Psyche
alle pijlers
onveilige hechting
zaterdag 2 oktober 2010 om 14:37
Sinds een tijd weet ik door therapie dat ik onveilig gehecht ben. Dit is iets waar ik enorm veel last van heb in mijn dagelijkse leven: ik durf mensen niet te vertrouwen, durf geen hulp te vragen, voel me enorm snel afgewezen en hou daarom mensen op afstand. Hierdoor voel ik me vaak eenzaam en geisoleerd. In principe heb ik wel mensen om mee heen die het waarschijnlijk goed met me voorhebben maar ik kan het niet voelen en ik durf er dus niet op te vertrouwen.
Graag zou ik meer vertrouwen willen hebben in de mensen om me heen maar ik weet niet hoe ik dat moet aanpakken. Ik heb wel veel aan mijn therapeut die me wel enigszins vertrouwen geeft maar het zit zo diep dat ik zelfs na jaren therapie me hierdoor nog heel erg rot voel in het dagelijks leven.
Wie heeft hier ook last van en nog liever: wie heeft er tips om hiermee te leren leven en vertrouwen te krijgen?
Graag zou ik meer vertrouwen willen hebben in de mensen om me heen maar ik weet niet hoe ik dat moet aanpakken. Ik heb wel veel aan mijn therapeut die me wel enigszins vertrouwen geeft maar het zit zo diep dat ik zelfs na jaren therapie me hierdoor nog heel erg rot voel in het dagelijks leven.
Wie heeft hier ook last van en nog liever: wie heeft er tips om hiermee te leren leven en vertrouwen te krijgen?
maandag 4 oktober 2010 om 19:19
quote:aardbei79 schreef op 04 oktober 2010 @ 19:16:
Mazou, wat vervelend voor je dat je vandaag zo'n heftige dag hebt gehad. Ik hoop dat het inmiddels al weer ietsje beter gaat? Mocht het je helpen hier van je af te schrijven, wel doen he! Maar misschien is het beter voor je nu gewoon uit te rusten.
Fijn dat je hier ook herkenning en steun vind, mij doet het echt goed om er hier over te kunnen schrijven.
Ja het is voor mij goed om nu uit te rusten en dingen te verwerken. De dag was qua emoties heel heftig (vooral angst) maar rationeel gezien wel positief want ik heb wel dingen uit kunnen spreken.
Misschien ook mede ge-inspireerd door dit topic.
Maar nu al het verdriet dat het losmaakt 'even' verwerken.
Mazou, wat vervelend voor je dat je vandaag zo'n heftige dag hebt gehad. Ik hoop dat het inmiddels al weer ietsje beter gaat? Mocht het je helpen hier van je af te schrijven, wel doen he! Maar misschien is het beter voor je nu gewoon uit te rusten.
Fijn dat je hier ook herkenning en steun vind, mij doet het echt goed om er hier over te kunnen schrijven.
Ja het is voor mij goed om nu uit te rusten en dingen te verwerken. De dag was qua emoties heel heftig (vooral angst) maar rationeel gezien wel positief want ik heb wel dingen uit kunnen spreken.
Misschien ook mede ge-inspireerd door dit topic.
Maar nu al het verdriet dat het losmaakt 'even' verwerken.
maandag 4 oktober 2010 om 22:24
@greeneyes: ja die kriebels heb ik ook bij die opdrachten. Hahahaha . Misschien komt het voort uit "ik ben een stoere meid en ik heb niemand nodig" gevoel.
@Mazou,...wat vervelend,...zou je als je er aan toe bent er iets over willen schrijven wat je doorgemaakt hebt?
@ aarbei : fijn dat je terugbent!!!
@iedereen: vroeger vond ik heel erg dat ik moest veranderen. En dan met name in relaties. Dat ik "gewoon' moest zijn. Ik had het beeld daarbij dat je als je een (prille) relatie heb, niet dat soort negatieve gevoelens mag hebben. Je houdt toch van elkaar. Dan ging ik over mijn grenzen heen (sprak vaker af dan ik wilde, smste meer, knuffelde ook als ik daar eigenlijk geen behoefte aan had ed) uiteindelijk liep dat altijd hetzelfde af: ik sloeg door en sloot me af en maakte de relatie uit. Nu ben ik al jaren zo ver dat ik zoiets heb: als je mij wil, krijg je dat erbij (en mijn cellulitis benen ook
). Okee, ik ben niet perfect maar ik ben goed zoals ik ben (en dat vind ik echt). Sinds ik die instelling heb ben ik meer in balans in relaties. Het is nog steeds niet perfect, maar het is wel beter.
Ik heb weleens ergens gelezen dat hoe meer je bij je eigen kern komt (je hart kan horen en ook volgt, erop vertrouwd), hoe meer je in balans bent en hoe minder personen of situaties je uit balans (van de kaart) kunnen brengen.
@Mazou,...wat vervelend,...zou je als je er aan toe bent er iets over willen schrijven wat je doorgemaakt hebt?
@ aarbei : fijn dat je terugbent!!!
@iedereen: vroeger vond ik heel erg dat ik moest veranderen. En dan met name in relaties. Dat ik "gewoon' moest zijn. Ik had het beeld daarbij dat je als je een (prille) relatie heb, niet dat soort negatieve gevoelens mag hebben. Je houdt toch van elkaar. Dan ging ik over mijn grenzen heen (sprak vaker af dan ik wilde, smste meer, knuffelde ook als ik daar eigenlijk geen behoefte aan had ed) uiteindelijk liep dat altijd hetzelfde af: ik sloeg door en sloot me af en maakte de relatie uit. Nu ben ik al jaren zo ver dat ik zoiets heb: als je mij wil, krijg je dat erbij (en mijn cellulitis benen ook
). Okee, ik ben niet perfect maar ik ben goed zoals ik ben (en dat vind ik echt). Sinds ik die instelling heb ben ik meer in balans in relaties. Het is nog steeds niet perfect, maar het is wel beter.Ik heb weleens ergens gelezen dat hoe meer je bij je eigen kern komt (je hart kan horen en ook volgt, erop vertrouwd), hoe meer je in balans bent en hoe minder personen of situaties je uit balans (van de kaart) kunnen brengen.
dinsdag 5 oktober 2010 om 11:56
[quote]aardbei79 schreef op 04 oktober 2010 @ 09:26:
Superbedankt alvast voor al jullie reacties! Ik heb er echt heel veel aan en het is fijn voor mij om van me af te kunnen schrijven. Door jullie reacties krijg ik ook een realistischer beeld van mijn 'aandoening'. Ik heb altijd de hoop dat ik er op een gegeven moment helemaal vanaf kom maar wat ik uit jullie reacties opmaak is dat het nooit helemaal over gaat en dat je er hoogstens mee kunt leren leven. Wel jammer maar beter om geen al te hoge verwachtingen te hebben en dan alleen maar teleurgesteld te raken.[/quote]
Dat is ook zoiets aardbei, dat je 'smacht' naar het gevoel dat alles 'perfect' en 'harmonieus' is..het gevoel dat deze onbevredigde behoefte geeft kan ook heel hardnekkig zijn (en je altijd een sluimerend gevoel van verdriet geven, alsof het eigenlijk nooit helemaal goed is) omdat hij vaak betrekking heeft op het gemis aan harmonie dat je als klein kind hebt ervaren met je verzorger(s). Kinderen die zo opgroeien verlangen altijd terug naar een staat van pre-ambivalente harmonie met (vaak) de moeder, maar die staat is er nooit geweest en zal ook nooit meer komen omdat die tijd onherroepelijk voorbij is. Je bent nu immers volwassen en geen baby meer. Je kunt alleen op volwassen niveau je ervaringen verwerken en accepteren d.m.v. het aangaan van gezonde relaties, met jezelf en anderen en het verwerken van de pijn.
Ken je het boek: Het drama van het begaafde kind? Van Alice Miller? Hier staat dit ook beschreven. Ik heb heel veel aan dit boek gehad.
Superbedankt alvast voor al jullie reacties! Ik heb er echt heel veel aan en het is fijn voor mij om van me af te kunnen schrijven. Door jullie reacties krijg ik ook een realistischer beeld van mijn 'aandoening'. Ik heb altijd de hoop dat ik er op een gegeven moment helemaal vanaf kom maar wat ik uit jullie reacties opmaak is dat het nooit helemaal over gaat en dat je er hoogstens mee kunt leren leven. Wel jammer maar beter om geen al te hoge verwachtingen te hebben en dan alleen maar teleurgesteld te raken.[/quote]
Dat is ook zoiets aardbei, dat je 'smacht' naar het gevoel dat alles 'perfect' en 'harmonieus' is..het gevoel dat deze onbevredigde behoefte geeft kan ook heel hardnekkig zijn (en je altijd een sluimerend gevoel van verdriet geven, alsof het eigenlijk nooit helemaal goed is) omdat hij vaak betrekking heeft op het gemis aan harmonie dat je als klein kind hebt ervaren met je verzorger(s). Kinderen die zo opgroeien verlangen altijd terug naar een staat van pre-ambivalente harmonie met (vaak) de moeder, maar die staat is er nooit geweest en zal ook nooit meer komen omdat die tijd onherroepelijk voorbij is. Je bent nu immers volwassen en geen baby meer. Je kunt alleen op volwassen niveau je ervaringen verwerken en accepteren d.m.v. het aangaan van gezonde relaties, met jezelf en anderen en het verwerken van de pijn.
Ken je het boek: Het drama van het begaafde kind? Van Alice Miller? Hier staat dit ook beschreven. Ik heb heel veel aan dit boek gehad.
dinsdag 5 oktober 2010 om 12:30
quote:invincible schreef op 05 oktober 2010 @ 11:56:
[quote]aardbei79 schreef op 04 oktober 2010 @ 09:26:.het gevoel dat deze onbevredigde behoefte geeft kan ook heel hardnekkig zijn (en je altijd een sluimerend gevoel van verdriet geven, alsof het eigenlijk nooit helemaal goed is) omdat hij vaak betrekking heeft op het gemis aan harmonie dat je als klein kind hebt ervaren met je verzorger(s). Kinderen die zo opgroeien verlangen altijd terug naar een staat van pre-ambivalente harmonie met (vaak) de moeder, maar die staat is er nooit geweest en zal ook nooit meer komen omdat die tijd onherroepelijk voorbij is. Je bent nu immers volwassen en geen baby meer. Je kunt alleen op volwassen niveau je ervaringen verwerken en accepteren d.m.v. het aangaan van gezonde relaties, met jezelf en anderen en het verwerken van de pijn.Deze reactie komt behoorlijk binnen merk ik,Je beschrijft het zeer duidelijk.Ik was me nooit zo bewust van bepaalde gevoelens
[quote]aardbei79 schreef op 04 oktober 2010 @ 09:26:.het gevoel dat deze onbevredigde behoefte geeft kan ook heel hardnekkig zijn (en je altijd een sluimerend gevoel van verdriet geven, alsof het eigenlijk nooit helemaal goed is) omdat hij vaak betrekking heeft op het gemis aan harmonie dat je als klein kind hebt ervaren met je verzorger(s). Kinderen die zo opgroeien verlangen altijd terug naar een staat van pre-ambivalente harmonie met (vaak) de moeder, maar die staat is er nooit geweest en zal ook nooit meer komen omdat die tijd onherroepelijk voorbij is. Je bent nu immers volwassen en geen baby meer. Je kunt alleen op volwassen niveau je ervaringen verwerken en accepteren d.m.v. het aangaan van gezonde relaties, met jezelf en anderen en het verwerken van de pijn.Deze reactie komt behoorlijk binnen merk ik,Je beschrijft het zeer duidelijk.Ik was me nooit zo bewust van bepaalde gevoelens
dinsdag 5 oktober 2010 om 20:39
quote:invincible schreef op 05 oktober 2010 @ 11:56:
Dat is ook zoiets aardbei, dat je 'smacht' naar het gevoel dat alles 'perfect' en 'harmonieus' is..het gevoel dat deze onbevredigde behoefte geeft kan ook heel hardnekkig zijn (en je altijd een sluimerend gevoel van verdriet geven, alsof het eigenlijk nooit helemaal goed is) omdat hij vaak betrekking heeft op het gemis aan harmonie dat je als klein kind hebt ervaren met je verzorger(s). Kinderen die zo opgroeien verlangen altijd terug naar een staat van pre-ambivalente harmonie met (vaak) de moeder, maar die staat is er nooit geweest en zal ook nooit meer komen omdat die tijd onherroepelijk voorbij is. Je bent nu immers volwassen en geen baby meer. Je kunt alleen op volwassen niveau je ervaringen verwerken en accepteren d.m.v. het aangaan van gezonde relaties, met jezelf en anderen en het verwerken van de pijn.
Ken je het boek: Het drama van het begaafde kind? Van Alice Miller? Hier staat dit ook beschreven. Ik heb heel veel aan dit boek gehad.
Zoals bankje ook al zegt, zoals je het schrijft komt het ineens wel heel erg binnen. Inderdaad dat sluimerend aanwezige gevoel dat je je nooit helemaal goed kunt voelen is heel herkenbaar.
Je hebt het over het aangaan van gezonde relaties maar dat vind ik door die onveilige hechting juist zo moeilijk, ik zou het wel willen maar het lukt me niet omdat ik mensen niet durf te vertrouwen en ze daardoor op een afstand hou en daarna voel ik me weer zo eenzaam. Dat is ook de vraag uit mijn OP, hoe je ondanks onveilige hechting toch vertrouwen in mensen kan krijgen en gezonde relaties aan kan gaan?
Ik ken Het drama van het begaafde kind, heb dat indertijd gelezen en er toen veel aan gehad. Ik heb ook wel eens gehoord van het boek 'je kunt je leven helen' wat hierover gaat, heb dat echter nooit gelezen. Iemand anders toevallig wel?
Dat is ook zoiets aardbei, dat je 'smacht' naar het gevoel dat alles 'perfect' en 'harmonieus' is..het gevoel dat deze onbevredigde behoefte geeft kan ook heel hardnekkig zijn (en je altijd een sluimerend gevoel van verdriet geven, alsof het eigenlijk nooit helemaal goed is) omdat hij vaak betrekking heeft op het gemis aan harmonie dat je als klein kind hebt ervaren met je verzorger(s). Kinderen die zo opgroeien verlangen altijd terug naar een staat van pre-ambivalente harmonie met (vaak) de moeder, maar die staat is er nooit geweest en zal ook nooit meer komen omdat die tijd onherroepelijk voorbij is. Je bent nu immers volwassen en geen baby meer. Je kunt alleen op volwassen niveau je ervaringen verwerken en accepteren d.m.v. het aangaan van gezonde relaties, met jezelf en anderen en het verwerken van de pijn.
Ken je het boek: Het drama van het begaafde kind? Van Alice Miller? Hier staat dit ook beschreven. Ik heb heel veel aan dit boek gehad.
Zoals bankje ook al zegt, zoals je het schrijft komt het ineens wel heel erg binnen. Inderdaad dat sluimerend aanwezige gevoel dat je je nooit helemaal goed kunt voelen is heel herkenbaar.
Je hebt het over het aangaan van gezonde relaties maar dat vind ik door die onveilige hechting juist zo moeilijk, ik zou het wel willen maar het lukt me niet omdat ik mensen niet durf te vertrouwen en ze daardoor op een afstand hou en daarna voel ik me weer zo eenzaam. Dat is ook de vraag uit mijn OP, hoe je ondanks onveilige hechting toch vertrouwen in mensen kan krijgen en gezonde relaties aan kan gaan?
Ik ken Het drama van het begaafde kind, heb dat indertijd gelezen en er toen veel aan gehad. Ik heb ook wel eens gehoord van het boek 'je kunt je leven helen' wat hierover gaat, heb dat echter nooit gelezen. Iemand anders toevallig wel?
dinsdag 5 oktober 2010 om 20:47
Niet om het een of ander (en vind het dus ook absoluut vervelend dat je zeer veel last hebt van de uitwerking van je diagnose),
maar ik heb ook als ondergrond van mijn vele problemen o.a. onveilige hechting meegekregen als oorzaak. Eentje die ook absoluut kan kloppen gezien mijn kindgeschiedenis.
Echter (na jarenlange therapie en inmiddels medicatie) ben ik zo'n vrolijk en blij mens, die bijna naief is als het aankomt op het vertrouwen van mensen. Ik wil je dit wel absoluut meegeven! Met een goede therapie kan de kern van jouw persoonlijkheid ook weer (deels) tot bloei komen en hoeft van jou tot in lengte van dagen geen bangige wantrouwige vrouw te maken.
Ik wilde dit gewoon even met je delen, zodat je weet dat het niet altijd per se zo is dat je een sombere en zware toekomst voor je hebt.
Sterkte met alles.
maar ik heb ook als ondergrond van mijn vele problemen o.a. onveilige hechting meegekregen als oorzaak. Eentje die ook absoluut kan kloppen gezien mijn kindgeschiedenis.
Echter (na jarenlange therapie en inmiddels medicatie) ben ik zo'n vrolijk en blij mens, die bijna naief is als het aankomt op het vertrouwen van mensen. Ik wil je dit wel absoluut meegeven! Met een goede therapie kan de kern van jouw persoonlijkheid ook weer (deels) tot bloei komen en hoeft van jou tot in lengte van dagen geen bangige wantrouwige vrouw te maken.
Ik wilde dit gewoon even met je delen, zodat je weet dat het niet altijd per se zo is dat je een sombere en zware toekomst voor je hebt.
Sterkte met alles.
dinsdag 5 oktober 2010 om 21:06
quote:schouderklopje schreef op 05 oktober 2010 @ 20:47:
Echter (na jarenlange therapie en inmiddels medicatie) ben ik zo'n vrolijk en blij mens, die bijna naief is als het aankomt op het vertrouwen van mensen. Ik wil je dit wel absoluut meegeven! Met een goede therapie kan de kern van jouw persoonlijkheid ook weer (deels) tot bloei komen en hoeft van jou tot in lengte van dagen geen bangige wantrouwige vrouw te maken.
Wat ontzettend fijn om zo'n positief verhaal te horen! Dat geeft hoop Kan je me vertellen wat het is uit jou therapie waardoor je nu dus wel vertrouwen in mensen hebt gekregen? Ik hoop inderdaad niet tot in langte van dagen een wantrouwige vrouw te worden, zou er alles voor over hebben om dat niet te worden!
Echter (na jarenlange therapie en inmiddels medicatie) ben ik zo'n vrolijk en blij mens, die bijna naief is als het aankomt op het vertrouwen van mensen. Ik wil je dit wel absoluut meegeven! Met een goede therapie kan de kern van jouw persoonlijkheid ook weer (deels) tot bloei komen en hoeft van jou tot in lengte van dagen geen bangige wantrouwige vrouw te maken.
Wat ontzettend fijn om zo'n positief verhaal te horen! Dat geeft hoop Kan je me vertellen wat het is uit jou therapie waardoor je nu dus wel vertrouwen in mensen hebt gekregen? Ik hoop inderdaad niet tot in langte van dagen een wantrouwige vrouw te worden, zou er alles voor over hebben om dat niet te worden!
dinsdag 5 oktober 2010 om 21:12
quote:Vivamies schreef op 04 oktober 2010 @ 22:25:
hoi aardbei,
Ik heb geen ervaring met therapie. Het lijkt me juist fijn als je een beetje sturing krijgt? Iemand die door alle wirwar van gevoelens meer helderheid kan krijgen?
of is het juist heel confronterend en pijnlijk?
Therapie is zeker confronterend en pijnlijk en vaak zou je er het liefst zo hard mogelijk voor weglopen als het kon. Maar dat helpt helaas niet om je minder rot te voelen.. Het helpt om er over te praten en het helpt mij enorm om bij mijn therapeut een gevoel van vertrouwen te krijgen met als doel dat langzaam bij beetje ook met mensen in het 'echte leven' te krijgen.
Overweeg je in therapie te gaan? Of red je het tot nu toe ook zonder therapie ?
hoi aardbei,
Ik heb geen ervaring met therapie. Het lijkt me juist fijn als je een beetje sturing krijgt? Iemand die door alle wirwar van gevoelens meer helderheid kan krijgen?
of is het juist heel confronterend en pijnlijk?
Therapie is zeker confronterend en pijnlijk en vaak zou je er het liefst zo hard mogelijk voor weglopen als het kon. Maar dat helpt helaas niet om je minder rot te voelen.. Het helpt om er over te praten en het helpt mij enorm om bij mijn therapeut een gevoel van vertrouwen te krijgen met als doel dat langzaam bij beetje ook met mensen in het 'echte leven' te krijgen.
Overweeg je in therapie te gaan? Of red je het tot nu toe ook zonder therapie ?
dinsdag 5 oktober 2010 om 21:14
quote:Mazou schreef op 04 oktober 2010 @ 19:19:
Ja het is voor mij goed om nu uit te rusten en dingen te verwerken. De dag was qua emoties heel heftig (vooral angst) maar rationeel gezien wel positief want ik heb wel dingen uit kunnen spreken.
Misschien ook mede ge-inspireerd door dit topic.
Maar nu al het verdriet dat het losmaakt 'even' verwerken.He Mazou, gaat het vandaag een beetje beter met je? Wel goed trouwens dat je je grenzen zo goed kan aangeven en weet wanneer je moet rusten enzo.
Ja het is voor mij goed om nu uit te rusten en dingen te verwerken. De dag was qua emoties heel heftig (vooral angst) maar rationeel gezien wel positief want ik heb wel dingen uit kunnen spreken.
Misschien ook mede ge-inspireerd door dit topic.
Maar nu al het verdriet dat het losmaakt 'even' verwerken.He Mazou, gaat het vandaag een beetje beter met je? Wel goed trouwens dat je je grenzen zo goed kan aangeven en weet wanneer je moet rusten enzo.
dinsdag 5 oktober 2010 om 22:46
Goedenavond allemaal!
Ik heb ook het drama van het begaafde kind gelezen en heb het mijn toenmalige vriend ook laten lezen. Dat maakte het voor hem makkelijker om mij te begrijpen.
@aardbei: ik kan heel analytisch en gestructureerd denken en ga net zo lang door tot ik begrijp hoe het zit (ook als ik bijv een dure aankoop moet doen). Juist omdat ik wel mezelf vertrouw maar anderen niet/minder, heb ik nooit overwogen om in therapie te gaan. Ooit heb ik een trainercursus counseling gedaan, dus ik weet ongeveer wat voor een vragen ik mezelf kan stellen. Ik denk zeker dat therapie toegevoegde waarde kan hebben en er was een periode waarin ik er veel aan gehad had, maar toen werkte ik 60 uur in de week wat voor mij toen voorging. Nu heb ik er geen behoefte aan. In het algemeen ben ik de laatste jaren steeds gelukkiger geworden. Inmiddels (op schaal van 10) tussen de 8 en de 9 (met soms uitschieters naar boven en beneden). Ik lees in jullie berichten over energie,...in de laatste jaren heb ik ook steeds meer energie gekregen en barst ik er inmiddels van. De enige momenten dat ik me echt ongelukkig voel heeft dat altijd met relaties/vriendjes etc te maken
Als ik nu kijk naar dat gelukkiger en energieker worden dan moet ik zeggen dat dat rechtstreeks verband houdt met mijn jeugd/trauma's en relatie met ouders in perspectief zien (ipv vanuit kinderogen=>gebeurtenissen waren niet mijn schuld maar waren te danken aan hun liefdeloze opvoeding), daardoor meer in contact komen met je eigen gevoel en steeds meer je hart volgen. Vertrouwen krijgen in je eigen stemmetje daardoor juiste keuzen maken, je nog beter voelen over jezelf, nog meer vertrouwen op jezelf, nog beter kunnen luisteren naar dat stemmetje en daardoor steeds meer energie krijgen en dingen doen waar je gelukkig van wordt.....
Ik heb ook het drama van het begaafde kind gelezen en heb het mijn toenmalige vriend ook laten lezen. Dat maakte het voor hem makkelijker om mij te begrijpen.
@aardbei: ik kan heel analytisch en gestructureerd denken en ga net zo lang door tot ik begrijp hoe het zit (ook als ik bijv een dure aankoop moet doen). Juist omdat ik wel mezelf vertrouw maar anderen niet/minder, heb ik nooit overwogen om in therapie te gaan. Ooit heb ik een trainercursus counseling gedaan, dus ik weet ongeveer wat voor een vragen ik mezelf kan stellen. Ik denk zeker dat therapie toegevoegde waarde kan hebben en er was een periode waarin ik er veel aan gehad had, maar toen werkte ik 60 uur in de week wat voor mij toen voorging. Nu heb ik er geen behoefte aan. In het algemeen ben ik de laatste jaren steeds gelukkiger geworden. Inmiddels (op schaal van 10) tussen de 8 en de 9 (met soms uitschieters naar boven en beneden). Ik lees in jullie berichten over energie,...in de laatste jaren heb ik ook steeds meer energie gekregen en barst ik er inmiddels van. De enige momenten dat ik me echt ongelukkig voel heeft dat altijd met relaties/vriendjes etc te maken
Als ik nu kijk naar dat gelukkiger en energieker worden dan moet ik zeggen dat dat rechtstreeks verband houdt met mijn jeugd/trauma's en relatie met ouders in perspectief zien (ipv vanuit kinderogen=>gebeurtenissen waren niet mijn schuld maar waren te danken aan hun liefdeloze opvoeding), daardoor meer in contact komen met je eigen gevoel en steeds meer je hart volgen. Vertrouwen krijgen in je eigen stemmetje daardoor juiste keuzen maken, je nog beter voelen over jezelf, nog meer vertrouwen op jezelf, nog beter kunnen luisteren naar dat stemmetje en daardoor steeds meer energie krijgen en dingen doen waar je gelukkig van wordt.....
woensdag 6 oktober 2010 om 07:48
Ik ben trouwens gek op de boeken van Stuart Wilde. Vooral het boek Zelfbevestiging. Hij heeft een bepaalde levensfilosofie waar ik vierkant achtersta en die je duidelijk maken dat je je leven in eigen hand hebt. Hij doet dat niet op een manier met allerlei opdrachten (zoals de meeste zelfhulpboeken) maar met informatie over hoe hij de wereld en haar gebeurtenissen ziet. Hij beschrijft precies zoals ik al dacht dat het in elkaar zat. Het lijkt op the secret maar gaat nog iets verder.
woensdag 6 oktober 2010 om 14:25
Er zijn btw heel wat boeken over hechtingsproblematiek zag ik gisteren toevallig op deze site http://www.deknoop.org/articles.php?lng=nl&pg=260
woensdag 6 oktober 2010 om 14:38
quote:aardbei79 schreef op 05 oktober 2010 @ 21:06:
[...]
Wat ontzettend fijn om zo'n positief verhaal te horen! Dat geeft hoop Kan je me vertellen wat het is uit jou therapie waardoor je nu dus wel vertrouwen in mensen hebt gekregen?
Op zich zal de kern van mijn persoonlijkheid denk ik een vrolijk iemand zijn. Want dat ben ik nu best vaak en zou dat denk ik niet geweest zijn als het niet in me gezeten had.
De kern van de therapie is dat ik heb leren voelen. Mezelf heb leren voelen en daardoor ook minder in mijn ratio zit. Mijn analytische en sterk zakelijke benadering van de wereld heeft een beetje plek kunnen maken voor de gevoelsmens in mij. Na therapie is dat te sterk boven komen drijven (veel huilen, veel panieken, veel stress etc.) Inmiddels zit ik op een aardige mooie balans. Wel dankzij medicatie moet ik erbij zeggen.
Die medicatie heeft er deels ook voor gezorgd dat ik de zorg voor mijn kind aankan (sterk agressief geladen naar kind en niks voelen). Want door onveilige hechting, kon ik ook heel moeilijk hechten aan kind. Die hechting is gek genoeg stukken beter geworden.
Ik gooi het op een combi van praten en pillen. En dan moet je praten vooral zien als ervaren en beleven. Want dat waren de opdrachten en daar praatte je dan naderhand over.
Ik ben nog altijd een zakelijker mens dan anderen en zal dat waarschijnlijk ook blijven. Op een bepaald niveau ben ik best wel een autist haha, omdat het mij moeite kost om in zeer emotionele zaken van anderen feeling te voelen. Maar het is al zoveel beter dan het was, dat ik denk dat ik mijn meest haalbare groei heb bereikt. Maar daar kan ik wel heel tevreden mee zijn, dus ik doe het er gewoon voor !
[...]
Wat ontzettend fijn om zo'n positief verhaal te horen! Dat geeft hoop Kan je me vertellen wat het is uit jou therapie waardoor je nu dus wel vertrouwen in mensen hebt gekregen?
Op zich zal de kern van mijn persoonlijkheid denk ik een vrolijk iemand zijn. Want dat ben ik nu best vaak en zou dat denk ik niet geweest zijn als het niet in me gezeten had.
De kern van de therapie is dat ik heb leren voelen. Mezelf heb leren voelen en daardoor ook minder in mijn ratio zit. Mijn analytische en sterk zakelijke benadering van de wereld heeft een beetje plek kunnen maken voor de gevoelsmens in mij. Na therapie is dat te sterk boven komen drijven (veel huilen, veel panieken, veel stress etc.) Inmiddels zit ik op een aardige mooie balans. Wel dankzij medicatie moet ik erbij zeggen.
Die medicatie heeft er deels ook voor gezorgd dat ik de zorg voor mijn kind aankan (sterk agressief geladen naar kind en niks voelen). Want door onveilige hechting, kon ik ook heel moeilijk hechten aan kind. Die hechting is gek genoeg stukken beter geworden.
Ik gooi het op een combi van praten en pillen. En dan moet je praten vooral zien als ervaren en beleven. Want dat waren de opdrachten en daar praatte je dan naderhand over.
Ik ben nog altijd een zakelijker mens dan anderen en zal dat waarschijnlijk ook blijven. Op een bepaald niveau ben ik best wel een autist haha, omdat het mij moeite kost om in zeer emotionele zaken van anderen feeling te voelen. Maar het is al zoveel beter dan het was, dat ik denk dat ik mijn meest haalbare groei heb bereikt. Maar daar kan ik wel heel tevreden mee zijn, dus ik doe het er gewoon voor !
woensdag 6 oktober 2010 om 16:41
quote:Vivamies schreef op 05 oktober 2010 @ 22:46:
Ik denk zeker dat therapie toegevoegde waarde kan hebben en er was een periode waarin ik er veel aan gehad had, maar toen werkte ik 60 uur in de week wat voor mij toen voorging. Nu heb ik er geen behoefte aan. In het algemeen ben ik de laatste jaren steeds gelukkiger geworden. Inmiddels (op schaal van 10) tussen de 8 en de 9 (met soms uitschieters naar boven en beneden). Ik lees in jullie berichten over energie,...in de laatste jaren heb ik ook steeds meer energie gekregen en barst ik er inmiddels van. De enige momenten dat ik me echt ongelukkig voel heeft dat altijd met relaties/vriendjes etc te maken
Als ik nu kijk naar dat gelukkiger en energieker worden dan moet ik zeggen dat dat rechtstreeks verband houdt met mijn jeugd/trauma's en relatie met ouders in perspectief zien (ipv vanuit kinderogen=>gebeurtenissen waren niet mijn schuld maar waren te danken aan hun liefdeloze opvoeding), daardoor meer in contact komen met je eigen gevoel en steeds meer je hart volgen. Vertrouwen krijgen in je eigen stemmetje daardoor juiste keuzen maken, je nog beter voelen over jezelf, nog meer vertrouwen op jezelf, nog beter kunnen luisteren naar dat stemmetje en daardoor steeds meer energie krijgen en dingen doen waar je gelukkig van wordt.....
Wat knap dat je het zonder therapie hebt weten te redden. Ik ben ook nogal analytisch ingesteld maar dat is in dit soort dingen juist een valkuil, je verstopt je achter je ratio. Wat bijzonder dat je je leven nu een 8/9 geeft op een schaal van 10; ik denk dat de meeste mensen die geen hechtingsproblemen hebben zichzelf dat cijfer nog niet zouden geven!
Mij heeft het jaren geduurd voordat ik me niet meer schuldig voelde ten opzichte van mijn ouders, en nog steeds is het hard werken geen schuldgevoel naar hen toe te hebben. Ik heb nog steeds contact met ze maar het kost me bakken energie aangezien elk contact met hen mij weer een schuldgevoel geeft, erg lastig is dat. Maar ik wil niet met ze breken want ondanks alles houd ik toch van ze.
Je hebt het over ' meer energie krijgen en dingen doen waar je gelukkig van wordt'. Ik vind dat toch makkelijker gezegd dan gedaan. Ik heb vroeger nooit mezelf mogen zijn en heb eerlijk gezegd nog steeds geen idee waar ik gelukkig van wordt. Zolang ik in de structuur van mijn werk zit gaat het goed, maar vrije tijd ervaar ik als een groot zwart gat waarin ik geen houvast kan vinden. Want wat moet ik met die vrije tijd? Ik heb altijd voor mijn ouders moeten zorgen en inmiddels doe ik dat door therapie niet meer maar het heeft wel een groot gat in mij geslagen dat ik nog steeds niet weet op te vullen met 'dingen doen waar ik gelukkig van wordt'.
Wat heerlijk voor je dat je barst van de energie trouwens!
Ik denk zeker dat therapie toegevoegde waarde kan hebben en er was een periode waarin ik er veel aan gehad had, maar toen werkte ik 60 uur in de week wat voor mij toen voorging. Nu heb ik er geen behoefte aan. In het algemeen ben ik de laatste jaren steeds gelukkiger geworden. Inmiddels (op schaal van 10) tussen de 8 en de 9 (met soms uitschieters naar boven en beneden). Ik lees in jullie berichten over energie,...in de laatste jaren heb ik ook steeds meer energie gekregen en barst ik er inmiddels van. De enige momenten dat ik me echt ongelukkig voel heeft dat altijd met relaties/vriendjes etc te maken
Als ik nu kijk naar dat gelukkiger en energieker worden dan moet ik zeggen dat dat rechtstreeks verband houdt met mijn jeugd/trauma's en relatie met ouders in perspectief zien (ipv vanuit kinderogen=>gebeurtenissen waren niet mijn schuld maar waren te danken aan hun liefdeloze opvoeding), daardoor meer in contact komen met je eigen gevoel en steeds meer je hart volgen. Vertrouwen krijgen in je eigen stemmetje daardoor juiste keuzen maken, je nog beter voelen over jezelf, nog meer vertrouwen op jezelf, nog beter kunnen luisteren naar dat stemmetje en daardoor steeds meer energie krijgen en dingen doen waar je gelukkig van wordt.....
Wat knap dat je het zonder therapie hebt weten te redden. Ik ben ook nogal analytisch ingesteld maar dat is in dit soort dingen juist een valkuil, je verstopt je achter je ratio. Wat bijzonder dat je je leven nu een 8/9 geeft op een schaal van 10; ik denk dat de meeste mensen die geen hechtingsproblemen hebben zichzelf dat cijfer nog niet zouden geven!
Mij heeft het jaren geduurd voordat ik me niet meer schuldig voelde ten opzichte van mijn ouders, en nog steeds is het hard werken geen schuldgevoel naar hen toe te hebben. Ik heb nog steeds contact met ze maar het kost me bakken energie aangezien elk contact met hen mij weer een schuldgevoel geeft, erg lastig is dat. Maar ik wil niet met ze breken want ondanks alles houd ik toch van ze.
Je hebt het over ' meer energie krijgen en dingen doen waar je gelukkig van wordt'. Ik vind dat toch makkelijker gezegd dan gedaan. Ik heb vroeger nooit mezelf mogen zijn en heb eerlijk gezegd nog steeds geen idee waar ik gelukkig van wordt. Zolang ik in de structuur van mijn werk zit gaat het goed, maar vrije tijd ervaar ik als een groot zwart gat waarin ik geen houvast kan vinden. Want wat moet ik met die vrije tijd? Ik heb altijd voor mijn ouders moeten zorgen en inmiddels doe ik dat door therapie niet meer maar het heeft wel een groot gat in mij geslagen dat ik nog steeds niet weet op te vullen met 'dingen doen waar ik gelukkig van wordt'.
Wat heerlijk voor je dat je barst van de energie trouwens!
woensdag 6 oktober 2010 om 17:00
quote:Vivamies schreef op 06 oktober 2010 @ 07:48:
Ik ben trouwens gek op de boeken van Stuart Wilde. Vooral het boek Zelfbevestiging. Hij heeft een bepaalde levensfilosofie waar ik vierkant achtersta en die je duidelijk maken dat je je leven in eigen hand hebt. Hij doet dat niet op een manier met allerlei opdrachten (zoals de meeste zelfhulpboeken) maar met informatie over hoe hij de wereld en haar gebeurtenissen ziet. Hij beschrijft precies zoals ik al dacht dat het in elkaar zat. Het lijkt op the secret maar gaat nog iets verder.Ik ben benieuwd, ik ga eens kijken in de bieb. Ben zelf ook nogal allergisch voor 'opdrachten', dat vind ik altijd zo schools overkomen. (al ben ik trouwens geen fan van de secret...)
Ik ben trouwens gek op de boeken van Stuart Wilde. Vooral het boek Zelfbevestiging. Hij heeft een bepaalde levensfilosofie waar ik vierkant achtersta en die je duidelijk maken dat je je leven in eigen hand hebt. Hij doet dat niet op een manier met allerlei opdrachten (zoals de meeste zelfhulpboeken) maar met informatie over hoe hij de wereld en haar gebeurtenissen ziet. Hij beschrijft precies zoals ik al dacht dat het in elkaar zat. Het lijkt op the secret maar gaat nog iets verder.Ik ben benieuwd, ik ga eens kijken in de bieb. Ben zelf ook nogal allergisch voor 'opdrachten', dat vind ik altijd zo schools overkomen. (al ben ik trouwens geen fan van de secret...)
donderdag 7 oktober 2010 om 08:20
Goedemorgen Ladies!
@aardbei mss is het voor mij (veel) makkelijker omdat ik wel vertrouwen in mezelf heb. Ik heb geen onzekerheid/onrust om wie of wat ik ben. Dat scheelt denk ik heel veel. Als iets of iemand me niet zint dan denk ik: dit heb ik niet nodig, hier word ik ongelukkig van=> dus neem ik afscheid van de persoon of situatie waardoor ik weer gelukkig(er) ben.
Wat je schrijft over schuldgevoel naar je ouders herken ik, maar ik worstelde daar destijds alleen mee per specifieke situatie omdat mijn moeder het zo draaide dat ik (of anderen om haar heen) zich schuldig voelde. Ik moet er zelf voor waken om dat niet bij anderen te doen als ik mijn zin wil doordrijven. Toen ik er eenmaal achterkwam dat zij narcist was, ben ik al die situaties (trauma's) gaan herzien en begreep ik dat ik me niet schuldig hoefde te voelen. Het contact met mijn moeder heb ik toen verbroken. Contact met vader was al in mijn pubertijd verbroken. 2 hele goede beslissingen geweest als was dat van mijn vader samen met veel verdriet gegaan. Ik voelde me bevrijd. Niet meer die last, kwetsbaarheid en afhankelijkheid. Alles wat na de scheiding tussen mij en moeder kwam (vrijwel niets dus) was een bevestiging van mijn juiste keuze. Ik ben altijd haar "bezit"geweest. Het voert nu te ver om dit uit te leggen, zeker als zelfstandige meid. Maar er was een grote afhankelijkheid zonder dat ik dat zelf doorhad.
Over leuke dingen doen. Ik weet niet hoe het voor een ander voelt. Maar als ik met iets bezig ben (zaaien in tuin, fietsen door polder, info zoeken op internet, bezig zijn met reizen/culturen etc dan ga ik daar helemaal in op. Al mijn aandacht is gevangen en ik krijg een lekker gevoel. Zo weet ik dat ik iets leuk vind om te doen. Als je op zo'n manier naar bezigheden kijkt,...zou het dan beter lukken om te bepalen wat je leuk vindt?
Het helpt me ook erg om in tijden van stress veel hard te lopen en paard te rijden. Ik weet niet hoe jouw thuissituatie is maar ik denk dat het voor iedereen goed is dagelijks momenten voor zichzelf te pakken om "tot jezelf te komen". Sommige mensen voelen zich ellendig alleen en vluchten naar vrienden of in drank etc.maar de vraag is: waarom ben je ongelukkig, wat maakt je ongelukkig en dan bij elk ding wat aan de hand zou kunnen zijn of elke persoon nadenken wat doet het met mij als ik hieraan denk. Dan voel je als het goed is wat er met je lichaam en gevoel gebeurt en zo kom ik erachter wat wel en niet goed voor me is. Puur gevoel maar met de nodige ratio(analyse).
In je laatste post gaf je aan dat er ineens nagativiteit opkwam. Heb je een idee waardoor dat getriggered werd. Hoe ga je er dan verder meee om en hoe is het nu?
@aardbei mss is het voor mij (veel) makkelijker omdat ik wel vertrouwen in mezelf heb. Ik heb geen onzekerheid/onrust om wie of wat ik ben. Dat scheelt denk ik heel veel. Als iets of iemand me niet zint dan denk ik: dit heb ik niet nodig, hier word ik ongelukkig van=> dus neem ik afscheid van de persoon of situatie waardoor ik weer gelukkig(er) ben.
Wat je schrijft over schuldgevoel naar je ouders herken ik, maar ik worstelde daar destijds alleen mee per specifieke situatie omdat mijn moeder het zo draaide dat ik (of anderen om haar heen) zich schuldig voelde. Ik moet er zelf voor waken om dat niet bij anderen te doen als ik mijn zin wil doordrijven. Toen ik er eenmaal achterkwam dat zij narcist was, ben ik al die situaties (trauma's) gaan herzien en begreep ik dat ik me niet schuldig hoefde te voelen. Het contact met mijn moeder heb ik toen verbroken. Contact met vader was al in mijn pubertijd verbroken. 2 hele goede beslissingen geweest als was dat van mijn vader samen met veel verdriet gegaan. Ik voelde me bevrijd. Niet meer die last, kwetsbaarheid en afhankelijkheid. Alles wat na de scheiding tussen mij en moeder kwam (vrijwel niets dus) was een bevestiging van mijn juiste keuze. Ik ben altijd haar "bezit"geweest. Het voert nu te ver om dit uit te leggen, zeker als zelfstandige meid. Maar er was een grote afhankelijkheid zonder dat ik dat zelf doorhad.
Over leuke dingen doen. Ik weet niet hoe het voor een ander voelt. Maar als ik met iets bezig ben (zaaien in tuin, fietsen door polder, info zoeken op internet, bezig zijn met reizen/culturen etc dan ga ik daar helemaal in op. Al mijn aandacht is gevangen en ik krijg een lekker gevoel. Zo weet ik dat ik iets leuk vind om te doen. Als je op zo'n manier naar bezigheden kijkt,...zou het dan beter lukken om te bepalen wat je leuk vindt?
Het helpt me ook erg om in tijden van stress veel hard te lopen en paard te rijden. Ik weet niet hoe jouw thuissituatie is maar ik denk dat het voor iedereen goed is dagelijks momenten voor zichzelf te pakken om "tot jezelf te komen". Sommige mensen voelen zich ellendig alleen en vluchten naar vrienden of in drank etc.maar de vraag is: waarom ben je ongelukkig, wat maakt je ongelukkig en dan bij elk ding wat aan de hand zou kunnen zijn of elke persoon nadenken wat doet het met mij als ik hieraan denk. Dan voel je als het goed is wat er met je lichaam en gevoel gebeurt en zo kom ik erachter wat wel en niet goed voor me is. Puur gevoel maar met de nodige ratio(analyse).
In je laatste post gaf je aan dat er ineens nagativiteit opkwam. Heb je een idee waardoor dat getriggered werd. Hoe ga je er dan verder meee om en hoe is het nu?
zaterdag 9 oktober 2010 om 01:12
voor het eerst een topic wat zo pijnlijk herkenbaar is dat ik lang heb getwijfeld of ik wel wat wil posten. Is dat wat je bedoelt met de negativiteit? de reacties zijn weinig bemoedigend...jarenlange therapie en het resultaat? Ben wel benieuwd naar wat voor soort therapie er wordt gevolgd. een jaar schemagerichte therapie heeft me 0,0 opgeleverd...gaat truus (lees psych) er ook nog eens vandoor....
zaterdag 9 oktober 2010 om 08:57
zaterdag 9 oktober 2010 om 09:02
ik ga nu iets heel confronterends zeggen wat me wellicht niet in dank afgenomen gaat worden, maar ik doe het toch:
strenge modus aan*
ik heb het gevoel dat sommigen hun geluk laten afhangen van anderen en zich slachtoffer voelen. Je bent echter zelf verantwoordelijk voor je eigen geluk. Je kunt je ouders niet kiezen en je kiest er ook niet voor om in de steek gelaten te worden maar je kiest wel zelf hoe je daarmee omgaat!strenge modus uit*
strenge modus aan*
ik heb het gevoel dat sommigen hun geluk laten afhangen van anderen en zich slachtoffer voelen. Je bent echter zelf verantwoordelijk voor je eigen geluk. Je kunt je ouders niet kiezen en je kiest er ook niet voor om in de steek gelaten te worden maar je kiest wel zelf hoe je daarmee omgaat!strenge modus uit*
