Psyche
alle pijlers
IJskonijn
donderdag 24 april 2014 om 12:52
Ik sprak met een vriendin van me over het tonen van empathie, nou mis ik kennelijk dat gedeelte in mijn karakter. Ik heb vaker gehoord dat ik niet erg empathisch ben. Echter, ik heb voor mijn gevoel het idee dat ik eerder realistisch ben dan dat het een gebrek aan empathie is. Maar ik begrijp dat ik mensen hierdoor tegen het hoofd kan stoten, ik zou alleen niet weten hoe ik mezelf in een ander zou moeten verplaatsen.
Mijn vriendin gaf als optie: ga bij jezelf na hoe jij zou reageren in dezelfde situatie. Nou daar ga ik dus kennelijk de mist in, want ik kan situaties vaak gewoon weerleggen. Ik kan precies mijn vinger erop leggen waarom iets gebeurd is.
Ik zal een paar voorbeelden geven.
Relatie uit. Tja, gebeurt. Je bent niet de eerste met een gebroken hart, je bent ook zeker niet de laatste. Waar 2 kijven hebben 2 schuld. Je komt vanzelf wel weer iemand tegen.
Baan verloren. Tja, gebeurt. Het is crisis en zo goed gaat het niet met de economie. Je komt vanzelf wel weer aan een baan.
Sterfgeval. Tja, gebeurt. Die beste man was 96, niemand heeft het eeuwige leven.
En zo kan ik nog een aantal voorbeelden noemen. Voor mij is dat allemaal erg realistisch, maar snap best dat mensen hier niet vrolijk van worden als dit de reactie is die ze krijgen. Zelf ben ik opgevoed met vallen en opstaan. Opgeven is geen optie en zwelgen in zelfmeelij brengt je ook geen stap verder. Ik ben ook geen type die een emotie kan spelen, als ik het niet voel, kan ik het niet uiten.
Ik zou wel graag wat meer begrip willen opbrengen voor mensen en hun situaties, maar hoe leer ik het af om direct mijn realistische kijk erop te spuwen.
Iemand tips of trucs hoe ik mijn empathisch vermogen kan opkrikken?
Mijn vriendin gaf als optie: ga bij jezelf na hoe jij zou reageren in dezelfde situatie. Nou daar ga ik dus kennelijk de mist in, want ik kan situaties vaak gewoon weerleggen. Ik kan precies mijn vinger erop leggen waarom iets gebeurd is.
Ik zal een paar voorbeelden geven.
Relatie uit. Tja, gebeurt. Je bent niet de eerste met een gebroken hart, je bent ook zeker niet de laatste. Waar 2 kijven hebben 2 schuld. Je komt vanzelf wel weer iemand tegen.
Baan verloren. Tja, gebeurt. Het is crisis en zo goed gaat het niet met de economie. Je komt vanzelf wel weer aan een baan.
Sterfgeval. Tja, gebeurt. Die beste man was 96, niemand heeft het eeuwige leven.
En zo kan ik nog een aantal voorbeelden noemen. Voor mij is dat allemaal erg realistisch, maar snap best dat mensen hier niet vrolijk van worden als dit de reactie is die ze krijgen. Zelf ben ik opgevoed met vallen en opstaan. Opgeven is geen optie en zwelgen in zelfmeelij brengt je ook geen stap verder. Ik ben ook geen type die een emotie kan spelen, als ik het niet voel, kan ik het niet uiten.
Ik zou wel graag wat meer begrip willen opbrengen voor mensen en hun situaties, maar hoe leer ik het af om direct mijn realistische kijk erop te spuwen.
Iemand tips of trucs hoe ik mijn empathisch vermogen kan opkrikken?
donderdag 24 april 2014 om 13:46
O, gelukkig gaat het niet weer over echte konijnen.
Zo te zien ben je wat rationeel ingesteld. Dat is een aanleg. Bij de een is dat wat meer bij de ander wat minder Dan ‘moet’ je wat extra moeite doen om je in de ander in te leven en niet meteen met een oplossing of verklaring komen. Wat al gezegd is: een arm om iemand heen is meestal prima. Waarschijnlijk zullen je echte vriendinnen je wel zo’n beetje kennen en je wat krediet geven. Je geeft immers wel om ze? Misschien ben je steengoed in analyses en probleemoplossingen, en ook wat technisch? Dan kun je op jouw manier iets aan ze geven wat aansluit bij je talenten. Ik heb één vriendin die ook zo is en zij is de eerste om je bij te staan bij pc-problemen, ingewikkelde financiële vraagstukken en raadselachtige lekkages. Dat is haar manier van steun. Het wordt geaccepteerd dat ze een ietsje anders is.
Zo te zien ben je wat rationeel ingesteld. Dat is een aanleg. Bij de een is dat wat meer bij de ander wat minder Dan ‘moet’ je wat extra moeite doen om je in de ander in te leven en niet meteen met een oplossing of verklaring komen. Wat al gezegd is: een arm om iemand heen is meestal prima. Waarschijnlijk zullen je echte vriendinnen je wel zo’n beetje kennen en je wat krediet geven. Je geeft immers wel om ze? Misschien ben je steengoed in analyses en probleemoplossingen, en ook wat technisch? Dan kun je op jouw manier iets aan ze geven wat aansluit bij je talenten. Ik heb één vriendin die ook zo is en zij is de eerste om je bij te staan bij pc-problemen, ingewikkelde financiële vraagstukken en raadselachtige lekkages. Dat is haar manier van steun. Het wordt geaccepteerd dat ze een ietsje anders is.
donderdag 24 april 2014 om 13:46
quote:blijfgewoonbianca schreef op 24 april 2014 @ 13:42:
[...]
Zou jouw houding ook niet een van de oorzaken zijn waarom je al drie keer samen hebt gewoond en waardoor je contracten niet zijn verlengd?O zeker wel. Ik heb zeker mijn aandeel gehad in bepaalde situaties. Niet in alles, ik heb zeker hand in eigen boezem gestoken waarom bepaalde situaties gelopen zijn zoals ze zijn gelopen.
[...]
Zou jouw houding ook niet een van de oorzaken zijn waarom je al drie keer samen hebt gewoond en waardoor je contracten niet zijn verlengd?O zeker wel. Ik heb zeker mijn aandeel gehad in bepaalde situaties. Niet in alles, ik heb zeker hand in eigen boezem gestoken waarom bepaalde situaties gelopen zijn zoals ze zijn gelopen.
donderdag 24 april 2014 om 13:47
quote:naieveling schreef op 24 april 2014 @ 13:43:
[...]
Ik denk juist, maar dat is maar een gedachte, dat ik juist zo vlak ben juist doordat ik al het een en ander heb meegemaakt en ik andermans verdriet daardoor bagitalliseer.Misschien dat als je al twee keer samen hebt gewoond, dat je de derde keer zoveel afstand bewaart en er niet meer " zo diep in zit " , dat zo'n derde keer ook niet zo heel erg is, als het over gaat.
[...]
Ik denk juist, maar dat is maar een gedachte, dat ik juist zo vlak ben juist doordat ik al het een en ander heb meegemaakt en ik andermans verdriet daardoor bagitalliseer.Misschien dat als je al twee keer samen hebt gewoond, dat je de derde keer zoveel afstand bewaart en er niet meer " zo diep in zit " , dat zo'n derde keer ook niet zo heel erg is, als het over gaat.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 24 april 2014 om 13:48
quote:naieveling schreef op 24 april 2014 @ 13:46:
[...]
O zeker wel. Ik heb zeker mijn aandeel gehad in bepaalde situaties. Niet in alles, ik heb zeker hand in eigen boezem gestoken waarom bepaalde situaties gelopen zijn zoals ze zijn gelopen.Maar van te voren zie je dat niet aankomen ?
[...]
O zeker wel. Ik heb zeker mijn aandeel gehad in bepaalde situaties. Niet in alles, ik heb zeker hand in eigen boezem gestoken waarom bepaalde situaties gelopen zijn zoals ze zijn gelopen.Maar van te voren zie je dat niet aankomen ?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 24 april 2014 om 13:52
quote:blijfgewoonbianca schreef op 24 april 2014 @ 13:44:
Kijk jij eigenlijk niet een heel klein beetje neer op mensen die niet na een paar uurtjes doorpakken? Vind je ze zwak, aanstellers, aandachtvragers?Het is vreselijk, maar inderdaad. Ik redeneer van dat je bepaalde zaken in perspectief moet zien.
Kijk jij eigenlijk niet een heel klein beetje neer op mensen die niet na een paar uurtjes doorpakken? Vind je ze zwak, aanstellers, aandachtvragers?Het is vreselijk, maar inderdaad. Ik redeneer van dat je bepaalde zaken in perspectief moet zien.
donderdag 24 april 2014 om 13:53
quote:naieveling schreef op 24 april 2014 @ 13:40:
[...]
Op het moment dat die situatie zich voordoet dan voel ik wel die emoties, alleen van mezelf mag dat hooguit een aantal uurtjes duren en dan weer schouders eronder en doorgaan. Ik redeneer van met huilen op de bank vind je geen nieuwe baan, of met huilen op de bank leer ik geen nieuwe mensen kennen. Ik redeneer van ok het is gebeurd, herpak jezelf en gelijk terug in het zadel.Waarom doe je dat? Eindeloos zwelgen in je verdriet is niet goed en op zich is jezelf herpakken een nuttige en gezonde manier om verder te gaan na een nare gebeurtenis. Maar waarom geef je jezelf niet de gelegenheid om even woede of verdriet te voelen? Ben je bang om de controle te verliezen? Mag je niet verdrietig zijn van jezelf?
[...]
Op het moment dat die situatie zich voordoet dan voel ik wel die emoties, alleen van mezelf mag dat hooguit een aantal uurtjes duren en dan weer schouders eronder en doorgaan. Ik redeneer van met huilen op de bank vind je geen nieuwe baan, of met huilen op de bank leer ik geen nieuwe mensen kennen. Ik redeneer van ok het is gebeurd, herpak jezelf en gelijk terug in het zadel.Waarom doe je dat? Eindeloos zwelgen in je verdriet is niet goed en op zich is jezelf herpakken een nuttige en gezonde manier om verder te gaan na een nare gebeurtenis. Maar waarom geef je jezelf niet de gelegenheid om even woede of verdriet te voelen? Ben je bang om de controle te verliezen? Mag je niet verdrietig zijn van jezelf?
donderdag 24 april 2014 om 13:55
quote:kerol schreef op 24 april 2014 @ 13:05:
[...]
Een sterfgeval weerleggen? Een ontslag weerleggen? Een relatiebreuk weerleggen??
Het zijn helemaal geen zaken die om weerlegging vragen, het is ueberhaupt idioot om dit soort zaken te gaan weerleggen. Ik snap niet eens wat je eraan probeert te weerleggen, ik snap niet hoe je het in je bolle kop haalt om ueberhaupt een poging te doen om verdriet te gaan weerleggen. Als ik jou dit tegen een geliefde van mij zou horen betogen bij een sterfgeval, zou ik vanaf dat moment een onweerlegbare afkeer van je hebben. Wat een idiote karaktertrek, om het verdriet van een ander te gaan bagatelliseren. Het dient geen doel, het is overbodig, het is pijnlijk.+100
[...]
Een sterfgeval weerleggen? Een ontslag weerleggen? Een relatiebreuk weerleggen??
Het zijn helemaal geen zaken die om weerlegging vragen, het is ueberhaupt idioot om dit soort zaken te gaan weerleggen. Ik snap niet eens wat je eraan probeert te weerleggen, ik snap niet hoe je het in je bolle kop haalt om ueberhaupt een poging te doen om verdriet te gaan weerleggen. Als ik jou dit tegen een geliefde van mij zou horen betogen bij een sterfgeval, zou ik vanaf dat moment een onweerlegbare afkeer van je hebben. Wat een idiote karaktertrek, om het verdriet van een ander te gaan bagatelliseren. Het dient geen doel, het is overbodig, het is pijnlijk.+100
donderdag 24 april 2014 om 13:55
Ik vind dat je erg rationeel en kort door de bocht redeneert en je niet kunt verplaatsen in gevoelens van anderen.
Relatie uit. Tja, gebeurt. Je bent niet de eerste met een gebroken hart, je bent ook zeker niet de laatste. Je komt vanzelf wel weer iemand tegen.
Geen speld tussen te krijgen, maar het stel is wel een langere periode bij elkaar geweest, ze hebben van elkaar gehouden, hebben samen dingen meegemaakt. Als dat over is, heb je verdriet. Als je in zo'n geval tegen mij zou zeggen 'tja, gebeurt', dan kreeg je een enorme dreun voor je hoofd.
Sterfgeval. Tja, gebeurt. Die beste man was 96, niemand heeft het eeuwige leven.
Klopt helemaal, iedereen gaat dood. Maar zoals ook bij de verbroken relatie geldt: het gaat om iemand van wie je hebt gehouden. Het gemis maakt verdrietig. Als je dit bij de condoleance van mijn opa had gezegd, had ik je linea recta de deur uitgezet.
Waar het om gaat: je zegt steeds 'tja, dat gebeurt'. Logisch, want het gaat om gebeurtenissen. En ja, die gebeuren gewoon. Klopt als een bus. Waar je aan voorbij gaat is dat er een verhaal aan vooraf gaat en dat mensen hier gevoelens bij hebben.
Relatie uit. Tja, gebeurt. Je bent niet de eerste met een gebroken hart, je bent ook zeker niet de laatste. Je komt vanzelf wel weer iemand tegen.
Geen speld tussen te krijgen, maar het stel is wel een langere periode bij elkaar geweest, ze hebben van elkaar gehouden, hebben samen dingen meegemaakt. Als dat over is, heb je verdriet. Als je in zo'n geval tegen mij zou zeggen 'tja, gebeurt', dan kreeg je een enorme dreun voor je hoofd.
Sterfgeval. Tja, gebeurt. Die beste man was 96, niemand heeft het eeuwige leven.
Klopt helemaal, iedereen gaat dood. Maar zoals ook bij de verbroken relatie geldt: het gaat om iemand van wie je hebt gehouden. Het gemis maakt verdrietig. Als je dit bij de condoleance van mijn opa had gezegd, had ik je linea recta de deur uitgezet.
Waar het om gaat: je zegt steeds 'tja, dat gebeurt'. Logisch, want het gaat om gebeurtenissen. En ja, die gebeuren gewoon. Klopt als een bus. Waar je aan voorbij gaat is dat er een verhaal aan vooraf gaat en dat mensen hier gevoelens bij hebben.
donderdag 24 april 2014 om 13:56
Nou is Kubler Ross volgens mij al weer achterhaald, maar mensen gaan na nare gebeurtenissen door bepaalde processen heen. Niet iedereen volgt dezelfde stappen, soms vallen mensen terug in een stap, sommige mensen slaan stappen over.
Jij slaat ze allemaal over en begint meteen bij de acceptatie.
Jij begrijpt anderen niet en anderen begrijpen jou niet. Lastig. En jammer, denk ik.
Jij slaat ze allemaal over en begint meteen bij de acceptatie.
Jij begrijpt anderen niet en anderen begrijpen jou niet. Lastig. En jammer, denk ik.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 24 april 2014 om 13:57
donderdag 24 april 2014 om 13:59
quote:naieveling schreef op 24 april 2014 @ 13:43:
[...]
Ik denk juist, maar dat is maar een gedachte, dat ik juist zo vlak ben juist doordat ik al het een en ander heb meegemaakt en ik andermans verdriet daardoor bagitalliseer.
maar wellicht denk ik dat jij niet moet zeuren en geen excuus hebt, om dat wat jij hebt mee gemaakt voor mij niets voorstelt...
ik kan ook niet altijd begrip op brengen, voor mensen die altijd iets hebben en elke dag bijna over ziektes praten (die niet bewezen zijn...) heb ik geen begrip en dat negeer ik dan maar...maar een vriendin die zou zeggen 'dat gebeurt' in geval van overlijden van een dierbare of na een relatie van zo veel jaar die uit gaat, dat is denk ik snel geen vriendin meer..
[...]
Ik denk juist, maar dat is maar een gedachte, dat ik juist zo vlak ben juist doordat ik al het een en ander heb meegemaakt en ik andermans verdriet daardoor bagitalliseer.
maar wellicht denk ik dat jij niet moet zeuren en geen excuus hebt, om dat wat jij hebt mee gemaakt voor mij niets voorstelt...
ik kan ook niet altijd begrip op brengen, voor mensen die altijd iets hebben en elke dag bijna over ziektes praten (die niet bewezen zijn...) heb ik geen begrip en dat negeer ik dan maar...maar een vriendin die zou zeggen 'dat gebeurt' in geval van overlijden van een dierbare of na een relatie van zo veel jaar die uit gaat, dat is denk ik snel geen vriendin meer..
donderdag 24 april 2014 om 14:00
quote:naieveling schreef op 24 april 2014 @ 13:40:
[...]
Op het moment dat die situatie zich voordoet dan voel ik wel die emoties, alleen van mezelf mag dat hooguit een aantal uurtjes duren en dan weer schouders eronder en doorgaan. Ik redeneer van met huilen op de bank vind je geen nieuwe baan, of met huilen op de bank leer ik geen nieuwe mensen kennen. Ik redeneer van ok het is gebeurd, herpak jezelf en gelijk terug in het zadel.
En, als die verdrietige mensen jou spreken in de uurtjes dat het van jou wel toegestaan is daar verdrietig over te zijn, kun je dan iets met ze? Of trap je ze verder de grond in omdat jij vindt dat ze maar over de dood van hun geliefde heen moeten stappen?
En wat voor "ergs" heb jij dan wel niet mee gemaakt? Misschien haal ik daar dan wel mijn schouders voor op. Erge dingen vind ik verlies van geliefden (of het nu door de dood of door een verbroken relatie komt), maar als je daar al niet verdrietig over mag zijn, vraag ik mij af wat jou dan wel raakt. Dat je lievelingskoekjes op zijn in de super?
[...]
Op het moment dat die situatie zich voordoet dan voel ik wel die emoties, alleen van mezelf mag dat hooguit een aantal uurtjes duren en dan weer schouders eronder en doorgaan. Ik redeneer van met huilen op de bank vind je geen nieuwe baan, of met huilen op de bank leer ik geen nieuwe mensen kennen. Ik redeneer van ok het is gebeurd, herpak jezelf en gelijk terug in het zadel.
En, als die verdrietige mensen jou spreken in de uurtjes dat het van jou wel toegestaan is daar verdrietig over te zijn, kun je dan iets met ze? Of trap je ze verder de grond in omdat jij vindt dat ze maar over de dood van hun geliefde heen moeten stappen?
En wat voor "ergs" heb jij dan wel niet mee gemaakt? Misschien haal ik daar dan wel mijn schouders voor op. Erge dingen vind ik verlies van geliefden (of het nu door de dood of door een verbroken relatie komt), maar als je daar al niet verdrietig over mag zijn, vraag ik mij af wat jou dan wel raakt. Dat je lievelingskoekjes op zijn in de super?
donderdag 24 april 2014 om 14:00
quote:naieveling schreef op 24 april 2014 @ 13:43:
[...]
Ik denk juist, maar dat is maar een gedachte, dat ik juist zo vlak ben juist doordat ik al het een en ander heb meegemaakt en ik andermans verdriet daardoor bagitalliseer.
In feite zeg je dus: dat wat ik heb meegemaakt was erger, dat van jou valt wel mee.
Kijk, dat je niet tot tranen toe meeleeft met een zieke cavia daar kan ik me in verplaatsen, maar dat je bij een verbroken relatie of een het overlijden van een familielid niet een arm om iemands schouder kan slaan, dat vind ik onbegrijpelijk.
[...]
Ik denk juist, maar dat is maar een gedachte, dat ik juist zo vlak ben juist doordat ik al het een en ander heb meegemaakt en ik andermans verdriet daardoor bagitalliseer.
In feite zeg je dus: dat wat ik heb meegemaakt was erger, dat van jou valt wel mee.
Kijk, dat je niet tot tranen toe meeleeft met een zieke cavia daar kan ik me in verplaatsen, maar dat je bij een verbroken relatie of een het overlijden van een familielid niet een arm om iemands schouder kan slaan, dat vind ik onbegrijpelijk.
donderdag 24 april 2014 om 14:01
quote:naieveling schreef op 24 april 2014 @ 13:52:
[...]
Het is vreselijk, maar inderdaad. Ik redeneer van dat je bepaalde zaken in perspectief moet zien.
Oke,.....ik las vandaag , geloof ik, van een oudere mevrouw ( achter in de 80 ) die was verkracht op het kerkhof toen het graf van haar overleden man bezocht.
" joh, heeft u tenminste ook weer eens seks gehad , u stond vast al jaren droog " ? " Goed voor uw ego, mevrouwtje; u mag er kennelijk nog best zijn " ?
" u hebt toch al vaker geneukt in uw leven, waarom van deze wip iets moeilijks maken: neuken is neuken, hoor. "
" u bent tenminste niet vermoord of beroofd, wees blij " ?
Ja ?
[...]
Het is vreselijk, maar inderdaad. Ik redeneer van dat je bepaalde zaken in perspectief moet zien.
Oke,.....ik las vandaag , geloof ik, van een oudere mevrouw ( achter in de 80 ) die was verkracht op het kerkhof toen het graf van haar overleden man bezocht.
" joh, heeft u tenminste ook weer eens seks gehad , u stond vast al jaren droog " ? " Goed voor uw ego, mevrouwtje; u mag er kennelijk nog best zijn " ?
" u hebt toch al vaker geneukt in uw leven, waarom van deze wip iets moeilijks maken: neuken is neuken, hoor. "
" u bent tenminste niet vermoord of beroofd, wees blij " ?
Ja ?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 24 april 2014 om 14:03
Je bent nog jong, gok ik, en 3x samenwonen is geen relatie van 20 jaar verbreken, waar er ook nog kinderen in het spel zijn. Geen contractverlenging krijgen is niet hetzelfde als na 25 jaar de zak krijgen. Iemand die een hartinfarct overleeft, staat in geen vergelijk met sterven na een lang ziekbed.
Je kan pas oordelen als ze zelf echt erge dingen hebt meegemaakt.
Je kan pas oordelen als ze zelf echt erge dingen hebt meegemaakt.
donderdag 24 april 2014 om 14:04
misschien helpt het om een gebeurtenis niet als af gebakend te zien. De dood van een opa, dat is niet alleen dat, maar het is ook een besef dat je zelf op groeit en dat die fijne tijd van kind zijn zonder verplichtingen nooit meer terug komt, dat je nooit meer samen met opa bloemen ging plukken in het bos, dat hij nooit meer die mooie verhalen vertellen kan van vroeger in zijn dorp of land, over oorlog en gewoonten van toen, dat je ouders hun vader moeten begraven, dat alles voor bij gaat, dat je moeder zijn kleine huisje moet leeg ruimen en daar haar eigen jeugd tegen komt, etc...
Dat als je gaat scheiden van een man waar je veel van hebt gehouden je toekomst moet bij stellen om dat je dacht dat het eeuwig was, dat je ineens zo veel moet regelen en de liefde niet eeuwig bleek te zijn, dat de kinderen nu moeten kiezen bij welke ouder ze zijn, etc.
of telt dat niet?
Dat als je gaat scheiden van een man waar je veel van hebt gehouden je toekomst moet bij stellen om dat je dacht dat het eeuwig was, dat je ineens zo veel moet regelen en de liefde niet eeuwig bleek te zijn, dat de kinderen nu moeten kiezen bij welke ouder ze zijn, etc.
of telt dat niet?
donderdag 24 april 2014 om 14:05
quote:cerulli schreef op 24 april 2014 @ 13:53:
[...]
Waarom doe je dat? Eindeloos zwelgen in je verdriet is niet goed en op zich is jezelf herpakken een nuttige en gezonde manier om verder te gaan na een nare gebeurtenis. Maar waarom geef je jezelf niet de gelegenheid om even woede of verdriet te voelen? Ben je bang om de controle te verliezen? Mag je niet verdrietig zijn van jezelf?Ik heb jaren terug een heel zwartgallige periode gehad. Ik zat tegen het depressieve aan of ik was depressief. En die periode heeft achteraf zo ontzettend veel ellende met zich meegebracht dat ik voorgenomen had om zoiets nooit meer te laten gebeuren. Uiteindelijk heeft al dat verdriet en zwelgen in zelfmeelij van toen niets opgeleverd in de positieve zin. Dat is iets wat ik niet meer wil, vandaar dat ik het mezelf niet toe sta om langer dan een paar uurtjes mezelf rot te voelen. En ik denk ergens op mijn eigen verknipte manier dat ik met mijn redenaties anderen wil behoeden voor de fouten die ik toen gemaakt heb en de consequenties die daaraan hingen. Maar ik moet mezelf dus aan gaan leren, dat mijn manier wellicht niet de juiste manier is voor een ander.
[...]
Waarom doe je dat? Eindeloos zwelgen in je verdriet is niet goed en op zich is jezelf herpakken een nuttige en gezonde manier om verder te gaan na een nare gebeurtenis. Maar waarom geef je jezelf niet de gelegenheid om even woede of verdriet te voelen? Ben je bang om de controle te verliezen? Mag je niet verdrietig zijn van jezelf?Ik heb jaren terug een heel zwartgallige periode gehad. Ik zat tegen het depressieve aan of ik was depressief. En die periode heeft achteraf zo ontzettend veel ellende met zich meegebracht dat ik voorgenomen had om zoiets nooit meer te laten gebeuren. Uiteindelijk heeft al dat verdriet en zwelgen in zelfmeelij van toen niets opgeleverd in de positieve zin. Dat is iets wat ik niet meer wil, vandaar dat ik het mezelf niet toe sta om langer dan een paar uurtjes mezelf rot te voelen. En ik denk ergens op mijn eigen verknipte manier dat ik met mijn redenaties anderen wil behoeden voor de fouten die ik toen gemaakt heb en de consequenties die daaraan hingen. Maar ik moet mezelf dus aan gaan leren, dat mijn manier wellicht niet de juiste manier is voor een ander.
donderdag 24 april 2014 om 14:07
quote:strikjemetstippels schreef op 24 april 2014 @ 14:04:
misschien helpt het om een gebeurtenis niet als af gebakend te zien. De dood van een opa, dat is niet alleen dat, maar het is ook een besef dat je zelf op groeit en dat die fijne tijd van kind zijn zonder verplichtingen nooit meer terug komt, dat je nooit meer samen met opa bloemen ging plukken in het bos, dat hij nooit meer die mooie verhalen vertellen kan van vroeger in zijn dorp of land, over oorlog en gewoonten van toen, dat je ouders hun vader moeten begraven, dat alles voor bij gaat, dat je moeder zijn kleine huisje moet leeg ruimen en daar haar eigen jeugd tegen komt, etc...
Dat als je gaat scheiden van een man waar je veel van hebt gehouden je toekomst moet bij stellen om dat je dacht dat het eeuwig was, dat je ineens zo veel moet regelen en de liefde niet eeuwig bleek te zijn, dat de kinderen nu moeten kiezen bij welke ouder ze zijn, etc.
of telt dat niet?
Mooi uitgelegd.
En heel waar. Mijn oma was heel oud. Maar inderdaad : niemand noemt je ooit nog bij die koosnaam die alleen zij voor jou had. Je schuift een plaatsje door; je bent niemands kleindochter meer.
misschien helpt het om een gebeurtenis niet als af gebakend te zien. De dood van een opa, dat is niet alleen dat, maar het is ook een besef dat je zelf op groeit en dat die fijne tijd van kind zijn zonder verplichtingen nooit meer terug komt, dat je nooit meer samen met opa bloemen ging plukken in het bos, dat hij nooit meer die mooie verhalen vertellen kan van vroeger in zijn dorp of land, over oorlog en gewoonten van toen, dat je ouders hun vader moeten begraven, dat alles voor bij gaat, dat je moeder zijn kleine huisje moet leeg ruimen en daar haar eigen jeugd tegen komt, etc...
Dat als je gaat scheiden van een man waar je veel van hebt gehouden je toekomst moet bij stellen om dat je dacht dat het eeuwig was, dat je ineens zo veel moet regelen en de liefde niet eeuwig bleek te zijn, dat de kinderen nu moeten kiezen bij welke ouder ze zijn, etc.
of telt dat niet?
Mooi uitgelegd.
En heel waar. Mijn oma was heel oud. Maar inderdaad : niemand noemt je ooit nog bij die koosnaam die alleen zij voor jou had. Je schuift een plaatsje door; je bent niemands kleindochter meer.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 24 april 2014 om 14:09
quote:naieveling schreef op 24 april 2014 @ 14:05:
[...]
Ik heb jaren terug een heel zwartgallige periode gehad. Ik zat tegen het depressieve aan of ik was depressief. En die periode heeft achteraf zo ontzettend veel ellende met zich meegebracht dat ik voorgenomen had om zoiets nooit meer te laten gebeuren. Uiteindelijk heeft al dat verdriet en zwelgen in zelfmeelij van toen niets opgeleverd in de positieve zin. Dat is iets wat ik niet meer wil, vandaar dat ik het mezelf niet toe sta om langer dan een paar uurtjes mezelf rot te voelen. En ik denk ergens op mijn eigen verknipte manier dat ik met mijn redenaties anderen wil behoeden voor de fouten die ik toen gemaakt heb en de consequenties die daaraan hingen. Maar ik moet mezelf dus aan gaan leren, dat mijn manier wellicht niet de juiste manier is voor een ander.Sterker nog : het is ook niet de juiste manier voor jou. Je raakt er banen en relaties door kwijt. En als vrienden in de shit zitten en jij gaat zo met ze om, zullen er daar ook wel van afhaken.
[...]
Ik heb jaren terug een heel zwartgallige periode gehad. Ik zat tegen het depressieve aan of ik was depressief. En die periode heeft achteraf zo ontzettend veel ellende met zich meegebracht dat ik voorgenomen had om zoiets nooit meer te laten gebeuren. Uiteindelijk heeft al dat verdriet en zwelgen in zelfmeelij van toen niets opgeleverd in de positieve zin. Dat is iets wat ik niet meer wil, vandaar dat ik het mezelf niet toe sta om langer dan een paar uurtjes mezelf rot te voelen. En ik denk ergens op mijn eigen verknipte manier dat ik met mijn redenaties anderen wil behoeden voor de fouten die ik toen gemaakt heb en de consequenties die daaraan hingen. Maar ik moet mezelf dus aan gaan leren, dat mijn manier wellicht niet de juiste manier is voor een ander.Sterker nog : het is ook niet de juiste manier voor jou. Je raakt er banen en relaties door kwijt. En als vrienden in de shit zitten en jij gaat zo met ze om, zullen er daar ook wel van afhaken.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 24 april 2014 om 14:12
quote:naieveling schreef op 24 april 2014 @ 14:05:
[...]
Maar ik moet mezelf dus aan gaan leren, dat mijn manier wellicht niet de juiste manier is voor een ander.
Na het verlies van een partner, baan en na het overlijden van een dierbare rouwen mensen. Verdriet is daarin een fase. Een fase die een functie heeft, waar je de tijd voor moet nemen en die na verloop van tijd overgaat. Jouw periode van depressie is echt iets anders. (Onderhuids) tegen een ander zeggen dat verdriet hebben, niet zinvol is, werkt niet echt echt niet constructief.
[...]
Maar ik moet mezelf dus aan gaan leren, dat mijn manier wellicht niet de juiste manier is voor een ander.
Na het verlies van een partner, baan en na het overlijden van een dierbare rouwen mensen. Verdriet is daarin een fase. Een fase die een functie heeft, waar je de tijd voor moet nemen en die na verloop van tijd overgaat. Jouw periode van depressie is echt iets anders. (Onderhuids) tegen een ander zeggen dat verdriet hebben, niet zinvol is, werkt niet echt echt niet constructief.
donderdag 24 april 2014 om 14:13
quote:toffifee schreef op 24 april 2014 @ 14:00:
[...]
En, als die verdrietige mensen jou spreken in de uurtjes dat het van jou wel toegestaan is daar verdrietig over te zijn, kun je dan iets met ze? Of trap je ze verder de grond in omdat jij vindt dat ze maar over de dood van hun geliefde heen moeten stappen?
En wat voor "ergs" heb jij dan wel niet mee gemaakt? Misschien haal ik daar dan wel mijn schouders voor op. Erge dingen vind ik verlies van geliefden (of het nu door de dood of door een verbroken relatie komt), maar als je daar al niet verdrietig over mag zijn, vraag ik mij af wat jou dan wel raakt. Dat je lievelingskoekjes op zijn in de super?Ik bespreek mijn verdriet niet met anderen. Ik zonder mezelf af van de rest van de wereld. Als anderen met hun verdriet bij mij komen dan troost ik ze met mijn logische beredenering, maar dat is vaak niet hetgeen ze willen horen. Ik merk dat ik me ongemakkelijk voel in zo'n situatie omdat ik niet weet wat de juiste woorden zijn om te zeggen.
[...]
En, als die verdrietige mensen jou spreken in de uurtjes dat het van jou wel toegestaan is daar verdrietig over te zijn, kun je dan iets met ze? Of trap je ze verder de grond in omdat jij vindt dat ze maar over de dood van hun geliefde heen moeten stappen?
En wat voor "ergs" heb jij dan wel niet mee gemaakt? Misschien haal ik daar dan wel mijn schouders voor op. Erge dingen vind ik verlies van geliefden (of het nu door de dood of door een verbroken relatie komt), maar als je daar al niet verdrietig over mag zijn, vraag ik mij af wat jou dan wel raakt. Dat je lievelingskoekjes op zijn in de super?Ik bespreek mijn verdriet niet met anderen. Ik zonder mezelf af van de rest van de wereld. Als anderen met hun verdriet bij mij komen dan troost ik ze met mijn logische beredenering, maar dat is vaak niet hetgeen ze willen horen. Ik merk dat ik me ongemakkelijk voel in zo'n situatie omdat ik niet weet wat de juiste woorden zijn om te zeggen.
donderdag 24 april 2014 om 14:13
quote:blijfgewoonbianca schreef op 24 april 2014 @ 14:09:
[...]
Sterker nog : het is ook niet de juiste manier voor jou. Je raakt er banen en relaties door kwijt. En als vrienden in de shit zitten en jij gaat zo met ze om, zullen er daar ook wel van afhaken.
Dit zou best wel eens kunnen ja.
Verder moet je mensen laten praten. Jouw taak is niet weerleggen, maar mensen gewoon laten spreken over waar ze mee zitten.
Echt, ik heb ook weleens dat iets me niet interesseert. Maar dan toch luister ik. Niet omdat dat voor mij belangrijk is, maar voor die ander.
Verder is het niet verlengen van een contract wezenlijk iets anders dan ergens na bijvoorbeeld 10 jaar worden ontslagen.
Om je dat te realiseren, moet je nog net iets meer hebben meegemaakt. Denk ik.
[...]
Sterker nog : het is ook niet de juiste manier voor jou. Je raakt er banen en relaties door kwijt. En als vrienden in de shit zitten en jij gaat zo met ze om, zullen er daar ook wel van afhaken.
Dit zou best wel eens kunnen ja.
Verder moet je mensen laten praten. Jouw taak is niet weerleggen, maar mensen gewoon laten spreken over waar ze mee zitten.
Echt, ik heb ook weleens dat iets me niet interesseert. Maar dan toch luister ik. Niet omdat dat voor mij belangrijk is, maar voor die ander.
Verder is het niet verlengen van een contract wezenlijk iets anders dan ergens na bijvoorbeeld 10 jaar worden ontslagen.
Om je dat te realiseren, moet je nog net iets meer hebben meegemaakt. Denk ik.
donderdag 24 april 2014 om 14:15
quote:naieveling schreef op 24 april 2014 @ 14:13:
[...]
Ik bespreek mijn verdriet niet met anderen. Ik zonder mezelf af van de rest van de wereld. Als anderen met hun verdriet bij mij komen dan troost ik ze met mijn logische beredenering, maar dat is vaak niet hetgeen ze willen horen. Ik merk dat ik me ongemakkelijk voel in zo'n situatie omdat ik niet weet wat de juiste woorden zijn om te zeggen.
Je troost ze niet. Je bent belerend. Je weet het beter. Je doet hun emoties als af onzin, zwak, niet constructief en niet ter zake doende.
Vind jij dat troostend?
Je wilt ze helpen. Dat geloof ik best. Maar troosten is iets anders.
[...]
Ik bespreek mijn verdriet niet met anderen. Ik zonder mezelf af van de rest van de wereld. Als anderen met hun verdriet bij mij komen dan troost ik ze met mijn logische beredenering, maar dat is vaak niet hetgeen ze willen horen. Ik merk dat ik me ongemakkelijk voel in zo'n situatie omdat ik niet weet wat de juiste woorden zijn om te zeggen.
Je troost ze niet. Je bent belerend. Je weet het beter. Je doet hun emoties als af onzin, zwak, niet constructief en niet ter zake doende.
Vind jij dat troostend?
Je wilt ze helpen. Dat geloof ik best. Maar troosten is iets anders.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
