Psyche
alle pijlers
Mijn moeder is koopverslaafd
vrijdag 2 januari 2015 om 17:00
De titel zegt het al: mijn moeder is koopverslaafd en het loopt de spuitgaten uit. Ik wil haar helpen, maar ik weet niet hoe en voel me daardoor boos en machteloos.
Al zolang ik me kan herinneren verzamelde mijn moeder van alles en nog wat en was het thuis altijd wel rommelig, maar het was in mijn jeugd nog redelijk onder controle. Langzaam kwamen de dozen het huis in en bouwde ze alles vol. Nu is het een ramp: de dozen met zooi staan letterlijk tot het plafond, alle kamers (vijf) staan ramvol dozen (met troep!) en de garage staat ook nokkievol. De keuken en badkamer zijn vies. Heel het huis is zo vies en staat zo vol, dat mijn kinderen niet bij haar langs mogen gaan.
Mijn vader is ruim twee jaar geleden overleden en ik heb niet het idee dat het goed met haar gaat sindsdien. Die koopverslaving had ze al lang voor zijn overlijden, maar sinds zijn dood is het echt heel erg geworden. Elke maand koopt ze voor duizenden euro's aan poppen, Lego en Playmobil. Ze heeft zo veel kinderspeelgoed staan, dat je niet meer kunt spreken van een uit de hand gelopen hobby.
Langs gaan bij haar doe ik al tijden niet meer. Ik word al down en somber als ik langs haar huis rij en wil niet die puinbak die ooit mijn ouderlijk huis was in gaan. Vanaf de straat kan ik de dozen tot het plafond zien staan... Ik word er zo verdrietig van! Mijn schoonmoeder komt er nog wel eens en vertelt me hoe het er van binnen uit ziet.
Ik wil haar helpen, maar ik weet niet hoe. Zelf ontkent ze dat ze een probleem heeft en loopt gewoon weg zodra ik over opruimen begin. Mijn zusje heeft haar jaren geleden geholpen bij het opruimen van haar huis, maar binnen de kortste keren was het er weer vies en stampte ze het vol met de door haar zo geliefde dozen.
Heeft iemand tips over hoe ik het beste met mijn moeder om kan gaan? Ik wil alleen dat het goed met haar gaat en dat ze in een schoon en opgeruimd huis kan wonen. Ik merk aan mezelf dat ik alle contact met haar het liefst uit de weg ga, omdat ik het niet trek om het niet over die zooi in haar huis te mogen hebben.
Al zolang ik me kan herinneren verzamelde mijn moeder van alles en nog wat en was het thuis altijd wel rommelig, maar het was in mijn jeugd nog redelijk onder controle. Langzaam kwamen de dozen het huis in en bouwde ze alles vol. Nu is het een ramp: de dozen met zooi staan letterlijk tot het plafond, alle kamers (vijf) staan ramvol dozen (met troep!) en de garage staat ook nokkievol. De keuken en badkamer zijn vies. Heel het huis is zo vies en staat zo vol, dat mijn kinderen niet bij haar langs mogen gaan.
Mijn vader is ruim twee jaar geleden overleden en ik heb niet het idee dat het goed met haar gaat sindsdien. Die koopverslaving had ze al lang voor zijn overlijden, maar sinds zijn dood is het echt heel erg geworden. Elke maand koopt ze voor duizenden euro's aan poppen, Lego en Playmobil. Ze heeft zo veel kinderspeelgoed staan, dat je niet meer kunt spreken van een uit de hand gelopen hobby.
Langs gaan bij haar doe ik al tijden niet meer. Ik word al down en somber als ik langs haar huis rij en wil niet die puinbak die ooit mijn ouderlijk huis was in gaan. Vanaf de straat kan ik de dozen tot het plafond zien staan... Ik word er zo verdrietig van! Mijn schoonmoeder komt er nog wel eens en vertelt me hoe het er van binnen uit ziet.
Ik wil haar helpen, maar ik weet niet hoe. Zelf ontkent ze dat ze een probleem heeft en loopt gewoon weg zodra ik over opruimen begin. Mijn zusje heeft haar jaren geleden geholpen bij het opruimen van haar huis, maar binnen de kortste keren was het er weer vies en stampte ze het vol met de door haar zo geliefde dozen.
Heeft iemand tips over hoe ik het beste met mijn moeder om kan gaan? Ik wil alleen dat het goed met haar gaat en dat ze in een schoon en opgeruimd huis kan wonen. Ik merk aan mezelf dat ik alle contact met haar het liefst uit de weg ga, omdat ik het niet trek om het niet over die zooi in haar huis te mogen hebben.
woensdag 7 januari 2015 om 13:23
quote:fluim schreef op 07 januari 2015 @ 11:38:
Ik deed zo sarcastisch omdat mijn ideeën als dom worden gezien. Iets waar je niets mee op zal lossen.
Mijn ervaring is dat als je een fijn plekje in je huis hebt waar je je wel prettig kan voelen naar meer ruikt (???? weet het juiste woord nu even niet - maar dat je in gaat zien dat je je daar beter bij kan voelen en zodoende wat meer wil aan gaan pakken).
Maar waarom twijfel je eraan dat moeder niet door heeft dat ze mooi weer speelt?
Ze zal niet voor niets mensen niet in haar huis toelaten.Ik vind jou ideeën helemaal niet dom. Ook als ik een andere mening zou hebben betekend het niet dat ik de ideeën van een ander dom vind. Ik noem dat eerder meningsverschil of discussie.
Een fijn plekje in huis is prachtig, maar dat plekje kan er eerder komen als de verzamelaar zich veilig voelt. Zij stapelt niet voor de joeks. Ze kan niet loslaten als je het mij vraagt, en alles is even mooi of even belangrijk. Daar heeft ze vast begeleiding bij nodig.
Ik vroeg het me af of ze werkelijk toneel speelt, of misschien moet ik zeggen "of ze het zelf in de gaten heeft?", dus niet met opzet anders doet. Dat ze mensen niet binnen laat is schaamte, en ze weet waarom. Dat is geen toneel. Ze is misschien overgevoelig over wat anderen van haar zouden denken. En dat is misschien weer een reden waarom ze zich aanpast. Ze voelt feilloos aan hoe de sfeer is, en zal zich aan die sfeer aanpassen zonder dat ze het zelf in de gaten heeft. Kinderen met een lichte autistische stoornis zijn ook heel flexibel, ze passen zich met gemak aan, de problemen komen pas naar buiten in de puberteit (of jong volwassen) als er iets ergs gebeurd en ze de energie niet meer hebben om zich aan te passen. Of omdat hun hoofd vol zit en er niets meer bij past. Maar hadden ze het in de gaten? Ik weet het zo net nog niet.
En ja dat kost heel veel energie.
Als ze haar kleinkinderen ziet zal ze vast oprecht blij zijn, ook al woont ze in een krot of boomhut, ze kan evengoed blij zijn als ze haar kindjes ziet, dat noem ik geen toneel .
Ik deed zo sarcastisch omdat mijn ideeën als dom worden gezien. Iets waar je niets mee op zal lossen.
Mijn ervaring is dat als je een fijn plekje in je huis hebt waar je je wel prettig kan voelen naar meer ruikt (???? weet het juiste woord nu even niet - maar dat je in gaat zien dat je je daar beter bij kan voelen en zodoende wat meer wil aan gaan pakken).
Maar waarom twijfel je eraan dat moeder niet door heeft dat ze mooi weer speelt?
Ze zal niet voor niets mensen niet in haar huis toelaten.Ik vind jou ideeën helemaal niet dom. Ook als ik een andere mening zou hebben betekend het niet dat ik de ideeën van een ander dom vind. Ik noem dat eerder meningsverschil of discussie.
Een fijn plekje in huis is prachtig, maar dat plekje kan er eerder komen als de verzamelaar zich veilig voelt. Zij stapelt niet voor de joeks. Ze kan niet loslaten als je het mij vraagt, en alles is even mooi of even belangrijk. Daar heeft ze vast begeleiding bij nodig.
Ik vroeg het me af of ze werkelijk toneel speelt, of misschien moet ik zeggen "of ze het zelf in de gaten heeft?", dus niet met opzet anders doet. Dat ze mensen niet binnen laat is schaamte, en ze weet waarom. Dat is geen toneel. Ze is misschien overgevoelig over wat anderen van haar zouden denken. En dat is misschien weer een reden waarom ze zich aanpast. Ze voelt feilloos aan hoe de sfeer is, en zal zich aan die sfeer aanpassen zonder dat ze het zelf in de gaten heeft. Kinderen met een lichte autistische stoornis zijn ook heel flexibel, ze passen zich met gemak aan, de problemen komen pas naar buiten in de puberteit (of jong volwassen) als er iets ergs gebeurd en ze de energie niet meer hebben om zich aan te passen. Of omdat hun hoofd vol zit en er niets meer bij past. Maar hadden ze het in de gaten? Ik weet het zo net nog niet.
En ja dat kost heel veel energie.
Als ze haar kleinkinderen ziet zal ze vast oprecht blij zijn, ook al woont ze in een krot of boomhut, ze kan evengoed blij zijn als ze haar kindjes ziet, dat noem ik geen toneel .
LOEP ME MAAR aub.
