Psyche
alle pijlers
Mijn moeder is koopverslaafd
vrijdag 2 januari 2015 om 17:00
De titel zegt het al: mijn moeder is koopverslaafd en het loopt de spuitgaten uit. Ik wil haar helpen, maar ik weet niet hoe en voel me daardoor boos en machteloos.
Al zolang ik me kan herinneren verzamelde mijn moeder van alles en nog wat en was het thuis altijd wel rommelig, maar het was in mijn jeugd nog redelijk onder controle. Langzaam kwamen de dozen het huis in en bouwde ze alles vol. Nu is het een ramp: de dozen met zooi staan letterlijk tot het plafond, alle kamers (vijf) staan ramvol dozen (met troep!) en de garage staat ook nokkievol. De keuken en badkamer zijn vies. Heel het huis is zo vies en staat zo vol, dat mijn kinderen niet bij haar langs mogen gaan.
Mijn vader is ruim twee jaar geleden overleden en ik heb niet het idee dat het goed met haar gaat sindsdien. Die koopverslaving had ze al lang voor zijn overlijden, maar sinds zijn dood is het echt heel erg geworden. Elke maand koopt ze voor duizenden euro's aan poppen, Lego en Playmobil. Ze heeft zo veel kinderspeelgoed staan, dat je niet meer kunt spreken van een uit de hand gelopen hobby.
Langs gaan bij haar doe ik al tijden niet meer. Ik word al down en somber als ik langs haar huis rij en wil niet die puinbak die ooit mijn ouderlijk huis was in gaan. Vanaf de straat kan ik de dozen tot het plafond zien staan... Ik word er zo verdrietig van! Mijn schoonmoeder komt er nog wel eens en vertelt me hoe het er van binnen uit ziet.
Ik wil haar helpen, maar ik weet niet hoe. Zelf ontkent ze dat ze een probleem heeft en loopt gewoon weg zodra ik over opruimen begin. Mijn zusje heeft haar jaren geleden geholpen bij het opruimen van haar huis, maar binnen de kortste keren was het er weer vies en stampte ze het vol met de door haar zo geliefde dozen.
Heeft iemand tips over hoe ik het beste met mijn moeder om kan gaan? Ik wil alleen dat het goed met haar gaat en dat ze in een schoon en opgeruimd huis kan wonen. Ik merk aan mezelf dat ik alle contact met haar het liefst uit de weg ga, omdat ik het niet trek om het niet over die zooi in haar huis te mogen hebben.
Al zolang ik me kan herinneren verzamelde mijn moeder van alles en nog wat en was het thuis altijd wel rommelig, maar het was in mijn jeugd nog redelijk onder controle. Langzaam kwamen de dozen het huis in en bouwde ze alles vol. Nu is het een ramp: de dozen met zooi staan letterlijk tot het plafond, alle kamers (vijf) staan ramvol dozen (met troep!) en de garage staat ook nokkievol. De keuken en badkamer zijn vies. Heel het huis is zo vies en staat zo vol, dat mijn kinderen niet bij haar langs mogen gaan.
Mijn vader is ruim twee jaar geleden overleden en ik heb niet het idee dat het goed met haar gaat sindsdien. Die koopverslaving had ze al lang voor zijn overlijden, maar sinds zijn dood is het echt heel erg geworden. Elke maand koopt ze voor duizenden euro's aan poppen, Lego en Playmobil. Ze heeft zo veel kinderspeelgoed staan, dat je niet meer kunt spreken van een uit de hand gelopen hobby.
Langs gaan bij haar doe ik al tijden niet meer. Ik word al down en somber als ik langs haar huis rij en wil niet die puinbak die ooit mijn ouderlijk huis was in gaan. Vanaf de straat kan ik de dozen tot het plafond zien staan... Ik word er zo verdrietig van! Mijn schoonmoeder komt er nog wel eens en vertelt me hoe het er van binnen uit ziet.
Ik wil haar helpen, maar ik weet niet hoe. Zelf ontkent ze dat ze een probleem heeft en loopt gewoon weg zodra ik over opruimen begin. Mijn zusje heeft haar jaren geleden geholpen bij het opruimen van haar huis, maar binnen de kortste keren was het er weer vies en stampte ze het vol met de door haar zo geliefde dozen.
Heeft iemand tips over hoe ik het beste met mijn moeder om kan gaan? Ik wil alleen dat het goed met haar gaat en dat ze in een schoon en opgeruimd huis kan wonen. Ik merk aan mezelf dat ik alle contact met haar het liefst uit de weg ga, omdat ik het niet trek om het niet over die zooi in haar huis te mogen hebben.
zaterdag 3 januari 2015 om 09:11
quote:EmmaKate schreef op 02 januari 2015 @ 23:18:
Labellei: hoe vond je het toen er hulp voor je werd ingeschakeld?
Ooit had mijn zus een soort van opruimingsplan voor mij bedacht.
Ze zou samen met mijn broer langskomen en een aanhangwagen met troep afvoeren. Ze kwam dat een paar dagen van tevoren aankondigen. Ik ben toen zó ongelooflijk kwaad geworden, ben nog nooit zo kwaad geweest. Ik heb volgens mij de hele stad bij elkaar geschreeuwd. Dit was voor mij gewoon ondenkbaar. En zou dus veels te grensoverschrijdend zijn geweest. Het is dus ook niet doorgegaan, ik had dat ook echt niet getrokken!!!
De laatste keer dat er hulp ingeschakeld werd ging dus via de OGGZ/GGD. Ik trof een brief aan dat ze de volgende dag zouden langskomen om te praten over een zorgmelding. Ik ben daar echt zo van geschrokken. Ik vond het zo'n afgang en zo beschamend. En mijn eerste reactie was: no way: nooit! Maar ik denk dat ik na een half uurtje al iets had van: ja ik moet dit tóch doen! In de brief werd verwezen naar een link van de OGGZ/GGD en ik herkende daar zóveel in! Ik zag daarom in dat ik deze kans moest aangrijpen. Ik heb wel gevraagd of de eerste afspraak op neutraal terrein mocht plaatsvinden. En dat was geen probleem.
Ik vond het erg fijn dat de medewerkers bekend waren met de problematiek. En verder keken dan mijn troep. In tegenstelling tot bijv familie die alleen met een afkeurende blik en hoofdschuddend naar mijn troep kon kijken.
En ik moet zeggen dat de professionele hulpverlening zeer respectvol met het probleem om ging. Ik vond dat zo fijn!
Hoe je het beste met je moeder hier over kunt communiceren? Das een lastige. Ik zal daar nog even over nadenken en later op terugkomen.
Overigens denk ik dat ik mijn posts later zal weghalen.... Zo open ben ik er niet over. Alhoewel het ook geen kwaad kan natuurlijk om dit onderwerp wat meer uit de taboesfeer te halen. Het komt toch ook vaker voor dan je denkt... (konden mijn hulpverleners bevestigen) .)
Labellei: hoe vond je het toen er hulp voor je werd ingeschakeld?
Ooit had mijn zus een soort van opruimingsplan voor mij bedacht.
Ze zou samen met mijn broer langskomen en een aanhangwagen met troep afvoeren. Ze kwam dat een paar dagen van tevoren aankondigen. Ik ben toen zó ongelooflijk kwaad geworden, ben nog nooit zo kwaad geweest. Ik heb volgens mij de hele stad bij elkaar geschreeuwd. Dit was voor mij gewoon ondenkbaar. En zou dus veels te grensoverschrijdend zijn geweest. Het is dus ook niet doorgegaan, ik had dat ook echt niet getrokken!!!
De laatste keer dat er hulp ingeschakeld werd ging dus via de OGGZ/GGD. Ik trof een brief aan dat ze de volgende dag zouden langskomen om te praten over een zorgmelding. Ik ben daar echt zo van geschrokken. Ik vond het zo'n afgang en zo beschamend. En mijn eerste reactie was: no way: nooit! Maar ik denk dat ik na een half uurtje al iets had van: ja ik moet dit tóch doen! In de brief werd verwezen naar een link van de OGGZ/GGD en ik herkende daar zóveel in! Ik zag daarom in dat ik deze kans moest aangrijpen. Ik heb wel gevraagd of de eerste afspraak op neutraal terrein mocht plaatsvinden. En dat was geen probleem.
Ik vond het erg fijn dat de medewerkers bekend waren met de problematiek. En verder keken dan mijn troep. In tegenstelling tot bijv familie die alleen met een afkeurende blik en hoofdschuddend naar mijn troep kon kijken.
En ik moet zeggen dat de professionele hulpverlening zeer respectvol met het probleem om ging. Ik vond dat zo fijn!
Hoe je het beste met je moeder hier over kunt communiceren? Das een lastige. Ik zal daar nog even over nadenken en later op terugkomen.
Overigens denk ik dat ik mijn posts later zal weghalen.... Zo open ben ik er niet over. Alhoewel het ook geen kwaad kan natuurlijk om dit onderwerp wat meer uit de taboesfeer te halen. Het komt toch ook vaker voor dan je denkt... (konden mijn hulpverleners bevestigen) .)
zaterdag 3 januari 2015 om 09:29
Labellei, bedankt voor je lieve post. Het zal niet makkelijk zijn geweest om je angsten onder ogen te moeten zien. Ik vind het zo knap dat je dit bent aangegaan!
Je helpt me heel erg om het door de ogen van mijn moeder te bekijken. Als dochter schaam ik me niet voor haar, in mijn ogen, waanzinnige troep en ben er in mijn omgeving vrij open over. Sommige mensen veroordelen mij en vinden dat ik gewoon een container moet huren en haar huis opruimen. Ik snap waarom mensen dit kunnen zeggen, maar ik kan er niet veel mee. Doorgaans zijn de reacties die ik krijg begrijpend, ook al weet niemand in mijn omgeving wat ik zou kunnen doen. Ik weet het zelf ook niet zo goed, maar ik kan in ieder geval heel veel met reacties van onder andere jou!
Ik ben er ook vrij zeker van dat het probleem veel vaker voorkomt en ook dat er een flink taboe op zit. Als ik naar mij moeder kijk: zij is een hoarder. Haar moeder (mijn oma) had juist een waanzinnig opgeruimd huis. De broers en zus van mijn moeder zijn net zoals mijn mams: haar zus woont in een vieze flat. Het is armoe troef, maar de koelkast klapt uit elkaar van de pakken voorverpakte ham. Ze is in haar eentje, maar heeft ham genoeg voor de komende jaren. Ze blijft echter dwangmatig die stomme ham kopen. Mijn moeders oudste broer is ook aan het verranzen en leeft al zolang ik hem ken in een vies, goor huis waar je de vloeren niet meer kunt zien. Mijn moeders andere broer woont wel in een schoon huis, maar hij is de enige die niet in zijn uppie woont.
De alleenstaande broer en zus van mijn moeder leven een kluizenaarsbestaan, vooral haar zus. We nodigen haar altijd uit voor de feestdagen en dergelijke, maar ze komt nooit. Haar broer wel.
Ik vraag me oprecht af hoe het komt dat van de vier kinderen er drie in een onbewoonbaar huis wonen. Zou het genetisch zijn? Wat is de grondslag voor dit gedrag? Ik probeer het te snappen, maar kan er geen chocola van maken. (en soms ben ik bang dat ik later ook zo wordt. Gek, want ik heb totaal geen moeite met het weggooien van spullen en vind als snel iets overbodig. En toch. Toch ben ik bang dat hoarding erfelijk is.)
Je helpt me heel erg om het door de ogen van mijn moeder te bekijken. Als dochter schaam ik me niet voor haar, in mijn ogen, waanzinnige troep en ben er in mijn omgeving vrij open over. Sommige mensen veroordelen mij en vinden dat ik gewoon een container moet huren en haar huis opruimen. Ik snap waarom mensen dit kunnen zeggen, maar ik kan er niet veel mee. Doorgaans zijn de reacties die ik krijg begrijpend, ook al weet niemand in mijn omgeving wat ik zou kunnen doen. Ik weet het zelf ook niet zo goed, maar ik kan in ieder geval heel veel met reacties van onder andere jou!
Ik ben er ook vrij zeker van dat het probleem veel vaker voorkomt en ook dat er een flink taboe op zit. Als ik naar mij moeder kijk: zij is een hoarder. Haar moeder (mijn oma) had juist een waanzinnig opgeruimd huis. De broers en zus van mijn moeder zijn net zoals mijn mams: haar zus woont in een vieze flat. Het is armoe troef, maar de koelkast klapt uit elkaar van de pakken voorverpakte ham. Ze is in haar eentje, maar heeft ham genoeg voor de komende jaren. Ze blijft echter dwangmatig die stomme ham kopen. Mijn moeders oudste broer is ook aan het verranzen en leeft al zolang ik hem ken in een vies, goor huis waar je de vloeren niet meer kunt zien. Mijn moeders andere broer woont wel in een schoon huis, maar hij is de enige die niet in zijn uppie woont.
De alleenstaande broer en zus van mijn moeder leven een kluizenaarsbestaan, vooral haar zus. We nodigen haar altijd uit voor de feestdagen en dergelijke, maar ze komt nooit. Haar broer wel.
Ik vraag me oprecht af hoe het komt dat van de vier kinderen er drie in een onbewoonbaar huis wonen. Zou het genetisch zijn? Wat is de grondslag voor dit gedrag? Ik probeer het te snappen, maar kan er geen chocola van maken. (en soms ben ik bang dat ik later ook zo wordt. Gek, want ik heb totaal geen moeite met het weggooien van spullen en vind als snel iets overbodig. En toch. Toch ben ik bang dat hoarding erfelijk is.)
zaterdag 3 januari 2015 om 09:52
Wat bijzonder EmmaKate dat er meer mensen zijn in de familie die er ook last van hebben. Persoonlijk denk ik dat er toch iets in de opvoeding is geweest wat meespeelt. Misschien was jouw oma zo extreem netjes (à la control freak) dat haar kinderen (onbewust) iets hebben van "ik kan daar toch nooit aan voldoen, dus dan maar alle remmen los". Mijn moeder was ook extreem netjes en ik denk dat dat onbewust bij mij ook wel meespeelt.
Verder heb ik ook ADD, dus ben ik o.a. heel snel het overzicht kwijt en dat is best lastig als je moet opruimen.
En daarnaast spelen bij mij ook depressies en later ook PTSS nog een rol.
Van spullen kopen krijg ik een kick. Dat is vooral fijn als je je depri voelt.
En controledwang speelt ook wel een rol. Ik had periodes dat je de vloer inderdaad niet meer kon zien. Maar ik kocht wel steeds nieuwe handdoeken (was bang om zonder te komen zitten) en ik ordende die ook op kleur. Volgens mij had ik op een bepaald moment wel 120 handdoeken en had ik die opgestapeld in mijn kast op regenboog kleuren.
Ik ben denk ik geen echte hoarder. Althans ik had mijn huis niet vol staan met dozen. Maar het is meer een combinatie van aandoeningen en klachten waardoor ik sneller mijn huis kan laten vervuilen.
Verder heb ik ook ADD, dus ben ik o.a. heel snel het overzicht kwijt en dat is best lastig als je moet opruimen.
En daarnaast spelen bij mij ook depressies en later ook PTSS nog een rol.
Van spullen kopen krijg ik een kick. Dat is vooral fijn als je je depri voelt.
En controledwang speelt ook wel een rol. Ik had periodes dat je de vloer inderdaad niet meer kon zien. Maar ik kocht wel steeds nieuwe handdoeken (was bang om zonder te komen zitten) en ik ordende die ook op kleur. Volgens mij had ik op een bepaald moment wel 120 handdoeken en had ik die opgestapeld in mijn kast op regenboog kleuren.
Ik ben denk ik geen echte hoarder. Althans ik had mijn huis niet vol staan met dozen. Maar het is meer een combinatie van aandoeningen en klachten waardoor ik sneller mijn huis kan laten vervuilen.
zaterdag 3 januari 2015 om 10:28
Labellei, thanks!
Je noemt een paar interessante en voor mij opvallende zaken. Voor het gemak (en mijn eigen overzicht! ) even puntsgewijs:
- Opvoeding: Mijn oma was lief hoor, daar niet van, maar ze kon haar kinderen moeilijk los laten en regelde alles voor ze. Ze hield ze als het ware klein.
- ADD: Ik verdenk mijn moeder van ADD! Ze heeft weinig overzicht en kan bijvoorbeeld niet de hoofdlijnen ontdekken. Ze focust enorm op bijzaken die er weinig tot niet toe doen.
- Depressies: ik denk dat ze aanleg heeft tot depressiviteit, maar dat is een lekendiagnose. Wel heeft ze al jarenlang eetproblemen en die konden (en kunnen) mij tot razernij drijven. Overigens heb ik haar in het verleden vaak aangesproken op het overgeven na het eten, maar dan ontkende ze en moest ik niet overal wat achter zoeken. Ze is heel erg gefocust op, zoals zij het noemt, rank zijn. Gelukkig ben ik niet meer gevoelig voor haar mening over mijn uiterlijk, maar dat was in het verleden wel anders.
- PTSS: Denk dat dat een rol speelt. Het overlijden van mijn vader heeft een enorme impact op haar gehad, maar daarvoor speelde ook al het nodige. In haar jeugd is ze gepest en hoorde ze er niet bij. Vriendinnen had ze niet toen ik opgroeide, maar daar had ze misschien ook geen behoefte aan. Ze wantrouwt mensen snel, maar aan de andere kant kan ze ook enorm naïef zijn en mensen vertrouwen die misbruik van haar kunnen gaan maken.
Je noemt een paar interessante en voor mij opvallende zaken. Voor het gemak (en mijn eigen overzicht! ) even puntsgewijs:
- Opvoeding: Mijn oma was lief hoor, daar niet van, maar ze kon haar kinderen moeilijk los laten en regelde alles voor ze. Ze hield ze als het ware klein.
- ADD: Ik verdenk mijn moeder van ADD! Ze heeft weinig overzicht en kan bijvoorbeeld niet de hoofdlijnen ontdekken. Ze focust enorm op bijzaken die er weinig tot niet toe doen.
- Depressies: ik denk dat ze aanleg heeft tot depressiviteit, maar dat is een lekendiagnose. Wel heeft ze al jarenlang eetproblemen en die konden (en kunnen) mij tot razernij drijven. Overigens heb ik haar in het verleden vaak aangesproken op het overgeven na het eten, maar dan ontkende ze en moest ik niet overal wat achter zoeken. Ze is heel erg gefocust op, zoals zij het noemt, rank zijn. Gelukkig ben ik niet meer gevoelig voor haar mening over mijn uiterlijk, maar dat was in het verleden wel anders.
- PTSS: Denk dat dat een rol speelt. Het overlijden van mijn vader heeft een enorme impact op haar gehad, maar daarvoor speelde ook al het nodige. In haar jeugd is ze gepest en hoorde ze er niet bij. Vriendinnen had ze niet toen ik opgroeide, maar daar had ze misschien ook geen behoefte aan. Ze wantrouwt mensen snel, maar aan de andere kant kan ze ook enorm naïef zijn en mensen vertrouwen die misbruik van haar kunnen gaan maken.
zaterdag 3 januari 2015 om 11:08
quote:EmmaKate schreef op 03 januari 2015 @ 10:28:
Labellei, thanks!
Je noemt een paar interessante en voor mij opvallende zaken. Voor het gemak (en mijn eigen overzicht! ) even puntsgewijs:
- Opvoeding: Mijn oma was lief hoor, daar niet van, maar ze kon haar kinderen moeilijk los laten en regelde alles voor ze. Ze hield ze als het ware klein.
- ADD: Ik verdenk mijn moeder van ADD! Ze heeft weinig overzicht en kan bijvoorbeeld niet de hoofdlijnen ontdekken. Ze focust enorm op bijzaken die er weinig tot niet toe doen.
- Depressies: ik denk dat ze aanleg heeft tot depressiviteit, maar dat is een lekendiagnose. Wel heeft ze al jarenlang eetproblemen en die konden (en kunnen) mij tot razernij drijven. Overigens heb ik haar in het verleden vaak aangesproken op het overgeven na het eten, maar dan ontkende ze en moest ik niet overal wat achter zoeken. Ze is heel erg gefocust op, zoals zij het noemt, rank zijn. Gelukkig ben ik niet meer gevoelig voor haar mening over mijn uiterlijk, maar dat was in het verleden wel anders.
- PTSS: Denk dat dat een rol speelt. Het overlijden van mijn vader heeft een enorme impact op haar gehad, maar daarvoor speelde ook al het nodige. In haar jeugd is ze gepest en hoorde ze er niet bij. Vriendinnen had ze niet toen ik opgroeide, maar daar had ze misschien ook geen behoefte aan. Ze wantrouwt mensen snel, maar aan de andere kant kan ze ook enorm naïef zijn en mensen vertrouwen die misbruik van haar kunnen gaan maken.
Och, je moeder heeft nogal wat issues!
Ik herken er behoorlijk veel.
De invloed van moeder: mijn moeder was nogal dominant aanwezig. Moest altijd weten wat ik aan het doen was en met wie. Bemoeide zich overal mee. Ik werd er (bijna letterlijk) gek van. Ze vond ook dat ik moest zijn als andere meisjes, zoals vriendinnen op school en dochters van haar vriendinnen. Er werd altijd letterlijk op gehamerd dat ik "erbij moest horen". Maar ik kreeg van haar juist de boodschap mee dat ik er in haar ogen niet bij hoorde. Omdat ik toch minder lief en leuk was als die andere meiden. (Ik ben ook een ongepland nakomertje trouwens, en ongepland voelt voor mij ook vaak als ongewenst).
Ook had ik in mijn vroege jeugd al last van slordigheid en het niet kunnen opruimen (de ADD). Dat was een dagelijkse strijd, omdat ik van mijn moeder een net meisje moest zijn en in haar ogen was ik een lui zwijn.
Eetproblemen herken ik ook. Heeft natuurlijk ook te maken met controledwang.
Jouw moeder heeft zich blijkbaar ook ongewenst gevoeld, n.a.v. het pesten in haar jeugd.
Ik heb soms ook het gevoel (= hypothese) dat mijn huis-problemen dienen als fort om mij tegen de buitenwereld te beschermen. Om mensen op afstand te houden.
De ADD helpt niet echt mee bij deze problematiek. Zoals ik al eerder schreef.
Moeite hebben met overzicht houden, uitstelgedrag, snel afgeleid zijn (heb ik ook erg veel last van tijdens het opruimen, dat je allerlei dingen tegenkomt waar je herinneringen bij hebt bijv). Hierbij zou wellicht ADD medicatie wat bij kunnen helpen.
Ik hoop dat jouw moeder (net als ik) goede hulp zal krijgen, die ze hopelijk ook wil aannemen.
En dat ze daarbij het gevoel zal hebben dat er mensen zijn die haar begrijpen en haar oprecht willen helpen. En haar met respect zullen behandelen. Dat ze ook niet de enige is met deze problematiek.
Heeft jouw moeder ook problemen t.a.v. haar financiën? Had ik wel. De combinatie komt ook erg vaak voor: overzicht kwijt zijn, te veel kopen, enveloppen die dicht blijven en ergens tussen de dozen belanden....
Labellei, thanks!
Je noemt een paar interessante en voor mij opvallende zaken. Voor het gemak (en mijn eigen overzicht! ) even puntsgewijs:
- Opvoeding: Mijn oma was lief hoor, daar niet van, maar ze kon haar kinderen moeilijk los laten en regelde alles voor ze. Ze hield ze als het ware klein.
- ADD: Ik verdenk mijn moeder van ADD! Ze heeft weinig overzicht en kan bijvoorbeeld niet de hoofdlijnen ontdekken. Ze focust enorm op bijzaken die er weinig tot niet toe doen.
- Depressies: ik denk dat ze aanleg heeft tot depressiviteit, maar dat is een lekendiagnose. Wel heeft ze al jarenlang eetproblemen en die konden (en kunnen) mij tot razernij drijven. Overigens heb ik haar in het verleden vaak aangesproken op het overgeven na het eten, maar dan ontkende ze en moest ik niet overal wat achter zoeken. Ze is heel erg gefocust op, zoals zij het noemt, rank zijn. Gelukkig ben ik niet meer gevoelig voor haar mening over mijn uiterlijk, maar dat was in het verleden wel anders.
- PTSS: Denk dat dat een rol speelt. Het overlijden van mijn vader heeft een enorme impact op haar gehad, maar daarvoor speelde ook al het nodige. In haar jeugd is ze gepest en hoorde ze er niet bij. Vriendinnen had ze niet toen ik opgroeide, maar daar had ze misschien ook geen behoefte aan. Ze wantrouwt mensen snel, maar aan de andere kant kan ze ook enorm naïef zijn en mensen vertrouwen die misbruik van haar kunnen gaan maken.
Och, je moeder heeft nogal wat issues!
Ik herken er behoorlijk veel.
De invloed van moeder: mijn moeder was nogal dominant aanwezig. Moest altijd weten wat ik aan het doen was en met wie. Bemoeide zich overal mee. Ik werd er (bijna letterlijk) gek van. Ze vond ook dat ik moest zijn als andere meisjes, zoals vriendinnen op school en dochters van haar vriendinnen. Er werd altijd letterlijk op gehamerd dat ik "erbij moest horen". Maar ik kreeg van haar juist de boodschap mee dat ik er in haar ogen niet bij hoorde. Omdat ik toch minder lief en leuk was als die andere meiden. (Ik ben ook een ongepland nakomertje trouwens, en ongepland voelt voor mij ook vaak als ongewenst).
Ook had ik in mijn vroege jeugd al last van slordigheid en het niet kunnen opruimen (de ADD). Dat was een dagelijkse strijd, omdat ik van mijn moeder een net meisje moest zijn en in haar ogen was ik een lui zwijn.
Eetproblemen herken ik ook. Heeft natuurlijk ook te maken met controledwang.
Jouw moeder heeft zich blijkbaar ook ongewenst gevoeld, n.a.v. het pesten in haar jeugd.
Ik heb soms ook het gevoel (= hypothese) dat mijn huis-problemen dienen als fort om mij tegen de buitenwereld te beschermen. Om mensen op afstand te houden.
De ADD helpt niet echt mee bij deze problematiek. Zoals ik al eerder schreef.
Moeite hebben met overzicht houden, uitstelgedrag, snel afgeleid zijn (heb ik ook erg veel last van tijdens het opruimen, dat je allerlei dingen tegenkomt waar je herinneringen bij hebt bijv). Hierbij zou wellicht ADD medicatie wat bij kunnen helpen.
Ik hoop dat jouw moeder (net als ik) goede hulp zal krijgen, die ze hopelijk ook wil aannemen.
En dat ze daarbij het gevoel zal hebben dat er mensen zijn die haar begrijpen en haar oprecht willen helpen. En haar met respect zullen behandelen. Dat ze ook niet de enige is met deze problematiek.
Heeft jouw moeder ook problemen t.a.v. haar financiën? Had ik wel. De combinatie komt ook erg vaak voor: overzicht kwijt zijn, te veel kopen, enveloppen die dicht blijven en ergens tussen de dozen belanden....
zaterdag 3 januari 2015 om 11:57
Ik dacht gisteren ook al aan ADD, omdat een ADD-er geen onderscheid kan maken tussen wat echt belangrijk is en wat minder belangrijk. Voor een ADD-er is alles belangrijk én ze vinden alles mooi en leuk. ADD is in meerdere 'graden'. De "zware en de lichte versie, en alles er tussen in" noem ik het maar.
Waarschijnlijk is de verzamelwoede niet een gevolg van het pesten maar omdat ze toch anders is. Kinderen voelen dat onder elkaar al snel, en een buitenbeentje word meestal het slachtoffer van pesten.
Als er dan iets ergs gebeurt in het leven kan de gevoelige kant van ADD opvlammen. Er past niets meer bij omdat ze hun hele leven al "stapelen" en alles onder controle willen houden.
Wellicht was je oma zich bewust dat verzamelwoede zo kan uitpakken (gezien bij haar zelf of familieleden) en deed ze er alles aan om dat te voorkomen óf het was haar echtgenoot die de verzamelwoede in zijn genen had.
Waarschijnlijk is de verzamelwoede niet een gevolg van het pesten maar omdat ze toch anders is. Kinderen voelen dat onder elkaar al snel, en een buitenbeentje word meestal het slachtoffer van pesten.
Als er dan iets ergs gebeurt in het leven kan de gevoelige kant van ADD opvlammen. Er past niets meer bij omdat ze hun hele leven al "stapelen" en alles onder controle willen houden.
Wellicht was je oma zich bewust dat verzamelwoede zo kan uitpakken (gezien bij haar zelf of familieleden) en deed ze er alles aan om dat te voorkomen óf het was haar echtgenoot die de verzamelwoede in zijn genen had.
LOEP ME MAAR aub.
zaterdag 3 januari 2015 om 12:08
[quote]
Ooit had mijn zus een soort van opruimingsplan voor mij bedacht.
Ze zou samen met mijn broer langskomen en een aanhangwagen met troep afvoeren. Ze kwam dat een paar dagen van tevoren aankondigen. Ik ben toen zó ongelooflijk kwaad geworden, ben nog nooit zo kwaad geweest.
antw MM:Bij de tv-serie "leven in puin" zie ik vaak de machteloosheid van de "verzamelaars" als het opruimtijd is. Ik vind dat erg verdrietig om te zien. De helpers roepen dan "je moet opruimen, zo kan het niet langer". De verzamelaar wil alles controleren wat er weg gaat en dan word gezegd: "Je kan niet alles een voor een nakijken, weg ermee". Het moet wel weg-ermee, maar dat werkt averechts op die manier denk ik. Eerst moeten ze de oorzaak bespreken. En dan word het interessant. Het zijn ook vaak best intelligente mensen of mensen met een behoorlijke volle rugzak.
Ooit had mijn zus een soort van opruimingsplan voor mij bedacht.
Ze zou samen met mijn broer langskomen en een aanhangwagen met troep afvoeren. Ze kwam dat een paar dagen van tevoren aankondigen. Ik ben toen zó ongelooflijk kwaad geworden, ben nog nooit zo kwaad geweest.
antw MM:Bij de tv-serie "leven in puin" zie ik vaak de machteloosheid van de "verzamelaars" als het opruimtijd is. Ik vind dat erg verdrietig om te zien. De helpers roepen dan "je moet opruimen, zo kan het niet langer". De verzamelaar wil alles controleren wat er weg gaat en dan word gezegd: "Je kan niet alles een voor een nakijken, weg ermee". Het moet wel weg-ermee, maar dat werkt averechts op die manier denk ik. Eerst moeten ze de oorzaak bespreken. En dan word het interessant. Het zijn ook vaak best intelligente mensen of mensen met een behoorlijke volle rugzak.
LOEP ME MAAR aub.
zaterdag 3 januari 2015 om 12:14
Ik ga jullie posts even op me in laten werken Labellei en Missie! Het geeft flink veel stof tot nadenken en ik ben even heel verdrietig.
Heb wel net mijn zusje gesproken en zij is op dit moment nog tegen het inschakelen van hulp. Ik snap haar wel. Mijn moeder is niet zo goed met confrontaties en wordt snel overstuur, dus haar idee was om het nog even met de zachte hand te proberen.
Ik heb nu het idee om mijn moeder een mail te sturen waarin ik haar geen verwijten maak of mijn ongenoegen uit, maar rustig aangeef dat ik mijn ouderlijk huis zo mis en dat ik zo graag weer Sinterklaas en kerst thuis zou willen vieren. (Ik heb afgelopen kerst de hele familie over de vloer gehad en daar dus de taak van Mater Familias op me genomen, terwijl ik zo graag weer in mijn ouderlijk huis zou zijn en op die manier weer even dicht bij mijn vader te komen.)
Ik denk dat ik wel weet waarom ik zo boos op haar ben. Dat is niet vanwege de hoarding (waar ik me natuurlijk wel zorgen om maak), maar omdat ze mij voor mijn gevoel mijn ouderlijk huis ontneemt en me daar een heel ongewenst gevoel door geeft.
Labellei, je schreef dat je door middel van je huis mensen op afstand kon houden. Dat kwam binnen bij me! Het huis van mijn moeder ziet er de afgelopen jaren aan de buitenkant al zo naargeestig uit en ze houdt letterlijk iedereen buiten. Je kan door de enorme hoeveelheid bomen het huis amper nog zien. Het is een soort fort geworden, terwijl het zo'n mooi, zonnig huis is. (of ooit was)
Heb wel net mijn zusje gesproken en zij is op dit moment nog tegen het inschakelen van hulp. Ik snap haar wel. Mijn moeder is niet zo goed met confrontaties en wordt snel overstuur, dus haar idee was om het nog even met de zachte hand te proberen.
Ik heb nu het idee om mijn moeder een mail te sturen waarin ik haar geen verwijten maak of mijn ongenoegen uit, maar rustig aangeef dat ik mijn ouderlijk huis zo mis en dat ik zo graag weer Sinterklaas en kerst thuis zou willen vieren. (Ik heb afgelopen kerst de hele familie over de vloer gehad en daar dus de taak van Mater Familias op me genomen, terwijl ik zo graag weer in mijn ouderlijk huis zou zijn en op die manier weer even dicht bij mijn vader te komen.)
Ik denk dat ik wel weet waarom ik zo boos op haar ben. Dat is niet vanwege de hoarding (waar ik me natuurlijk wel zorgen om maak), maar omdat ze mij voor mijn gevoel mijn ouderlijk huis ontneemt en me daar een heel ongewenst gevoel door geeft.
Labellei, je schreef dat je door middel van je huis mensen op afstand kon houden. Dat kwam binnen bij me! Het huis van mijn moeder ziet er de afgelopen jaren aan de buitenkant al zo naargeestig uit en ze houdt letterlijk iedereen buiten. Je kan door de enorme hoeveelheid bomen het huis amper nog zien. Het is een soort fort geworden, terwijl het zo'n mooi, zonnig huis is. (of ooit was)
zaterdag 3 januari 2015 om 12:31
EmmaKate: even kort want ik moet zo weg.
Maar ik denk dat je het beste even alles op je in kan laten werken.
Misschien is het inderdaad een idee om haar tzt een brief of mail te sturen. Maar ik zou daarmee ook niet te overhaast handelen.
En misschien dat je je toch ook wat kunt laten inlichten door bijv een GGD, wat de eventuele mogelijkheden zijn voor hulp. Ze zullen echt niet meteen bij haar op de stoep staan hoor!
Ik denk dat ze in eerste instantie wat vertrouwen moet krijgen in hulp. Vertrouwen, wat begrip.... In kleine stapjes.
Sterkte. En je bent goed bezig hoor! Alleen al door dit topic te openen.
Maar ik denk dat je het beste even alles op je in kan laten werken.
Misschien is het inderdaad een idee om haar tzt een brief of mail te sturen. Maar ik zou daarmee ook niet te overhaast handelen.
En misschien dat je je toch ook wat kunt laten inlichten door bijv een GGD, wat de eventuele mogelijkheden zijn voor hulp. Ze zullen echt niet meteen bij haar op de stoep staan hoor!
Ik denk dat ze in eerste instantie wat vertrouwen moet krijgen in hulp. Vertrouwen, wat begrip.... In kleine stapjes.
Sterkte. En je bent goed bezig hoor! Alleen al door dit topic te openen.
zaterdag 3 januari 2015 om 13:17
Kan je het een 'toneelstukje' noemen? Als ze zo doet omdat ze het alleen maar leuk en gezellig wil hebben? Waarschijnlijk heeft ze het zelf niet eens in de gaten dat ze zich zelf niet is. Misschien al heel lang niet. Ik denk namelijk dat ze zich al haar hele leven wil en doet aanpassen aan haar omgeving. En trots zal ze niet zijn op de verzamelwoede. Mensen buiten de deur houden is het makkelijkst, hoeft ze geen verklaring af te leggen of zich minder te voelen.
Iets kopen geeft een "jippie-gevoel", maar dat is telkens maar voor even.
Ik kan er best flink naast zitten met mijn mening, want ik ken haar niet, maar alleen wat ik lees.
Iets kopen geeft een "jippie-gevoel", maar dat is telkens maar voor even.
Ik kan er best flink naast zitten met mijn mening, want ik ken haar niet, maar alleen wat ik lees.
LOEP ME MAAR aub.
zaterdag 3 januari 2015 om 13:23
maandag 5 januari 2015 om 19:34
Leuk bedacht om een toneelstukje te bedenken maar daarmee los je het probleem niet op. Daarbij is dit huis gevaarlijk voor kinderen en dat blijft het ook na een schone plek (als dat al mogelijk is). De dozen zal ze slechts verplaatsen maar niet weggooien. Ook zijn er nog genoeg ruimtes waar het wel vol staat me gevaarlijke spullen (denk aan zaken die over de datum zijn of kapot). Daarnaast is zo'n huis een broedplaats voor ongedierte en schimmel. Dat zie je niet eens altijd door alle troep maar iedereen zal begrijpen dat schoonmaken niet eens mogelijk is als er zoveel staat. En als het vol staat kan er geen ventilatie van frisse lucht plaatsvinden. Absoluut geen geschikte plaats om met je kinderen te komen. Die kunnen oma zien bij TO thuis.
TO het klinkt misschien heel hard maar bedenk ook dat jullie de situatie als familie in stand houden. Door confrontaties uit de weg te gaan (omdat ze daar niet tegen kan). En door geen professionele hulp in te schakelen.
Deze situatie heeft er jaren over gedaan om te ontstaan. Dat heb je niet "even" opgelost. En zeker niet als direct betrokken familielid. Juist iemand die iets meer afstand heeft kan soms beter helpen omdat het minder bedreigend is. Daarbij weten deze mensen ook waar en hoe ze moeten handelen om je moeder verder te helpen. Veel sterkte.
TO het klinkt misschien heel hard maar bedenk ook dat jullie de situatie als familie in stand houden. Door confrontaties uit de weg te gaan (omdat ze daar niet tegen kan). En door geen professionele hulp in te schakelen.
Deze situatie heeft er jaren over gedaan om te ontstaan. Dat heb je niet "even" opgelost. En zeker niet als direct betrokken familielid. Juist iemand die iets meer afstand heeft kan soms beter helpen omdat het minder bedreigend is. Daarbij weten deze mensen ook waar en hoe ze moeten handelen om je moeder verder te helpen. Veel sterkte.
dinsdag 6 januari 2015 om 20:54
quote:evelien2010 schreef op 05 januari 2015 @ 19:34:
Leuk bedacht om een toneelstukje te bedenken maar daarmee los je het probleem niet op. .....................Ik denk niet dat zij een toneelstukje heeft bedacht. Soms passen mensen zich hun hele leven aan, van kleins-af-aan, dat ze niet eens meer in de gaten hebben dat ze niet meer zich zelf zijn.
Leuk bedacht om een toneelstukje te bedenken maar daarmee los je het probleem niet op. .....................Ik denk niet dat zij een toneelstukje heeft bedacht. Soms passen mensen zich hun hele leven aan, van kleins-af-aan, dat ze niet eens meer in de gaten hebben dat ze niet meer zich zelf zijn.
LOEP ME MAAR aub.
dinsdag 6 januari 2015 om 20:58
quote:fluim schreef op 05 januari 2015 @ 21:32:
Ja inderdaad, hoe kan ik het bedenken. Beter gelijk rigoreus de bezem erdoorheen. Niet eerst kijken of er nog wat met gevoel kan gebeuren, nee het gevoel van haar opzij zetten en er flink overheen denderen.ik geloof niet dat dit verstandig is.
Waar haal je het recht vandaan om bij iemand alles weg te gooien? Omdat het te overvol is? Maar de verzamelaar ziet dat misschien niet zo.
Ja inderdaad, hoe kan ik het bedenken. Beter gelijk rigoreus de bezem erdoorheen. Niet eerst kijken of er nog wat met gevoel kan gebeuren, nee het gevoel van haar opzij zetten en er flink overheen denderen.ik geloof niet dat dit verstandig is.
Waar haal je het recht vandaan om bij iemand alles weg te gooien? Omdat het te overvol is? Maar de verzamelaar ziet dat misschien niet zo.
LOEP ME MAAR aub.
woensdag 7 januari 2015 om 10:18
Fluim bedoelde het sarcastisch denk ik, missie
EmmaKate, wat een rotsituatie. Maar ik zou toch nog ns met je zus praten als ik jou was. Want wat verwacht ze van het uitstellen van professionele hulp inschakelen? De situatie bestaat al jaren, die gaat niet veranderen. De zachte hand proberen jullie ook al jaren. Professionele hulp is het enige wat kan helpen en zoals labellei al zegt, het duurt echt wel een tijdje voordat dingen echt gaan rollen bij de hulpverlening. Ik denk dat het tijd is om door te pakken, hoe lastig ook.
Sterkte!
EmmaKate, wat een rotsituatie. Maar ik zou toch nog ns met je zus praten als ik jou was. Want wat verwacht ze van het uitstellen van professionele hulp inschakelen? De situatie bestaat al jaren, die gaat niet veranderen. De zachte hand proberen jullie ook al jaren. Professionele hulp is het enige wat kan helpen en zoals labellei al zegt, het duurt echt wel een tijdje voordat dingen echt gaan rollen bij de hulpverlening. Ik denk dat het tijd is om door te pakken, hoe lastig ook.
Sterkte!
woensdag 7 januari 2015 om 11:02
missie-m, als je nou in het vervolg onthoudt wat ik hier in dit topic heb geschreven snap je het misschien beter. want dit is nu al zeker de derde keer dat je me fout leest. het lijkt nog net niet expres.
net als je dat toneelstukje hier weer compleet uit zijn verband trekt.
als er iemand hier tegen het (resoluut) leeggooien van het huis is, ben ik het wel.
net als je dat toneelstukje hier weer compleet uit zijn verband trekt.
als er iemand hier tegen het (resoluut) leeggooien van het huis is, ben ik het wel.
woensdag 7 januari 2015 om 11:27
quote:fluim schreef op 03 januari 2015 @ 13:23:
Weet ik veel, ik probeer alleen maar iets te bedenken voor binnenshuis zodat er een goede reden is om wat plaats te maken/op te ruimen.
Mensen die voor iedereen mooi weer spelen zijn vaak wel bewust van hun spel en het aanpassen. Het kost namelijk ook de nodige energie.Ik had het niet in de gaten dat je het sarcastisch bedoelde. Zeker niet na lezen van bovenstaande woorden waarin je schrijft dat je iets probeerde te bedenken om binnenshuis op te ruimen.
Ik heb de posting (van 19.34u.) waar je antwoord op gaf nogmaals nagelezen en ook daarin kan ik niet echt iets ontdekken waarom je sarcastisch moest doen.
Het toneelgedeelte was blijkbaar ook niet duidelijk overgekomen en vooral niet na het lezen van je woorden "mooi weer spelen". Misschien is het mooi-weer-spelen (toneelspelen) maar of zij het zelf zo ziet betwijfel ik.
Weet ik veel, ik probeer alleen maar iets te bedenken voor binnenshuis zodat er een goede reden is om wat plaats te maken/op te ruimen.
Mensen die voor iedereen mooi weer spelen zijn vaak wel bewust van hun spel en het aanpassen. Het kost namelijk ook de nodige energie.Ik had het niet in de gaten dat je het sarcastisch bedoelde. Zeker niet na lezen van bovenstaande woorden waarin je schrijft dat je iets probeerde te bedenken om binnenshuis op te ruimen.
Ik heb de posting (van 19.34u.) waar je antwoord op gaf nogmaals nagelezen en ook daarin kan ik niet echt iets ontdekken waarom je sarcastisch moest doen.
Het toneelgedeelte was blijkbaar ook niet duidelijk overgekomen en vooral niet na het lezen van je woorden "mooi weer spelen". Misschien is het mooi-weer-spelen (toneelspelen) maar of zij het zelf zo ziet betwijfel ik.
LOEP ME MAAR aub.
woensdag 7 januari 2015 om 11:38
Ik deed zo sarcastisch omdat mijn ideeën als dom worden gezien. Iets waar je niets mee op zal lossen.
Mijn ervaring is dat als je een fijn plekje in je huis hebt waar je je wel prettig kan voelen naar meer ruikt (???? weet het juiste woord nu even niet - maar dat je in gaat zien dat je je daar beter bij kan voelen en zodoende wat meer wil aan gaan pakken).
Maar waarom twijfel je eraan dat moeder niet door heeft dat ze mooi weer speelt?
Ze zal niet voor niets mensen niet in haar huis toelaten.
Mijn ervaring is dat als je een fijn plekje in je huis hebt waar je je wel prettig kan voelen naar meer ruikt (???? weet het juiste woord nu even niet - maar dat je in gaat zien dat je je daar beter bij kan voelen en zodoende wat meer wil aan gaan pakken).
Maar waarom twijfel je eraan dat moeder niet door heeft dat ze mooi weer speelt?
Ze zal niet voor niets mensen niet in haar huis toelaten.
