Psyche
alle pijlers
onveilige hechting
zaterdag 2 oktober 2010 om 14:37
Sinds een tijd weet ik door therapie dat ik onveilig gehecht ben. Dit is iets waar ik enorm veel last van heb in mijn dagelijkse leven: ik durf mensen niet te vertrouwen, durf geen hulp te vragen, voel me enorm snel afgewezen en hou daarom mensen op afstand. Hierdoor voel ik me vaak eenzaam en geisoleerd. In principe heb ik wel mensen om mee heen die het waarschijnlijk goed met me voorhebben maar ik kan het niet voelen en ik durf er dus niet op te vertrouwen.
Graag zou ik meer vertrouwen willen hebben in de mensen om me heen maar ik weet niet hoe ik dat moet aanpakken. Ik heb wel veel aan mijn therapeut die me wel enigszins vertrouwen geeft maar het zit zo diep dat ik zelfs na jaren therapie me hierdoor nog heel erg rot voel in het dagelijks leven.
Wie heeft hier ook last van en nog liever: wie heeft er tips om hiermee te leren leven en vertrouwen te krijgen?
Graag zou ik meer vertrouwen willen hebben in de mensen om me heen maar ik weet niet hoe ik dat moet aanpakken. Ik heb wel veel aan mijn therapeut die me wel enigszins vertrouwen geeft maar het zit zo diep dat ik zelfs na jaren therapie me hierdoor nog heel erg rot voel in het dagelijks leven.
Wie heeft hier ook last van en nog liever: wie heeft er tips om hiermee te leren leven en vertrouwen te krijgen?
vrijdag 22 oktober 2010 om 06:41
aardbei: ik weet niet beter dan dat ik moet presteren. Ik moet liefde "verdienen"en kan dus niet omgaan met vriendjes die gek op me zijn om wie ik ben. Het grootste probleem zit bij mij dan ook in relaties. In werk maar ook in indruk maken op mensen, doelen stellen en ze halen, zaken regelen en organiseren ben ik juist erg snel en handig. Dat heeft me in mijn werkende leven maar ook bij schoonouders ed al veel opgeleverd. Door de overtuiging dat ik altijd moest presteren kon ik nooit ontspannen en ging per definitie niet bij mensen op bezoek (al zagen mensen niets van die gespannenheid). Ik vroeg ook nooit mensen bij mij omdat ik me letterlijk opvrat. Eerder samen dingen doen, naar buiten, activiteiten, dan kon ik de spanning kanaliseren. Sinds ik het allemaal begrijp en dichter bij mezelf ben komen te staan ben ik ook relaxter geworden en sinds ongeveer 1,5 jaar ben ik echt ontspannen bij bezoek maar moet ik nog wennen aan het idee dat bezoek leuk is, dat is te lang niet leuk geweest omdat ik altijd perfect moest zijn (mijn overtuiging). Hoe meer ik mezelf word en ik naar mijn gevoel luister, hoe gelukkiger ik word en hoe minder anderen mij uit balans kunnen halen. Vandaar dat ik me hier, maar ook in de echte wereld behoorlijk bloot geef: Dit ben ik en ook al vind je het niets,..jammer dan, ik ben er toch.
Die prestatietoestanden hebben er ook voor gezorgd dat ik geleerd heb dat je het leven naar je hand kunt zetten en als je dat doorkrijgt wordt het leven steeds leuker en uitdagender. Inmiddels heb ik van mijn zwakke kant (mijn opvoeding en prestatiegerichtheid) mijn sterkte gemaakt door een zakelijk trainingbureautje te beginnen. Elke zwakte heeft een sterke kant bijv ongeduldig versus snelle beslissingen kunnen nemen. Introvert vs goed zijn in langdurige diepe relaties opbouwen. Het is interessant om jezelf eens op die manier te bekijken: je zult jezelf versteld staan!
Die prestatietoestanden hebben er ook voor gezorgd dat ik geleerd heb dat je het leven naar je hand kunt zetten en als je dat doorkrijgt wordt het leven steeds leuker en uitdagender. Inmiddels heb ik van mijn zwakke kant (mijn opvoeding en prestatiegerichtheid) mijn sterkte gemaakt door een zakelijk trainingbureautje te beginnen. Elke zwakte heeft een sterke kant bijv ongeduldig versus snelle beslissingen kunnen nemen. Introvert vs goed zijn in langdurige diepe relaties opbouwen. Het is interessant om jezelf eens op die manier te bekijken: je zult jezelf versteld staan!
vrijdag 22 oktober 2010 om 11:44
quote:invincible schreef op 21 oktober 2010 @ 23:43:
Onlangs mijn moeder weer gezien op een familiedag. Pffff het was zo zwaar. Was niet helemaal in goede doen en werd zoo gespannen van haar aanwezigheid. Die vijandschap, dat controleren, dat gericht zijn op het eventueel steken laten vallen van mijn kant en dan uithalen- ik hou het een uur vol en dan ben ik emotioneel op. Wat heeft het toch een impact op je.
Ik wil niet meer voor haar zorgen, ik weet dat zij het ongetwijfeld ook moeilijk heeft, maar daar hoef ik toch niet het slachtoffer van te worden? Dat kan niet de bedoeling zijn.
Maar dit he: als ik me happy en ontspannen voel, zie ik mijn moeder gespannen raken...iemand een idee hoe schuldig je je dan kan voelen?? Het voelt als verraad. Als moedermoord. Maar ik wil doorzetten. Het is mijn leven, mijn geluk. En als ik mijn moeder daarmee ongelukkig maak is dat toch echt haar probleem....of niet soms?
Dag invincible, vervelend voor je dat het zo lastig gaat met je moeder maar wel heel herkenbaar. Mijn moeder raakt helemaal in crisis als ik haar geen gedag zoen (als ik dat bv. vergeten ben als ik binnen kom als ik bij ze op bezoek ga) en wil dan dagen niet met me praten terwijl ik helemaal niet door heb waarom ze in crisis is. Want ze kan zich niet uiten, en pas later kom ik er dan achter dat het om zoiets futiels ging als wel of geen gedag zoenen. Dus wat betreft is het bij mij ook altijd op eieren lopen. Het kan goed gaan, maar er hoeft maar iets kleins te gebeuren en het is crisis.
Dat wat je zegt over verraad en moedermoord klinkt ook heel herkenbaar, het zijn nogal grote termen maar zo voelt het ook echt, dat schuldgevoel. Lukt het je wel om een beetje afstand te nemen van haar? En wat doe je om afstand van haar te nemen? En waarom zouden wij ons eigenlijk verantwoordelijk moeten voelen voor het geluk van onze ouders?
Ik heb eens een boek gelezen wat gaat over die emotionele chantage van ouders, het heet:
Toxic Parents van Susan Forward
De titel in het Nederlands schiet me niet zo snel te binnen maar ik heb indertijd wel veel gehad aan dit boek.
Onlangs mijn moeder weer gezien op een familiedag. Pffff het was zo zwaar. Was niet helemaal in goede doen en werd zoo gespannen van haar aanwezigheid. Die vijandschap, dat controleren, dat gericht zijn op het eventueel steken laten vallen van mijn kant en dan uithalen- ik hou het een uur vol en dan ben ik emotioneel op. Wat heeft het toch een impact op je.
Ik wil niet meer voor haar zorgen, ik weet dat zij het ongetwijfeld ook moeilijk heeft, maar daar hoef ik toch niet het slachtoffer van te worden? Dat kan niet de bedoeling zijn.
Maar dit he: als ik me happy en ontspannen voel, zie ik mijn moeder gespannen raken...iemand een idee hoe schuldig je je dan kan voelen?? Het voelt als verraad. Als moedermoord. Maar ik wil doorzetten. Het is mijn leven, mijn geluk. En als ik mijn moeder daarmee ongelukkig maak is dat toch echt haar probleem....of niet soms?
Dag invincible, vervelend voor je dat het zo lastig gaat met je moeder maar wel heel herkenbaar. Mijn moeder raakt helemaal in crisis als ik haar geen gedag zoen (als ik dat bv. vergeten ben als ik binnen kom als ik bij ze op bezoek ga) en wil dan dagen niet met me praten terwijl ik helemaal niet door heb waarom ze in crisis is. Want ze kan zich niet uiten, en pas later kom ik er dan achter dat het om zoiets futiels ging als wel of geen gedag zoenen. Dus wat betreft is het bij mij ook altijd op eieren lopen. Het kan goed gaan, maar er hoeft maar iets kleins te gebeuren en het is crisis.
Dat wat je zegt over verraad en moedermoord klinkt ook heel herkenbaar, het zijn nogal grote termen maar zo voelt het ook echt, dat schuldgevoel. Lukt het je wel om een beetje afstand te nemen van haar? En wat doe je om afstand van haar te nemen? En waarom zouden wij ons eigenlijk verantwoordelijk moeten voelen voor het geluk van onze ouders?
Ik heb eens een boek gelezen wat gaat over die emotionele chantage van ouders, het heet:
Toxic Parents van Susan Forward
De titel in het Nederlands schiet me niet zo snel te binnen maar ik heb indertijd wel veel gehad aan dit boek.
vrijdag 22 oktober 2010 om 12:39
Vivamies:
De beslissingen waar jij het over hebt heb ik gemaakt. Ik zie mijn moeder dan ook maar heel af en toe.
Ook ben ik er al heel lang van overtuigd dat ik niet verantwoordelijk voor mijn ouders ben/was.
Maar vivamies: rationeel weten en emotioneel voelen zijn twee verschillende werelden. Afscheid nemen van ouders en ze een aantal jaar niet zien, is eerst moeilijk, daarna niet meer, want je confronteert jezelf nergens meer mee. Dit is lange tijd mijn situatie geweest. Dit had ik ook nodig, dus het was een nuttige beslissing. Op dit moment ben ik blijkbaar op een punt beland dat voelen weer heel belangrijk voor me wordt. Ik ben me aan het openstellen voor mezelf, voor anderen en hierin ga ik verder dan ik ooit durfde. Het levert me veel positiefs op maar hett houdt ook in dat je kwetsbaar bent, ook weer voor negatieve impulsen van anderen. Het is iets heel anders om van een afstand te geloven dat je niet verantwoordelijk bent voor je ouders' geluk, dan in één ruimte met je moeder te zitten en op alles wat je doet of vertelt een misprijzende blik te ontvangen...Hoe ga je DAN met dat geloof om?? Ik heb niet vaak zulke confrontaties, want ik doseer ze zorgvuldig (niet te vaak, niet te lang, niet te veel) maar ze vertellen me ook heel veel over mezelf. Waar mijn woede zit, mijn verdriet. Wat ik de volgende keer niet meer doe, of anders.
Ik heb heel lang in een soort niemandsland geleefd wat betreft gevoelens en relaties, maar op een gegeven moment levert dat je ook niet genoeg meer op en word je hoe dan ook met jezelf geconfronteerd. Misschien wel na je 40e .
De beslissingen waar jij het over hebt heb ik gemaakt. Ik zie mijn moeder dan ook maar heel af en toe.
Ook ben ik er al heel lang van overtuigd dat ik niet verantwoordelijk voor mijn ouders ben/was.
Maar vivamies: rationeel weten en emotioneel voelen zijn twee verschillende werelden. Afscheid nemen van ouders en ze een aantal jaar niet zien, is eerst moeilijk, daarna niet meer, want je confronteert jezelf nergens meer mee. Dit is lange tijd mijn situatie geweest. Dit had ik ook nodig, dus het was een nuttige beslissing. Op dit moment ben ik blijkbaar op een punt beland dat voelen weer heel belangrijk voor me wordt. Ik ben me aan het openstellen voor mezelf, voor anderen en hierin ga ik verder dan ik ooit durfde. Het levert me veel positiefs op maar hett houdt ook in dat je kwetsbaar bent, ook weer voor negatieve impulsen van anderen. Het is iets heel anders om van een afstand te geloven dat je niet verantwoordelijk bent voor je ouders' geluk, dan in één ruimte met je moeder te zitten en op alles wat je doet of vertelt een misprijzende blik te ontvangen...Hoe ga je DAN met dat geloof om?? Ik heb niet vaak zulke confrontaties, want ik doseer ze zorgvuldig (niet te vaak, niet te lang, niet te veel) maar ze vertellen me ook heel veel over mezelf. Waar mijn woede zit, mijn verdriet. Wat ik de volgende keer niet meer doe, of anders.
Ik heb heel lang in een soort niemandsland geleefd wat betreft gevoelens en relaties, maar op een gegeven moment levert dat je ook niet genoeg meer op en word je hoe dan ook met jezelf geconfronteerd. Misschien wel na je 40e .
vrijdag 22 oktober 2010 om 12:39
quote:aardbei79 schreef op 22 oktober 2010 @ 11:44:
[...]
Dag invincible, vervelend voor je dat het zo lastig gaat met je moeder maar wel heel herkenbaar. Mijn moeder raakt helemaal in crisis als ik haar geen gedag zoen (als ik dat bv. vergeten ben als ik binnen kom als ik bij ze op bezoek ga) en wil dan dagen niet met me praten terwijl ik helemaal niet door heb waarom ze in crisis is. Want ze kan zich niet uiten, en pas later kom ik er dan achter dat het om zoiets futiels ging als wel of geen gedag zoenen. Dus wat betreft is het bij mij ook altijd op eieren lopen. Het kan goed gaan, maar er hoeft maar iets kleins te gebeuren en het is crisis.
Dat wat je zegt over verraad en moedermoord klinkt ook heel herkenbaar, het zijn nogal grote termen maar zo voelt het ook echt, dat schuldgevoel. Lukt het je wel om een beetje afstand te nemen van haar? En wat doe je om afstand van haar te nemen? En waarom zouden wij ons eigenlijk verantwoordelijk moeten voelen voor het geluk van onze ouders?
Ik heb eens een boek gelezen wat gaat over die emotionele chantage van ouders, het heet:
Toxic Parents van Susan Forward
De titel in het Nederlands schiet me niet zo snel te binnen maar ik heb indertijd wel veel gehad aan dit boek.
aardbei hoi
Ik neem heel veel afstand van mijn moeder. Zie haar niet zo vaak. Maar er zijn onlangs weer wat dingen voorgevallen in onze familie dus dat brengt het evenwicht in gevaar he? Ik denk dat het daarom was dat mijn moeder nogal gespannen was. Ik voelde me zelf niet zo goed (lichamelijk) dus was ik wat kwetsbaarder en kon ik het niet zo goed langs me heen laten gaan.
Grappig, dat boek van Susan Forward zat de hele nacht in mijn hoofd( omdat ik niet kon slapen) . Het ligt hier ergens in een kast, maar was te moe om het te pakken. Heb het destijds van voor naar achter en weer terug gelezen. En om de zoveel jaar pak ik het weer. Wel heel veel info, maar zo ontzettend herkenbaar.
Aardbei, ik gebruik expres van die grote woorden, je snapt waarom he lees ik, omdat ze natuurlijk in geen verhouding staan tot wat ik doe, maar het toch op die manier aanvoelt en dat is het absurde ervan. Het schuldgevoel staat in geen verhouding tot mijn gedrag.
[...]
Dag invincible, vervelend voor je dat het zo lastig gaat met je moeder maar wel heel herkenbaar. Mijn moeder raakt helemaal in crisis als ik haar geen gedag zoen (als ik dat bv. vergeten ben als ik binnen kom als ik bij ze op bezoek ga) en wil dan dagen niet met me praten terwijl ik helemaal niet door heb waarom ze in crisis is. Want ze kan zich niet uiten, en pas later kom ik er dan achter dat het om zoiets futiels ging als wel of geen gedag zoenen. Dus wat betreft is het bij mij ook altijd op eieren lopen. Het kan goed gaan, maar er hoeft maar iets kleins te gebeuren en het is crisis.
Dat wat je zegt over verraad en moedermoord klinkt ook heel herkenbaar, het zijn nogal grote termen maar zo voelt het ook echt, dat schuldgevoel. Lukt het je wel om een beetje afstand te nemen van haar? En wat doe je om afstand van haar te nemen? En waarom zouden wij ons eigenlijk verantwoordelijk moeten voelen voor het geluk van onze ouders?
Ik heb eens een boek gelezen wat gaat over die emotionele chantage van ouders, het heet:
Toxic Parents van Susan Forward
De titel in het Nederlands schiet me niet zo snel te binnen maar ik heb indertijd wel veel gehad aan dit boek.
aardbei hoi
Ik neem heel veel afstand van mijn moeder. Zie haar niet zo vaak. Maar er zijn onlangs weer wat dingen voorgevallen in onze familie dus dat brengt het evenwicht in gevaar he? Ik denk dat het daarom was dat mijn moeder nogal gespannen was. Ik voelde me zelf niet zo goed (lichamelijk) dus was ik wat kwetsbaarder en kon ik het niet zo goed langs me heen laten gaan.
Grappig, dat boek van Susan Forward zat de hele nacht in mijn hoofd( omdat ik niet kon slapen) . Het ligt hier ergens in een kast, maar was te moe om het te pakken. Heb het destijds van voor naar achter en weer terug gelezen. En om de zoveel jaar pak ik het weer. Wel heel veel info, maar zo ontzettend herkenbaar.
Aardbei, ik gebruik expres van die grote woorden, je snapt waarom he lees ik, omdat ze natuurlijk in geen verhouding staan tot wat ik doe, maar het toch op die manier aanvoelt en dat is het absurde ervan. Het schuldgevoel staat in geen verhouding tot mijn gedrag.
vrijdag 22 oktober 2010 om 15:34
Ach wat ik soms heb, is dat ik mensen in vertrouwen neem, en daarna al spijt heb dat ik het hen heb verteld.
Ook een restant uit mijn verleden. Mijn eigen ouders hebben me enorm slecht behandeld tijdens mijn jeugd. En hebben mij dan nog ook eens voor de rechtbank gedaagd omdat ze mijn zoon wilden zien. En dat is hen nog gelukt ook.
Ook een restant uit mijn verleden. Mijn eigen ouders hebben me enorm slecht behandeld tijdens mijn jeugd. En hebben mij dan nog ook eens voor de rechtbank gedaagd omdat ze mijn zoon wilden zien. En dat is hen nog gelukt ook.
vrijdag 22 oktober 2010 om 17:00
Hallo iedereen...
Jeetje, wat kunnen jullie snel en veel schrijven zeg, ik loop behoorlijk achter merk ik..
Als ik alles goed heb gelezen zal ik iedereen antwoord geven.
Voor nu wil ik nog even opmerken dat mijn psychotherapeut het altijd heeft over 3 hechtingen, veilig, onveilig en ambivalente hechting.
Ik vraag me trouwens af HOE mijn psychotherapeut weet dat ik onveilig gehecht ben, ze weet mijn klachten, mijn angsten, maar ze kent mijn ouders en de thuissituatie van vroeger totaal niet. Mag je dan toch zo je conclusies trekken en zeggen, je bent onveilig gehecht? Zelf denk ik dat er ook een andere oorzaak kan zijn voor mijn problemen.
En heeft iedereen die onveilig gehecht is ook een diagnose?
Iemand zei laatst tegen mij, onveilig gehecht, dan kun je je dus niet goed hechten in een relatie..nou mijn probleem is meer dat ik me juist te snel hecht, waardoor de ander een verstikkend gevoel kan krijgen. Herkent iemand dit?
En als ik een man tegenkom die datzelfde doet als ik dan vind ik dat ook verstikkend, dan zie ik mezelf eigenlijk. Ik val meestal op wat vrijere types, wat ook weer de nodige problemen met zich mee brengt.
Madelief.
Jeetje, wat kunnen jullie snel en veel schrijven zeg, ik loop behoorlijk achter merk ik..
Als ik alles goed heb gelezen zal ik iedereen antwoord geven.
Voor nu wil ik nog even opmerken dat mijn psychotherapeut het altijd heeft over 3 hechtingen, veilig, onveilig en ambivalente hechting.
Ik vraag me trouwens af HOE mijn psychotherapeut weet dat ik onveilig gehecht ben, ze weet mijn klachten, mijn angsten, maar ze kent mijn ouders en de thuissituatie van vroeger totaal niet. Mag je dan toch zo je conclusies trekken en zeggen, je bent onveilig gehecht? Zelf denk ik dat er ook een andere oorzaak kan zijn voor mijn problemen.
En heeft iedereen die onveilig gehecht is ook een diagnose?
Iemand zei laatst tegen mij, onveilig gehecht, dan kun je je dus niet goed hechten in een relatie..nou mijn probleem is meer dat ik me juist te snel hecht, waardoor de ander een verstikkend gevoel kan krijgen. Herkent iemand dit?
En als ik een man tegenkom die datzelfde doet als ik dan vind ik dat ook verstikkend, dan zie ik mezelf eigenlijk. Ik val meestal op wat vrijere types, wat ook weer de nodige problemen met zich mee brengt.
Madelief.
vrijdag 22 oktober 2010 om 20:34
quote:madelief77 schreef op 22 oktober 2010 @ 17:02:
Ps De relatie tussen mij en mijn moeder is ook niet goed, dat valt me mij meerdere hierop.Ik denk dat je als vrouw ook nog eens extra problemen krijgt met het vormen van je identiteit als je een MOEDER hebt bij wie je je niet veilig hebt kunnen hechten. Ik weet niet, ik dacht onlangs toen ik mijn moeder zag, ik voel mezelf bij jou helemaal NIETS. Ik kan niets laten zien van wat er in me leeft, ik kan me niet uiten zoals ik me voel, ik kan er niet zijn. Bij jou heb ik geen identiteit. Dat is voor een dochter lijkt me nog moeilijker dan voor een zoon met zo'n moeder. Een zoon hoeft zich niet te identificeren met zijn moeder voor zijn (mannelijke) identiteit. Een dochter wel voor haar vrouwelijke identiteit. Als je zo wordt afgewezen door je moeder, wordt dat een heel moeilijke zaak.
Ps De relatie tussen mij en mijn moeder is ook niet goed, dat valt me mij meerdere hierop.Ik denk dat je als vrouw ook nog eens extra problemen krijgt met het vormen van je identiteit als je een MOEDER hebt bij wie je je niet veilig hebt kunnen hechten. Ik weet niet, ik dacht onlangs toen ik mijn moeder zag, ik voel mezelf bij jou helemaal NIETS. Ik kan niets laten zien van wat er in me leeft, ik kan me niet uiten zoals ik me voel, ik kan er niet zijn. Bij jou heb ik geen identiteit. Dat is voor een dochter lijkt me nog moeilijker dan voor een zoon met zo'n moeder. Een zoon hoeft zich niet te identificeren met zijn moeder voor zijn (mannelijke) identiteit. Een dochter wel voor haar vrouwelijke identiteit. Als je zo wordt afgewezen door je moeder, wordt dat een heel moeilijke zaak.
vrijdag 22 oktober 2010 om 21:25
quote:Witchke55 schreef op 22 oktober 2010 @ 15:34:
Ach wat ik soms heb, is dat ik mensen in vertrouwen neem, en daarna al spijt heb dat ik het hen heb verteld.
Ook een restant uit mijn verleden. Mijn eigen ouders hebben me enorm slecht behandeld tijdens mijn jeugd. En hebben mij dan nog ook eens voor de rechtbank gedaagd omdat ze mijn zoon wilden zien. En dat is hen nog gelukt ook.rechtszaken tussen ouders en kinderen....verschrikkelijk! Leef met je mee Witchke55..
Ach wat ik soms heb, is dat ik mensen in vertrouwen neem, en daarna al spijt heb dat ik het hen heb verteld.
Ook een restant uit mijn verleden. Mijn eigen ouders hebben me enorm slecht behandeld tijdens mijn jeugd. En hebben mij dan nog ook eens voor de rechtbank gedaagd omdat ze mijn zoon wilden zien. En dat is hen nog gelukt ook.rechtszaken tussen ouders en kinderen....verschrikkelijk! Leef met je mee Witchke55..
vrijdag 22 oktober 2010 om 22:59
invinceble : die rechtzaak is er gekomen nadat ik 3 jaar gestalkt werd door mijn ouders, omdat ze me wilden zien en ik hen niet meer, omdat ik een verleden heb met veel vernedering, onredelijke eisen en agressie. De druppel kwam op mijn 21ste toen ben ik thuis weggegaan ik kon er niet meer tegen. Bovendien had ik heel veel kenmerken van borderline. De eerste jaren dat ik niet meer thuis woonde waren een hel. Uitiendelijk ging het weer beter toen ik een jaar of 23 was. Op mijn 25ste leerde ik mijn vriend kennen en zijn ouders. Toen besefte ik dat mijn ouders echt niet normaal waren. Vroeger dacht ik dat het mijn eigen schuld was. En brak ik het contact en toen kwamen ze me zwartspreken bij mijn vriend omdat ik geen contact meer met ze wou.
Op mijn 28ste raakte ik zwanger van zoonlief, en vraag me niet hoe ze ontdekte dat ik een kindje verwachtte. Ik probeerde het weer goed te maken, maar ze beweerden nog steeds dat hun opvoeding normaal was. Ben door een depressie en een vreselijke psychose gegaan voor en na mijn zwangerschap. 2 weken na de geboorte van mijn zoon dreigden ze vriend af met een rechtzaak. En toen nog een paar weken erna viel er een gerechtsbrief in de brievenbus. Ik was toen nog psychotisch en was toen opgenomen onder dwang door de vrederechter. Ik wist totaal niet wat er mee aan en heb een advocaat in alle staten gecontacteert. Eerst kwam er bezoekrecht onder begeleiding, die liep goed en toen mochten ze ineens zonder begeleiding gaan wandelen met zoon. Dit stonden we niet toe. Dan kwam er een uitspraak dat ze hem mochten ophalen bij ons thuis. Wij zijn toen in beroep gegaan. En beroep hebben we ook niet gewonnen. Nu tijdens die rechtzaken in heb ik dagtherapie gevolgd en leerde ik er mee leven dat ze mijn zoon mochten meenemen. Ondertussen zijn we een jaar verder, en de bezoeken lopen percies goed zoon gaat graag.
Een psych zei dat ik moest leren mijn zoon aan hen af te geven als ze hem komen ophalen. Maar dat kan ik niet. Ik zou hen verrot uitschelden. Heel de rechtzaak heeft me zo een 4000 euro gekost, plus dat ik hen een schadevergoeding moest betalen van 250 euro. Mijn vriend geeft zoon altijd af, maar hem echt in de ogen kijken durven ze niet. Ze proberen ook te laten uitschijnen aan mijn vriend dat ik lieg over mijn verleden. Door poeslief tegen hem te zijn. Ze vragen soms zelfs hoe het met me gaat. Hoe durven ze dat nog vragen.
Ben sinds 3 jaar borderline geconstateerd en heb een grote aanleg voor psychoses. Psychiater heeft ooit met mijn ouders gesproken en denkt dat de borderline van mijn opvoeding komt en de psychoses aangeboren zijn.
Soms vragen mensen waarom ik mijn ouders niet kan vergeven. Omdat ze niet beter zouden weten. Ikzelf vind dat ze geen respect hebben gehad voor mij. En zelf ga ik toch tweemaandelijks langs de psychiater voor gesprekken.
Sinds vier maanden werk ik weer en dat loopt erg goed. Maar ben toch zeker 3 jaar arbeidsongeschikt geweest. Uit respect voor mezelf, mijn partner en mijn zoon blijf ik alert voor mogelijke psychoses en laat ik me onmiddelijk in crisis opnemen. Hadden mijn ouders ook beter gedaan...
Helaas zal het nooit meer goed tussen mijn ouders komen. En blijf ik de wonden dragen door mijn persoonlijkheidsstoornis. En dat vergeef ik ze nooit, maar dan ook nooit.
Op mijn 28ste raakte ik zwanger van zoonlief, en vraag me niet hoe ze ontdekte dat ik een kindje verwachtte. Ik probeerde het weer goed te maken, maar ze beweerden nog steeds dat hun opvoeding normaal was. Ben door een depressie en een vreselijke psychose gegaan voor en na mijn zwangerschap. 2 weken na de geboorte van mijn zoon dreigden ze vriend af met een rechtzaak. En toen nog een paar weken erna viel er een gerechtsbrief in de brievenbus. Ik was toen nog psychotisch en was toen opgenomen onder dwang door de vrederechter. Ik wist totaal niet wat er mee aan en heb een advocaat in alle staten gecontacteert. Eerst kwam er bezoekrecht onder begeleiding, die liep goed en toen mochten ze ineens zonder begeleiding gaan wandelen met zoon. Dit stonden we niet toe. Dan kwam er een uitspraak dat ze hem mochten ophalen bij ons thuis. Wij zijn toen in beroep gegaan. En beroep hebben we ook niet gewonnen. Nu tijdens die rechtzaken in heb ik dagtherapie gevolgd en leerde ik er mee leven dat ze mijn zoon mochten meenemen. Ondertussen zijn we een jaar verder, en de bezoeken lopen percies goed zoon gaat graag.
Een psych zei dat ik moest leren mijn zoon aan hen af te geven als ze hem komen ophalen. Maar dat kan ik niet. Ik zou hen verrot uitschelden. Heel de rechtzaak heeft me zo een 4000 euro gekost, plus dat ik hen een schadevergoeding moest betalen van 250 euro. Mijn vriend geeft zoon altijd af, maar hem echt in de ogen kijken durven ze niet. Ze proberen ook te laten uitschijnen aan mijn vriend dat ik lieg over mijn verleden. Door poeslief tegen hem te zijn. Ze vragen soms zelfs hoe het met me gaat. Hoe durven ze dat nog vragen.
Ben sinds 3 jaar borderline geconstateerd en heb een grote aanleg voor psychoses. Psychiater heeft ooit met mijn ouders gesproken en denkt dat de borderline van mijn opvoeding komt en de psychoses aangeboren zijn.
Soms vragen mensen waarom ik mijn ouders niet kan vergeven. Omdat ze niet beter zouden weten. Ikzelf vind dat ze geen respect hebben gehad voor mij. En zelf ga ik toch tweemaandelijks langs de psychiater voor gesprekken.
Sinds vier maanden werk ik weer en dat loopt erg goed. Maar ben toch zeker 3 jaar arbeidsongeschikt geweest. Uit respect voor mezelf, mijn partner en mijn zoon blijf ik alert voor mogelijke psychoses en laat ik me onmiddelijk in crisis opnemen. Hadden mijn ouders ook beter gedaan...
Helaas zal het nooit meer goed tussen mijn ouders komen. En blijf ik de wonden dragen door mijn persoonlijkheidsstoornis. En dat vergeef ik ze nooit, maar dan ook nooit.
zaterdag 23 oktober 2010 om 00:24
quote:Witchke55 schreef op 22 oktober 2010 @ 22:59:
invinceble : die rechtzaak is er gekomen nadat ik 3 jaar gestalkt werd door mijn ouders, omdat ze me wilden zien en ik hen niet meer, omdat ik een verleden heb met veel vernedering, onredelijke eisen en agressie. De druppel kwam op mijn 21ste toen ben ik thuis weggegaan ik kon er niet meer tegen. Bovendien had ik heel veel kenmerken van borderline. De eerste jaren dat ik niet meer thuis woonde waren een hel. Uitiendelijk ging het weer beter toen ik een jaar of 23 was. Op mijn 25ste leerde ik mijn vriend kennen en zijn ouders. Toen besefte ik dat mijn ouders echt niet normaal waren. Vroeger dacht ik dat het mijn eigen schuld was. En brak ik het contact en toen kwamen ze me zwartspreken bij mijn vriend omdat ik geen contact meer met ze wou.
Op mijn 28ste raakte ik zwanger van zoonlief, en vraag me niet hoe ze ontdekte dat ik een kindje verwachtte. Ik probeerde het weer goed te maken, maar ze beweerden nog steeds dat hun opvoeding normaal was. Ben door een depressie en een vreselijke psychose gegaan voor en na mijn zwangerschap. 2 weken na de geboorte van mijn zoon dreigden ze vriend af met een rechtzaak. En toen nog een paar weken erna viel er een gerechtsbrief in de brievenbus. Ik was toen nog psychotisch en was toen opgenomen onder dwang door de vrederechter. Ik wist totaal niet wat er mee aan en heb een advocaat in alle staten gecontacteert. Eerst kwam er bezoekrecht onder begeleiding, die liep goed en toen mochten ze ineens zonder begeleiding gaan wandelen met zoon. Dit stonden we niet toe. Dan kwam er een uitspraak dat ze hem mochten ophalen bij ons thuis. Wij zijn toen in beroep gegaan. En beroep hebben we ook niet gewonnen. Nu tijdens die rechtzaken in heb ik dagtherapie gevolgd en leerde ik er mee leven dat ze mijn zoon mochten meenemen. Ondertussen zijn we een jaar verder, en de bezoeken lopen percies goed zoon gaat graag.
Een psych zei dat ik moest leren mijn zoon aan hen af te geven als ze hem komen ophalen. Maar dat kan ik niet. Ik zou hen verrot uitschelden. Heel de rechtzaak heeft me zo een 4000 euro gekost, plus dat ik hen een schadevergoeding moest betalen van 250 euro. Mijn vriend geeft zoon altijd af, maar hem echt in de ogen kijken durven ze niet. Ze proberen ook te laten uitschijnen aan mijn vriend dat ik lieg over mijn verleden. Door poeslief tegen hem te zijn. Ze vragen soms zelfs hoe het met me gaat. Hoe durven ze dat nog vragen.
Ben sinds 3 jaar borderline geconstateerd en heb een grote aanleg voor psychoses. Psychiater heeft ooit met mijn ouders gesproken en denkt dat de borderline van mijn opvoeding komt en de psychoses aangeboren zijn.
Soms vragen mensen waarom ik mijn ouders niet kan vergeven. Omdat ze niet beter zouden weten. Ikzelf vind dat ze geen respect hebben gehad voor mij. En zelf ga ik toch tweemaandelijks langs de psychiater voor gesprekken.
Sinds vier maanden werk ik weer en dat loopt erg goed. Maar ben toch zeker 3 jaar arbeidsongeschikt geweest. Uit respect voor mezelf, mijn partner en mijn zoon blijf ik alert voor mogelijke psychoses en laat ik me onmiddelijk in crisis opnemen. Hadden mijn ouders ook beter gedaan...
Helaas zal het nooit meer goed tussen mijn ouders komen. En blijf ik de wonden dragen door mijn persoonlijkheidsstoornis. En dat vergeef ik ze nooit, maar dan ook nooit.
Wat een leed witchke55....
Het is vreselijk als je geen erkenning krijgt voor wat je ervaren hebt in je jeugd. Nog erger als je door de mensen bij wie je zo geleden hebt, gedwongen wordt dingen te doen die je- vanuit het oogpunt van zelfrespect- niet wilt, zoals de bezoekregeling van je ouders met je zoon.
Vind dit echt heel schrijnend..
Kan me ook heel goed voorstellen dat je hen niet kunt vergeven...dat is wel het minste dat er over blijft als je nog over enig zelfrespect beschikt.
In het klein kan ik me in jouw gevoel herkennen. Mijn moeder had er, toen ik nog jong was, ook een handje van om dingen achter mijn rug te regelen die ik zelf niet wou. Zo heeft ze bijvoorbeeld eens een meisje op mijn verjaardag uitgenodigd die mij enige tijd daarvoor ontzettend rottig had behandeld. Mijn moeder wist van de situatie, ze wist ook hoe overstuur ik ervan was geweest en dat ik haar niet op mijn verjaardag wilde hebben en toch heeft ze het (achter mijn rug om) gedaan. Ze heeft zelfs met haar in de voorkamer over een cadeau gepraat, terwijl ik in de keuken zo'n beetje door het lint ging. Ik denk dat ik een jaar of 10 ben geweest. Tot op de dag van vandaag weet ik nog altijd hoe verraden ik me toen heb gevoeld door haar. Mijn gevoelens betekenden NIETS maar dan ook helemaal niets voor haar.
Dus ik snap denk ik heel goed hoe jij je moet voelen. Ik vind het knap hoe je het redt en ik hoop dat jouw woede vooral een kracht voor je is, die je leidt naar hoe jij je leven in wilt richten. Veel sterkte...
invinceble : die rechtzaak is er gekomen nadat ik 3 jaar gestalkt werd door mijn ouders, omdat ze me wilden zien en ik hen niet meer, omdat ik een verleden heb met veel vernedering, onredelijke eisen en agressie. De druppel kwam op mijn 21ste toen ben ik thuis weggegaan ik kon er niet meer tegen. Bovendien had ik heel veel kenmerken van borderline. De eerste jaren dat ik niet meer thuis woonde waren een hel. Uitiendelijk ging het weer beter toen ik een jaar of 23 was. Op mijn 25ste leerde ik mijn vriend kennen en zijn ouders. Toen besefte ik dat mijn ouders echt niet normaal waren. Vroeger dacht ik dat het mijn eigen schuld was. En brak ik het contact en toen kwamen ze me zwartspreken bij mijn vriend omdat ik geen contact meer met ze wou.
Op mijn 28ste raakte ik zwanger van zoonlief, en vraag me niet hoe ze ontdekte dat ik een kindje verwachtte. Ik probeerde het weer goed te maken, maar ze beweerden nog steeds dat hun opvoeding normaal was. Ben door een depressie en een vreselijke psychose gegaan voor en na mijn zwangerschap. 2 weken na de geboorte van mijn zoon dreigden ze vriend af met een rechtzaak. En toen nog een paar weken erna viel er een gerechtsbrief in de brievenbus. Ik was toen nog psychotisch en was toen opgenomen onder dwang door de vrederechter. Ik wist totaal niet wat er mee aan en heb een advocaat in alle staten gecontacteert. Eerst kwam er bezoekrecht onder begeleiding, die liep goed en toen mochten ze ineens zonder begeleiding gaan wandelen met zoon. Dit stonden we niet toe. Dan kwam er een uitspraak dat ze hem mochten ophalen bij ons thuis. Wij zijn toen in beroep gegaan. En beroep hebben we ook niet gewonnen. Nu tijdens die rechtzaken in heb ik dagtherapie gevolgd en leerde ik er mee leven dat ze mijn zoon mochten meenemen. Ondertussen zijn we een jaar verder, en de bezoeken lopen percies goed zoon gaat graag.
Een psych zei dat ik moest leren mijn zoon aan hen af te geven als ze hem komen ophalen. Maar dat kan ik niet. Ik zou hen verrot uitschelden. Heel de rechtzaak heeft me zo een 4000 euro gekost, plus dat ik hen een schadevergoeding moest betalen van 250 euro. Mijn vriend geeft zoon altijd af, maar hem echt in de ogen kijken durven ze niet. Ze proberen ook te laten uitschijnen aan mijn vriend dat ik lieg over mijn verleden. Door poeslief tegen hem te zijn. Ze vragen soms zelfs hoe het met me gaat. Hoe durven ze dat nog vragen.
Ben sinds 3 jaar borderline geconstateerd en heb een grote aanleg voor psychoses. Psychiater heeft ooit met mijn ouders gesproken en denkt dat de borderline van mijn opvoeding komt en de psychoses aangeboren zijn.
Soms vragen mensen waarom ik mijn ouders niet kan vergeven. Omdat ze niet beter zouden weten. Ikzelf vind dat ze geen respect hebben gehad voor mij. En zelf ga ik toch tweemaandelijks langs de psychiater voor gesprekken.
Sinds vier maanden werk ik weer en dat loopt erg goed. Maar ben toch zeker 3 jaar arbeidsongeschikt geweest. Uit respect voor mezelf, mijn partner en mijn zoon blijf ik alert voor mogelijke psychoses en laat ik me onmiddelijk in crisis opnemen. Hadden mijn ouders ook beter gedaan...
Helaas zal het nooit meer goed tussen mijn ouders komen. En blijf ik de wonden dragen door mijn persoonlijkheidsstoornis. En dat vergeef ik ze nooit, maar dan ook nooit.
Wat een leed witchke55....
Het is vreselijk als je geen erkenning krijgt voor wat je ervaren hebt in je jeugd. Nog erger als je door de mensen bij wie je zo geleden hebt, gedwongen wordt dingen te doen die je- vanuit het oogpunt van zelfrespect- niet wilt, zoals de bezoekregeling van je ouders met je zoon.
Vind dit echt heel schrijnend..
Kan me ook heel goed voorstellen dat je hen niet kunt vergeven...dat is wel het minste dat er over blijft als je nog over enig zelfrespect beschikt.
In het klein kan ik me in jouw gevoel herkennen. Mijn moeder had er, toen ik nog jong was, ook een handje van om dingen achter mijn rug te regelen die ik zelf niet wou. Zo heeft ze bijvoorbeeld eens een meisje op mijn verjaardag uitgenodigd die mij enige tijd daarvoor ontzettend rottig had behandeld. Mijn moeder wist van de situatie, ze wist ook hoe overstuur ik ervan was geweest en dat ik haar niet op mijn verjaardag wilde hebben en toch heeft ze het (achter mijn rug om) gedaan. Ze heeft zelfs met haar in de voorkamer over een cadeau gepraat, terwijl ik in de keuken zo'n beetje door het lint ging. Ik denk dat ik een jaar of 10 ben geweest. Tot op de dag van vandaag weet ik nog altijd hoe verraden ik me toen heb gevoeld door haar. Mijn gevoelens betekenden NIETS maar dan ook helemaal niets voor haar.
Dus ik snap denk ik heel goed hoe jij je moet voelen. Ik vind het knap hoe je het redt en ik hoop dat jouw woede vooral een kracht voor je is, die je leidt naar hoe jij je leven in wilt richten. Veel sterkte...
zaterdag 23 oktober 2010 om 08:16
sommige mensen hadden nooit kinderen mogen krijgen,...wat vreselijk Witch
Hoe denken jullie daar over, zouden jullie ouders nooit kinderen hebben moeten krijgen?
....mijn ouders wilden geen kinderen maar broer was een ongelukje (zegt moeder). Ik vind dat ze nooit kinderen hadden moeten krijgen, maja dan was ik er niet geweest, zou ik ondanks de vroegere ellende toch jammer hebben gevonden,...
Hoe denken jullie daar over, zouden jullie ouders nooit kinderen hebben moeten krijgen?
....mijn ouders wilden geen kinderen maar broer was een ongelukje (zegt moeder). Ik vind dat ze nooit kinderen hadden moeten krijgen, maja dan was ik er niet geweest, zou ik ondanks de vroegere ellende toch jammer hebben gevonden,...
zaterdag 23 oktober 2010 om 10:34
zaterdag 23 oktober 2010 om 10:41
quote:Vivamies schreef op 23 oktober 2010 @ 08:16:
Hoe denken jullie daar over, zouden jullie ouders nooit kinderen hebben moeten krijgen?
....mijn ouders wilden geen kinderen maar broer was een ongelukje (zegt moeder). Ik vind dat ze nooit kinderen hadden moeten krijgen, maja dan was ik er niet geweest, zou ik ondanks de vroegere ellende toch jammer hebben gevonden,...Dat vind ik wel een goede vraag. Volgens mijn therapeut hadden mijn ouders nooit kinderen moeten krijgen naar aanleiding van wat ik hem over mijn ouders heb verteld. Toen hij dat zei was ik wel behoorlijk geschokt, dat is nogal een uitspraak. Maar ja, geldt dat niet voor een groot deel van de mensen die bij een therapeut lopen? In mijn geval zijn mijn ouders te vroeg met kinderen begonnen (begin twintig; mijn oudere broer was ook een ongelukje) en hadden zelf nog heel wat rottigheid van vroeger te verwerken. En in plaats van dat te verwerken hebben ze dat lekker overgedragen op hun kinderen en botgevierd op elkaar....
Hoe denken jullie daar over, zouden jullie ouders nooit kinderen hebben moeten krijgen?
....mijn ouders wilden geen kinderen maar broer was een ongelukje (zegt moeder). Ik vind dat ze nooit kinderen hadden moeten krijgen, maja dan was ik er niet geweest, zou ik ondanks de vroegere ellende toch jammer hebben gevonden,...Dat vind ik wel een goede vraag. Volgens mijn therapeut hadden mijn ouders nooit kinderen moeten krijgen naar aanleiding van wat ik hem over mijn ouders heb verteld. Toen hij dat zei was ik wel behoorlijk geschokt, dat is nogal een uitspraak. Maar ja, geldt dat niet voor een groot deel van de mensen die bij een therapeut lopen? In mijn geval zijn mijn ouders te vroeg met kinderen begonnen (begin twintig; mijn oudere broer was ook een ongelukje) en hadden zelf nog heel wat rottigheid van vroeger te verwerken. En in plaats van dat te verwerken hebben ze dat lekker overgedragen op hun kinderen en botgevierd op elkaar....
zondag 24 oktober 2010 om 16:30
Waar ik het trouwens ook moeilijk mee heb, ik weet niet of dat komt door onveilige hechting, is sex. Ik heb dus wel een vriend maar bij sex raak ik vaak in paniek, moet ik vaak huilen. Ben bang dat hij mij pijn gaat doen en ik durf niet goed aan te geven wanneer ik wel of geen zin heb of wanneer het pijn doet. Ik durf me dus ook nooit te laten gaan en kan er gewoon niet echt van genieten. Hebben anderen dit ook en zou dat ook bij onveilige hechting kunnen horen? Ik weet ook niet zo goed hoe ik hier verbetering in kan brengen, ik zou graag willen kunnen genieten van sex maar misschien is dat wel gewoon te hoog gegrepen.
zondag 24 oktober 2010 om 18:23
Seks betekent natuurlijk intimiteit....tenminste...als je een vriend hebt. Het hangt van je persoonlijkheid af, maar bij losse scharrels hoeft het niet zo intiem te voelen, omdat daar (nog) geen sprake is van een emotionele band. Bij een relatie is die er wel, of hoort er althans te zijn. Als je je niet goed emotioneel hebt kunnen hechten, zit je ook niet zo zelfbewust in je vel als het op seks aankomt. Het is natuurlijk een van de intiemste dingen die er bestaan. Ik ken het probleem wel. Volgens mij heeft Vivamies er ook iets over geschreven in de trant van: als het eenmalig is, kun je je veel makkelijker laten gaan dan als er een emotionele binding ontstaat, want dan word je bang. Zo hoeft het bij jou niet te zijn, maar bij mij was het ook wel een beetje zo. De laatste jaren ben ik me echter steeds meer op mijn gemak aan het voelen bij seks in een vaste relatie. Gewoon omdat ik mezelf beter heb leren kennen. Ik ben er zeker van dat dat bij jou ook nog wel gebeurt.
zondag 24 oktober 2010 om 19:00
Hallo allemaal,
Ik val zelf onder type 1, geen vertrouwen in mezelf en geen vertrouwen hebben in anderen. Dit uit zich bij mij in kenmerken van Borderline en angsten.
Ik wil juist erg graag een relatie, maar heb tegelijkertijd moeite om diegene te vertrouwen. Zelf vind ik het heel heftig dat mijn psyhotherapeute gezegd heeft dat ik onveilig gehecht ben. Ik werd in het begin dan ook kwaad, ze kent mijn ouders niet en hoe kan ze dit zo snel zeggen? (ik ben nog niet erg lang bij haar in therapie)
Ik weet dat er ook andere oorzaken kunnen zijn voor mijn gedrag, vindt het daarom moeilijk wat ik nu moet geloven. Een andere psycholoog heeft weer een hele andere theorie.
Wel weet ik dat mijn moeder erg onstabiel is inderdaad en ik niet de liefde kreeg die ik zo graag had gewild. Met mijn vader heb ik nu een hele goede band, maar met de rest van het gezin weer niet. Mijn zus en 2 broers leven hun eigen leven en vragen nooit of ik het wel red. Laatst had mijn oudste broer ineens wel belangstelling maar dat bleek eigen belang te zijn..
Wat ik heb gemist is een warm gezin, samen aan de thee, of samen met mijn moeder winkelen. Mijn moeder heeft mij altijd heel lelijk gehouden leek wel, lelijke kleding, haren kort laten knippen en de afschuwelijkste bril opgedaan die er was in die tijd. Ik vond het logisch dat ik werd gepest. Ook kon ze mij op een erg vervelende manier aanraken op plekken die te intiem waren vond ik. Of ik ervaarde dat als intiem.
Als ik een relatie heb voel ik me dan ook vaak zo fijn als hij zijn ouders voorstelt, een gezin waar ik wel die warmte voel. Zoiets vind ik heerlijk.
Hebben jullie ook soms dat kleine meisje nog in je? Ik wel, ik ben de volwassen Madelief maar soms ook nog een klein meisje lijkt wel. Sommige mannen vinden het schattig, maar heb ook 1 keer gehoord dat dat heel onaantrekkelijk was. Maar ik doe dit niet bewust. Voor nu is dit het even, later meer...
Madelief
Ik val zelf onder type 1, geen vertrouwen in mezelf en geen vertrouwen hebben in anderen. Dit uit zich bij mij in kenmerken van Borderline en angsten.
Ik wil juist erg graag een relatie, maar heb tegelijkertijd moeite om diegene te vertrouwen. Zelf vind ik het heel heftig dat mijn psyhotherapeute gezegd heeft dat ik onveilig gehecht ben. Ik werd in het begin dan ook kwaad, ze kent mijn ouders niet en hoe kan ze dit zo snel zeggen? (ik ben nog niet erg lang bij haar in therapie)
Ik weet dat er ook andere oorzaken kunnen zijn voor mijn gedrag, vindt het daarom moeilijk wat ik nu moet geloven. Een andere psycholoog heeft weer een hele andere theorie.
Wel weet ik dat mijn moeder erg onstabiel is inderdaad en ik niet de liefde kreeg die ik zo graag had gewild. Met mijn vader heb ik nu een hele goede band, maar met de rest van het gezin weer niet. Mijn zus en 2 broers leven hun eigen leven en vragen nooit of ik het wel red. Laatst had mijn oudste broer ineens wel belangstelling maar dat bleek eigen belang te zijn..
Wat ik heb gemist is een warm gezin, samen aan de thee, of samen met mijn moeder winkelen. Mijn moeder heeft mij altijd heel lelijk gehouden leek wel, lelijke kleding, haren kort laten knippen en de afschuwelijkste bril opgedaan die er was in die tijd. Ik vond het logisch dat ik werd gepest. Ook kon ze mij op een erg vervelende manier aanraken op plekken die te intiem waren vond ik. Of ik ervaarde dat als intiem.
Als ik een relatie heb voel ik me dan ook vaak zo fijn als hij zijn ouders voorstelt, een gezin waar ik wel die warmte voel. Zoiets vind ik heerlijk.
Hebben jullie ook soms dat kleine meisje nog in je? Ik wel, ik ben de volwassen Madelief maar soms ook nog een klein meisje lijkt wel. Sommige mannen vinden het schattig, maar heb ook 1 keer gehoord dat dat heel onaantrekkelijk was. Maar ik doe dit niet bewust. Voor nu is dit het even, later meer...
Madelief
zondag 24 oktober 2010 om 21:09
quote:invincible schreef op 24 oktober 2010 @ 18:23:
Volgens mij heeft Vivamies er ook iets over geschreven in de trant van: als het eenmalig is, kun je je veel makkelijker laten gaan dan als er een emotionele binding ontstaat, want dan word je bang. Zo hoeft het bij jou niet te zijn, maar bij mij was het ook wel een beetje zo. De laatste jaren ben ik me echter steeds meer op mijn gemak aan het voelen bij seks in een vaste relatie. Gewoon omdat ik mezelf beter heb leren kennen. Ik ben er zeker van dat dat bij jou ook nog wel gebeurt. Invincible, wat fijn dat het jou is gelukt je goed te voelen bij seks in een vaste relatie. Mag ik je vragen hoe dat jou gelukt is? Is dat gewoon een kwestie van je angsten overwinnen? Erover praten? Ik vind het echt heel moeilijk, ik kan niet eens mijn vriend aankijken tijdens het seks hebben, omdat het dan te dichtbij komt. Terwijl ik dus al wel al een paar jaar een relatie met hem heb.
Volgens mij heeft Vivamies er ook iets over geschreven in de trant van: als het eenmalig is, kun je je veel makkelijker laten gaan dan als er een emotionele binding ontstaat, want dan word je bang. Zo hoeft het bij jou niet te zijn, maar bij mij was het ook wel een beetje zo. De laatste jaren ben ik me echter steeds meer op mijn gemak aan het voelen bij seks in een vaste relatie. Gewoon omdat ik mezelf beter heb leren kennen. Ik ben er zeker van dat dat bij jou ook nog wel gebeurt. Invincible, wat fijn dat het jou is gelukt je goed te voelen bij seks in een vaste relatie. Mag ik je vragen hoe dat jou gelukt is? Is dat gewoon een kwestie van je angsten overwinnen? Erover praten? Ik vind het echt heel moeilijk, ik kan niet eens mijn vriend aankijken tijdens het seks hebben, omdat het dan te dichtbij komt. Terwijl ik dus al wel al een paar jaar een relatie met hem heb.
zondag 24 oktober 2010 om 21:27
quote:madelief77 schreef op 24 oktober 2010 @ 19:00:
Zelf vind ik het heel heftig dat mijn psyhotherapeute gezegd heeft dat ik onveilig gehecht ben. Ik werd in het begin dan ook kwaad, ze kent mijn ouders niet en hoe kan ze dit zo snel zeggen? (ik ben nog niet erg lang bij haar in therapie)
Ik weet dat er ook andere oorzaken kunnen zijn voor mijn gedrag, vindt het daarom moeilijk wat ik nu moet geloven. Een andere psycholoog heeft weer een hele andere theorie.
Dag Madelief, ik vond dat ook heel heftig om te horen en ook ik was indertijd erg in de war van wat mijn therapeut over mijn ouders zei (oa. 'ze hadden nooit kinderen moeten krijgen'). Ik weet ook eigenlijk niet hoe een therapeut zonder je ouders te kennen zulke uitspraken kan doen want uiteindelijk kan hij alleen maar oordelen op wat jij zegt. Ik heb voor mijn huidige therapeut nog een andere gehad die ook weer heel andere dingen zei, heel verwarrend is dat. Dus ik heb niet echt een antwoord voor je, ik vind het zelf ook heel verwarrend want wie/wat moet je dan geloven?
Je hebt het over andere oorzaken voor je gedrag, wat bedoel je daar precies mee (alleen als je het wil zeggen hoor)?
Zelf vind ik het heel heftig dat mijn psyhotherapeute gezegd heeft dat ik onveilig gehecht ben. Ik werd in het begin dan ook kwaad, ze kent mijn ouders niet en hoe kan ze dit zo snel zeggen? (ik ben nog niet erg lang bij haar in therapie)
Ik weet dat er ook andere oorzaken kunnen zijn voor mijn gedrag, vindt het daarom moeilijk wat ik nu moet geloven. Een andere psycholoog heeft weer een hele andere theorie.
Dag Madelief, ik vond dat ook heel heftig om te horen en ook ik was indertijd erg in de war van wat mijn therapeut over mijn ouders zei (oa. 'ze hadden nooit kinderen moeten krijgen'). Ik weet ook eigenlijk niet hoe een therapeut zonder je ouders te kennen zulke uitspraken kan doen want uiteindelijk kan hij alleen maar oordelen op wat jij zegt. Ik heb voor mijn huidige therapeut nog een andere gehad die ook weer heel andere dingen zei, heel verwarrend is dat. Dus ik heb niet echt een antwoord voor je, ik vind het zelf ook heel verwarrend want wie/wat moet je dan geloven?
Je hebt het over andere oorzaken voor je gedrag, wat bedoel je daar precies mee (alleen als je het wil zeggen hoor)?
zondag 24 oktober 2010 om 22:04
@ Aarbeitje
Ik vertoon kenmerken van Borderline en angst. Als ik het zelf na ga zou ik verschillende oorzaken kunnen bedenken waarvan 1 die onveilige hechting zou kunnen zijn.
Maar ik heb bijv ook geen leuke jeugd gehad, ik ben jarenlang gepest op de lagere school, zelfs de leraren deden eraan mee. Had ook altijd het gevoel dat mijn ouders daar niks tegen deden, al zeiden ze achteraf wel naar de school gestapt te zijn.
Ik hoorde er dus nooit echt bij.
Daarnaast is het een deel van mijn karakter, ik ben vrij zachtaardig, mijn zus is bijv veel harder en zakelijker. Ik niet, ik huil al bij Bambi op tv bij wijze van.
Je zou kunnen zeggen dus dat het een combi is van opvoeding, karakter, en mijn verleden.
Heb jij ook kenmerken van borderline Aardbei of dat niet?
Ik vertoon kenmerken van Borderline en angst. Als ik het zelf na ga zou ik verschillende oorzaken kunnen bedenken waarvan 1 die onveilige hechting zou kunnen zijn.
Maar ik heb bijv ook geen leuke jeugd gehad, ik ben jarenlang gepest op de lagere school, zelfs de leraren deden eraan mee. Had ook altijd het gevoel dat mijn ouders daar niks tegen deden, al zeiden ze achteraf wel naar de school gestapt te zijn.
Ik hoorde er dus nooit echt bij.
Daarnaast is het een deel van mijn karakter, ik ben vrij zachtaardig, mijn zus is bijv veel harder en zakelijker. Ik niet, ik huil al bij Bambi op tv bij wijze van.
Je zou kunnen zeggen dus dat het een combi is van opvoeding, karakter, en mijn verleden.
Heb jij ook kenmerken van borderline Aardbei of dat niet?
zondag 14 november 2010 om 16:00
Dag allemaal, hoe gaat het met jullie? Het is alweer een tijdje stil op dit topic. De laatste dagen heb ik weer veel last van mijn onveilige hechting, weet niet zo goed waardoor het komt. Het weer? Ongesteld moeten worden? Ik voel me zo afgewezen en rot en durf niemand te bellen uit angst afgewezen te worden. Toch zou ik zo graag een arm over mijn schouder willen maar ik durf geen hulp te vragen. Daarnaast heb ik net een week geleden tegen mijn therapeut gezegd dat ik therapie wilde afronden omdat het weer even beter ging maar nu weet ik niet of dat wel zo'n goed idee was. Hebben jullie tips hoe ik ondanks angst voor afwijzing toch de telefoon kan pakken om een vriendin ofzo te bellen?
Ben benieuwd hoe het met jullie gaat, hopelijk goed, ondanks de onveilige hechting, want dat is toch iets waar je je hele leven last van kan blijven hebben ervaar ik.
Ben benieuwd hoe het met jullie gaat, hopelijk goed, ondanks de onveilige hechting, want dat is toch iets waar je je hele leven last van kan blijven hebben ervaar ik.
zondag 14 november 2010 om 17:00
quote:aardbei79 schreef op 14 november 2010 @ 16:00:
Dag allemaal, hoe gaat het met jullie? Het is alweer een tijdje stil op dit topic. De laatste dagen heb ik weer veel last van mijn onveilige hechting, weet niet zo goed waardoor het komt. Het weer? Ongesteld moeten worden? Ik voel me zo afgewezen en rot en durf niemand te bellen uit angst afgewezen te worden. Toch zou ik zo graag een arm over mijn schouder willen maar ik durf geen hulp te vragen. Daarnaast heb ik net een week geleden tegen mijn therapeut gezegd dat ik therapie wilde afronden omdat het weer even beter ging maar nu weet ik niet of dat wel zo'n goed idee was. Hebben jullie tips hoe ik ondanks angst voor afwijzing toch de telefoon kan pakken om een vriendin ofzo te bellen?
Ben benieuwd hoe het met jullie gaat, hopelijk goed, ondanks de onveilige hechting, want dat is toch iets waar je je hele leven last van kan blijven hebben ervaar ik.
Misschien kan je beter eerst overleggen met je therapeut of het wel verstandig is om de therapie nu al af te ronden. Hij heeft er voor gestudeerd en zal er ws. een deskundige mening op na houden.
Uit eigen ervaring weet ik dat het willen verbreken van een contact ook vaak te maken kan hebben met die onveilige hechting. Het komt te dichtbij en je voelt je onveilig, juist doordat het veilig is, of aan het worden is.
Wat betreft het telefoneren, dat herken ik wel. Toch zou ik ook proberen te kijken naar waar mijn behoeftes liggen. Als ik duidelijk de behoefte voel om een vriendin te spreken, dan is het goed om daarnaar te luisteren, en niet naar de angst.
Het kan ook helpen om te kijken naar waar je precies bang voor bent en of dat wel zo realistisch is (bijv. jezelf de vraag stellen of een vriendin al eens eerder afwijzend heeft gereageerd als jij belde).
Met mij gaat het nu wel weer redelijk, heb een zware periode achter de rug, ook vanwege heftige angstaanvallen en opbouw AD.
Heb ook een korte opname gehad omdat het niet meer ging. De bijwerkingen van de AD waren heel heftig. Nog steeds last van, maar wel minder.
Dag allemaal, hoe gaat het met jullie? Het is alweer een tijdje stil op dit topic. De laatste dagen heb ik weer veel last van mijn onveilige hechting, weet niet zo goed waardoor het komt. Het weer? Ongesteld moeten worden? Ik voel me zo afgewezen en rot en durf niemand te bellen uit angst afgewezen te worden. Toch zou ik zo graag een arm over mijn schouder willen maar ik durf geen hulp te vragen. Daarnaast heb ik net een week geleden tegen mijn therapeut gezegd dat ik therapie wilde afronden omdat het weer even beter ging maar nu weet ik niet of dat wel zo'n goed idee was. Hebben jullie tips hoe ik ondanks angst voor afwijzing toch de telefoon kan pakken om een vriendin ofzo te bellen?
Ben benieuwd hoe het met jullie gaat, hopelijk goed, ondanks de onveilige hechting, want dat is toch iets waar je je hele leven last van kan blijven hebben ervaar ik.
Misschien kan je beter eerst overleggen met je therapeut of het wel verstandig is om de therapie nu al af te ronden. Hij heeft er voor gestudeerd en zal er ws. een deskundige mening op na houden.
Uit eigen ervaring weet ik dat het willen verbreken van een contact ook vaak te maken kan hebben met die onveilige hechting. Het komt te dichtbij en je voelt je onveilig, juist doordat het veilig is, of aan het worden is.
Wat betreft het telefoneren, dat herken ik wel. Toch zou ik ook proberen te kijken naar waar mijn behoeftes liggen. Als ik duidelijk de behoefte voel om een vriendin te spreken, dan is het goed om daarnaar te luisteren, en niet naar de angst.
Het kan ook helpen om te kijken naar waar je precies bang voor bent en of dat wel zo realistisch is (bijv. jezelf de vraag stellen of een vriendin al eens eerder afwijzend heeft gereageerd als jij belde).
Met mij gaat het nu wel weer redelijk, heb een zware periode achter de rug, ook vanwege heftige angstaanvallen en opbouw AD.
Heb ook een korte opname gehad omdat het niet meer ging. De bijwerkingen van de AD waren heel heftig. Nog steeds last van, maar wel minder.
zondag 14 november 2010 om 17:40
He Mazou, dank je voor je reactie, dat had ik net even nodig. Het kan soms zo eenzaam zijn als je vast zit in gevoelens van onveilige hechting als je begrijpt wat ik bedoel. Wat je over de therapeut zegt heb je wel gelijk in: sinds ik hem heb gezegd dat ik wil stoppen met therapie voel ik me heel erg rot. (ik heb de afgelopen jaren overigens al 100 keer gezegd dat ik wil stoppen om vervolgens met hangende pootjes terug te komen, dus hij is wel wat gewend wat dat betreft).
Op dit moment lukt het me niet echt rationeel na te denken over of mijn gedachten wel realistisch zijn, ik heb gewoon een soort algemeen gevoel van afgewezen zijn.
In vriendschappen heb ik al vaak het contact verbroken omdat ik me afgewezen voel of bang ben dat het te dicht bij komt. Het lukt me nog niet echt om daar normaal mee om te gaan.
Wat heftig dat je een opname hebt gehad, zijn de AD inmiddels aangeslagen? En minder angst inmiddels? Goed dat het weer wat beter gaat met je in ieder geval!
Op dit moment lukt het me niet echt rationeel na te denken over of mijn gedachten wel realistisch zijn, ik heb gewoon een soort algemeen gevoel van afgewezen zijn.
In vriendschappen heb ik al vaak het contact verbroken omdat ik me afgewezen voel of bang ben dat het te dicht bij komt. Het lukt me nog niet echt om daar normaal mee om te gaan.
Wat heftig dat je een opname hebt gehad, zijn de AD inmiddels aangeslagen? En minder angst inmiddels? Goed dat het weer wat beter gaat met je in ieder geval!
