Psyche
alle pijlers
onveilige hechting
zaterdag 2 oktober 2010 om 14:37
Sinds een tijd weet ik door therapie dat ik onveilig gehecht ben. Dit is iets waar ik enorm veel last van heb in mijn dagelijkse leven: ik durf mensen niet te vertrouwen, durf geen hulp te vragen, voel me enorm snel afgewezen en hou daarom mensen op afstand. Hierdoor voel ik me vaak eenzaam en geisoleerd. In principe heb ik wel mensen om mee heen die het waarschijnlijk goed met me voorhebben maar ik kan het niet voelen en ik durf er dus niet op te vertrouwen.
Graag zou ik meer vertrouwen willen hebben in de mensen om me heen maar ik weet niet hoe ik dat moet aanpakken. Ik heb wel veel aan mijn therapeut die me wel enigszins vertrouwen geeft maar het zit zo diep dat ik zelfs na jaren therapie me hierdoor nog heel erg rot voel in het dagelijks leven.
Wie heeft hier ook last van en nog liever: wie heeft er tips om hiermee te leren leven en vertrouwen te krijgen?
Graag zou ik meer vertrouwen willen hebben in de mensen om me heen maar ik weet niet hoe ik dat moet aanpakken. Ik heb wel veel aan mijn therapeut die me wel enigszins vertrouwen geeft maar het zit zo diep dat ik zelfs na jaren therapie me hierdoor nog heel erg rot voel in het dagelijks leven.
Wie heeft hier ook last van en nog liever: wie heeft er tips om hiermee te leren leven en vertrouwen te krijgen?
zondag 14 november 2010 om 17:46
quote:aardbei79 schreef op 14 november 2010 @ 17:40:
He Mazou, dank je voor je reactie, dat had ik net even nodig. Het kan soms zo eenzaam zijn als je vast zit in gevoelens van onveilige hechting als je begrijpt wat ik bedoel. Wat je over de therapeut zegt heb je wel gelijk in: sinds ik hem heb gezegd dat ik wil stoppen met therapie voel ik me heel erg rot. (ik heb de afgelopen jaren overigens al 100 keer gezegd dat ik wil stoppen om vervolgens met hangende pootjes terug te komen, dus hij is wel wat gewend wat dat betreft).
Op dit moment lukt het me niet echt rationeel na te denken over of mijn gedachten wel realistisch zijn, ik heb gewoon een soort algemeen gevoel van afgewezen zijn.
In vriendschappen heb ik al vaak het contact verbroken omdat ik me afgewezen voel of bang ben dat het te dicht bij komt. Het lukt me nog niet echt om daar normaal mee om te gaan.
Wat heftig dat je een opname hebt gehad, zijn de AD inmiddels aangeslagen? En minder angst inmiddels? Goed dat het weer wat beter gaat met je in ieder geval!
Iets minder angst, behalve 's nachts dan. Het schijnt wel een goed teken te zijn dat het bij mij zo heftig werkt in het begin, het is een voorteken dat het straks goed gaat werken, na de eerste paar weken dus.
Herkenbaar, dat willen verbreken van het contact. Ik doe het alleen niet vaak, omdat ik denk ik ook erg trouw ben of het misschien altijd nog rationeel kan bekijken.
Ik wilde trouwens niet zeggen dat je je niet afgewezen zou mogen voelen. Als jij dat voelt, dan is dat zo en daar kan je niets aan doen.
Maar het kan wel helpen om jezelf die vragen te stellen en te kijken naar wat jij wilt, en niet alleen te handelen vanuit wat je gevoel zegt, begrijp je?
Ik weet ook dat dat soms gewoon niet lukt hoor.
Maar het kan je zelfvertrouwen ook ten goede komen als je doet wat jij wilt, of wat jouw behoeftes zijn. Dan erken je jezelf ook als (volwassen) mens.
Met je gevoelens erbij!
He Mazou, dank je voor je reactie, dat had ik net even nodig. Het kan soms zo eenzaam zijn als je vast zit in gevoelens van onveilige hechting als je begrijpt wat ik bedoel. Wat je over de therapeut zegt heb je wel gelijk in: sinds ik hem heb gezegd dat ik wil stoppen met therapie voel ik me heel erg rot. (ik heb de afgelopen jaren overigens al 100 keer gezegd dat ik wil stoppen om vervolgens met hangende pootjes terug te komen, dus hij is wel wat gewend wat dat betreft).
Op dit moment lukt het me niet echt rationeel na te denken over of mijn gedachten wel realistisch zijn, ik heb gewoon een soort algemeen gevoel van afgewezen zijn.
In vriendschappen heb ik al vaak het contact verbroken omdat ik me afgewezen voel of bang ben dat het te dicht bij komt. Het lukt me nog niet echt om daar normaal mee om te gaan.
Wat heftig dat je een opname hebt gehad, zijn de AD inmiddels aangeslagen? En minder angst inmiddels? Goed dat het weer wat beter gaat met je in ieder geval!
Iets minder angst, behalve 's nachts dan. Het schijnt wel een goed teken te zijn dat het bij mij zo heftig werkt in het begin, het is een voorteken dat het straks goed gaat werken, na de eerste paar weken dus.
Herkenbaar, dat willen verbreken van het contact. Ik doe het alleen niet vaak, omdat ik denk ik ook erg trouw ben of het misschien altijd nog rationeel kan bekijken.
Ik wilde trouwens niet zeggen dat je je niet afgewezen zou mogen voelen. Als jij dat voelt, dan is dat zo en daar kan je niets aan doen.
Maar het kan wel helpen om jezelf die vragen te stellen en te kijken naar wat jij wilt, en niet alleen te handelen vanuit wat je gevoel zegt, begrijp je?
Ik weet ook dat dat soms gewoon niet lukt hoor.
Maar het kan je zelfvertrouwen ook ten goede komen als je doet wat jij wilt, of wat jouw behoeftes zijn. Dan erken je jezelf ook als (volwassen) mens.
Met je gevoelens erbij!
zondag 14 november 2010 om 18:47
quote:Mazou schreef op 14 november 2010 @ 17:46:
Iets minder angst, behalve 's nachts dan. Het schijnt wel een goed teken te zijn dat het bij mij zo heftig werkt in het begin, het is een voorteken dat het straks goed gaat werken, na de eerste paar weken dus.
Herkenbaar, dat willen verbreken van het contact. Ik doe het alleen niet vaak, omdat ik denk ik ook erg trouw ben of het misschien altijd nog rationeel kan bekijken.
Ik wilde trouwens niet zeggen dat je je niet afgewezen zou mogen voelen. Als jij dat voelt, dan is dat zo en daar kan je niets aan doen.
Maar het kan wel helpen om jezelf die vragen te stellen en te kijken naar wat jij wilt, en niet alleen te handelen vanuit wat je gevoel zegt, begrijp je?
Ik weet ook dat dat soms gewoon niet lukt hoor.
Maar het kan je zelfvertrouwen ook ten goede komen als je doet wat jij wilt, of wat jouw behoeftes zijn. Dan erken je jezelf ook als (volwassen) mens.
Met je gevoelens erbij!
Hoe lang slik je de AD nu al? Lastig dat je s nachts nog last hebt van de angst; s nachts is het nog moeilijker om afleiding te vinden meestal.
Fijn dat je de zaken nog rationeel kunt bekijken in vriendschappen. Meestal lukt het mij ook wel om rationeel te blijven ondanks voortdurende angst voor afwijzing; maar soms als ik moe ben of ongesteld moet worden oid, dan verlies ik dat een beetje en dan laat ik me dus wel leiden door mijn angsten. Het blijft gewoon een voortdurend gevecht. Ik wou dat ik gewoon een basisgevoel van vertrouwen in mensen had en dat ik gewoon mensen kon bellen, of bij een vriendin op bezoek kon gaan zonder hier voortdurend een gevoel van angst bij te hebben.
Weten de mensen om je heen trouwens dat je onveilig gehecht bent en wat er bij jouw speelt?
Iets minder angst, behalve 's nachts dan. Het schijnt wel een goed teken te zijn dat het bij mij zo heftig werkt in het begin, het is een voorteken dat het straks goed gaat werken, na de eerste paar weken dus.
Herkenbaar, dat willen verbreken van het contact. Ik doe het alleen niet vaak, omdat ik denk ik ook erg trouw ben of het misschien altijd nog rationeel kan bekijken.
Ik wilde trouwens niet zeggen dat je je niet afgewezen zou mogen voelen. Als jij dat voelt, dan is dat zo en daar kan je niets aan doen.
Maar het kan wel helpen om jezelf die vragen te stellen en te kijken naar wat jij wilt, en niet alleen te handelen vanuit wat je gevoel zegt, begrijp je?
Ik weet ook dat dat soms gewoon niet lukt hoor.
Maar het kan je zelfvertrouwen ook ten goede komen als je doet wat jij wilt, of wat jouw behoeftes zijn. Dan erken je jezelf ook als (volwassen) mens.
Met je gevoelens erbij!
Hoe lang slik je de AD nu al? Lastig dat je s nachts nog last hebt van de angst; s nachts is het nog moeilijker om afleiding te vinden meestal.
Fijn dat je de zaken nog rationeel kunt bekijken in vriendschappen. Meestal lukt het mij ook wel om rationeel te blijven ondanks voortdurende angst voor afwijzing; maar soms als ik moe ben of ongesteld moet worden oid, dan verlies ik dat een beetje en dan laat ik me dus wel leiden door mijn angsten. Het blijft gewoon een voortdurend gevecht. Ik wou dat ik gewoon een basisgevoel van vertrouwen in mensen had en dat ik gewoon mensen kon bellen, of bij een vriendin op bezoek kon gaan zonder hier voortdurend een gevoel van angst bij te hebben.
Weten de mensen om je heen trouwens dat je onveilig gehecht bent en wat er bij jouw speelt?
zondag 14 november 2010 om 19:24
quote:aardbei79 schreef op 14 november 2010 @ 18:47:
[...]
Hoe lang slik je de AD nu al? Lastig dat je s nachts nog last hebt van de angst; s nachts is het nog moeilijker om afleiding te vinden meestal.
Fijn dat je de zaken nog rationeel kunt bekijken in vriendschappen. Meestal lukt het mij ook wel om rationeel te blijven ondanks voortdurende angst voor afwijzing; maar soms als ik moe ben of ongesteld moet worden oid, dan verlies ik dat een beetje en dan laat ik me dus wel leiden door mijn angsten. Het blijft gewoon een voortdurend gevecht. Ik wou dat ik gewoon een basisgevoel van vertrouwen in mensen had en dat ik gewoon mensen kon bellen, of bij een vriendin op bezoek kon gaan zonder hier voortdurend een gevoel van angst bij te hebben.
Weten de mensen om je heen trouwens dat je onveilig gehecht bent en wat er bij jouw speelt?
Mijn echte vriendinnen kennen niet zozeer het label 'onveilig gehecht', maar ze weten wel ongeveer wat ik heb meegemaakt en ik vertel heel soms ook wel dat ik moeite heb me te hechten of dat ik soms zin heb om het contact met ze te verbreken.
Of dat ik bijv. door iets dat er gebeurt is, moeite heb ze te blijven vertrouwen.
Maar dat doe ik niet snel hoor (dat vertellen), en kost me ook heel veel moeite. Maar het helpt wel en de vriendinnen die ik heb hebben er ook wel begrip voor. Nou ja, ik weet niet of ze het echt begrijpen, maar ik denk wel dat ze zich er een voorstelling bij kunnen maken als ik het vertel.
Ik zou trouwens echt geen 'oppervlakkige' vriendschap met iemand kunnen hebben.
Ik moet echt mensen hebben die (ongeveer) weten wat ik heb meegemaakt en hoe dat nog altijd mijn leven beinvloedt, anders lukt het mij ook niet ze een beetje te vertrouwen.
En het moeten dus mensen zijn die daar dus enigszins begrip voor hebben.
[...]
Hoe lang slik je de AD nu al? Lastig dat je s nachts nog last hebt van de angst; s nachts is het nog moeilijker om afleiding te vinden meestal.
Fijn dat je de zaken nog rationeel kunt bekijken in vriendschappen. Meestal lukt het mij ook wel om rationeel te blijven ondanks voortdurende angst voor afwijzing; maar soms als ik moe ben of ongesteld moet worden oid, dan verlies ik dat een beetje en dan laat ik me dus wel leiden door mijn angsten. Het blijft gewoon een voortdurend gevecht. Ik wou dat ik gewoon een basisgevoel van vertrouwen in mensen had en dat ik gewoon mensen kon bellen, of bij een vriendin op bezoek kon gaan zonder hier voortdurend een gevoel van angst bij te hebben.
Weten de mensen om je heen trouwens dat je onveilig gehecht bent en wat er bij jouw speelt?
Mijn echte vriendinnen kennen niet zozeer het label 'onveilig gehecht', maar ze weten wel ongeveer wat ik heb meegemaakt en ik vertel heel soms ook wel dat ik moeite heb me te hechten of dat ik soms zin heb om het contact met ze te verbreken.
Of dat ik bijv. door iets dat er gebeurt is, moeite heb ze te blijven vertrouwen.
Maar dat doe ik niet snel hoor (dat vertellen), en kost me ook heel veel moeite. Maar het helpt wel en de vriendinnen die ik heb hebben er ook wel begrip voor. Nou ja, ik weet niet of ze het echt begrijpen, maar ik denk wel dat ze zich er een voorstelling bij kunnen maken als ik het vertel.
Ik zou trouwens echt geen 'oppervlakkige' vriendschap met iemand kunnen hebben.
Ik moet echt mensen hebben die (ongeveer) weten wat ik heb meegemaakt en hoe dat nog altijd mijn leven beinvloedt, anders lukt het mij ook niet ze een beetje te vertrouwen.
En het moeten dus mensen zijn die daar dus enigszins begrip voor hebben.
zondag 14 november 2010 om 21:28
quote:Mazou schreef op 14 november 2010 @ 19:24:
Mijn echte vriendinnen kennen niet zozeer het label 'onveilig gehecht', maar ze weten wel ongeveer wat ik heb meegemaakt en ik vertel heel soms ook wel dat ik moeite heb me te hechten of dat ik soms zin heb om het contact met ze te verbreken.
Of dat ik bijv. door iets dat er gebeurt is, moeite heb ze te blijven vertrouwen.
Maar dat doe ik niet snel hoor (dat vertellen), en kost me ook heel veel moeite. Maar het helpt wel en de vriendinnen die ik heb hebben er ook wel begrip voor. Nou ja, ik weet niet of ze het echt begrijpen, maar ik denk wel dat ze zich er een voorstelling bij kunnen maken als ik het vertel.
Ik zou trouwens echt geen 'oppervlakkige' vriendschap met iemand kunnen hebben.
Ik moet echt mensen hebben die (ongeveer) weten wat ik heb meegemaakt en hoe dat nog altijd mijn leven beinvloedt, anders lukt het mij ook niet ze een beetje te vertrouwen.
En het moeten dus mensen zijn die daar dus enigszins begrip voor hebben.Knap van je dat je dit gewoon tegen je vriendinnen kunt vertellen hoe je je voelt en fijn dat ze er begrip voor hebben. Ik vind het juist moeilijk om 'diepe' vriendschappen te hebben want durf dus juist niet te vertellen wat er in mij om gaat en hoe ik me echt voel.
Mijn echte vriendinnen kennen niet zozeer het label 'onveilig gehecht', maar ze weten wel ongeveer wat ik heb meegemaakt en ik vertel heel soms ook wel dat ik moeite heb me te hechten of dat ik soms zin heb om het contact met ze te verbreken.
Of dat ik bijv. door iets dat er gebeurt is, moeite heb ze te blijven vertrouwen.
Maar dat doe ik niet snel hoor (dat vertellen), en kost me ook heel veel moeite. Maar het helpt wel en de vriendinnen die ik heb hebben er ook wel begrip voor. Nou ja, ik weet niet of ze het echt begrijpen, maar ik denk wel dat ze zich er een voorstelling bij kunnen maken als ik het vertel.
Ik zou trouwens echt geen 'oppervlakkige' vriendschap met iemand kunnen hebben.
Ik moet echt mensen hebben die (ongeveer) weten wat ik heb meegemaakt en hoe dat nog altijd mijn leven beinvloedt, anders lukt het mij ook niet ze een beetje te vertrouwen.
En het moeten dus mensen zijn die daar dus enigszins begrip voor hebben.Knap van je dat je dit gewoon tegen je vriendinnen kunt vertellen hoe je je voelt en fijn dat ze er begrip voor hebben. Ik vind het juist moeilijk om 'diepe' vriendschappen te hebben want durf dus juist niet te vertellen wat er in mij om gaat en hoe ik me echt voel.
zondag 14 november 2010 om 21:49
quote:aardbei79 schreef op 14 november 2010 @ 21:28:
[...]
Knap van je dat je dit gewoon tegen je vriendinnen kunt vertellen hoe je je voelt en fijn dat ze er begrip voor hebben. Ik vind het juist moeilijk om 'diepe' vriendschappen te hebben want durf dus juist niet te vertellen wat er in mij om gaat en hoe ik me echt voel.
Dat is lastig, want juist door emoties te delen ga je een verbintenis aan met iemand.
Maar je hebt toch een relatie, stel je je daarin wel kwetsbaar op?
[...]
Knap van je dat je dit gewoon tegen je vriendinnen kunt vertellen hoe je je voelt en fijn dat ze er begrip voor hebben. Ik vind het juist moeilijk om 'diepe' vriendschappen te hebben want durf dus juist niet te vertellen wat er in mij om gaat en hoe ik me echt voel.
Dat is lastig, want juist door emoties te delen ga je een verbintenis aan met iemand.
Maar je hebt toch een relatie, stel je je daarin wel kwetsbaar op?
zondag 14 november 2010 om 22:15
quote:Mazou schreef op 14 november 2010 @ 21:49:
Dat is lastig, want juist door emoties te delen ga je een verbintenis aan met iemand.
Maar je hebt toch een relatie, stel je je daarin wel kwetsbaar op?
Ik vind het erg moeilijk om emoties te delen in een vriendschap, dat voelt voor mij niet veilig genoeg. Ik ben erg blij dat het me wel gelukt is in mijn relatie, ik heb gelukkig een man gevonden met veel geduld en waarbij ik mij veilig voel en me dus kwetsbaar kan opstellen. Ik prijs me daar elke dag gelukkig voor want het was niet gemakkelijk om iemand te vinden bij wie ik me veilig kan voelen.
Hoe zit dat met jou bij relaties?
Dat is lastig, want juist door emoties te delen ga je een verbintenis aan met iemand.
Maar je hebt toch een relatie, stel je je daarin wel kwetsbaar op?
Ik vind het erg moeilijk om emoties te delen in een vriendschap, dat voelt voor mij niet veilig genoeg. Ik ben erg blij dat het me wel gelukt is in mijn relatie, ik heb gelukkig een man gevonden met veel geduld en waarbij ik mij veilig voel en me dus kwetsbaar kan opstellen. Ik prijs me daar elke dag gelukkig voor want het was niet gemakkelijk om iemand te vinden bij wie ik me veilig kan voelen.
Hoe zit dat met jou bij relaties?
woensdag 17 november 2010 om 00:51
wat vervelend ( en herkenbaar) dat je je vrienden niet durft te bellen. Heb dat ook heel erg gehad. Durfde ik niet te bellen voor een afspraakje of zo omdat ik bang was dat ze nee zouden zeggen, iets wat ik zelf weinig doe / durf. De "oplossing" is heel simpel, gewoon doen. Stel je voor wat het ergste is wat er zou kunnen gebeuren? Is het echt zo erg als iemand nee zegt ( ehh ja stiekem wel, want dan durf ik al helemaakl geen tweede keer te bellen) maar eigenlijk is dat best wel te overzien...vraag aan jou..je hebt moeite met vriendschappen, maar wel een relatie..Hoe doe je dat? Hoe ben je aan het vriendje gekomen?
Ik heb wel een paar goede vriendinnnen, maar nog nooit een relatie gehad...
Ik heb wel een paar goede vriendinnnen, maar nog nooit een relatie gehad...
donderdag 18 november 2010 om 19:33
Dag PoisenIvy, jij hebt dat dus ook gehad dat je je vrienden niet durft te bellen. Goed dat het je uiteindelijk wel gelukt is. Ik ben inderdaad heel bang dat iemand nee zegt of afbelt en dat is dan voor mij een bevestiging, 'zie je wel', 'ze moeten me niet'. Dus dan bel ik maar liever niet uit angst voor afwijzing. Maar echt gelukkig word ik daar ook niet van, want daarna voel ik me zo alleen!
Ik vind het zelf ook heel fijn dat het me gelukt is een lange relatie aan te gaan, vroeger niet, toen rende ik er keihard voor weg. Maar rond mijn 24e (ik ben nu 31 jaar) is het me toch gelukt, had toen een aantal jaar therapie achter de rug, en denk dat het echt door de therapie komt dat ik toen open heb durven staan voor een lieve man (want daarvoor alleen maar hele foute vriendjes). Het eerste jaar dat ik met mijn huidige man samen was, was heel heftig: ik durfde hem niet te vertrouwen, maakte het telkens uit, maar hij bleef vertrouwen in ons hebben en gaf mij de ruimte om bang te zijn, dus daar heb ik veel geluk mee gehad. Na een jaar ging de angst een beetje weg en sindsdien is het stabiel tussen ons.
Nu nog vertrouwen krijgen in vriendschappen...
Wat vervelend poisonivy dat je nog nooit een relatie hebt gehad, mag ik vragen hoe oud je bent? Heeft het bij jou ook te maken met angst voor nabijheid? Wel fijn dat het je wel lukt om een aantal goede vriendinnen te hebben!
Ik vind het zelf ook heel fijn dat het me gelukt is een lange relatie aan te gaan, vroeger niet, toen rende ik er keihard voor weg. Maar rond mijn 24e (ik ben nu 31 jaar) is het me toch gelukt, had toen een aantal jaar therapie achter de rug, en denk dat het echt door de therapie komt dat ik toen open heb durven staan voor een lieve man (want daarvoor alleen maar hele foute vriendjes). Het eerste jaar dat ik met mijn huidige man samen was, was heel heftig: ik durfde hem niet te vertrouwen, maakte het telkens uit, maar hij bleef vertrouwen in ons hebben en gaf mij de ruimte om bang te zijn, dus daar heb ik veel geluk mee gehad. Na een jaar ging de angst een beetje weg en sindsdien is het stabiel tussen ons.
Nu nog vertrouwen krijgen in vriendschappen...
Wat vervelend poisonivy dat je nog nooit een relatie hebt gehad, mag ik vragen hoe oud je bent? Heeft het bij jou ook te maken met angst voor nabijheid? Wel fijn dat het je wel lukt om een aantal goede vriendinnen te hebben!
zaterdag 20 november 2010 om 00:48
ik ben ook 31. Ik vind het ook heel naar dat ik nog nooit een relatie heb gehad. Zou zo graag iemand willen hebben die van mij houdt (naast mijn familie dan). Ik weet niet of "het" er iets mee te maken heeft. Ik weet niet eens zeker of ik wel een hechtingstoornis heb.
Herken wel een aantal dingen hoor, maar denk dat de conclusie ook erg snel / makkelijk getrokken is. Ik wordt niet zo snel verliefd en ik ben niet echt leuke mannen tegen gekomen. Ik ben wel erg bang om afgewezen te worden, maar als ik iemand echt heel leuk vind, dan ga ik er, hoe moeizaam dat ook gaat, wel voor.
Ik ben ook blij met mijn vriendinnen. Zij weten niet echt dat ik ze vaak niet eens durf te bellen. De meeste hebben ook een druk leventje, hebben allemaal een partner. Om eerlijk te zijn neem ik weinig initiatief. Vragen kan je vanavond / morgen doe ik zelden. Zeker in het weekend. Weet je vriendin belde dat ze ziek was maar wel concertkaartjes had. Of ik dan wilde. ik sms-en maar nee hoor niemand kon. Zo triest. Overigens is dat sms-en wel een uitkomst hoor. Per sms nee te horen krijgen vind ik wel wat makkelijk. Als ik alleen wil praten / bellen, dat druf ik wel. Afspraken maak ik door te sms -en wanneer heb je weer eens tijd en zin om... dus op zo'n supervrijblijvende manier dus vragen . Nee wat dit betreft hebben ze echt geen idee.
Maar ze weten wel dat ik het soms / vaak moeilijk heb.
En nu het is weer eens zoo bagger. weet je ik heb het gevoel dat ik wel weer de energie heb om mezelf bijelkaar te rapen en weer uit maar ik heb er tegelijkertijd ook zo geen zin in.
volg nu een jaar therapie. volgende week ga ik een andere therapie volgen bij iemand anders. omdat die andere dus even weggaat. Voor mijn gevoel heb ik er weinig baat bij. Wat voor therapie heb jij?
Herken wel een aantal dingen hoor, maar denk dat de conclusie ook erg snel / makkelijk getrokken is. Ik wordt niet zo snel verliefd en ik ben niet echt leuke mannen tegen gekomen. Ik ben wel erg bang om afgewezen te worden, maar als ik iemand echt heel leuk vind, dan ga ik er, hoe moeizaam dat ook gaat, wel voor.
Ik ben ook blij met mijn vriendinnen. Zij weten niet echt dat ik ze vaak niet eens durf te bellen. De meeste hebben ook een druk leventje, hebben allemaal een partner. Om eerlijk te zijn neem ik weinig initiatief. Vragen kan je vanavond / morgen doe ik zelden. Zeker in het weekend. Weet je vriendin belde dat ze ziek was maar wel concertkaartjes had. Of ik dan wilde. ik sms-en maar nee hoor niemand kon. Zo triest. Overigens is dat sms-en wel een uitkomst hoor. Per sms nee te horen krijgen vind ik wel wat makkelijk. Als ik alleen wil praten / bellen, dat druf ik wel. Afspraken maak ik door te sms -en wanneer heb je weer eens tijd en zin om... dus op zo'n supervrijblijvende manier dus vragen . Nee wat dit betreft hebben ze echt geen idee.
Maar ze weten wel dat ik het soms / vaak moeilijk heb.
En nu het is weer eens zoo bagger. weet je ik heb het gevoel dat ik wel weer de energie heb om mezelf bijelkaar te rapen en weer uit maar ik heb er tegelijkertijd ook zo geen zin in.
volg nu een jaar therapie. volgende week ga ik een andere therapie volgen bij iemand anders. omdat die andere dus even weggaat. Voor mijn gevoel heb ik er weinig baat bij. Wat voor therapie heb jij?
zaterdag 20 november 2010 om 21:21
quote:PoisenIvy schreef op 20 november 2010 @ 00:48:
Ik ben wel erg bang om afgewezen te worden, maar als ik iemand echt heel leuk vind, dan ga ik er, hoe moeizaam dat ook gaat, wel voor.
Wat goed dat je ondanks je angst voor afwijzing er wel voor durft te gaan als je iemand leuk vindt! Nu die droomman nog
quote:PoisenIvy schreef op 20 november 2010 @ 00:48:
Vragen kan je vanavond / morgen doe ik zelden. Zeker in het weekend. Weet je vriendin belde dat ze ziek was maar wel concertkaartjes had. Of ik dan wilde. ik sms-en maar nee hoor niemand kon. Zo triest. Overigens is dat sms-en wel een uitkomst hoor. Per sms nee te horen krijgen vind ik wel wat makkelijk. Als ik alleen wil praten / bellen, dat druf ik wel. Afspraken maak ik door te sms -en wanneer heb je weer eens tijd en zin om... dus op zo'n supervrijblijvende manier dus vragen . Nee wat dit betreft hebben ze echt geen idee.
Fijn he, sms en mail. Vind ik ook veel veiliger dan iemand te bellen. Als je iemand belt en die zegt dan nee aan de telefoon, vind ik het veel harder aankomen dan per sms/mail. Ik herken het wel om op een vrijblijvende manier iets te vragen. Ik durf ook niet te zeggen wanneer ik me rot voel dat ik echt iemand nodig heb op dat moment, dus stuur ik een vrijblijvend smsje maar dan kunnen mensen natuurlijk ook niet raden dat ik op dat moment iemand juist hard nodig heb!
quote:PoisenIvy schreef op 20 november 2010 @ 00:48:
Maar ze weten wel dat ik het soms / vaak moeilijk heb.
En nu het is weer eens zoo bagger. weet je ik heb het gevoel dat ik wel weer de energie heb om mezelf bijelkaar te rapen en weer uit maar ik heb er tegelijkertijd ook zo geen zin in.
Herkenbaar, het is ZO vermoeiend om je altijd weer bij elkaar te moeten rapen (ook wanneer je wel een relatie hebt trouwens)! Ik begrijp uit je post dat je je op dit moment heel slecht voelt? Sterkte!
quote:PoisenIvy schreef op 20 november 2010 @ 00:48:
volg nu een jaar therapie. volgende week ga ik een andere therapie volgen bij iemand anders. omdat die andere dus even weggaat. Voor mijn gevoel heb ik er weinig baat bij. Wat voor therapie heb jij?Een jaar is nog niet zo lang, vind je het niet lastig om nu over te moeten stappen naar iemand anders? Ik weet eigenlijk niet precies wat voor therapie ik volg, gewoon praten met een psycholoog 1 keer per week. Ik heb er wel veel aan, maar tegelijkertijd blijf ik me al jaren rot voelen, dus soms raak ik er wel een beetje wanhopig van. Ik kan wel blijven praten met een psycholoog, maar het lijkt gewoon niets uit te halen ;-( (niet erg opbeurend misschien voor je)
Ik ben wel erg bang om afgewezen te worden, maar als ik iemand echt heel leuk vind, dan ga ik er, hoe moeizaam dat ook gaat, wel voor.
Wat goed dat je ondanks je angst voor afwijzing er wel voor durft te gaan als je iemand leuk vindt! Nu die droomman nog
quote:PoisenIvy schreef op 20 november 2010 @ 00:48:
Vragen kan je vanavond / morgen doe ik zelden. Zeker in het weekend. Weet je vriendin belde dat ze ziek was maar wel concertkaartjes had. Of ik dan wilde. ik sms-en maar nee hoor niemand kon. Zo triest. Overigens is dat sms-en wel een uitkomst hoor. Per sms nee te horen krijgen vind ik wel wat makkelijk. Als ik alleen wil praten / bellen, dat druf ik wel. Afspraken maak ik door te sms -en wanneer heb je weer eens tijd en zin om... dus op zo'n supervrijblijvende manier dus vragen . Nee wat dit betreft hebben ze echt geen idee.
Fijn he, sms en mail. Vind ik ook veel veiliger dan iemand te bellen. Als je iemand belt en die zegt dan nee aan de telefoon, vind ik het veel harder aankomen dan per sms/mail. Ik herken het wel om op een vrijblijvende manier iets te vragen. Ik durf ook niet te zeggen wanneer ik me rot voel dat ik echt iemand nodig heb op dat moment, dus stuur ik een vrijblijvend smsje maar dan kunnen mensen natuurlijk ook niet raden dat ik op dat moment iemand juist hard nodig heb!
quote:PoisenIvy schreef op 20 november 2010 @ 00:48:
Maar ze weten wel dat ik het soms / vaak moeilijk heb.
En nu het is weer eens zoo bagger. weet je ik heb het gevoel dat ik wel weer de energie heb om mezelf bijelkaar te rapen en weer uit maar ik heb er tegelijkertijd ook zo geen zin in.
Herkenbaar, het is ZO vermoeiend om je altijd weer bij elkaar te moeten rapen (ook wanneer je wel een relatie hebt trouwens)! Ik begrijp uit je post dat je je op dit moment heel slecht voelt? Sterkte!
quote:PoisenIvy schreef op 20 november 2010 @ 00:48:
volg nu een jaar therapie. volgende week ga ik een andere therapie volgen bij iemand anders. omdat die andere dus even weggaat. Voor mijn gevoel heb ik er weinig baat bij. Wat voor therapie heb jij?Een jaar is nog niet zo lang, vind je het niet lastig om nu over te moeten stappen naar iemand anders? Ik weet eigenlijk niet precies wat voor therapie ik volg, gewoon praten met een psycholoog 1 keer per week. Ik heb er wel veel aan, maar tegelijkertijd blijf ik me al jaren rot voelen, dus soms raak ik er wel een beetje wanhopig van. Ik kan wel blijven praten met een psycholoog, maar het lijkt gewoon niets uit te halen ;-( (niet erg opbeurend misschien voor je)
maandag 22 november 2010 om 03:01
thanx. een jaar is misschien ook niet zo lang als ik hier om me heen kijk. Zoveel die jarenlang therapie hebben gevolgd. Maar weet je ik ben 31. en als happily ever after over 10 jaar dan wel in zicht is...weet niet of ik dat zo lang geduld heb. En dan die kutfolder van psyq dat de meeste mensen zich snel weer beter gaan voelen.
Wel goed dat je er wel iets aan hebt. Blijkbaar is het daar, net als met je vriend, ook gelukt om een relatie op te bouwen en je veilig te voelen.
Wat is het wat je nog zo k blijf voelen? Of heb je geen idee?
Wel goed dat je er wel iets aan hebt. Blijkbaar is het daar, net als met je vriend, ook gelukt om een relatie op te bouwen en je veilig te voelen.
Wat is het wat je nog zo k blijf voelen? Of heb je geen idee?
maandag 22 november 2010 om 03:01
thanx. een jaar is misschien ook niet zo lang als ik hier om me heen kijk. Zoveel die jarenlang therapie hebben gevolgd. Maar weet je ik ben 31. en als happily ever after over 10 jaar dan wel in zicht is...weet niet of ik dat zo lang geduld heb. En dan die kutfolder van psyq dat de meeste mensen zich snel weer beter gaan voelen.
Wel goed dat je er wel iets aan hebt. Blijkbaar is het daar, net als met je vriend, ook gelukt om een relatie op te bouwen en je veilig te voelen.
Wat is het wat je nog zo k blijf voelen? Of heb je geen idee?
Wel goed dat je er wel iets aan hebt. Blijkbaar is het daar, net als met je vriend, ook gelukt om een relatie op te bouwen en je veilig te voelen.
Wat is het wat je nog zo k blijf voelen? Of heb je geen idee?
dinsdag 6 oktober 2015 om 11:04
Dag allemaal,
Dit weekend stuitte ik toevallig op dit topic dat ik vijf jaar geleden opende. Ik heb er toen erg veel aan gehad en ben erg benieuwd hoe het met de andere mensen gaat die toen meeschreven. Mazou, PoisenIvy, bankje, Vivamies, Invincible, Tijgermeisje: zitten jullie nog op het forum? Hoe gaat het nu met jullie?
Even over mezelf: ik vond het vrij confronterend om het topic terug te lezen aangezien ik vijf jaar later nog precies met dezelfde dingen worstel, erg frustrerend! Nog weinig verbetering op het gebied van vertrouwen in anderen, nog steeds gevoelens van leegte en eenzaamheid en nog steeds regelmatig crises. Betekent onveilige hechting dan toch levenslang? Ik ben inmiddels een aantal therapieën verder (oa. schematherapie) en andere medicatie (venlafaxine, lithium) maar heb nog steeds niet de heilige graal gevonden om alsnog veilig gehecht te raken. Dus mocht iemand nog positieve verhalen in de aanbieding hebben, dan graag!
Dit weekend stuitte ik toevallig op dit topic dat ik vijf jaar geleden opende. Ik heb er toen erg veel aan gehad en ben erg benieuwd hoe het met de andere mensen gaat die toen meeschreven. Mazou, PoisenIvy, bankje, Vivamies, Invincible, Tijgermeisje: zitten jullie nog op het forum? Hoe gaat het nu met jullie?
Even over mezelf: ik vond het vrij confronterend om het topic terug te lezen aangezien ik vijf jaar later nog precies met dezelfde dingen worstel, erg frustrerend! Nog weinig verbetering op het gebied van vertrouwen in anderen, nog steeds gevoelens van leegte en eenzaamheid en nog steeds regelmatig crises. Betekent onveilige hechting dan toch levenslang? Ik ben inmiddels een aantal therapieën verder (oa. schematherapie) en andere medicatie (venlafaxine, lithium) maar heb nog steeds niet de heilige graal gevonden om alsnog veilig gehecht te raken. Dus mocht iemand nog positieve verhalen in de aanbieding hebben, dan graag!
dinsdag 6 oktober 2015 om 12:09
Hoi!
Volgens mij is een onveilige hechting niet per definitie levenslang. Het gaat meer om een hechtingsstijl die iemand heeft. En naar het schijnt heeft 20 tot 40% van de bevolking geen veilige hechtingsstijl. Vaak komen de begrippen bindingsangst en verlatingsangst voor, en die hangen erg samen met de hechtingsstijl. Er zijn wat wetenschappers in Leiden die hier veel mee bezig zijn, maar ook Roos Vonk, een bekende psychologe.
Je hechtingsstijl kan veranderen, door middel van therapie en door het aangaan van een relatie met iemand die goed en veilig is voor je . Nu is het wel zo, tenminste dat lees ik veel, dat mensen met een onveilige hechtingsstijl, zelfs in een tegenovergestelde hechtingsstijl elkaar opzoeken. Dat levert dan weer een situatie op met veel problemen. Vooral met dat laatste heb ik ruime ervaring.
Afgelopen 6 maanden relatietherapie gehad met ex. Voornamelijk omdat hij zich zo moeilijk kon uitdrukken in de relatie. Toen de relatie over was zei de therapeut dat ik beter iemand kon kiezen de volgende keer die niet zo vermijdend is als mijn ex. Dat zei hij persongeluk want toen ik er over doorvroeg zei hij dat hij het toch wat anders bedoelde en dat vermijdend zo heftig klinkt. Toen pas realiseerde ik mij dat mijn ex van wie ik dacht dat hij zo gezond was en zo goed gehecht dat waarschijnlijk toch niet was.
Volgens mij is een onveilige hechting niet per definitie levenslang. Het gaat meer om een hechtingsstijl die iemand heeft. En naar het schijnt heeft 20 tot 40% van de bevolking geen veilige hechtingsstijl. Vaak komen de begrippen bindingsangst en verlatingsangst voor, en die hangen erg samen met de hechtingsstijl. Er zijn wat wetenschappers in Leiden die hier veel mee bezig zijn, maar ook Roos Vonk, een bekende psychologe.
Je hechtingsstijl kan veranderen, door middel van therapie en door het aangaan van een relatie met iemand die goed en veilig is voor je . Nu is het wel zo, tenminste dat lees ik veel, dat mensen met een onveilige hechtingsstijl, zelfs in een tegenovergestelde hechtingsstijl elkaar opzoeken. Dat levert dan weer een situatie op met veel problemen. Vooral met dat laatste heb ik ruime ervaring.
Afgelopen 6 maanden relatietherapie gehad met ex. Voornamelijk omdat hij zich zo moeilijk kon uitdrukken in de relatie. Toen de relatie over was zei de therapeut dat ik beter iemand kon kiezen de volgende keer die niet zo vermijdend is als mijn ex. Dat zei hij persongeluk want toen ik er over doorvroeg zei hij dat hij het toch wat anders bedoelde en dat vermijdend zo heftig klinkt. Toen pas realiseerde ik mij dat mijn ex van wie ik dacht dat hij zo gezond was en zo goed gehecht dat waarschijnlijk toch niet was.
Een dag zonder yoghurt is een dag niet geleefd
dinsdag 6 oktober 2015 om 21:51
Dank voor je reactie Maej-2. Ik ben gewoon benieuwd of je van een onveilige hechtin naar een veilige hechting in je volwassen leven kan gaan en op welke manier dan. Ik denk inderdaad wel dat je door therapie en positieve ervaringen de scherpe randjes er enigszins van af kan halen maar ben bang dat het basale gevoel van onveiligheid nooit helemaal zal verdwijnen.
Vervelend voor je dat je er in je relatie met je ex ook zo tegenaan bent gelopen.
Vervelend voor je dat je er in je relatie met je ex ook zo tegenaan bent gelopen.
