en ook zelfs naderhand een tijdje alsnog even instort maar niet meer dat ze er compleet aan onderdoor gaat.
Zonder emotie te voelen?
Accepteren dat je kind dood is?
Ik lees niet dat ze die emotie niet voelt maar dat je de grillen en nukken van het leven accepteert. Zoiets als je overgeven aan Gods wil voor mensen die gelovig zijn. Er zijn ook culturen waarin er een viering plaatsvindt als iemand is overleden, deze persoon is naar een andere, betere, plek.
Ik denk wel dat er dan ook wel gemis is, maar dat ze dat gemis als te overweldigend in het verleden ervaarde door het niet te kunnen relativeren en er aan onderdoor ging en nu het liever sneller onder ogen ziet dat dit de realiteit is en gevoelens daarbij minder heftig ervaart maar uiteindelijk wel als druk ervaart en wegstopt en ook zelfs naderhand een tijdje alsnog even instort maar niet meer dat ze er compleet aan onderdoor gaat.
donderdag 24 april 2014 om 16:23
quote:pimpelmeesje67 schreef op 24 april 2014 @ 16:13:
Zonder emotie te voelen?
Accepteren dat je kind dood is?
Ik zeg niet zonder emotie te voelen, maar wat is voor jou een beter alternatief dan accepteren dat zo'n situatie onomkeerbaar is en proberen je verdriet een plek te geven en er het beste van te maken?
Boos zijn op de hele wereld? Constant het gevoel hebben van onrechtvaardigheid en oneerlijkheid? Allemaal waar, en ook geheel terecht, maar wordt het leven er draaglijker door? Nee toch?
Zonder emotie te voelen?
Accepteren dat je kind dood is?
Ik zeg niet zonder emotie te voelen, maar wat is voor jou een beter alternatief dan accepteren dat zo'n situatie onomkeerbaar is en proberen je verdriet een plek te geven en er het beste van te maken?
Boos zijn op de hele wereld? Constant het gevoel hebben van onrechtvaardigheid en oneerlijkheid? Allemaal waar, en ook geheel terecht, maar wordt het leven er draaglijker door? Nee toch?
donderdag 24 april 2014 om 16:24
donderdag 24 april 2014 om 16:26
quote:naieveling schreef op 24 april 2014 @ 16:23:
[...]
Ik zeg niet zonder emotie te voelen, maar wat is voor jou een beter alternatief dan accepteren dat zo'n situatie onomkeerbaar is en proberen je verdriet een plek te geven en er het beste van te maken?
Boos zijn op de hele wereld? Constant het gevoel hebben van onrechtvaardigheid en oneerlijkheid? Allemaal waar, en ook geheel terecht, maar wordt het leven er draaglijker door? Nee toch?JIJ vindt dit een beter alternatief. Ik bijvoorbeeld niet. Ik kies er voor nare emoties wel toe te laten en ja, dat doet pijn. Maar het betekent ook dat ik me in kan leven als een ander verdriet heeft en troost kan bieden. Andersom betekent het dat ik het medeleven van anderen kan accepteren. Ik kan dus betekenisvolle relaties met andere mensen onderhouden en moeilijke emoties delen, in plaats van aan te komen zetten met de mededeling dat je het allemaal moet accepteren. Je hebt het recht om een andere keuze te maken en ik zeg niet dat die beter of slechter is, maar persoonlijk zie ik veel waarde in het juist wel toelaten van woede en pijn. Hoe paradoxaal ook, het maakt het leven voor mij juist dragelijker omdat het ervoor zorgt dat ik weet dat ik niet alleen ben en er voor anderen kan zijn.
[...]
Ik zeg niet zonder emotie te voelen, maar wat is voor jou een beter alternatief dan accepteren dat zo'n situatie onomkeerbaar is en proberen je verdriet een plek te geven en er het beste van te maken?
Boos zijn op de hele wereld? Constant het gevoel hebben van onrechtvaardigheid en oneerlijkheid? Allemaal waar, en ook geheel terecht, maar wordt het leven er draaglijker door? Nee toch?JIJ vindt dit een beter alternatief. Ik bijvoorbeeld niet. Ik kies er voor nare emoties wel toe te laten en ja, dat doet pijn. Maar het betekent ook dat ik me in kan leven als een ander verdriet heeft en troost kan bieden. Andersom betekent het dat ik het medeleven van anderen kan accepteren. Ik kan dus betekenisvolle relaties met andere mensen onderhouden en moeilijke emoties delen, in plaats van aan te komen zetten met de mededeling dat je het allemaal moet accepteren. Je hebt het recht om een andere keuze te maken en ik zeg niet dat die beter of slechter is, maar persoonlijk zie ik veel waarde in het juist wel toelaten van woede en pijn. Hoe paradoxaal ook, het maakt het leven voor mij juist dragelijker omdat het ervoor zorgt dat ik weet dat ik niet alleen ben en er voor anderen kan zijn.
donderdag 24 april 2014 om 16:27
Je wilt het graag anders doen, lees ik in je OP. Dan moet je gaan oefenen. Doe dat eens, iemand troosten door een arm om diegene heen te leggen of door te zeggen "wat erg, en toen?" Een luisterend oor bieden. Kijk eens of dat iets is wat je kan leren.
Ik vraag me trouwens af, als je nooit "boos bent op de hele wereld" of heel verdrietig bent, betekent dat dan ook dat je geen passie hebt voor iets of dat je nooit eens superhappy bent met iets? Als dat zo is, heb je echt een hoop te winnen door je empatischer op te stellen.
Ik vraag me trouwens af, als je nooit "boos bent op de hele wereld" of heel verdrietig bent, betekent dat dan ook dat je geen passie hebt voor iets of dat je nooit eens superhappy bent met iets? Als dat zo is, heb je echt een hoop te winnen door je empatischer op te stellen.
donderdag 24 april 2014 om 16:35
quote:pimpelmeesje67 schreef op 24 april 2014 @ 16:28:
Ik ga hier ook geen energie meer in steken. Wil je alleen veel succes wensen.Pimpelmees het heeft weinig met een betonplaat te maken voor mijn hoofd te maken, want je stelt een vraag en die beantwoord ik vanuit mijn visie. Dan vraag ik jouw visie hoe jij dat dan ziet maar dat laat je onbeantwoord. Je weet zelf dat het uiteindelijk om acceptatie draait. Zodra je het een plekje gegeven hebt dan blijft de pijn, maar de scherpe randjes gaan eraf, dan durf je weer te lachen in het leven, maar het gemis blijft.
Ik ga hier ook geen energie meer in steken. Wil je alleen veel succes wensen.Pimpelmees het heeft weinig met een betonplaat te maken voor mijn hoofd te maken, want je stelt een vraag en die beantwoord ik vanuit mijn visie. Dan vraag ik jouw visie hoe jij dat dan ziet maar dat laat je onbeantwoord. Je weet zelf dat het uiteindelijk om acceptatie draait. Zodra je het een plekje gegeven hebt dan blijft de pijn, maar de scherpe randjes gaan eraf, dan durf je weer te lachen in het leven, maar het gemis blijft.
donderdag 24 april 2014 om 16:38
quote:naieveling schreef op 24 april 2014 @ 16:23:
[...]
Ik zeg niet zonder emotie te voelen, maar wat is voor jou een beter alternatief dan accepteren dat zo'n situatie onomkeerbaar is en proberen je verdriet een plek te geven en er het beste van te maken?
Boos zijn op de hele wereld? Constant het gevoel hebben van onrechtvaardigheid en oneerlijkheid? Allemaal waar, en ook geheel terecht, maar wordt het leven er draaglijker door? Nee toch?
Ik vind het altijd knap als het mensen lukt om toch verder te gaan en te gaan kijken ook naar de positieve dingen en niet hun boosheid, wraakgevoelens laten prevaleren en hun leven op hold zetten.
Helaas lukt dat niet iedereen en dat kan je ook niet van anderen verwachten. Soms heeft het leven mensen geknakt dat ze er niet meer bovenop komen.
Knap bijvoorbeeld van dat meisje wat ontvoerd was door Dutroux en hoe ze in haar boek vertelt hoe ze verder gaat.
Voor degenen die dat niet lukt is echter een schop onder hun kont niet iets wat hen vaak zal helpen en is op veel momenten die schouders, dat begrip voor hun verdriet op dat moment belangrijk en iets wat ze wellicht lang nodig hebben en willen.
Dat anderen er niet voor jou of mij waren op die momenten en we het zelf moesten doen of dat het leven soms zo zwaar is dat dat je enige optie is, zoals bij mijn oma die nog voor haar kinderen moest blijven zorgen, kun je niet zomaar op iedereen toepassen en hopelijk kunnen zij later ook begrip en bijstaan voor jou weer tonen.
Het is een zoeken van balans, per keer bekijken, maar je kan een ander niet de schop onder de kont geven die je jezelf gaf, ze zullen daarin zelf hun weg moeten vinden en die kan . En soms ben je zelf te zwaar beschadigd nog om anderen te geven wat je ook jezelf niet kan geven of niet hebt gehad.
Het is erg lastig vind ik om een ander te helpen met hun verdriet als diezelfde mensen er niet waren voor jouw verdriet en er ook niet voor jou zullen gaan zijn in de toekomst.
Dus kijk voor jezelf naar verzachtende omstandigheden waardoor jij weliswaar door moet gaan maar ook clementie kan krijgen met jezelf en daardoor hopelijk het ook makkelijker wordt om ook empathie te hebben voor anderen.
[...]
Ik zeg niet zonder emotie te voelen, maar wat is voor jou een beter alternatief dan accepteren dat zo'n situatie onomkeerbaar is en proberen je verdriet een plek te geven en er het beste van te maken?
Boos zijn op de hele wereld? Constant het gevoel hebben van onrechtvaardigheid en oneerlijkheid? Allemaal waar, en ook geheel terecht, maar wordt het leven er draaglijker door? Nee toch?
Ik vind het altijd knap als het mensen lukt om toch verder te gaan en te gaan kijken ook naar de positieve dingen en niet hun boosheid, wraakgevoelens laten prevaleren en hun leven op hold zetten.
Helaas lukt dat niet iedereen en dat kan je ook niet van anderen verwachten. Soms heeft het leven mensen geknakt dat ze er niet meer bovenop komen.
Knap bijvoorbeeld van dat meisje wat ontvoerd was door Dutroux en hoe ze in haar boek vertelt hoe ze verder gaat.
Voor degenen die dat niet lukt is echter een schop onder hun kont niet iets wat hen vaak zal helpen en is op veel momenten die schouders, dat begrip voor hun verdriet op dat moment belangrijk en iets wat ze wellicht lang nodig hebben en willen.
Dat anderen er niet voor jou of mij waren op die momenten en we het zelf moesten doen of dat het leven soms zo zwaar is dat dat je enige optie is, zoals bij mijn oma die nog voor haar kinderen moest blijven zorgen, kun je niet zomaar op iedereen toepassen en hopelijk kunnen zij later ook begrip en bijstaan voor jou weer tonen.
Het is een zoeken van balans, per keer bekijken, maar je kan een ander niet de schop onder de kont geven die je jezelf gaf, ze zullen daarin zelf hun weg moeten vinden en die kan . En soms ben je zelf te zwaar beschadigd nog om anderen te geven wat je ook jezelf niet kan geven of niet hebt gehad.
Het is erg lastig vind ik om een ander te helpen met hun verdriet als diezelfde mensen er niet waren voor jouw verdriet en er ook niet voor jou zullen gaan zijn in de toekomst.
Dus kijk voor jezelf naar verzachtende omstandigheden waardoor jij weliswaar door moet gaan maar ook clementie kan krijgen met jezelf en daardoor hopelijk het ook makkelijker wordt om ook empathie te hebben voor anderen.
donderdag 24 april 2014 om 16:43
quote: het heeft weinig met een betonplaat te maken voor mijn hoofd te maken, want je stelt een vraag en die beantwoord ik vanuit mijn visie. Dan vraag ik jouw visie hoe jij dat dan ziet maar dat laat je onbeantwoord. Je weet zelf dat het uiteindelijk om acceptatie draait. Zodra je het een plekje gegeven hebt dan blijft de pijn, maar de scherpe randjes gaan eraf, dan durf je weer te lachen in het leven, maar het gemis blijft. Unquote
Jeukterm: een plekje geven.
Er zijn zaken die simpelweg niet te accepteren zijn en ik hoop oprecht dat je het nooit mee hoeft te maken.
Jeukterm: een plekje geven.
Er zijn zaken die simpelweg niet te accepteren zijn en ik hoop oprecht dat je het nooit mee hoeft te maken.
donderdag 24 april 2014 om 16:53
Ik ook een erg mooie aflevering ooit gezien van Dr. Phil. Zo ontzettend knap en bewonderenswaardig. Dat zal de meeste mensen niet lukken en het zijn gewoon heel erge dingen die een mens mee kan maken maar toch zie je dat er mensen zijn die het lukt om uit de meeste wrede situaties zichzelf toch weer een stukje geluk te gunnen. Die doorgaan omdat ze nog andere kinderen hebben, het daadwerkelijk een plek geven die nog altijd pijn zal doen, waarbij ze nog altijd verdriet ervaren maar wel op een ontzettend mooie manier waarvan ik denk dat TO dat bedoelt maar op de verkeerde momenten en bewoordingen op dat moment aangeeft.
Zoals de vrouw wiens man haar ontzettend kapot wilde maken toen zij het met hem uitmaakte. Haar man die hun kinderen vermoordde. Ze hadden samen 3 kinderen. Dit omdat hij haar de rest van haar leven ongelukkig wilde zien. Ze droeg hen nog steeds in haar herinnering. Maar was opnieuw getrouwd, had met die man weer 3 kinderen gekregen.
Dat is een vorm van doorgaan die niet iedereen zal lukken maar ik wel mooie voorbeelden vindt van mensen die aangeven dat het wel kan.
En voorzover ik zie worstelt TO ook met zichzelf clementie geven. Is ze hard geweest voor zichzelf omdat ze zich verloor in depressiviteit en daar toen niet meer uitkwam en ziet ze nu weer lichtpuntjes waarbij ze bang is die lichtpuntjes weer uit het oog te verliezen. En daardoor ook onnodig hard wellicht is voor zichzelf en nog moet zoeken naar die balans.
Zoals de vrouw wiens man haar ontzettend kapot wilde maken toen zij het met hem uitmaakte. Haar man die hun kinderen vermoordde. Ze hadden samen 3 kinderen. Dit omdat hij haar de rest van haar leven ongelukkig wilde zien. Ze droeg hen nog steeds in haar herinnering. Maar was opnieuw getrouwd, had met die man weer 3 kinderen gekregen.
Dat is een vorm van doorgaan die niet iedereen zal lukken maar ik wel mooie voorbeelden vindt van mensen die aangeven dat het wel kan.
En voorzover ik zie worstelt TO ook met zichzelf clementie geven. Is ze hard geweest voor zichzelf omdat ze zich verloor in depressiviteit en daar toen niet meer uitkwam en ziet ze nu weer lichtpuntjes waarbij ze bang is die lichtpuntjes weer uit het oog te verliezen. En daardoor ook onnodig hard wellicht is voor zichzelf en nog moet zoeken naar die balans.
donderdag 24 april 2014 om 16:58
donderdag 24 april 2014 om 16:58
Maar Naieveling, je vraag ging toch niet over hoe je zou kunnen reageren als iemand het tien jaar na dato nog steeds moeilijk heeft met de dood van zijn cavia, maar over de situatie waarin iemand kort geleden iets heel ergs heeft meegemaakt?
Dan is het toch niet relevant dat dat op termijn geaccepteerd (het vreselijke 'plekje') moet worden? Dan gaat het erom dat iemand nu een arm om zijn schouder of een troostend woord nodig heeft.
Vergelijk het met iemand die lelijk is gevallen. Natuurlijk heb je gelijk als je zegt dat het wel weer over gaat, maar voor nu is een pleister en wat jodium nodig.
Acceptatie komt wel als de wond dicht is.
Ik dacht althans dat je vroeg om het troostend alternatief voor een pleister.
Dan is het toch niet relevant dat dat op termijn geaccepteerd (het vreselijke 'plekje') moet worden? Dan gaat het erom dat iemand nu een arm om zijn schouder of een troostend woord nodig heeft.
Vergelijk het met iemand die lelijk is gevallen. Natuurlijk heb je gelijk als je zegt dat het wel weer over gaat, maar voor nu is een pleister en wat jodium nodig.
Acceptatie komt wel als de wond dicht is.
Ik dacht althans dat je vroeg om het troostend alternatief voor een pleister.
En wij ons maar afvragen waar die afvalberg vandaan komt.
donderdag 24 april 2014 om 17:09
