Psyche
alle pijlers
onveilige hechting
zaterdag 2 oktober 2010 om 14:37
Sinds een tijd weet ik door therapie dat ik onveilig gehecht ben. Dit is iets waar ik enorm veel last van heb in mijn dagelijkse leven: ik durf mensen niet te vertrouwen, durf geen hulp te vragen, voel me enorm snel afgewezen en hou daarom mensen op afstand. Hierdoor voel ik me vaak eenzaam en geisoleerd. In principe heb ik wel mensen om mee heen die het waarschijnlijk goed met me voorhebben maar ik kan het niet voelen en ik durf er dus niet op te vertrouwen.
Graag zou ik meer vertrouwen willen hebben in de mensen om me heen maar ik weet niet hoe ik dat moet aanpakken. Ik heb wel veel aan mijn therapeut die me wel enigszins vertrouwen geeft maar het zit zo diep dat ik zelfs na jaren therapie me hierdoor nog heel erg rot voel in het dagelijks leven.
Wie heeft hier ook last van en nog liever: wie heeft er tips om hiermee te leren leven en vertrouwen te krijgen?
Graag zou ik meer vertrouwen willen hebben in de mensen om me heen maar ik weet niet hoe ik dat moet aanpakken. Ik heb wel veel aan mijn therapeut die me wel enigszins vertrouwen geeft maar het zit zo diep dat ik zelfs na jaren therapie me hierdoor nog heel erg rot voel in het dagelijks leven.
Wie heeft hier ook last van en nog liever: wie heeft er tips om hiermee te leren leven en vertrouwen te krijgen?
zondag 17 oktober 2010 om 17:47
Ik kwam net toevallig op dit nummer terecht, het raakte me altijd erg als het gezongen werd bij talentenjachten.
En toen kwam ik het net tegen op Youtube, en zag ik de clip, en wow wat een goed nummer en een goede clip. Ben normaal nooit zo van de popmuziek maar dit is wel erg goed.
Ik herken er veel in, ik projecteer natuurlijk mijn eigen verleden erop, maar daar is muziek ook voor. Ik vind de tekst ook wel erg treffend.
Dit is de tekst:
I will not make the same mistakes that you did
I Will not let myself cause my heart so much misery
I will not break the way you did
You fell so hard
I've learned the hard way, to never let it get that far
Because of you
I'll never stray too far from the sidewalk
Because of you
I learned to play on the safe side
So I don't get hurt
Because of you
I find it hard to trust
Not only me, but everyone around me
Because of you
I am afraid
I lose my way
And it's not too long before you point it out
I cannot cry
Because I know that's weakness in your eyes
I'm forced to fake, a smile, a laugh
Every day of my life
My heart can't possibly break
When it wasn't even whole to start with
Because of you
I'll never stray too far from the sidewalk
Because of you
I learned to play on the safe side
So I don't get hurt
Because of you
I find it hard to trust
Not only me, but everyone around me
Because of you
I am afraid
I watched you die
I heard you cry
Every night in your sleep
I was so young
You should have known better than to lean on me
You never thought of anyone else
You just saw your pain
And now I cry
In the middle of the night
For the same damn thing
Because of you
I'll never stray too far from the sidewalk
Because of you
I learned to play on the safe side
So I don't get hurt
Because of you
I tried my hardest just to forget everything
Because of you
I don't know how to let anyone else in
Because of you
I'm ashamed of my life because it's empty
Because of you
I am afraid
Because of you
Because of you
Voor mij kan muziek altijd wel troostend zijn, misschien voor jullie ook?
En toen kwam ik het net tegen op Youtube, en zag ik de clip, en wow wat een goed nummer en een goede clip. Ben normaal nooit zo van de popmuziek maar dit is wel erg goed.
Ik herken er veel in, ik projecteer natuurlijk mijn eigen verleden erop, maar daar is muziek ook voor. Ik vind de tekst ook wel erg treffend.
Dit is de tekst:
I will not make the same mistakes that you did
I Will not let myself cause my heart so much misery
I will not break the way you did
You fell so hard
I've learned the hard way, to never let it get that far
Because of you
I'll never stray too far from the sidewalk
Because of you
I learned to play on the safe side
So I don't get hurt
Because of you
I find it hard to trust
Not only me, but everyone around me
Because of you
I am afraid
I lose my way
And it's not too long before you point it out
I cannot cry
Because I know that's weakness in your eyes
I'm forced to fake, a smile, a laugh
Every day of my life
My heart can't possibly break
When it wasn't even whole to start with
Because of you
I'll never stray too far from the sidewalk
Because of you
I learned to play on the safe side
So I don't get hurt
Because of you
I find it hard to trust
Not only me, but everyone around me
Because of you
I am afraid
I watched you die
I heard you cry
Every night in your sleep
I was so young
You should have known better than to lean on me
You never thought of anyone else
You just saw your pain
And now I cry
In the middle of the night
For the same damn thing
Because of you
I'll never stray too far from the sidewalk
Because of you
I learned to play on the safe side
So I don't get hurt
Because of you
I tried my hardest just to forget everything
Because of you
I don't know how to let anyone else in
Because of you
I'm ashamed of my life because it's empty
Because of you
I am afraid
Because of you
Because of you
Voor mij kan muziek altijd wel troostend zijn, misschien voor jullie ook?
zondag 17 oktober 2010 om 21:39
quote:Mazou schreef op 17 oktober 2010 @ 17:47:
Ik kwam net toevallig op dit nummer terecht, het raakte me altijd erg als het gezongen werd bij talentenjachten.
En toen kwam ik het net tegen op Youtube, en zag ik de clip, en wow wat een goed nummer en een goede clip.
Voor mij kan muziek altijd wel troostend zijn, misschien voor jullie ook?
Mooi en heftig nummer inderdaad.
Mij helpt muziek ook als ik me rot voel, heb een paar nummers waar ik veel aan heb, al moet ik die niet al te vaak luisteren want ik word er ook verdrietig van.
Ik kwam net toevallig op dit nummer terecht, het raakte me altijd erg als het gezongen werd bij talentenjachten.
En toen kwam ik het net tegen op Youtube, en zag ik de clip, en wow wat een goed nummer en een goede clip.
Voor mij kan muziek altijd wel troostend zijn, misschien voor jullie ook?
Mooi en heftig nummer inderdaad.
Mij helpt muziek ook als ik me rot voel, heb een paar nummers waar ik veel aan heb, al moet ik die niet al te vaak luisteren want ik word er ook verdrietig van.
zondag 17 oktober 2010 om 21:44
quote:Mazou schreef op 17 oktober 2010 @ 16:30:
Aardbei trouwens heel herkenbaar hoor wat je schrijft, dat gevoel van geleefd worden door de grillen van het leven, of bij mij eigenlijk, van hoe anderen met mij omgaan.
Therapie helpt wel om meer de controle te krijgen over je eigen leven maar die emoties zijn idd. erg heftig.Ik kan soms wel jaloers zijn op mensen die als kind gewoon hun eigen emoties hebben mogen ervaren en dat vanzelfsprekend vinden en nu als volwassene vanzelfsprekend met emoties om te kunnen gaan. Ik heb het gevoel dat ik dat als volwassene nu alsnog moet leren, maar net zoals voor een volwassene het leren van een vreemde taal moeilijker is dan dat voor een kind is, zo vind ik het heel moeilijk om mijn emoties te leren herkennen en ermee om te gaan. Of klinkt dit nu heel vaag?
Aardbei trouwens heel herkenbaar hoor wat je schrijft, dat gevoel van geleefd worden door de grillen van het leven, of bij mij eigenlijk, van hoe anderen met mij omgaan.
Therapie helpt wel om meer de controle te krijgen over je eigen leven maar die emoties zijn idd. erg heftig.Ik kan soms wel jaloers zijn op mensen die als kind gewoon hun eigen emoties hebben mogen ervaren en dat vanzelfsprekend vinden en nu als volwassene vanzelfsprekend met emoties om te kunnen gaan. Ik heb het gevoel dat ik dat als volwassene nu alsnog moet leren, maar net zoals voor een volwassene het leren van een vreemde taal moeilijker is dan dat voor een kind is, zo vind ik het heel moeilijk om mijn emoties te leren herkennen en ermee om te gaan. Of klinkt dit nu heel vaag?
zondag 17 oktober 2010 om 23:09
quote:aardbei79 schreef op 17 oktober 2010 @ 21:44:
[...]
Ik kan soms wel jaloers zijn op mensen die als kind gewoon hun eigen emoties hebben mogen ervaren en dat vanzelfsprekend vinden en nu als volwassene vanzelfsprekend met emoties om te kunnen gaan. Ik heb het gevoel dat ik dat als volwassene nu alsnog moet leren, maar net zoals voor een volwassene het leren van een vreemde taal moeilijker is dan dat voor een kind is, zo vind ik het heel moeilijk om mijn emoties te leren herkennen en ermee om te gaan. Of klinkt dit nu heel vaag?
Nee. Dat is heel logisch gezien wat je hebt meegekregen.
Ik heb de link al eens in een ander topic geplaatst. Misschien heb je er wat aan.
Loving yourself
en
You can heal your life
[...]
Ik kan soms wel jaloers zijn op mensen die als kind gewoon hun eigen emoties hebben mogen ervaren en dat vanzelfsprekend vinden en nu als volwassene vanzelfsprekend met emoties om te kunnen gaan. Ik heb het gevoel dat ik dat als volwassene nu alsnog moet leren, maar net zoals voor een volwassene het leren van een vreemde taal moeilijker is dan dat voor een kind is, zo vind ik het heel moeilijk om mijn emoties te leren herkennen en ermee om te gaan. Of klinkt dit nu heel vaag?
Nee. Dat is heel logisch gezien wat je hebt meegekregen.
Ik heb de link al eens in een ander topic geplaatst. Misschien heb je er wat aan.
Loving yourself
en
You can heal your life
maandag 18 oktober 2010 om 18:11
quote:aardbei79 schreef op 17 oktober 2010 @ 21:44:
[...]
Ik kan soms wel jaloers zijn op mensen die als kind gewoon hun eigen emoties hebben mogen ervaren en dat vanzelfsprekend vinden en nu als volwassene vanzelfsprekend met emoties om te kunnen gaan. Ik heb het gevoel dat ik dat als volwassene nu alsnog moet leren, maar net zoals voor een volwassene het leren van een vreemde taal moeilijker is dan dat voor een kind is, zo vind ik het heel moeilijk om mijn emoties te leren herkennen en ermee om te gaan. Of klinkt dit nu heel vaag?
Oh...zo herkenbaar. Ik vind het ook zo moeilijk om dat te zien bij anderen. Ik gun het ze wel hoor, en ik geniet er ook van om te zien dat al die dingen bij anderen gewoon automatisch gaan (ben niet zo jaloers aangelegd gelukkig ).
En het is zo vermoeiend om het jezelf allemaal aan te leren. Ik ben ook zo gewend om mezelf af te branden op elke emotie die ik voel (behalve blij, dat mag natuurlijk, want dat is sociaal gewenst).
Ben nu aan het leren om mezelf meer te troosten als ik iets voel, tegen mezelf te zeggen dat het wel goed komt enzo.
Maar ik moet er dan wel op tijd aan denken dat ik dat moet doen, en in the heat of the moment vergeet ik het natuurlijk ook weleens. Of ik raak verstrikt in emoties of ik kom weer in oude mechanismen terecht.
Hetzelfde geldt voor grenzen voelen, grenzen stellen, voor mezelf opkomen, eigenlijk op alle vlakken moet ik heel bust bezig zijn met alles en met nieuw gedrag aanleren.
Het is trouwens vooral vermoeiend omdat ik daarnaast last heb van heftige angst en paniekaanvallen. Zonder dat was het ws. al een stuk makkelijker geweest, dan was het denk ik meer een rationeel proces.
[...]
Ik kan soms wel jaloers zijn op mensen die als kind gewoon hun eigen emoties hebben mogen ervaren en dat vanzelfsprekend vinden en nu als volwassene vanzelfsprekend met emoties om te kunnen gaan. Ik heb het gevoel dat ik dat als volwassene nu alsnog moet leren, maar net zoals voor een volwassene het leren van een vreemde taal moeilijker is dan dat voor een kind is, zo vind ik het heel moeilijk om mijn emoties te leren herkennen en ermee om te gaan. Of klinkt dit nu heel vaag?
Oh...zo herkenbaar. Ik vind het ook zo moeilijk om dat te zien bij anderen. Ik gun het ze wel hoor, en ik geniet er ook van om te zien dat al die dingen bij anderen gewoon automatisch gaan (ben niet zo jaloers aangelegd gelukkig ).
En het is zo vermoeiend om het jezelf allemaal aan te leren. Ik ben ook zo gewend om mezelf af te branden op elke emotie die ik voel (behalve blij, dat mag natuurlijk, want dat is sociaal gewenst).
Ben nu aan het leren om mezelf meer te troosten als ik iets voel, tegen mezelf te zeggen dat het wel goed komt enzo.
Maar ik moet er dan wel op tijd aan denken dat ik dat moet doen, en in the heat of the moment vergeet ik het natuurlijk ook weleens. Of ik raak verstrikt in emoties of ik kom weer in oude mechanismen terecht.
Hetzelfde geldt voor grenzen voelen, grenzen stellen, voor mezelf opkomen, eigenlijk op alle vlakken moet ik heel bust bezig zijn met alles en met nieuw gedrag aanleren.
Het is trouwens vooral vermoeiend omdat ik daarnaast last heb van heftige angst en paniekaanvallen. Zonder dat was het ws. al een stuk makkelijker geweest, dan was het denk ik meer een rationeel proces.
maandag 18 oktober 2010 om 18:16
Iwannalive van die Louise Hay krijg ik wel zo'n ongelofelijke jeuk! Ik vraag me dan af of ik gewoon onherstelbaar beschadigd ben, of niet 'beter' WIL worden, of dat haar methode simpelweg niet geschilkt is voor mij.
Overigens veel herkenning in dit topic maar meeschrijven... Vind t erg confronterend allemaal.
Overigens veel herkenning in dit topic maar meeschrijven... Vind t erg confronterend allemaal.
maandag 18 oktober 2010 om 18:21
jaloers niet maar ik kan het me niet voorstellen, me niet verplaatsen in mensen die een 'gezond' fundament hebben, heb dan het gevoel 'daar wil ik ook naartoe' maar dat is nog 20 stappen verder en ik heb er inmiddels al een heleboel genomen, kan beter omgaan met de basis die me is meegegeven, maar of algehele 'genezing' een reeele mogelijkheid is...? Volgens mij is mn persoonlijkheid inmiddels compleet gevormd en is het voornamelijk een kwestie van mee leren omgaan, roeien met de riemen die je hebt, en... Acceptatie... (en dat vind ik nog het allermoeilijkste!)
maandag 18 oktober 2010 om 20:21
Wellicht begint het met acceptatie,...
ik probeerde altijd vanalles aan mezelf te veranderen: ik was te "koud", niet sociaal (tenminste, dat was me aangepraat en ik geloofde het), egoistisch (daarvoor geldt hetzelfde), kon niet "normaal"met relaties omgaan etcetc
Toen dacht ik: was is nu eigenlijk sociaal, egoistisch etc en ik kwam erachter dat ik wel een sociaal persoon ben maar dat ik me vaak formeler en soms meer zwart-wit uit dan anderen. Maar dat maakt me nog niet egoistisch of a-sociaal.
"what the fuck" ik ben zoals ik ben ook met dat (niet goed met relaties/emoties om kunnen gaan) erbij. Sterker nog, dat maakt mij mij. Het is een onderdeel van wie ik ben. En wil je mij met al mijn sterke punten, dan krijg je dat er ook bij. Sindsdien heb ik het geaccepteerd en geef ik het bij prille relaties direct aan. Daarmee is er de opening om erover te praten als het moeilijk wordt.
ik probeerde altijd vanalles aan mezelf te veranderen: ik was te "koud", niet sociaal (tenminste, dat was me aangepraat en ik geloofde het), egoistisch (daarvoor geldt hetzelfde), kon niet "normaal"met relaties omgaan etcetc
Toen dacht ik: was is nu eigenlijk sociaal, egoistisch etc en ik kwam erachter dat ik wel een sociaal persoon ben maar dat ik me vaak formeler en soms meer zwart-wit uit dan anderen. Maar dat maakt me nog niet egoistisch of a-sociaal.
"what the fuck" ik ben zoals ik ben ook met dat (niet goed met relaties/emoties om kunnen gaan) erbij. Sterker nog, dat maakt mij mij. Het is een onderdeel van wie ik ben. En wil je mij met al mijn sterke punten, dan krijg je dat er ook bij. Sindsdien heb ik het geaccepteerd en geef ik het bij prille relaties direct aan. Daarmee is er de opening om erover te praten als het moeilijk wordt.
maandag 18 oktober 2010 om 20:55
quote:tijgermeisje schreef op 18 oktober 2010 @ 18:21:
jaloers niet maar ik kan het me niet voorstellen, me niet verplaatsen in mensen die een 'gezond' fundament hebben, heb dan het gevoel 'daar wil ik ook naartoe' maar dat is nog 20 stappen verder en ik heb er inmiddels al een heleboel genomen, kan beter omgaan met de basis die me is meegegeven, maar of algehele 'genezing' een reeele mogelijkheid is...? Volgens mij is mn persoonlijkheid inmiddels compleet gevormd en is het voornamelijk een kwestie van mee leren omgaan, roeien met de riemen die je hebt, en... Acceptatie... (en dat vind ik nog het allermoeilijkste!)
Ik denk dat je gelijk hebt.
Ik vraag me wel af wat er zou gebeuren als ik zelf moeder zou worden. Soms denk ik dat dat me veel rust gaat geven en goed gaat doen.
Omdat je dan toch ook weer een soort basisgevoel ervaart, moederliefde en willen zorgen.
Maar soms denk ik ook weer dat dat heel confronterend gaat worden en dat ik het allemaal niet kan. Want hechtingsproblemen en bang om dezelfde fouten te maken als mijn ouders.
Ik weet niet of iemand van jullie hier kinderen heeft? En daar iets over kan vertellen.
jaloers niet maar ik kan het me niet voorstellen, me niet verplaatsen in mensen die een 'gezond' fundament hebben, heb dan het gevoel 'daar wil ik ook naartoe' maar dat is nog 20 stappen verder en ik heb er inmiddels al een heleboel genomen, kan beter omgaan met de basis die me is meegegeven, maar of algehele 'genezing' een reeele mogelijkheid is...? Volgens mij is mn persoonlijkheid inmiddels compleet gevormd en is het voornamelijk een kwestie van mee leren omgaan, roeien met de riemen die je hebt, en... Acceptatie... (en dat vind ik nog het allermoeilijkste!)
Ik denk dat je gelijk hebt.
Ik vraag me wel af wat er zou gebeuren als ik zelf moeder zou worden. Soms denk ik dat dat me veel rust gaat geven en goed gaat doen.
Omdat je dan toch ook weer een soort basisgevoel ervaart, moederliefde en willen zorgen.
Maar soms denk ik ook weer dat dat heel confronterend gaat worden en dat ik het allemaal niet kan. Want hechtingsproblemen en bang om dezelfde fouten te maken als mijn ouders.
Ik weet niet of iemand van jullie hier kinderen heeft? En daar iets over kan vertellen.
maandag 18 oktober 2010 om 21:08
quote:Mazou schreef op 18 oktober 2010 @ 18:11:
Het is trouwens vooral vermoeiend omdat ik daarnaast last heb van heftige angst en paniekaanvallen. Zonder dat was het ws. al een stuk makkelijker geweest, dan was het denk ik meer een rationeel proces.Ik weet niet of je inmiddels al iets van medicatie gebruikt tegen angst en paniek? Volgens mij kom je daar zonder medicatie niet zo makkelijk van af. Ik heb ook heel lang paniekaanvallen gehad en weet hoe ontwrichtend dat is maar sinds ik goede AD heb, heb ik hier geen last meer van. Kun je niet eens een afspraak maken met een psychiater?
Het is trouwens vooral vermoeiend omdat ik daarnaast last heb van heftige angst en paniekaanvallen. Zonder dat was het ws. al een stuk makkelijker geweest, dan was het denk ik meer een rationeel proces.Ik weet niet of je inmiddels al iets van medicatie gebruikt tegen angst en paniek? Volgens mij kom je daar zonder medicatie niet zo makkelijk van af. Ik heb ook heel lang paniekaanvallen gehad en weet hoe ontwrichtend dat is maar sinds ik goede AD heb, heb ik hier geen last meer van. Kun je niet eens een afspraak maken met een psychiater?
maandag 18 oktober 2010 om 21:13
quote:Mazou schreef op 18 oktober 2010 @ 18:11:
En het is zo vermoeiend om het jezelf allemaal aan te leren. Ik ben ook zo gewend om mezelf af te branden op elke emotie die ik voel (behalve blij, dat mag natuurlijk, want dat is sociaal gewenst).
Ben nu aan het leren om mezelf meer te troosten als ik iets voel, tegen mezelf te zeggen dat het wel goed komt enzo.
Maar ik moet er dan wel op tijd aan denken dat ik dat moet doen, en in the heat of the moment vergeet ik het natuurlijk ook weleens. Of ik raak verstrikt in emoties of ik kom weer in oude mechanismen terecht.
Hetzelfde geldt voor grenzen voelen, grenzen stellen, voor mezelf opkomen, eigenlijk op alle vlakken moet ik heel bust bezig zijn met alles en met nieuw gedrag aanleren.
Ook weer herkenbaar. Wat voor een ander heel gewoon is, emotie voelen, is voor 'ons' gewoon keihard werken. Het lukt me ook vaak niet de juiste emotie bij de juiste gebeurtenis te hebben.
Ik ben bijvoorbeeld jaloers op mensen die kunnen huilen als ze ergens door geraakt worden, ik mag meestal van mezelf niets voelen, veel te gevaarlijk. Meestal krop ik emoties op en mag ze van mijzelf niet voelen totdat ineens op een veel later moment de bom barst en ik helemaal niet weet waarom ik me dan zo rot voel. Maar ik merk wel door therapie dat ik er langzaam steeds beter mee leer om te gaan. Het is hard werken en 1000 keer dezelfde fouten maken maar langzaam voel ik wel dat het iets beter gaat.
En het is zo vermoeiend om het jezelf allemaal aan te leren. Ik ben ook zo gewend om mezelf af te branden op elke emotie die ik voel (behalve blij, dat mag natuurlijk, want dat is sociaal gewenst).
Ben nu aan het leren om mezelf meer te troosten als ik iets voel, tegen mezelf te zeggen dat het wel goed komt enzo.
Maar ik moet er dan wel op tijd aan denken dat ik dat moet doen, en in the heat of the moment vergeet ik het natuurlijk ook weleens. Of ik raak verstrikt in emoties of ik kom weer in oude mechanismen terecht.
Hetzelfde geldt voor grenzen voelen, grenzen stellen, voor mezelf opkomen, eigenlijk op alle vlakken moet ik heel bust bezig zijn met alles en met nieuw gedrag aanleren.
Ook weer herkenbaar. Wat voor een ander heel gewoon is, emotie voelen, is voor 'ons' gewoon keihard werken. Het lukt me ook vaak niet de juiste emotie bij de juiste gebeurtenis te hebben.
Ik ben bijvoorbeeld jaloers op mensen die kunnen huilen als ze ergens door geraakt worden, ik mag meestal van mezelf niets voelen, veel te gevaarlijk. Meestal krop ik emoties op en mag ze van mijzelf niet voelen totdat ineens op een veel later moment de bom barst en ik helemaal niet weet waarom ik me dan zo rot voel. Maar ik merk wel door therapie dat ik er langzaam steeds beter mee leer om te gaan. Het is hard werken en 1000 keer dezelfde fouten maken maar langzaam voel ik wel dat het iets beter gaat.
maandag 18 oktober 2010 om 21:16
quote:aardbei79 schreef op 18 oktober 2010 @ 21:08:
[...]
Ik weet niet of je inmiddels al iets van medicatie gebruikt tegen angst en paniek? Volgens mij kom je daar zonder medicatie niet zo makkelijk van af. Ik heb ook heel lang paniekaanvallen gehad en weet hoe ontwrichtend dat is maar sinds ik goede AD heb, heb ik hier geen last meer van. Kun je niet eens een afspraak maken met een psychiater?
Ik heb toevallig vandaag gebeld (had het er al eerder over gehad|) en ik ga ws. volgende week beginnen met AD.
Ik gebruik trouwens ook al een ander medicijn maar dat helpt dus nog niet genoeg.
Ik moet nu echt zo snel mogelijk aan de medicatie en ook meer hulp krijgen want eigenlijk ben ik gek aan het worden van angst en ook steeds vaker wanhopig.
Ik schrijf het hier meestal liever niet op en ik heb ook nog wel lichtpuntjes waar ik me aan vasthou maar het is nu wel heel erg.
Ik bedoel niet nu op dit moment maar de afgelopen weken en overdag gebeurt er van alles.
[...]
Ik weet niet of je inmiddels al iets van medicatie gebruikt tegen angst en paniek? Volgens mij kom je daar zonder medicatie niet zo makkelijk van af. Ik heb ook heel lang paniekaanvallen gehad en weet hoe ontwrichtend dat is maar sinds ik goede AD heb, heb ik hier geen last meer van. Kun je niet eens een afspraak maken met een psychiater?
Ik heb toevallig vandaag gebeld (had het er al eerder over gehad|) en ik ga ws. volgende week beginnen met AD.
Ik gebruik trouwens ook al een ander medicijn maar dat helpt dus nog niet genoeg.
Ik moet nu echt zo snel mogelijk aan de medicatie en ook meer hulp krijgen want eigenlijk ben ik gek aan het worden van angst en ook steeds vaker wanhopig.
Ik schrijf het hier meestal liever niet op en ik heb ook nog wel lichtpuntjes waar ik me aan vasthou maar het is nu wel heel erg.
Ik bedoel niet nu op dit moment maar de afgelopen weken en overdag gebeurt er van alles.
maandag 18 oktober 2010 om 21:19
quote:Vivamies schreef op 18 oktober 2010 @ 21:02:
Mazou,
ik heb dezelfde angst als jij en heb ook geen kinderen. Ik voel ook niet de behoefte vanwege die angst,..angst om mijn kinderen met een trauma op te zadelen,..
Wat naar.
Ik heb op zich wel heel sterk de drang om moeder te worden, het soort oergevoel waar mensen het vaker over hebben.
Dus ik denk niet dat ik me laat weerhouden door de angsten wat dat betreft, maar ik ben soms wel huiverig.
Ik hoop in ieder geval dat ik een goede vader kan vinden waar ik goed mee kan communiceren en waar ik op kan bouwen.
Mazou,
ik heb dezelfde angst als jij en heb ook geen kinderen. Ik voel ook niet de behoefte vanwege die angst,..angst om mijn kinderen met een trauma op te zadelen,..
Wat naar.
Ik heb op zich wel heel sterk de drang om moeder te worden, het soort oergevoel waar mensen het vaker over hebben.
Dus ik denk niet dat ik me laat weerhouden door de angsten wat dat betreft, maar ik ben soms wel huiverig.
Ik hoop in ieder geval dat ik een goede vader kan vinden waar ik goed mee kan communiceren en waar ik op kan bouwen.
maandag 18 oktober 2010 om 21:22
quote:aardbei79 schreef op 18 oktober 2010 @ 21:13:
[...]
Ook weer herkenbaar. Wat voor een ander heel gewoon is, emotie voelen, is voor 'ons' gewoon keihard werken. Het lukt me ook vaak niet de juiste emotie bij de juiste gebeurtenis te hebben.
Ik ben bijvoorbeeld jaloers op mensen die kunnen huilen als ze ergens door geraakt worden, ik mag meestal van mezelf niets voelen, veel te gevaarlijk. Meestal krop ik emoties op en mag ze van mijzelf niet voelen totdat ineens op een veel later moment de bom barst en ik helemaal niet weet waarom ik me dan zo rot voel. Maar ik merk wel door therapie dat ik er langzaam steeds beter mee leer om te gaan. Het is hard werken en 1000 keer dezelfde fouten maken maar langzaam voel ik wel dat het iets beter gaat.
Ik zit nu in een fase dat ik die emoties zowel thuis als 'in het openbaar' steeds meer probeer er te laten zijn. Maar daardoor is het nu dus ook allemaal heel heftig (ik wil ook vaak veel teveel in 1 keer) want het is wel heel veel ineens.
En ik probeer dus ook niet meer tegen de angst te vechten maar uiteindelijk ga ik toch steeds weer vechten en wordt de angst erger.
Ik ben ook een vechter en dat helpt me ook in veel situaties maar wat angst betreft is het dus niet echt handig.
Daar moet ik dus nog beter mee om leren gaan.
[...]
Ook weer herkenbaar. Wat voor een ander heel gewoon is, emotie voelen, is voor 'ons' gewoon keihard werken. Het lukt me ook vaak niet de juiste emotie bij de juiste gebeurtenis te hebben.
Ik ben bijvoorbeeld jaloers op mensen die kunnen huilen als ze ergens door geraakt worden, ik mag meestal van mezelf niets voelen, veel te gevaarlijk. Meestal krop ik emoties op en mag ze van mijzelf niet voelen totdat ineens op een veel later moment de bom barst en ik helemaal niet weet waarom ik me dan zo rot voel. Maar ik merk wel door therapie dat ik er langzaam steeds beter mee leer om te gaan. Het is hard werken en 1000 keer dezelfde fouten maken maar langzaam voel ik wel dat het iets beter gaat.
Ik zit nu in een fase dat ik die emoties zowel thuis als 'in het openbaar' steeds meer probeer er te laten zijn. Maar daardoor is het nu dus ook allemaal heel heftig (ik wil ook vaak veel teveel in 1 keer) want het is wel heel veel ineens.
En ik probeer dus ook niet meer tegen de angst te vechten maar uiteindelijk ga ik toch steeds weer vechten en wordt de angst erger.
Ik ben ook een vechter en dat helpt me ook in veel situaties maar wat angst betreft is het dus niet echt handig.
Daar moet ik dus nog beter mee om leren gaan.
maandag 18 oktober 2010 om 21:30
quote:Mazou schreef op 18 oktober 2010 @ 21:16:
Ik heb toevallig vandaag gebeld (had het er al eerder over gehad|) en ik ga ws. volgende week beginnen met AD.
Ik gebruik trouwens ook al een ander medicijn maar dat helpt dus nog niet genoeg.
Ik moet nu echt zo snel mogelijk aan de medicatie en ook meer hulp krijgen want eigenlijk ben ik gek aan het worden van angst en ook steeds vaker wanhopig.
Wat goed dat je vandaag hebt gebeld en hopelijk gaan de AD snel aanslaan. Dat kan dan toch al een stuk van de angst&paniek wegnemen waardoor het wat leefbaarder wordt. Wat heb je nu voor hulp?
Ik heb toevallig vandaag gebeld (had het er al eerder over gehad|) en ik ga ws. volgende week beginnen met AD.
Ik gebruik trouwens ook al een ander medicijn maar dat helpt dus nog niet genoeg.
Ik moet nu echt zo snel mogelijk aan de medicatie en ook meer hulp krijgen want eigenlijk ben ik gek aan het worden van angst en ook steeds vaker wanhopig.
Wat goed dat je vandaag hebt gebeld en hopelijk gaan de AD snel aanslaan. Dat kan dan toch al een stuk van de angst&paniek wegnemen waardoor het wat leefbaarder wordt. Wat heb je nu voor hulp?
maandag 18 oktober 2010 om 21:31
quote:Mazou schreef op 18 oktober 2010 @ 21:24:
Aarbei, welke AD heeft bij jou goed geholpen tegen de paniekaanvallen?
Of is dat te prive?Ik heb heel veel geprobeerd wat niet werkte en uiteindelijk terecht gekomen bij citalopram. Toen het heel slecht ging zat ik op 60 mg en inmiddels al weer lange tijd op 20 mg.
Aarbei, welke AD heeft bij jou goed geholpen tegen de paniekaanvallen?
Of is dat te prive?Ik heb heel veel geprobeerd wat niet werkte en uiteindelijk terecht gekomen bij citalopram. Toen het heel slecht ging zat ik op 60 mg en inmiddels al weer lange tijd op 20 mg.
maandag 18 oktober 2010 om 21:33
quote:Vivamies schreef op 18 oktober 2010 @ 20:21:
"what the fuck" ik ben zoals ik ben ook met dat (niet goed met relaties/emoties om kunnen gaan) erbij. Sterker nog, dat maakt mij mij. Het is een onderdeel van wie ik ben. En wil je mij met al mijn sterke punten, dan krijg je dat er ook bij. Sindsdien heb ik het geaccepteerd en geef ik het bij prille relaties direct aan. Daarmee is er de opening om erover te praten als het moeilijk wordt.Goed van je dat je al zover bent dat je zo kunt denken over jezelf, dan ben je toch al een heel eind. Acceptatie, acceptatie
"what the fuck" ik ben zoals ik ben ook met dat (niet goed met relaties/emoties om kunnen gaan) erbij. Sterker nog, dat maakt mij mij. Het is een onderdeel van wie ik ben. En wil je mij met al mijn sterke punten, dan krijg je dat er ook bij. Sindsdien heb ik het geaccepteerd en geef ik het bij prille relaties direct aan. Daarmee is er de opening om erover te praten als het moeilijk wordt.Goed van je dat je al zover bent dat je zo kunt denken over jezelf, dan ben je toch al een heel eind. Acceptatie, acceptatie
maandag 18 oktober 2010 om 21:36
quote:aardbei79 schreef op 18 oktober 2010 @ 21:30:
[...]
Wat goed dat je vandaag hebt gebeld en hopelijk gaan de AD snel aanslaan. Dat kan dan toch al een stuk van de angst&paniek wegnemen waardoor het wat leefbaarder wordt. Wat heb je nu voor hulp?
Ja voor mij is dat ook een hele stap, om toch aan de AD te gaan, want eigenlijk wil ik het niet en wil ik het allemaal gewoon zelf kunnen.
Maar goed, soms ben je zo ver dat je alles aangrijpt en nu is dat dus zo'n moment.
Ik durf er nog niet echt op te rekenen dat het gaat werken, ik sta er vrij blanco in geloof ik. Ik weet dat er ook veel scepsis is over AD en de werking ervan en dat heb ik ook in mijn achterhoofd.
Maar ik zal het wel merken.
Ik heb een psycholoog maar die zie ik te weinig omdat die te ver weg zit en ik ga er dus nu 1 in mijn omgeving zoeken en zorgen dat ik zeker 1 keer in de week een gesprek heb.
En daarnaast heb ik nog een soort maatschappelijk werk hulpverlener.
[...]
Wat goed dat je vandaag hebt gebeld en hopelijk gaan de AD snel aanslaan. Dat kan dan toch al een stuk van de angst&paniek wegnemen waardoor het wat leefbaarder wordt. Wat heb je nu voor hulp?
Ja voor mij is dat ook een hele stap, om toch aan de AD te gaan, want eigenlijk wil ik het niet en wil ik het allemaal gewoon zelf kunnen.
Maar goed, soms ben je zo ver dat je alles aangrijpt en nu is dat dus zo'n moment.
Ik durf er nog niet echt op te rekenen dat het gaat werken, ik sta er vrij blanco in geloof ik. Ik weet dat er ook veel scepsis is over AD en de werking ervan en dat heb ik ook in mijn achterhoofd.
Maar ik zal het wel merken.
Ik heb een psycholoog maar die zie ik te weinig omdat die te ver weg zit en ik ga er dus nu 1 in mijn omgeving zoeken en zorgen dat ik zeker 1 keer in de week een gesprek heb.
En daarnaast heb ik nog een soort maatschappelijk werk hulpverlener.
maandag 18 oktober 2010 om 21:42
Vandaag voelde ik me trouwens heel eenzaam, het gevoel nergens thuis te horen, nergens bij te horen. Het lijkt wel alsof alle andere mensen deel uitmaken van een groep, een vriendengroep, een familiegroep, maar dat gevoel heb ik zelf helemaal niet, ik voel me zo alleen. Zou ook zo graag ergens bij willen horen. Ik heb wel contacten en mensen om mij heen maar dat voelt toch altijd zo vluchtig en oppervlakkig. Misschien verwacht ik wel teveel van de mensen om me heen en hoop ik eigenlijk dat de mensen om me heen een soort vervanging moeten zijn van een lieve familie en raak ik daardoor altijd gefrustreerd.
maandag 18 oktober 2010 om 21:43
quote:Vivamies schreef op 18 oktober 2010 @ 20:21:
Wellicht begint het met acceptatie,...
ik probeerde altijd vanalles aan mezelf te veranderen: ik was te "koud", niet sociaal (tenminste, dat was me aangepraat en ik geloofde het), egoistisch (daarvoor geldt hetzelfde), kon niet "normaal"met relaties omgaan etcetc
Toen dacht ik: was is nu eigenlijk sociaal, egoistisch etc en ik kwam erachter dat ik wel een sociaal persoon ben maar dat ik me vaak formeler en soms meer zwart-wit uit dan anderen. Maar dat maakt me nog niet egoistisch of a-sociaal.
"what the fuck" ik ben zoals ik ben ook met dat (niet goed met relaties/emoties om kunnen gaan) erbij. Sterker nog, dat maakt mij mij. Het is een onderdeel van wie ik ben. En wil je mij met al mijn sterke punten, dan krijg je dat er ook bij. Sindsdien heb ik het geaccepteerd en geef ik het bij prille relaties direct aan. Daarmee is er de opening om erover te praten als het moeilijk wordt.
Net als aardbei vind ik dat laatste stuk wel heel heel goed dat je zover bent.
Ik vind dat gedeelte van relaties ook wel goed om te lezen, en ook realistisch. Het is voor mij goed om te lezen omdat ik mij ook wel soms zorgen maak over relaties, omdat ik gewoon nu al weet dat mijn eventuele partner geconfronteerd gaat worden met mijn verleden en de brokstukken daarvan.
Hoe goed ik er ook mee om ga en hoe verantwoordelijk ik ook met mijn leven omga, het zal toch altijd in meer of mindere mate merkbaar zijn.
En dat vind ik vervelend, dat ik anderen er dus mee belast.
Het is goed om te lezen hoe jij het accepteert, dat gebruik ik dan weer als voorbeeld van hoe het eventueel toch zou kunnen, als ik een relatie krijg.
Wellicht begint het met acceptatie,...
ik probeerde altijd vanalles aan mezelf te veranderen: ik was te "koud", niet sociaal (tenminste, dat was me aangepraat en ik geloofde het), egoistisch (daarvoor geldt hetzelfde), kon niet "normaal"met relaties omgaan etcetc
Toen dacht ik: was is nu eigenlijk sociaal, egoistisch etc en ik kwam erachter dat ik wel een sociaal persoon ben maar dat ik me vaak formeler en soms meer zwart-wit uit dan anderen. Maar dat maakt me nog niet egoistisch of a-sociaal.
"what the fuck" ik ben zoals ik ben ook met dat (niet goed met relaties/emoties om kunnen gaan) erbij. Sterker nog, dat maakt mij mij. Het is een onderdeel van wie ik ben. En wil je mij met al mijn sterke punten, dan krijg je dat er ook bij. Sindsdien heb ik het geaccepteerd en geef ik het bij prille relaties direct aan. Daarmee is er de opening om erover te praten als het moeilijk wordt.
Net als aardbei vind ik dat laatste stuk wel heel heel goed dat je zover bent.
Ik vind dat gedeelte van relaties ook wel goed om te lezen, en ook realistisch. Het is voor mij goed om te lezen omdat ik mij ook wel soms zorgen maak over relaties, omdat ik gewoon nu al weet dat mijn eventuele partner geconfronteerd gaat worden met mijn verleden en de brokstukken daarvan.
Hoe goed ik er ook mee om ga en hoe verantwoordelijk ik ook met mijn leven omga, het zal toch altijd in meer of mindere mate merkbaar zijn.
En dat vind ik vervelend, dat ik anderen er dus mee belast.
Het is goed om te lezen hoe jij het accepteert, dat gebruik ik dan weer als voorbeeld van hoe het eventueel toch zou kunnen, als ik een relatie krijg.
maandag 18 oktober 2010 om 21:47
quote:aardbei79 schreef op 18 oktober 2010 @ 21:42:
Vandaag voelde ik me trouwens heel eenzaam, het gevoel nergens thuis te horen, nergens bij te horen. Het lijkt wel alsof alle andere mensen deel uitmaken van een groep, een vriendengroep, een familiegroep, maar dat gevoel heb ik zelf helemaal niet, ik voel me zo alleen. Zou ook zo graag ergens bij willen horen. Ik heb wel contacten en mensen om mij heen maar dat voelt toch altijd zo vluchtig en oppervlakkig. Misschien verwacht ik wel teveel van de mensen om me heen en hoop ik eigenlijk dat de mensen om me heen een soort vervanging moeten zijn van een lieve familie en raak ik daardoor altijd gefrustreerd.
Ook weer herkenbaar. Ik zie of ervaar het ook als: het missen van een gevoel van verbinding (met andere mensen).
Ik denk dat de oplossing is: verbinding maken met jezelf. Ik weet uit ervaringen dat je als je weer in verbinding staat met je eigen gevoel, je ook makkelijker contact maakt met een ander.
Klinkt misschien wat zweverig en ik kan je ook niet beter laten voelen ermee.
Maar ik wil toch aangeven dat er wel een weg is om weer terug te komen bij wie jij bent.
Het gaat met vallen en opstaan, maar dat weet jij inmiddels natuurlijk ook wel.
Sterkte.
Vandaag voelde ik me trouwens heel eenzaam, het gevoel nergens thuis te horen, nergens bij te horen. Het lijkt wel alsof alle andere mensen deel uitmaken van een groep, een vriendengroep, een familiegroep, maar dat gevoel heb ik zelf helemaal niet, ik voel me zo alleen. Zou ook zo graag ergens bij willen horen. Ik heb wel contacten en mensen om mij heen maar dat voelt toch altijd zo vluchtig en oppervlakkig. Misschien verwacht ik wel teveel van de mensen om me heen en hoop ik eigenlijk dat de mensen om me heen een soort vervanging moeten zijn van een lieve familie en raak ik daardoor altijd gefrustreerd.
Ook weer herkenbaar. Ik zie of ervaar het ook als: het missen van een gevoel van verbinding (met andere mensen).
Ik denk dat de oplossing is: verbinding maken met jezelf. Ik weet uit ervaringen dat je als je weer in verbinding staat met je eigen gevoel, je ook makkelijker contact maakt met een ander.
Klinkt misschien wat zweverig en ik kan je ook niet beter laten voelen ermee.
Maar ik wil toch aangeven dat er wel een weg is om weer terug te komen bij wie jij bent.
Het gaat met vallen en opstaan, maar dat weet jij inmiddels natuurlijk ook wel.
Sterkte.
