Psyche
alle pijlers
Mijn moeder is koopverslaafd
vrijdag 2 januari 2015 om 17:00
De titel zegt het al: mijn moeder is koopverslaafd en het loopt de spuitgaten uit. Ik wil haar helpen, maar ik weet niet hoe en voel me daardoor boos en machteloos.
Al zolang ik me kan herinneren verzamelde mijn moeder van alles en nog wat en was het thuis altijd wel rommelig, maar het was in mijn jeugd nog redelijk onder controle. Langzaam kwamen de dozen het huis in en bouwde ze alles vol. Nu is het een ramp: de dozen met zooi staan letterlijk tot het plafond, alle kamers (vijf) staan ramvol dozen (met troep!) en de garage staat ook nokkievol. De keuken en badkamer zijn vies. Heel het huis is zo vies en staat zo vol, dat mijn kinderen niet bij haar langs mogen gaan.
Mijn vader is ruim twee jaar geleden overleden en ik heb niet het idee dat het goed met haar gaat sindsdien. Die koopverslaving had ze al lang voor zijn overlijden, maar sinds zijn dood is het echt heel erg geworden. Elke maand koopt ze voor duizenden euro's aan poppen, Lego en Playmobil. Ze heeft zo veel kinderspeelgoed staan, dat je niet meer kunt spreken van een uit de hand gelopen hobby.
Langs gaan bij haar doe ik al tijden niet meer. Ik word al down en somber als ik langs haar huis rij en wil niet die puinbak die ooit mijn ouderlijk huis was in gaan. Vanaf de straat kan ik de dozen tot het plafond zien staan... Ik word er zo verdrietig van! Mijn schoonmoeder komt er nog wel eens en vertelt me hoe het er van binnen uit ziet.
Ik wil haar helpen, maar ik weet niet hoe. Zelf ontkent ze dat ze een probleem heeft en loopt gewoon weg zodra ik over opruimen begin. Mijn zusje heeft haar jaren geleden geholpen bij het opruimen van haar huis, maar binnen de kortste keren was het er weer vies en stampte ze het vol met de door haar zo geliefde dozen.
Heeft iemand tips over hoe ik het beste met mijn moeder om kan gaan? Ik wil alleen dat het goed met haar gaat en dat ze in een schoon en opgeruimd huis kan wonen. Ik merk aan mezelf dat ik alle contact met haar het liefst uit de weg ga, omdat ik het niet trek om het niet over die zooi in haar huis te mogen hebben.
Al zolang ik me kan herinneren verzamelde mijn moeder van alles en nog wat en was het thuis altijd wel rommelig, maar het was in mijn jeugd nog redelijk onder controle. Langzaam kwamen de dozen het huis in en bouwde ze alles vol. Nu is het een ramp: de dozen met zooi staan letterlijk tot het plafond, alle kamers (vijf) staan ramvol dozen (met troep!) en de garage staat ook nokkievol. De keuken en badkamer zijn vies. Heel het huis is zo vies en staat zo vol, dat mijn kinderen niet bij haar langs mogen gaan.
Mijn vader is ruim twee jaar geleden overleden en ik heb niet het idee dat het goed met haar gaat sindsdien. Die koopverslaving had ze al lang voor zijn overlijden, maar sinds zijn dood is het echt heel erg geworden. Elke maand koopt ze voor duizenden euro's aan poppen, Lego en Playmobil. Ze heeft zo veel kinderspeelgoed staan, dat je niet meer kunt spreken van een uit de hand gelopen hobby.
Langs gaan bij haar doe ik al tijden niet meer. Ik word al down en somber als ik langs haar huis rij en wil niet die puinbak die ooit mijn ouderlijk huis was in gaan. Vanaf de straat kan ik de dozen tot het plafond zien staan... Ik word er zo verdrietig van! Mijn schoonmoeder komt er nog wel eens en vertelt me hoe het er van binnen uit ziet.
Ik wil haar helpen, maar ik weet niet hoe. Zelf ontkent ze dat ze een probleem heeft en loopt gewoon weg zodra ik over opruimen begin. Mijn zusje heeft haar jaren geleden geholpen bij het opruimen van haar huis, maar binnen de kortste keren was het er weer vies en stampte ze het vol met de door haar zo geliefde dozen.
Heeft iemand tips over hoe ik het beste met mijn moeder om kan gaan? Ik wil alleen dat het goed met haar gaat en dat ze in een schoon en opgeruimd huis kan wonen. Ik merk aan mezelf dat ik alle contact met haar het liefst uit de weg ga, omdat ik het niet trek om het niet over die zooi in haar huis te mogen hebben.
vrijdag 2 januari 2015 om 19:32
Ik zou niet alleen bemoeizorg zoeken. Ik zou ook kijken wat er mogelijk is aan behandeling voor je moeder als ze wel wil maar niet weet waar te zoeken. Een goede organisatie, 2e lijnsGGZ, waar mensen met ervaring met deze problematiek werken. Hoarding wordt steeds meer onderzocht, en gezien als een symptoom ipv een losse stoornis.
Kortom, lees je in, en ga niet met de eerste de beste optie mee. Bot gezegd: de situatie duurt nu al zo lang, die paar weken extra kunnen er ook nog wel bij.
Kortom, lees je in, en ga niet met de eerste de beste optie mee. Bot gezegd: de situatie duurt nu al zo lang, die paar weken extra kunnen er ook nog wel bij.
vrijdag 2 januari 2015 om 19:40
Dat tv programma erbij halen vind ik sowieso not done. Het ging mij om de werkwijze en die staat me allerminst aan.
Troep had ik ook tussen haakjes gezet, want ik weet dat het geen troep is.
Woningbouw erbij halen is ook een no go.
Met de zachte hand kan je heus wel wat bereiken. In mijn ogen zelfs meer. Als je maar weet hoe en als je je kan invoelen in die persoon.
Troep had ik ook tussen haakjes gezet, want ik weet dat het geen troep is.
Woningbouw erbij halen is ook een no go.
Met de zachte hand kan je heus wel wat bereiken. In mijn ogen zelfs meer. Als je maar weet hoe en als je je kan invoelen in die persoon.
vrijdag 2 januari 2015 om 19:49
Om wat beter beslagen ten ijs te komen bij de hulpinstanties, is hier een informatief (wetenschappelijk) artikel over pathologische verzameldwang:
http://www.altrecht.nl/Ex ... ische%20verzameldwang.pdf
En een wat toegankelijker geschreven informatiestukje:
http://www.scientias.nl/h ... -een-psychische-stoornis/
http://www.altrecht.nl/Ex ... ische%20verzameldwang.pdf
En een wat toegankelijker geschreven informatiestukje:
http://www.scientias.nl/h ... -een-psychische-stoornis/
vrijdag 2 januari 2015 om 20:00
Tegenwoordig is er op twee plaatsen in Nederland een gespecialiseerd behandelcentrum voor verzameldrang. Namelijk in het Academisch Medisch Centrum (AMC) Amsterdam en in de GGZ‐instelling Altrecht in Utrecht.
Een artikel over deze behandeling:
http://www.amcpsychiatrie ... 2025012014%20Hoarding.pdf
Een artikel over deze behandeling:
http://www.amcpsychiatrie ... 2025012014%20Hoarding.pdf
vrijdag 2 januari 2015 om 20:01
Je kunt op internet ook zoeken op OGGZ.
"Voor burgers en hulpverleners
Als er zorgen zijn over een buurtgenoot of familielid kunnen burgers of medewerkers van hulpverleningsinstanties contact opnemen met het Meld- en Actiepunt OGGZ. Meestal gaat de zorg over iemand die zelf de weg naar de hulpverlening niet zoekt of kan vinden. Er kan sprake zijn van meerdere problemen zoals verslaving, dakloosheid, buitenslapen, vervuiling, verwaarlozing, ernstige vereenzaming of psychiatrische problematiek.
Burgers en medewerkers van instanties zoals zorg- en opvanginstellingen, maar ook woningcorporaties of de politie, kunnen bij het meldpunt terecht.
Snel naar de kern van het probleem
De medewerker van het meldpunt - een sociaal verpleegkundige - zal in telefonisch contact proberen het probleem te verhelderen. Het meldpunt gaat vertrouwelijk om met de signalen en informatie. In samenspraak met de melder kan een melding worden neergelegd bij een hulpverlenende organisatie. Niet altijd komt het tot een melding; soms is iemand al voldoende geholpen met een advies.
Vervolg
Wanneer een melding is uitgezet bij een andere hulpverlenende organisatie, stopt de inbreng van het Meld en Actiepunt OGGZ. De hulpverlenende organisatie is dan verantwoordelijk voor het vervolg en leidt mensen toe naar de zorg die zij nodig hebben."
"Voor burgers en hulpverleners
Als er zorgen zijn over een buurtgenoot of familielid kunnen burgers of medewerkers van hulpverleningsinstanties contact opnemen met het Meld- en Actiepunt OGGZ. Meestal gaat de zorg over iemand die zelf de weg naar de hulpverlening niet zoekt of kan vinden. Er kan sprake zijn van meerdere problemen zoals verslaving, dakloosheid, buitenslapen, vervuiling, verwaarlozing, ernstige vereenzaming of psychiatrische problematiek.
Burgers en medewerkers van instanties zoals zorg- en opvanginstellingen, maar ook woningcorporaties of de politie, kunnen bij het meldpunt terecht.
Snel naar de kern van het probleem
De medewerker van het meldpunt - een sociaal verpleegkundige - zal in telefonisch contact proberen het probleem te verhelderen. Het meldpunt gaat vertrouwelijk om met de signalen en informatie. In samenspraak met de melder kan een melding worden neergelegd bij een hulpverlenende organisatie. Niet altijd komt het tot een melding; soms is iemand al voldoende geholpen met een advies.
Vervolg
Wanneer een melding is uitgezet bij een andere hulpverlenende organisatie, stopt de inbreng van het Meld en Actiepunt OGGZ. De hulpverlenende organisatie is dan verantwoordelijk voor het vervolg en leidt mensen toe naar de zorg die zij nodig hebben."
vrijdag 2 januari 2015 om 20:17
Ja maar niet als eerste stap.quote:Carenza schreef op 02 januari 2015 @ 20:14:
ollekebollekeknolleke
De woningbouw betrekken lijkt me geen goed plan.
Dat kan wel zeker een idee zijn, in verband met bewegingsmogelijkheden in het pand en brandgevaarlijkheid. Dus echt wel in het belang van degene die er woont.
ollekebollekeknolleke
De woningbouw betrekken lijkt me geen goed plan.
Dat kan wel zeker een idee zijn, in verband met bewegingsmogelijkheden in het pand en brandgevaarlijkheid. Dus echt wel in het belang van degene die er woont.
vrijdag 2 januari 2015 om 21:52
To ik kom vanuit mijn werk af en toe dit soort situatie tegen. Zoals iemand hier al aangaf is er geen sprake (meer) van rommel en een beetje vies. Het kopen en bewaren is een symptoom van een veel dieper liggend psychisch probleem. Daarom heeft "de zachte hand" ook geen enkele zin en zal iemand die deze ziekte (want dat is het) heeft ook absoluut niet toelaten dat de omgeving even komt schoonmaken en opruimen. Daarbij help je daar absoluut niet mee omdat het onderliggende probleem niet is opgelost en alles binnen zeer korte tijd weer zal vervuilen (zoals bij jullie ook is gebeurd).
Het enige juist wat je hier kunt doen is professionele hulp inschakelen. Wees hier ook open over naar je moeder.
Bij voorkeur doe je dit samen met andere familieleden (zodat iedereen erachter staat). Je kunt het beste terecht bij de GGD. Dat heeft in iedere regio een meldpunt woningvervuiling (waar dit ook onder valt). De GGD werkt daarbij samen met andere instanties (zoals de GGZ, psychische hulp, huisarts, gemeente en woningbouw). Zelf naar de huisarts gaan van je moeder is overigens ook een goed idee (neem bij voorkeur ook een familielied zoals je schoonmoeder mee). Dan zijn er meerdere instanties op de hoogte.
Een uit de hand gelopen verzameldrift kan erg gevaarlijk zijn. Vaak vervuilen dit soort huizen omdat het onmogelijk is om nog schoon te maken onder/achter/boven alle troep. Daarbij zijn grote stapels dozen in leefruimtes onhygiënisch en is de kans op ongedierte (muizen/ratten) en ziektes erg groot. Ook zie je dat dit soort woningen niet tot zeer slecht worden geventileerd (je kunt simpelweg niet meer bij de ramen komen door alle rommel en er kan geen schone lucht door de ruimtes komen) hierdoor krijg je schimmel (ook op plekken die jullie nu niet kunnen zien). Zelf noemde je ook al brandgevaar en overlast voor de omgeving. Tot slot kan je moeder als ze dit probleem niet zelf aanpakt in de problemen komen met de woningbouw. Dat gebeurd niet als er instanties mee bezig zijn om het probleem aan te pakken.
Al met al genoeg redenen om actief aan de slag te gaan.
Het enige juist wat je hier kunt doen is professionele hulp inschakelen. Wees hier ook open over naar je moeder.
Bij voorkeur doe je dit samen met andere familieleden (zodat iedereen erachter staat). Je kunt het beste terecht bij de GGD. Dat heeft in iedere regio een meldpunt woningvervuiling (waar dit ook onder valt). De GGD werkt daarbij samen met andere instanties (zoals de GGZ, psychische hulp, huisarts, gemeente en woningbouw). Zelf naar de huisarts gaan van je moeder is overigens ook een goed idee (neem bij voorkeur ook een familielied zoals je schoonmoeder mee). Dan zijn er meerdere instanties op de hoogte.
Een uit de hand gelopen verzameldrift kan erg gevaarlijk zijn. Vaak vervuilen dit soort huizen omdat het onmogelijk is om nog schoon te maken onder/achter/boven alle troep. Daarbij zijn grote stapels dozen in leefruimtes onhygiënisch en is de kans op ongedierte (muizen/ratten) en ziektes erg groot. Ook zie je dat dit soort woningen niet tot zeer slecht worden geventileerd (je kunt simpelweg niet meer bij de ramen komen door alle rommel en er kan geen schone lucht door de ruimtes komen) hierdoor krijg je schimmel (ook op plekken die jullie nu niet kunnen zien). Zelf noemde je ook al brandgevaar en overlast voor de omgeving. Tot slot kan je moeder als ze dit probleem niet zelf aanpakt in de problemen komen met de woningbouw. Dat gebeurd niet als er instanties mee bezig zijn om het probleem aan te pakken.
Al met al genoeg redenen om actief aan de slag te gaan.
vrijdag 2 januari 2015 om 22:46
Als een ander, wie dan ook, mijn spullen troep zou noemen dan komt zo'n arrogante kwast er nooit meer in. De eerstvolgende keer zou ik me over haar inrichting ook onaardig uitlaten.
Ik denk dat de enige die er iets over te zeggen heeft, de gemeente is. Als jijzelf een aardige liefdevolle dochter bent voldoe je ruimschoots aan je plicht.
Ik denk dat de enige die er iets over te zeggen heeft, de gemeente is. Als jijzelf een aardige liefdevolle dochter bent voldoe je ruimschoots aan je plicht.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
vrijdag 2 januari 2015 om 23:10
Ben terug van mijn etentje!
Iedereen: bedankt voor de reacties. Ik kan hier heel veel mee en ben blij dat er zo met me wordt meegedacht.
Fluim (volgens mij): je raakt het probleem precies bij de kern. Mijn moeder heeft inderdaad last van een enorme controledwang en daar had ik als opgroeiend kind als last van. Haar probleem is zo groot en ik denk dat ze zich kapot schaamt en zwaar in ontkenning zit. Ik vind het maar naar om haar zo te zien.
Evelien: het is inderdaad zeer vies in haar huis. Ze woont in een koopwoning die volledig is afbetaald, dus de woningbouw inlichten zit er niet in.
Retrostar: met alle respect, maar het is ook gewoon troep. (afgezien van de enorme hoeveelheid speelgoed) Kapotte kopjes mogen bijvoorbeeld niet worden weggegooid, maar worden liefdevol in een doos gestopt. Voor haar is het geen troep, daar heb je gelijk in. Voor haar is een kapot kopje een heel waardevol iets waar ze emoties aan toekent. (en nu kan ik wel janken)
Maandag ga ik in ieder geval naar de huisarts. De GGD ga ik ook opzoeken en morgen ga ik uitzoeken of er iets van bemoeizorg in mijn stad zit. (Vermoed van wel.) Eerst ga ik de gelinkte artikelen lezen en dit topic naar mijn zusje sturen.
Heeft iemand tips over hoe ik het beste met mijn moeder kan praten. Ze heeft een hekel aan confrontaties en houdt erg van struisvogelen, dus doorgaans ga ik lastige gesprekken met haar uit de weg. Ze kan niet zo goed omgaan met feedback, helaas.
Iedereen: bedankt voor de reacties. Ik kan hier heel veel mee en ben blij dat er zo met me wordt meegedacht.
Fluim (volgens mij): je raakt het probleem precies bij de kern. Mijn moeder heeft inderdaad last van een enorme controledwang en daar had ik als opgroeiend kind als last van. Haar probleem is zo groot en ik denk dat ze zich kapot schaamt en zwaar in ontkenning zit. Ik vind het maar naar om haar zo te zien.
Evelien: het is inderdaad zeer vies in haar huis. Ze woont in een koopwoning die volledig is afbetaald, dus de woningbouw inlichten zit er niet in.
Retrostar: met alle respect, maar het is ook gewoon troep. (afgezien van de enorme hoeveelheid speelgoed) Kapotte kopjes mogen bijvoorbeeld niet worden weggegooid, maar worden liefdevol in een doos gestopt. Voor haar is het geen troep, daar heb je gelijk in. Voor haar is een kapot kopje een heel waardevol iets waar ze emoties aan toekent. (en nu kan ik wel janken)
Maandag ga ik in ieder geval naar de huisarts. De GGD ga ik ook opzoeken en morgen ga ik uitzoeken of er iets van bemoeizorg in mijn stad zit. (Vermoed van wel.) Eerst ga ik de gelinkte artikelen lezen en dit topic naar mijn zusje sturen.
Heeft iemand tips over hoe ik het beste met mijn moeder kan praten. Ze heeft een hekel aan confrontaties en houdt erg van struisvogelen, dus doorgaans ga ik lastige gesprekken met haar uit de weg. Ze kan niet zo goed omgaan met feedback, helaas.
vrijdag 2 januari 2015 om 23:15
vrijdag 2 januari 2015 om 23:20
Fluim: interessante vraag. Volgens mij droomt ze niet. Zelf droom ik veel en levendig, maar een aantal jaar geleden zei ze dat ze nooit droomt. In ieder geval kon ze zich geen enkele droom herinneren. Ik weet niet of ze goed slaapt. Vroeger, voordat mijn vader overleed, was ze in ieder geval een goede slaper die in slaap viel zodra ze haar kussen zag.
vrijdag 2 januari 2015 om 23:29
Fluim: je zegt zinnige dingen! De slaapkamer was al niet heel leefbaar toen mijn vader nog leefde, maar dit is mijn optiek. Hij stond in ieder geval niet vol dozen! (wel veel rommeltjes) Zelf heb ik mijn slaapkamer zo prikkelarm als mogelijk, maar ik denk niet dat mijn moeder goed kan slapen in haar kamer. Ik ga het haar binnenkort eens vragen! (zie haar waarschijnlijk zondag)
vrijdag 2 januari 2015 om 23:37
quote:EmmaKate schreef op 02 januari 2015 @ 23:10:
Retrostar: met alle respect, maar het is ook gewoon troep. (afgezien van de enorme hoeveelheid speelgoed) Kapotte kopjes mogen bijvoorbeeld niet worden weggegooid, maar worden liefdevol in een doos gestopt. Voor haar is het geen troep, daar heb je gelijk in. Voor haar is een kapot kopje een heel waardevol iets waar ze emoties aan toekent. (en nu kan ik wel janken)
Ik denk dat jij niet de juiste persoon bent om iets voor haar te doen.
Als iemand liefde voelt voor iets of iemand en de betrokkenen hebben er geen last van, dan moet je het die persoon gunnen. Liefde is een kostbaar en zeldzaam goed in deze wereld. Het maakt het leven de moeite waard. Wellicht zou zij met (bijvoorbeeld) jouw manier van leven niet gelukkig zijn, anders had ze allang een voorbeeld aan een ander genomen.
Retrostar: met alle respect, maar het is ook gewoon troep. (afgezien van de enorme hoeveelheid speelgoed) Kapotte kopjes mogen bijvoorbeeld niet worden weggegooid, maar worden liefdevol in een doos gestopt. Voor haar is het geen troep, daar heb je gelijk in. Voor haar is een kapot kopje een heel waardevol iets waar ze emoties aan toekent. (en nu kan ik wel janken)
Ik denk dat jij niet de juiste persoon bent om iets voor haar te doen.
Als iemand liefde voelt voor iets of iemand en de betrokkenen hebben er geen last van, dan moet je het die persoon gunnen. Liefde is een kostbaar en zeldzaam goed in deze wereld. Het maakt het leven de moeite waard. Wellicht zou zij met (bijvoorbeeld) jouw manier van leven niet gelukkig zijn, anders had ze allang een voorbeeld aan een ander genomen.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
vrijdag 2 januari 2015 om 23:40
Ik heb er geen ervaring mee, maar ik probeer me voor te stellen dat ik iets zou hebben waar ik me erg voor schaam. Ik denk dat ik het dan het fijnst zou vinden als mensen me gewoon als een normaal mens zouden behandelen.
Als dochter zou ik er voor kiezen om moeder bijvoorbeeld uit te nodigen om bij mij thuis te komen eten. Misschien zelfs samen koken en na het eten samen de afwas doen en moeder weer naar huis laten gaan. Probeer het onderwerp even te laten rusten. De keer erna zou je bijvoorbeeld kunnen aanbieden dat ze, als ze nog was heeft liggen, die even meeneemt, omdat jij bijvoorbeeld net een halve machine hebt, dan kun je dat mooi even bij elkaar mikken. Je hebt vast wel wat poetslappen of handdoeken liggen die je er dan bij mikt. Daarna even in de droger en vouwen, moet best lukken in 3 á 4 uurtjes.
En laat vervolgens de verzameldwang en de zooi over aan de professionals. Wees gewoon haar dochter. Niet meer en niet minder. Je kunt haar niet helpen. Je kunt haar wel gewoon als mens behandelen. Doe gewoon net alsof je van niks weet, babbel over koetjes en kalfjes.
Maar sterkte. Het lijkt me heel moeilijk om je moeder zo te zien
Als dochter zou ik er voor kiezen om moeder bijvoorbeeld uit te nodigen om bij mij thuis te komen eten. Misschien zelfs samen koken en na het eten samen de afwas doen en moeder weer naar huis laten gaan. Probeer het onderwerp even te laten rusten. De keer erna zou je bijvoorbeeld kunnen aanbieden dat ze, als ze nog was heeft liggen, die even meeneemt, omdat jij bijvoorbeeld net een halve machine hebt, dan kun je dat mooi even bij elkaar mikken. Je hebt vast wel wat poetslappen of handdoeken liggen die je er dan bij mikt. Daarna even in de droger en vouwen, moet best lukken in 3 á 4 uurtjes.
En laat vervolgens de verzameldwang en de zooi over aan de professionals. Wees gewoon haar dochter. Niet meer en niet minder. Je kunt haar niet helpen. Je kunt haar wel gewoon als mens behandelen. Doe gewoon net alsof je van niks weet, babbel over koetjes en kalfjes.
Maar sterkte. Het lijkt me heel moeilijk om je moeder zo te zien
vrijdag 2 januari 2015 om 23:41
Retrostar: ik gun mijn moeder alle liefde. Ik kan me alleen niet indenken dat ze in haar huis op deze manier gelukkig is. Zelf zegt ze dat ze binnenkort echt op gaat ruimen, maar dat binnenkort duur nu al enkele jaren. Los van alle spullen kan ik me gewoon niet indenken dat haar huis nu als een thuis aanvoelt.
Natuurlijk zou ik haar het liefste laten leven zoals ze wil, maar ik denk dat ze niet (meer) bij machte is om het zelf te veranderen en er moet dus op een andere manier ingegrepen worden. Ik kan en wil haar niet op deze manier laten creperen.
Natuurlijk zou ik haar het liefste laten leven zoals ze wil, maar ik denk dat ze niet (meer) bij machte is om het zelf te veranderen en er moet dus op een andere manier ingegrepen worden. Ik kan en wil haar niet op deze manier laten creperen.
vrijdag 2 januari 2015 om 23:44
Het gaat niet om het kopen en bewaren van de spullen, het gaat om de emotionele lading die eronder zit. Dat kun jij niet oplossen, hopelijk vind je professionals die daar kaas van hebben gegeten.
Het heeft geen zin als jij het heft in handen neemt om dingen te gaan opruimen voor haar of haar in praktische zin te willen helpen. Daarmee ontneem je haar de kans om zelf het onderliggende probleem aan te pakken, en veroorzaak je misschien meer frustraties.
Er zijn mensen die hun probleem inzien en dat willen aanpakken.
En er zijn mensen die hun probleem NIET inzien en het niet willen aanpakken.
Ik hoop voor jou, en voor haar, dat er een moment komt dat ze voor de eerste optie kan gaan. Waar ze ook voor kiest, je moeder blijft je moeder. Kun je haar accepteren zoals ze is, ondanks dat je er niet achter staat hoe ze haar leven invult?
Het heeft geen zin als jij het heft in handen neemt om dingen te gaan opruimen voor haar of haar in praktische zin te willen helpen. Daarmee ontneem je haar de kans om zelf het onderliggende probleem aan te pakken, en veroorzaak je misschien meer frustraties.
Er zijn mensen die hun probleem inzien en dat willen aanpakken.
En er zijn mensen die hun probleem NIET inzien en het niet willen aanpakken.
Ik hoop voor jou, en voor haar, dat er een moment komt dat ze voor de eerste optie kan gaan. Waar ze ook voor kiest, je moeder blijft je moeder. Kun je haar accepteren zoals ze is, ondanks dat je er niet achter staat hoe ze haar leven invult?
vrijdag 2 januari 2015 om 23:45
Exces, bedankt! Je schrijft precies zoals ik het met haar aan wil pakken en zoals ik haar probeer te behandelen. Ze komt inderdaad altijd bij mij en we babbelen meestal wat over koetjes en kalfjes. Daar houdt ze van. Ik merk alleen de laatste tijd bij mezelf dat het me veel energie kost om haar te zien; ze voert een toneelstuk op "Het gaat zo goed!" en ik geloof het gewoon niet. Ze komt niet oprecht op me over en ik vind het verschrikkelijk voor haar dat ze zich zo belabberd over zichzelf voelt. Nu heeft ze dit altijd wel gehad, maar kon ze nog een normaal leven leiden.
Ik kan haar inderdaad niet helpen. Ik vind het alleen zo moeilijk om niets te doen. Blegh.
Ik kan haar inderdaad niet helpen. Ik vind het alleen zo moeilijk om niets te doen. Blegh.
vrijdag 2 januari 2015 om 23:47
vrijdag 2 januari 2015 om 23:55
quote:fluim schreef op 02 januari 2015 @ 23:17:
Weet je toevallig of ze altijd goed en rustig kan slapen. En of ze ook een beetje normale dromen heeft?Mijn gevoel zegt dat ze doodmoe in slaapt valt maar onrustig droomt. Misschien is ze te moe geweest, te diep geslapen om zich de dromen te herinneren als ze wakker word. Maar die spullen in haar slaapkamer zijn niet de reden van de onrust denk ik.....ook al wil ze graag ooit opruimen. Dat opruimen gaat nu nog niet.
Weet je toevallig of ze altijd goed en rustig kan slapen. En of ze ook een beetje normale dromen heeft?Mijn gevoel zegt dat ze doodmoe in slaapt valt maar onrustig droomt. Misschien is ze te moe geweest, te diep geslapen om zich de dromen te herinneren als ze wakker word. Maar die spullen in haar slaapkamer zijn niet de reden van de onrust denk ik.....ook al wil ze graag ooit opruimen. Dat opruimen gaat nu nog niet.
LOEP ME MAAR aub.
vrijdag 2 januari 2015 om 23:56
Als iemand zelf niet inziet dat er een probleem is, dan sta je compleet buitenspel. Wat het beste is voor haarzelf kan ze nu dus niet inschatten, ze leeft compleet vanuit de ongetwijfeld problematische ervaringen uit het verleden. Daar krijg je iemand niet zomaar van los, hoe graag je dat ook wilt, en hoeveel je daar ook voor over hebt.
vrijdag 2 januari 2015 om 23:59
quote:fluim schreef op 02 januari 2015 @ 23:27:
.................
Een slaapkamer die opgeruimd is laat al zien dat er rust aanwezig is. En rust is belangrijk voor de mens
Zo denk jij, maar iemand met verzameldrang wil misschien helemaal geen leegte. Of ze denkt dat ze die leegte moet opvullen.
.................
Een slaapkamer die opgeruimd is laat al zien dat er rust aanwezig is. En rust is belangrijk voor de mens
Zo denk jij, maar iemand met verzameldrang wil misschien helemaal geen leegte. Of ze denkt dat ze die leegte moet opvullen.
LOEP ME MAAR aub.
