Psyche
alle pijlers
Mijn moeder is koopverslaafd
vrijdag 2 januari 2015 om 17:00
De titel zegt het al: mijn moeder is koopverslaafd en het loopt de spuitgaten uit. Ik wil haar helpen, maar ik weet niet hoe en voel me daardoor boos en machteloos.
Al zolang ik me kan herinneren verzamelde mijn moeder van alles en nog wat en was het thuis altijd wel rommelig, maar het was in mijn jeugd nog redelijk onder controle. Langzaam kwamen de dozen het huis in en bouwde ze alles vol. Nu is het een ramp: de dozen met zooi staan letterlijk tot het plafond, alle kamers (vijf) staan ramvol dozen (met troep!) en de garage staat ook nokkievol. De keuken en badkamer zijn vies. Heel het huis is zo vies en staat zo vol, dat mijn kinderen niet bij haar langs mogen gaan.
Mijn vader is ruim twee jaar geleden overleden en ik heb niet het idee dat het goed met haar gaat sindsdien. Die koopverslaving had ze al lang voor zijn overlijden, maar sinds zijn dood is het echt heel erg geworden. Elke maand koopt ze voor duizenden euro's aan poppen, Lego en Playmobil. Ze heeft zo veel kinderspeelgoed staan, dat je niet meer kunt spreken van een uit de hand gelopen hobby.
Langs gaan bij haar doe ik al tijden niet meer. Ik word al down en somber als ik langs haar huis rij en wil niet die puinbak die ooit mijn ouderlijk huis was in gaan. Vanaf de straat kan ik de dozen tot het plafond zien staan... Ik word er zo verdrietig van! Mijn schoonmoeder komt er nog wel eens en vertelt me hoe het er van binnen uit ziet.
Ik wil haar helpen, maar ik weet niet hoe. Zelf ontkent ze dat ze een probleem heeft en loopt gewoon weg zodra ik over opruimen begin. Mijn zusje heeft haar jaren geleden geholpen bij het opruimen van haar huis, maar binnen de kortste keren was het er weer vies en stampte ze het vol met de door haar zo geliefde dozen.
Heeft iemand tips over hoe ik het beste met mijn moeder om kan gaan? Ik wil alleen dat het goed met haar gaat en dat ze in een schoon en opgeruimd huis kan wonen. Ik merk aan mezelf dat ik alle contact met haar het liefst uit de weg ga, omdat ik het niet trek om het niet over die zooi in haar huis te mogen hebben.
Al zolang ik me kan herinneren verzamelde mijn moeder van alles en nog wat en was het thuis altijd wel rommelig, maar het was in mijn jeugd nog redelijk onder controle. Langzaam kwamen de dozen het huis in en bouwde ze alles vol. Nu is het een ramp: de dozen met zooi staan letterlijk tot het plafond, alle kamers (vijf) staan ramvol dozen (met troep!) en de garage staat ook nokkievol. De keuken en badkamer zijn vies. Heel het huis is zo vies en staat zo vol, dat mijn kinderen niet bij haar langs mogen gaan.
Mijn vader is ruim twee jaar geleden overleden en ik heb niet het idee dat het goed met haar gaat sindsdien. Die koopverslaving had ze al lang voor zijn overlijden, maar sinds zijn dood is het echt heel erg geworden. Elke maand koopt ze voor duizenden euro's aan poppen, Lego en Playmobil. Ze heeft zo veel kinderspeelgoed staan, dat je niet meer kunt spreken van een uit de hand gelopen hobby.
Langs gaan bij haar doe ik al tijden niet meer. Ik word al down en somber als ik langs haar huis rij en wil niet die puinbak die ooit mijn ouderlijk huis was in gaan. Vanaf de straat kan ik de dozen tot het plafond zien staan... Ik word er zo verdrietig van! Mijn schoonmoeder komt er nog wel eens en vertelt me hoe het er van binnen uit ziet.
Ik wil haar helpen, maar ik weet niet hoe. Zelf ontkent ze dat ze een probleem heeft en loopt gewoon weg zodra ik over opruimen begin. Mijn zusje heeft haar jaren geleden geholpen bij het opruimen van haar huis, maar binnen de kortste keren was het er weer vies en stampte ze het vol met de door haar zo geliefde dozen.
Heeft iemand tips over hoe ik het beste met mijn moeder om kan gaan? Ik wil alleen dat het goed met haar gaat en dat ze in een schoon en opgeruimd huis kan wonen. Ik merk aan mezelf dat ik alle contact met haar het liefst uit de weg ga, omdat ik het niet trek om het niet over die zooi in haar huis te mogen hebben.
vrijdag 2 januari 2015 om 17:21
Hoe erg het ook is, je kunt niks doen.
Ze wil het niet hebben over opruimen. Wil ze misschien wel overwegen om het speelgoed te verkopen op marktplaats, of om het te doneren aan de speelgoedbank. Heel wat kinderen zouden heel blij worden van lego, poppen en playmobil. Jij noemt het rotzooi maar dat spul is ontzettend duur.
Hoe kan ze trouwens zoveel geld uitgeven? Het klinkt heel hard, maar ik zou me maar eens inlezen in het verwerpen van de erfenis, want als zij overlijdt, is de kans groot dat jij een lading schulden erft waar je niet meer uit komt. En let op, want als jij niet erft gaan ze door naar de volgende in lijn. Je kinderen dus.
vrijdag 2 januari 2015 om 17:22
vrijdag 2 januari 2015 om 17:29
quote:fluim schreef op 02 januari 2015 @ 17:18:
Wat je wel zou kunnen doen is haar keuken en badkamer een keer een goede schoonmaakbeurt te geven.
......
En dan zou je die spullen kunnen sorteren en op de dozen schrijven wat erin zit.
Grote kans dat een ander beter orde kan scheppen dan zijzelf.
......
Nou en dan kan je iedere week twee uurtjes uittrekken om wat orde te maken in die chaos.
......
Misschien heb je helemaal geen zin om het aan te pakken, maar dan hoop ik voor haar dat iemand anders wel wil helpen.
Dit is geen helpen. Dit is een verslaafde de mogelijkheid bieden nog verder te gaan dan ze al is gegaan.
Een ziekelijke verslaving (die ook nog eens veel geld kost) moet worden aangepakt, en dat kan toch echt alleen maar op de harde manier. TO moet duidelijk haar grenzen aangeven bij haar moeder: zo lang het in dat huis niet schoon en begaanbaar is, kom ik niet meer langs. Aan moeder de keuze of ze zich wil laten behandelen aan deze afwijking of haar dochter verliezen ....
Wat je wel zou kunnen doen is haar keuken en badkamer een keer een goede schoonmaakbeurt te geven.
......
En dan zou je die spullen kunnen sorteren en op de dozen schrijven wat erin zit.
Grote kans dat een ander beter orde kan scheppen dan zijzelf.
......
Nou en dan kan je iedere week twee uurtjes uittrekken om wat orde te maken in die chaos.
......
Misschien heb je helemaal geen zin om het aan te pakken, maar dan hoop ik voor haar dat iemand anders wel wil helpen.
Dit is geen helpen. Dit is een verslaafde de mogelijkheid bieden nog verder te gaan dan ze al is gegaan.
Een ziekelijke verslaving (die ook nog eens veel geld kost) moet worden aangepakt, en dat kan toch echt alleen maar op de harde manier. TO moet duidelijk haar grenzen aangeven bij haar moeder: zo lang het in dat huis niet schoon en begaanbaar is, kom ik niet meer langs. Aan moeder de keuze of ze zich wil laten behandelen aan deze afwijking of haar dochter verliezen ....
vrijdag 2 januari 2015 om 17:33
Fluim, het is psychologie van de koude grond, maar ik denk dat ik een verklaring heb waarom ze juist kinderspeelgoed koopt. (ze kocht zich overigens al scheel aan Playmobil en Lego toen ik nog een puber was, dus het heeft mijn inziens niets te maken met haar kleinkinderen die niet op bezoek komen.)
Mijn moeder heeft als peuter een fikse meningitis gehad waardoor ze letterlijk jaren in het ziekenhuis heeft gelegen. Heel haar peutertijd heeft ze niet doorgebracht met haar ouders en broers, maar lag ze in een ziekenhuisbed. Ik denk, maar ik ben een leek, dat dit diepe sporen heeft nagelaten.
Ik zou dolgraag haar keuken en badkamer schoonmaken! Het enige probleem is dat ik niet mag schoonmaken van haar (waarom is me een raadsel) en beide ruimtes staan dus ook van voor tot achter en van boven tot onder vol met dozen.
Haar slaapkamer is ook een pickle. Deze staat eveneens bombol en ik mag niet aan haar spullen komen. Mijn oude slaapkamer staat zo vol, dat de deur niet eens meer open kan. Hetzelfde verhaal met de kamer van mijn zusje.
Exces, mijn vader heeft haar flink wat geld nagelaten, dus ik maak me geen zorgen over schulden. Het zou alleen wel fijn als er ooit nog iets overblijft voor mij, mijn zusje en onze kinderen. Alle gekheid op een stokje: ze mag alle poen uitgeven, als ze maar zorgt dat die nare verslaving en dat vieze huis ophouden.
Bootje, ik ken bemoeizorg niet. Maandag ga ik de huisarts bellen en vragen naar bemoeizorg en de mogelijkheden!
Mijn moeder heeft als peuter een fikse meningitis gehad waardoor ze letterlijk jaren in het ziekenhuis heeft gelegen. Heel haar peutertijd heeft ze niet doorgebracht met haar ouders en broers, maar lag ze in een ziekenhuisbed. Ik denk, maar ik ben een leek, dat dit diepe sporen heeft nagelaten.
Ik zou dolgraag haar keuken en badkamer schoonmaken! Het enige probleem is dat ik niet mag schoonmaken van haar (waarom is me een raadsel) en beide ruimtes staan dus ook van voor tot achter en van boven tot onder vol met dozen.
Haar slaapkamer is ook een pickle. Deze staat eveneens bombol en ik mag niet aan haar spullen komen. Mijn oude slaapkamer staat zo vol, dat de deur niet eens meer open kan. Hetzelfde verhaal met de kamer van mijn zusje.
Exces, mijn vader heeft haar flink wat geld nagelaten, dus ik maak me geen zorgen over schulden. Het zou alleen wel fijn als er ooit nog iets overblijft voor mij, mijn zusje en onze kinderen. Alle gekheid op een stokje: ze mag alle poen uitgeven, als ze maar zorgt dat die nare verslaving en dat vieze huis ophouden.
Bootje, ik ken bemoeizorg niet. Maandag ga ik de huisarts bellen en vragen naar bemoeizorg en de mogelijkheden!
vrijdag 2 januari 2015 om 17:34
Joyce, mijn zusje en ik zijn deze weg dus ingeslagen! We willen haar helpen, maar niet meegaan in haar verslaving. De consequentie is dus dat wij al jaren niet meer langs zijn geweest en dat haar kleinkinderen niet bij haar mogen komen (want: gevaarlijk door al die opgestapelde dozen), maar het haalt niets uit. Sterker nog: ze blijft maar kopen.
vrijdag 2 januari 2015 om 17:36
vrijdag 2 januari 2015 om 17:38
quote:Joyce48 schreef op 02 januari 2015 @ 17:29:
Een ziekelijke verslaving (die ook nog eens veel geld kost) moet worden aangepakt, en dat kan toch echt alleen maar op de harde manier. Met de harde manier raak je haar kwijt. Dat is bewust iemand pijn doen. En ik noem dat bewust, omdat je weet dat het haar leegte (of wat dan ook) opvult. Je pakt dus datgene af waar zij zich prettig bij voelt.
Een ziekelijke verslaving (die ook nog eens veel geld kost) moet worden aangepakt, en dat kan toch echt alleen maar op de harde manier. Met de harde manier raak je haar kwijt. Dat is bewust iemand pijn doen. En ik noem dat bewust, omdat je weet dat het haar leegte (of wat dan ook) opvult. Je pakt dus datgene af waar zij zich prettig bij voelt.
vrijdag 2 januari 2015 om 17:38
vrijdag 2 januari 2015 om 17:39
vrijdag 2 januari 2015 om 17:47
Ik denk zeker dat je het beetje bij beeje aan moet gaan pakken, anders is er uit het niets leegte die ze waarschijnlijk wel weer op zal willen vullen.
Veel gesprekken voeren en hopen dat ze hulp wilt zoeken, zoek meer informatie over de hulp die er voor haar is, ga eventueel naar een psycho-educatie (soort voorlochting) voor naasten van mensne met zo'n dergelijke verslaving/angst daar kunnen ze je veel informaie geven
Veel gesprekken voeren en hopen dat ze hulp wilt zoeken, zoek meer informatie over de hulp die er voor haar is, ga eventueel naar een psycho-educatie (soort voorlochting) voor naasten van mensne met zo'n dergelijke verslaving/angst daar kunnen ze je veel informaie geven
vrijdag 2 januari 2015 om 18:05
http://www.meldpuntbezorgd.nl/index2.html
Zoiets is er vast ook wel in jouw gemeente? Of anders de huisarts, informeer de brandweer, ivm brandgevaar.
Zoiets is er vast ook wel in jouw gemeente? Of anders de huisarts, informeer de brandweer, ivm brandgevaar.
vrijdag 2 januari 2015 om 18:12
quote:kerstklok schreef op 02 januari 2015 @ 18:07:
Laat je zusje d'r een dagje mee op pad nemen en ruim dan de zooi op. Dozen stapelen/aan de kant en de keuken en badkamer schoonmaken. Desnoods huur je een professionele schoonmaker in, als je het zelf te smerig vindt.Dat lijkt me echt het slechtste wat je kan doen.
Laat je zusje d'r een dagje mee op pad nemen en ruim dan de zooi op. Dozen stapelen/aan de kant en de keuken en badkamer schoonmaken. Desnoods huur je een professionele schoonmaker in, als je het zelf te smerig vindt.Dat lijkt me echt het slechtste wat je kan doen.
vrijdag 2 januari 2015 om 18:19
Wat een heftige situatie. Voor jou, maar uiteraard ook voor jouw moeder.
Ik herken iets in de situatie van je moeder.
Ik herken het steeds willen kopen, voornamelijk om een leegte te vullen. En ook dat niemand aan mijn spullen mag zitten, of mag helpen met opruimen of schoonmaken.
Bij mij heeft dat o.a. te maken met schaamte.
Maar ook met de angst om de controle te verliezen. Ik heb het gevoel dat als iemand aan mijn spullen zit dat diegene over al mijn grenzen heen dendert. Dat is mijn allergrootste nachtmerrie. Uiteraard kan dit voor jouw moeder volledig anders zijn.
Maar het opvullen van een leegte, die na het overlijden van jouw vader ongetwijfeld nog groter is geworden, zal vast en zeker meespelen.
Het is heel erg lastig (onmogelijk?) om als naaste te helpen. Professionele hulp lijkt mij toch echt noodzakelijk. Ik heb zelf ooit via een soort bemoeizorg-achtig iets hulp gekregen. Dat verliep in eerste instantie via de GGD. En werd meteen overgenomen door een grote GGZ instelling: psycholoog, psychiater, psychiatrisch verpleegkundige.
Wellicht kun je inderdaad via internet wat informatie verzamelen over hoe het in jouw regio georganiseerd is. Je kunt zoeken op: bemoeizorg, zorgmelding, GGD, FACT team.
Heel veel sterkte en succes!
Ik herken iets in de situatie van je moeder.
Ik herken het steeds willen kopen, voornamelijk om een leegte te vullen. En ook dat niemand aan mijn spullen mag zitten, of mag helpen met opruimen of schoonmaken.
Bij mij heeft dat o.a. te maken met schaamte.
Maar ook met de angst om de controle te verliezen. Ik heb het gevoel dat als iemand aan mijn spullen zit dat diegene over al mijn grenzen heen dendert. Dat is mijn allergrootste nachtmerrie. Uiteraard kan dit voor jouw moeder volledig anders zijn.
Maar het opvullen van een leegte, die na het overlijden van jouw vader ongetwijfeld nog groter is geworden, zal vast en zeker meespelen.
Het is heel erg lastig (onmogelijk?) om als naaste te helpen. Professionele hulp lijkt mij toch echt noodzakelijk. Ik heb zelf ooit via een soort bemoeizorg-achtig iets hulp gekregen. Dat verliep in eerste instantie via de GGD. En werd meteen overgenomen door een grote GGZ instelling: psycholoog, psychiater, psychiatrisch verpleegkundige.
Wellicht kun je inderdaad via internet wat informatie verzamelen over hoe het in jouw regio georganiseerd is. Je kunt zoeken op: bemoeizorg, zorgmelding, GGD, FACT team.
Heel veel sterkte en succes!
vrijdag 2 januari 2015 om 18:59
De woningbouw betrekken lijkt me geen goed plan. Ga naar de huisarts en bekijk de opties voor bemoeizorg. Er is meer aan de hand dan alleen kopen, dat lijkt me duidelijk. Een zachte hand zorgt enkel voor het faciliteren van haar kopen en bewaren, zoals eerder gezegd heeft dit geen enkele zin. Ze heeft het zelfs aan haar overleden man beloofd. Grote kans dat ze er zelf ook mee zit, maar geen vertrouwen heeft om er iets aan te doen. Door de juiste hulpverleners, die langzaam haar vertrouwen winnen kan het beter gaan. Hopelijk zijn die er in de buurt zodat hulp snel kan worden ingezet. Lijkt me zo naar om op die manier gevangen te zitten in een patroon. Haar hele leven en herinneringen in dozen in huis...
vrijdag 2 januari 2015 om 19:14
quote:fluim schreef op 02 januari 2015 @ 17:18:
Ga in ieder geval niet zo aan de slag met haar zoals je op die tv-programma's ziet.
.........................
Onthou echt dat je iemand helemaal gek kan maken als je begint over 'troep' weggooien.
.....................Ik kijk altijd naar het tv-programma "leven in puin", omdat ik het interessant vind waarom iemand zo extreem verzamelt. Dat het huis zo nokvol gestapeld is. Er schuilt meestal toch een weggeduwd verdriet in de persoon. Of een gemis. Waarom raad je zo'n tv-programma af? Vanwege de privacy of hun werkwijze?
Troep is het vaak niet, dus weggooien van mooi spul werkt averechts.
Ga in ieder geval niet zo aan de slag met haar zoals je op die tv-programma's ziet.
.........................
Onthou echt dat je iemand helemaal gek kan maken als je begint over 'troep' weggooien.
.....................Ik kijk altijd naar het tv-programma "leven in puin", omdat ik het interessant vind waarom iemand zo extreem verzamelt. Dat het huis zo nokvol gestapeld is. Er schuilt meestal toch een weggeduwd verdriet in de persoon. Of een gemis. Waarom raad je zo'n tv-programma af? Vanwege de privacy of hun werkwijze?
Troep is het vaak niet, dus weggooien van mooi spul werkt averechts.
LOEP ME MAAR aub.
