Psyche
alle pijlers
onveilige hechting
zaterdag 2 oktober 2010 om 14:37
Sinds een tijd weet ik door therapie dat ik onveilig gehecht ben. Dit is iets waar ik enorm veel last van heb in mijn dagelijkse leven: ik durf mensen niet te vertrouwen, durf geen hulp te vragen, voel me enorm snel afgewezen en hou daarom mensen op afstand. Hierdoor voel ik me vaak eenzaam en geisoleerd. In principe heb ik wel mensen om mee heen die het waarschijnlijk goed met me voorhebben maar ik kan het niet voelen en ik durf er dus niet op te vertrouwen.
Graag zou ik meer vertrouwen willen hebben in de mensen om me heen maar ik weet niet hoe ik dat moet aanpakken. Ik heb wel veel aan mijn therapeut die me wel enigszins vertrouwen geeft maar het zit zo diep dat ik zelfs na jaren therapie me hierdoor nog heel erg rot voel in het dagelijks leven.
Wie heeft hier ook last van en nog liever: wie heeft er tips om hiermee te leren leven en vertrouwen te krijgen?
Graag zou ik meer vertrouwen willen hebben in de mensen om me heen maar ik weet niet hoe ik dat moet aanpakken. Ik heb wel veel aan mijn therapeut die me wel enigszins vertrouwen geeft maar het zit zo diep dat ik zelfs na jaren therapie me hierdoor nog heel erg rot voel in het dagelijks leven.
Wie heeft hier ook last van en nog liever: wie heeft er tips om hiermee te leren leven en vertrouwen te krijgen?
zondag 3 oktober 2010 om 18:49
quote:Mazou schreef op 03 oktober 2010 @ 16:46:
Vivamies en invicble ik herken alles wat jullie schrijven..helemaal.
Ik moet zeggen dat ik het nog nooit zo concreet verwoord heb gezien, dat is wel verhelderend. En leerzaam.
En, uiteraard, ook pijnlijk.
Met nog als toevoeging dat als ik dan uit het contact ga, als het te heftig wordt, ik ook niks meer voel. Dat gebeurt ook zonder contact trouwens, als ik ergens mee zit.
Dan voel ik helemaal niks meer en ben ik helemaal leeg. Verlamd. Mijn lichaam werkt dan ook niet meer normaal, het gevoel is eruit weg en ik kan eigenlijk niks meer, beweeg me als een robot.
Vooral in mijn vingers voelt het dan heel raar, net alsof ik zelf niet meer in mijn eigen lichaam zit. Mijn vingers voelen slap en stuurloos dan. Ik ben ook totaal dichtgeklapt en geblokkeerd, kan niet meer praten.
Ja, technisch gezien wel, maar het lijkt alsof ik in coma ben en probeer te praten maar mijn mond beweegt niet.
Dat heet geloof ik dissociatie, wat ik net beschreef. Hebben jullie dat ook?
Mazou, ik dissocieer ook. En ik herken ook dat verlamde gevoel. Loop ook eerder ergens tegenaan als ik bijvoorbeeld in de stad ben en kijk niet goed uit op straat. Het is net alsof ik vanuit een andere dimensie in de wereld sta. Kan me dan niet focussen en voel inderdaad niks.
Het is een veiligheidsmechanisme dat je vroeger hebt gebruikt om je in onveilige situaties te kunnen handhaven. Je schakelt je gevoel uit. Als automatisme doe je dat nog steeds als emoties te heftig voor je worden.
Ik heb het niet zo vaak meer trouwens en als ik het heb, ben ik er heel alert op. Ik probeer dan rust te nemen en zo weer tot mezelf te komen.
Vivamies en invicble ik herken alles wat jullie schrijven..helemaal.
Ik moet zeggen dat ik het nog nooit zo concreet verwoord heb gezien, dat is wel verhelderend. En leerzaam.
En, uiteraard, ook pijnlijk.
Met nog als toevoeging dat als ik dan uit het contact ga, als het te heftig wordt, ik ook niks meer voel. Dat gebeurt ook zonder contact trouwens, als ik ergens mee zit.
Dan voel ik helemaal niks meer en ben ik helemaal leeg. Verlamd. Mijn lichaam werkt dan ook niet meer normaal, het gevoel is eruit weg en ik kan eigenlijk niks meer, beweeg me als een robot.
Vooral in mijn vingers voelt het dan heel raar, net alsof ik zelf niet meer in mijn eigen lichaam zit. Mijn vingers voelen slap en stuurloos dan. Ik ben ook totaal dichtgeklapt en geblokkeerd, kan niet meer praten.
Ja, technisch gezien wel, maar het lijkt alsof ik in coma ben en probeer te praten maar mijn mond beweegt niet.
Dat heet geloof ik dissociatie, wat ik net beschreef. Hebben jullie dat ook?
Mazou, ik dissocieer ook. En ik herken ook dat verlamde gevoel. Loop ook eerder ergens tegenaan als ik bijvoorbeeld in de stad ben en kijk niet goed uit op straat. Het is net alsof ik vanuit een andere dimensie in de wereld sta. Kan me dan niet focussen en voel inderdaad niks.
Het is een veiligheidsmechanisme dat je vroeger hebt gebruikt om je in onveilige situaties te kunnen handhaven. Je schakelt je gevoel uit. Als automatisme doe je dat nog steeds als emoties te heftig voor je worden.
Ik heb het niet zo vaak meer trouwens en als ik het heb, ben ik er heel alert op. Ik probeer dan rust te nemen en zo weer tot mezelf te komen.
zondag 3 oktober 2010 om 19:02
quote:Vivamies schreef op 03 oktober 2010 @ 17:07:
Het helpt inderdaad om te proberen om de situatie van verschillende kanten te bekijken en je zoveel mogelijk in te leven in al die verschilende kanten. Maar dat is erg lastig als "je er middenin zit". Mooi is wel dat ik een paar weken geleden de touwtjes had doorgeknipt met die prille relatie, ik me bewust was van het proces en de reactie van de ander en erover praatte! De primaire reactie na mijn openheid was: gauw naar huis gaan en bijkomen. Maar ik ben gebleven en stapje bij stapje kwam mijn oude gevoel weer terug. Iets waarvan ik dacht (door eerdere ervaringen) dat dat niet kon. Dat geeft mij veel vertrouwen dat het "goed"kan komen. In dit geval ben ik er inmiddels van overtuigd dat de liefde tussen mij en mr Pril goed zit, alleen hij waarschijnlijk nog niet genezen is van zijn burnout (werkte net fulltime toen ik hem ontmoette) en is daarom erg met zichzelf bezig en minder met ons (op de momenten dat we niet bij elkaar zijn=> contact moet dan van mijn kant komen sinds de laatste weken, ook dit aangeven hielp niet). Hij moet daar alleen nog zelf achterkomen. Ik kan en wil niet in zo'n situatie zitten omdat ik het teveel op mezelf betrek dus heb ik het uitgemaakt (weer de makkelijkste weg,..)
Het is inderdaad lastig als je er middenin zit. Ik zorg dan ook dat ik heel vaak even op mezelf kan zijn om de dingen helder te kunnen blijven zien.
Knap van je dat je tot zo'n inzicht bent gekomen w.b. de situatie met je (ex)-vriend...En als je beslissing naar aanleiding daarvan de makkelijkste weg is, dan moet dat maar even.
Het helpt inderdaad om te proberen om de situatie van verschillende kanten te bekijken en je zoveel mogelijk in te leven in al die verschilende kanten. Maar dat is erg lastig als "je er middenin zit". Mooi is wel dat ik een paar weken geleden de touwtjes had doorgeknipt met die prille relatie, ik me bewust was van het proces en de reactie van de ander en erover praatte! De primaire reactie na mijn openheid was: gauw naar huis gaan en bijkomen. Maar ik ben gebleven en stapje bij stapje kwam mijn oude gevoel weer terug. Iets waarvan ik dacht (door eerdere ervaringen) dat dat niet kon. Dat geeft mij veel vertrouwen dat het "goed"kan komen. In dit geval ben ik er inmiddels van overtuigd dat de liefde tussen mij en mr Pril goed zit, alleen hij waarschijnlijk nog niet genezen is van zijn burnout (werkte net fulltime toen ik hem ontmoette) en is daarom erg met zichzelf bezig en minder met ons (op de momenten dat we niet bij elkaar zijn=> contact moet dan van mijn kant komen sinds de laatste weken, ook dit aangeven hielp niet). Hij moet daar alleen nog zelf achterkomen. Ik kan en wil niet in zo'n situatie zitten omdat ik het teveel op mezelf betrek dus heb ik het uitgemaakt (weer de makkelijkste weg,..)
Het is inderdaad lastig als je er middenin zit. Ik zorg dan ook dat ik heel vaak even op mezelf kan zijn om de dingen helder te kunnen blijven zien.
Knap van je dat je tot zo'n inzicht bent gekomen w.b. de situatie met je (ex)-vriend...En als je beslissing naar aanleiding daarvan de makkelijkste weg is, dan moet dat maar even.
zondag 3 oktober 2010 om 19:22
Ik zag het woord verdriet hier een paar keer voorbij komen. Dat deed me ergens aan denken. Hebben jullie ook dat als je soms verdriet hebt over iets dat voorbij is, of iets dat heel erg pijn doet, dat het net is alsof verdriet je enige echte en allerdiepste emotie is? Dat als je aan je gevoel toe zou geven, je ten diepste eigenlijk altijd verdrietig bent..Je kunt en je moet daar natuurlijk niet altijd aan toegeven, maar ik denk echt dat dat het verdriet is van jezelf als baby en peutertje, vanwege de oneindige emotionele eenzaamheid waarin je bent opgegroeid.
zondag 3 oktober 2010 om 21:41
ik denk dat het verdriet onder de boosheid zit en eigenlijk de kern is.
Ik heb 4 jaar geleden veel boeken gelezen hierover (onveilige hechting) en ook meer specifiek over kinderen van narcisten (in mijn geval). Daarnaast heb ik heel veel gehad aan een besloten forum voor kinderen van narcisten. Ik neem aan dat er voor jullie situatie ook zoiets is.
Een oefening ivm hechting waar ik helemaal niets mee kon maar jullie misschien wel was dat je een popje dat op jou lijkt aanschaft en daar tegen praat zoals jij wilde dat jouw moeder/vader tegen jou deed. Daar kan je dan ook je verdriet in kwijt. Je kunt het popje (jij als kind) troosten en zo jezelf troosten en je verdriet uiten.
Een andere oefening was het zelfde maar dan in je hoofd. Je voelt je bijvoorbeeld verdieting en gaat dan tegen jezelf praten/troosten alsof je je moeder bent.
Hetgeen waar ik het meeste aan gehad heb is in relaties babysteps nemen en veel praten over mijn achtergrond en mijn gevoelens. Dat helpt enorm. Ik had ook nooit verwacht dat de meesten daar heel goed op reageren. Heel warm en dat doet goed. Ook al zullen ze het nooit echt begrijpen, maar dat hoeft ook niet.
Invincible: wat gebeurt er als je verdrietig bent en je huilt alles eruit, tot de laatste snik?
Ik heb 4 jaar geleden veel boeken gelezen hierover (onveilige hechting) en ook meer specifiek over kinderen van narcisten (in mijn geval). Daarnaast heb ik heel veel gehad aan een besloten forum voor kinderen van narcisten. Ik neem aan dat er voor jullie situatie ook zoiets is.
Een oefening ivm hechting waar ik helemaal niets mee kon maar jullie misschien wel was dat je een popje dat op jou lijkt aanschaft en daar tegen praat zoals jij wilde dat jouw moeder/vader tegen jou deed. Daar kan je dan ook je verdriet in kwijt. Je kunt het popje (jij als kind) troosten en zo jezelf troosten en je verdriet uiten.
Een andere oefening was het zelfde maar dan in je hoofd. Je voelt je bijvoorbeeld verdieting en gaat dan tegen jezelf praten/troosten alsof je je moeder bent.
Hetgeen waar ik het meeste aan gehad heb is in relaties babysteps nemen en veel praten over mijn achtergrond en mijn gevoelens. Dat helpt enorm. Ik had ook nooit verwacht dat de meesten daar heel goed op reageren. Heel warm en dat doet goed. Ook al zullen ze het nooit echt begrijpen, maar dat hoeft ook niet.
Invincible: wat gebeurt er als je verdrietig bent en je huilt alles eruit, tot de laatste snik?
zondag 3 oktober 2010 om 21:52
Hier ben ik weer en ik heb al jullie reacties gelezen. Wat heftig zeg en wat herkenbaar! Ik ga het nog even opnieuw lezen en er dan op reageren. Wel bijzonder dat andere mensen zo goed dit gevoel kunnen omschrijven maar het komt dan ineens wel heel dichtbij.
Ik schreef jullie dat ik me afgewezen voelde omdat er even geen reactie op mijn topic kwam. Rationeel weet ik dan ook wel dat niet iedereen altijd tijd heeft om op het topic te kijken. Maar zo gaat het dus ook in mijn echte leven: als ik even niets van iemand hoor dan raak ik helemaal in paniek. En zoals met dit topic, dan ga ik elke 5 minuten checken of er een berichtje is en als dat niet zo is voel ik me heel erg rot en kan ik dat helemaal niet meer loslaten.
Ik schreef jullie dat ik me afgewezen voelde omdat er even geen reactie op mijn topic kwam. Rationeel weet ik dan ook wel dat niet iedereen altijd tijd heeft om op het topic te kijken. Maar zo gaat het dus ook in mijn echte leven: als ik even niets van iemand hoor dan raak ik helemaal in paniek. En zoals met dit topic, dan ga ik elke 5 minuten checken of er een berichtje is en als dat niet zo is voel ik me heel erg rot en kan ik dat helemaal niet meer loslaten.
zondag 3 oktober 2010 om 21:56
quote:invincible schreef op 03 oktober 2010 @ 13:13:
hoi aardbei...
Heel erg bedankt voor je reactie. Ik stelde deze vraag omdat ik mogelijk ook last heb van hetzelfde als jij. Ik ben al heeeeeeel lang aan het 'dokteren', zelf en in het hulpvereningscircuit, wat het nou kan zijn wat ik heb. Jouw antwoord over je ouders lijkt heel veel op mijn geschiedenis. Mijn ouders zijn geen slechte mensen, maar in de loop van mijn leven is mij gebleken dat ze op het gebied van emotionele zorg naar hun kinderen nogal tekort zijn geschoten. Dat het geen 'slechte' mensen zijn in de zin van fysieke mishandeling, incest of ander geweld naar hun kinderen toe, maakt het ook zo vreselijk lastig te zien wat er werkelijk aan de hand is. Naar buiten toe ogen mijn ouders zeer aimabele mensen en ze hebben veel vrienden die hun op handen dragen. In de families onderling gaat het er minder harmonisch aan toe, maar naar buiten toe lijkt alles normaal. Alleen in de kinderen komt het ware verhaal naar buiten. Ik vind het daarom een interessant topic.Jouw geschiedenis klinkt inderdaad enorm als die van mij. Maar dat vind ik het ook zo verwarrend maken. Naar de buitenwereld lijken mijn ouders heel normaal en mijn vader kan ontzetten charmant zijn. En het zijn ook geen slechte mensen. Maar in het gezin gingen ze helemaal los met raar en onbetrouwbaar gedrag (met veel drank en ruzie erbij) en voelde ik me ervoor verantwoordelijk dat het niet escaleerde, wat het wel regelmatig deed. Maar omdat er geen fysieke mishandeling was of incest heb ik het gevoel dat ik me niet zo rot mag voelen want zo erg was het toch allemaal niet. Maar helaas voel ik me wel zo rot. Ik denk dat mijn ouders zelf niet veilig gehecht zijn geweest en dus hun kinderen niet hebben kunnen leren hoe je normaal met emoties om gaat.
hoi aardbei...
Heel erg bedankt voor je reactie. Ik stelde deze vraag omdat ik mogelijk ook last heb van hetzelfde als jij. Ik ben al heeeeeeel lang aan het 'dokteren', zelf en in het hulpvereningscircuit, wat het nou kan zijn wat ik heb. Jouw antwoord over je ouders lijkt heel veel op mijn geschiedenis. Mijn ouders zijn geen slechte mensen, maar in de loop van mijn leven is mij gebleken dat ze op het gebied van emotionele zorg naar hun kinderen nogal tekort zijn geschoten. Dat het geen 'slechte' mensen zijn in de zin van fysieke mishandeling, incest of ander geweld naar hun kinderen toe, maakt het ook zo vreselijk lastig te zien wat er werkelijk aan de hand is. Naar buiten toe ogen mijn ouders zeer aimabele mensen en ze hebben veel vrienden die hun op handen dragen. In de families onderling gaat het er minder harmonisch aan toe, maar naar buiten toe lijkt alles normaal. Alleen in de kinderen komt het ware verhaal naar buiten. Ik vind het daarom een interessant topic.Jouw geschiedenis klinkt inderdaad enorm als die van mij. Maar dat vind ik het ook zo verwarrend maken. Naar de buitenwereld lijken mijn ouders heel normaal en mijn vader kan ontzetten charmant zijn. En het zijn ook geen slechte mensen. Maar in het gezin gingen ze helemaal los met raar en onbetrouwbaar gedrag (met veel drank en ruzie erbij) en voelde ik me ervoor verantwoordelijk dat het niet escaleerde, wat het wel regelmatig deed. Maar omdat er geen fysieke mishandeling was of incest heb ik het gevoel dat ik me niet zo rot mag voelen want zo erg was het toch allemaal niet. Maar helaas voel ik me wel zo rot. Ik denk dat mijn ouders zelf niet veilig gehecht zijn geweest en dus hun kinderen niet hebben kunnen leren hoe je normaal met emoties om gaat.
zondag 3 oktober 2010 om 22:00
quote:Vivamies schreef op 03 oktober 2010 @ 14:25:
Heel herkenbaar het in paniek raken en zaken totaal niet meer objectief zien. Op zo'n moment bevind je je gevoelsmatig in de hel. En niemand die dat begrijpt,...Zo'n hel duurt dan enkele uren of dagen en daarna zijn (onbewust) alle gevoelslijntjes verbroken met die persoon of situatie.
Heel herkenbaar dat gevoelsmatig in een hel te zitten en je dan helemaal geisoleerd te voelen van jezelf, van anderen, zonder gevoel en helemaal leeg. En dan lijkt het of er niets is wat je uit die hel kan halen. Ik voel me dan ook enorm hulpeloos want ik kan mezelf er niet uitslepen. Dan ben je volwassen maar toch volledig hulpeloos, bizar is dat.
Heel herkenbaar het in paniek raken en zaken totaal niet meer objectief zien. Op zo'n moment bevind je je gevoelsmatig in de hel. En niemand die dat begrijpt,...Zo'n hel duurt dan enkele uren of dagen en daarna zijn (onbewust) alle gevoelslijntjes verbroken met die persoon of situatie.
Heel herkenbaar dat gevoelsmatig in een hel te zitten en je dan helemaal geisoleerd te voelen van jezelf, van anderen, zonder gevoel en helemaal leeg. En dan lijkt het of er niets is wat je uit die hel kan halen. Ik voel me dan ook enorm hulpeloos want ik kan mezelf er niet uitslepen. Dan ben je volwassen maar toch volledig hulpeloos, bizar is dat.
zondag 3 oktober 2010 om 22:02
[quote]Vivamies schreef op 03 oktober 2010 @ 14:25:
Het 'met huid en haar-gevoel' heb je omdat je nooit jezelf hebt leren kennen, omdat er geen spiegelfunctie was van de ouders. Je hebt niet geleerd hoe het is om contact te maken. Je weet dus heel slecht wie jezelf bent, zit als het ware opgesloten in jezelf. Op het moment dat je dan met anderen communiceert, voel je je al snel helemaal NIETS en dat veroorzaakt de angst. Het is ongelofelijk zwaar om jezelf hiermee te confronteren. Maar het is de enige manier. Het gaat alleen heel langzaam.[/quote]
Mooi omschreven Vivamies, wel heftig om zo te lezen maar heel herkenbaar wat je schrijft.
Het 'met huid en haar-gevoel' heb je omdat je nooit jezelf hebt leren kennen, omdat er geen spiegelfunctie was van de ouders. Je hebt niet geleerd hoe het is om contact te maken. Je weet dus heel slecht wie jezelf bent, zit als het ware opgesloten in jezelf. Op het moment dat je dan met anderen communiceert, voel je je al snel helemaal NIETS en dat veroorzaakt de angst. Het is ongelofelijk zwaar om jezelf hiermee te confronteren. Maar het is de enige manier. Het gaat alleen heel langzaam.[/quote]
Mooi omschreven Vivamies, wel heftig om zo te lezen maar heel herkenbaar wat je schrijft.
zondag 3 oktober 2010 om 22:07
quote:invincible schreef op 03 oktober 2010 @ 16:35:
Het is heel lastig je innerlijke overtuigingen te veranderen. Soms lijkt het wel alsof ik expres mensen negatief t.o.v. mij wil maken, dan is het maar duidelijk ofzo. Bizar ja.. Het is trouwens niet echt dat ze negatief op me reageren, het is denk ik meer dat ze niet helemaal weten wat ze aan me hebben ofzo. Dat komt omdat ik me altijd wat 'vaag' opstel. Dan kan ik nog alle kanten uit he? En als ze me dan voor mijn gevoel wat links laten liggen, ben ik weer beledigd.
Invincible, dat je 'vaag' opstellen herken ik ook wel heel erg. Ik wil nooit dat mensen mij helemaal kennen, dat vind ik doodeng. En dan is het logisch dat mensen niet weten wat ze aan je hebben. Ik wil ook altijd kunnen vluchten en heb altijd plannen in mijn achterhoofd om te verhuizen, in een ander land te gaan wonen, etc. omdat het me dus niet lukt om me te hechten (want ik denk altijd dat het elders beter is, en dat het me in een andere stad of ander land wel lukt om me aan mensen te hechten, zou het?).
Het is heel lastig je innerlijke overtuigingen te veranderen. Soms lijkt het wel alsof ik expres mensen negatief t.o.v. mij wil maken, dan is het maar duidelijk ofzo. Bizar ja.. Het is trouwens niet echt dat ze negatief op me reageren, het is denk ik meer dat ze niet helemaal weten wat ze aan me hebben ofzo. Dat komt omdat ik me altijd wat 'vaag' opstel. Dan kan ik nog alle kanten uit he? En als ze me dan voor mijn gevoel wat links laten liggen, ben ik weer beledigd.
Invincible, dat je 'vaag' opstellen herken ik ook wel heel erg. Ik wil nooit dat mensen mij helemaal kennen, dat vind ik doodeng. En dan is het logisch dat mensen niet weten wat ze aan je hebben. Ik wil ook altijd kunnen vluchten en heb altijd plannen in mijn achterhoofd om te verhuizen, in een ander land te gaan wonen, etc. omdat het me dus niet lukt om me te hechten (want ik denk altijd dat het elders beter is, en dat het me in een andere stad of ander land wel lukt om me aan mensen te hechten, zou het?).
zondag 3 oktober 2010 om 22:12
quote:Mazou schreef op 03 oktober 2010 @ 16:46:
Vivamies en invicble ik herken alles wat jullie schrijven..helemaal.
Ik moet zeggen dat ik het nog nooit zo concreet verwoord heb gezien, dat is wel verhelderend. En leerzaam.
En, uiteraard, ook pijnlijk.
Met nog als toevoeging dat als ik dan uit het contact ga, als het te heftig wordt, ik ook niks meer voel. Dat gebeurt ook zonder contact trouwens, als ik ergens mee zit.
Dan voel ik helemaal niks meer en ben ik helemaal leeg. Verlamd. Mijn lichaam werkt dan ook niet meer normaal, het gevoel is eruit weg en ik kan eigenlijk niks meer, beweeg me als een robot.
Vooral in mijn vingers voelt het dan heel raar, net alsof ik zelf niet meer in mijn eigen lichaam zit. Mijn vingers voelen slap en stuurloos dan. Ik ben ook totaal dichtgeklapt en geblokkeerd, kan niet meer praten.
Ja, technisch gezien wel, maar het lijkt alsof ik in coma ben en probeer te praten maar mijn mond beweegt niet.
Dat heet geloof ik dissociatie, wat ik net beschreef. Hebben jullie dat ook?
Dag Mazou, fijn dat je weer hebt gereageerd, hoop dat het je niet teveel energie kost. Het is inderdaad heftig om te zien hoe andere mensen dit gevoel kunnen verwoorden.
Wat heftig wat je beschrijft over dissociatie, dat moet wel heel beangstigend zijn. Lukt het je soms om erop te anticiperen? Ergens herken ik het wel, ik voel me geparalyseerd, kan niks meer, alleen op bed liggen en voel me net als jij helemaal leeg en hol van binnen. Ik vind het een doodenge ervaring omdat ik me dan zo hulpeloos voel.
Vivamies en invicble ik herken alles wat jullie schrijven..helemaal.
Ik moet zeggen dat ik het nog nooit zo concreet verwoord heb gezien, dat is wel verhelderend. En leerzaam.
En, uiteraard, ook pijnlijk.
Met nog als toevoeging dat als ik dan uit het contact ga, als het te heftig wordt, ik ook niks meer voel. Dat gebeurt ook zonder contact trouwens, als ik ergens mee zit.
Dan voel ik helemaal niks meer en ben ik helemaal leeg. Verlamd. Mijn lichaam werkt dan ook niet meer normaal, het gevoel is eruit weg en ik kan eigenlijk niks meer, beweeg me als een robot.
Vooral in mijn vingers voelt het dan heel raar, net alsof ik zelf niet meer in mijn eigen lichaam zit. Mijn vingers voelen slap en stuurloos dan. Ik ben ook totaal dichtgeklapt en geblokkeerd, kan niet meer praten.
Ja, technisch gezien wel, maar het lijkt alsof ik in coma ben en probeer te praten maar mijn mond beweegt niet.
Dat heet geloof ik dissociatie, wat ik net beschreef. Hebben jullie dat ook?
Dag Mazou, fijn dat je weer hebt gereageerd, hoop dat het je niet teveel energie kost. Het is inderdaad heftig om te zien hoe andere mensen dit gevoel kunnen verwoorden.
Wat heftig wat je beschrijft over dissociatie, dat moet wel heel beangstigend zijn. Lukt het je soms om erop te anticiperen? Ergens herken ik het wel, ik voel me geparalyseerd, kan niks meer, alleen op bed liggen en voel me net als jij helemaal leeg en hol van binnen. Ik vind het een doodenge ervaring omdat ik me dan zo hulpeloos voel.
zondag 3 oktober 2010 om 22:16
quote:invincible schreef op 03 oktober 2010 @ 19:22:
Ik zag het woord verdriet hier een paar keer voorbij komen. Dat deed me ergens aan denken. Hebben jullie ook dat als je soms verdriet hebt over iets dat voorbij is, of iets dat heel erg pijn doet, dat het net is alsof verdriet je enige echte en allerdiepste emotie is? Dat als je aan je gevoel toe zou geven, je ten diepste eigenlijk altijd verdrietig bent..Je kunt en je moet daar natuurlijk niet altijd aan toegeven, maar ik denk echt dat dat het verdriet is van jezelf als baby en peutertje, vanwege de oneindige emotionele eenzaamheid waarin je bent opgegroeid.Ik herken het wel dat het soms lijkt alsof ik maar een echte emotie heb, dat gevoel van oneindige emotionele eenzaamheid zoals jij het zo mooi beschrijft Invincible. Alle andere emoties lijken er veel minder toe te doen en ondergeschikt te zijn aan die ene diepe emotie. Het huil ook bijna nooit om iets wat er bij mij in het heden gebeurt terwijl ik wel vaak moet huilen om het verdriet van vroeger.
Ik zag het woord verdriet hier een paar keer voorbij komen. Dat deed me ergens aan denken. Hebben jullie ook dat als je soms verdriet hebt over iets dat voorbij is, of iets dat heel erg pijn doet, dat het net is alsof verdriet je enige echte en allerdiepste emotie is? Dat als je aan je gevoel toe zou geven, je ten diepste eigenlijk altijd verdrietig bent..Je kunt en je moet daar natuurlijk niet altijd aan toegeven, maar ik denk echt dat dat het verdriet is van jezelf als baby en peutertje, vanwege de oneindige emotionele eenzaamheid waarin je bent opgegroeid.Ik herken het wel dat het soms lijkt alsof ik maar een echte emotie heb, dat gevoel van oneindige emotionele eenzaamheid zoals jij het zo mooi beschrijft Invincible. Alle andere emoties lijken er veel minder toe te doen en ondergeschikt te zijn aan die ene diepe emotie. Het huil ook bijna nooit om iets wat er bij mij in het heden gebeurt terwijl ik wel vaak moet huilen om het verdriet van vroeger.
zondag 3 oktober 2010 om 22:22
Ik heb niet alles gelezen maar herken wel t onveilig gehecht zijn. Ik heb een paar maanden geleden een gehechtheids biografisch interview gedaan ihkv diagnostiek en daar bleek dat uit (of iig ik wist t wel, maar niet in welke mate). Mijn dsm diagnose is cptss en de hechtingsproblematiek valt daaronder. Erg ingewikkeld.
zondag 3 oktober 2010 om 22:28
quote:Vivamies schreef op 03 oktober 2010 @ 21:41:
Ik heb 4 jaar geleden veel boeken gelezen hierover (onveilige hechting) en ook meer specifiek over kinderen van narcisten (in mijn geval). Daarnaast heb ik heel veel gehad aan een besloten forum voor kinderen van narcisten. Ik neem aan dat er voor jullie situatie ook zoiets is.
Hetgeen waar ik het meeste aan gehad heb is in relaties babysteps nemen en veel praten over mijn achtergrond en mijn gevoelens. Dat helpt enorm. Ik had ook nooit verwacht dat de meesten daar heel goed op reageren. Heel warm en dat doet goed. Ook al zullen ze het nooit echt begrijpen, maar dat hoeft ook niet.
Wat goed Vivamies dat het je gelukt is om te praten over je achtergrond en je gevoelens. Heel rare vraag misschien, maar hoe is je dat gelukt? Ik vind het zo moeilijk hier over te praten en ik weet niet hoe, waar en bij wie ik moet beginnen.
Het lijkt me heel heftig trouwens het kind van een narcist te zijn.
Ik heb 4 jaar geleden veel boeken gelezen hierover (onveilige hechting) en ook meer specifiek over kinderen van narcisten (in mijn geval). Daarnaast heb ik heel veel gehad aan een besloten forum voor kinderen van narcisten. Ik neem aan dat er voor jullie situatie ook zoiets is.
Hetgeen waar ik het meeste aan gehad heb is in relaties babysteps nemen en veel praten over mijn achtergrond en mijn gevoelens. Dat helpt enorm. Ik had ook nooit verwacht dat de meesten daar heel goed op reageren. Heel warm en dat doet goed. Ook al zullen ze het nooit echt begrijpen, maar dat hoeft ook niet.
Wat goed Vivamies dat het je gelukt is om te praten over je achtergrond en je gevoelens. Heel rare vraag misschien, maar hoe is je dat gelukt? Ik vind het zo moeilijk hier over te praten en ik weet niet hoe, waar en bij wie ik moet beginnen.
Het lijkt me heel heftig trouwens het kind van een narcist te zijn.
zondag 3 oktober 2010 om 22:37
zo aardbei, jij hebt alles even lekker ingehaald zeg! Wat een posts!;-)
Grappig, mijn vader kon inderdaad ook ontzettend charmant zijn.
Verder wat je zegt over jezelf niet uit die hel kunnen slepen...ik weet niet hoe oud je bent, maar ik heb dat ook gehad, maar als je ouder wordt (ik ben nu 44) leer je dat op den duur toch wel steeds beter. En je leert jezelf ook beter te beschermen. Ik ben er nu eenmaal gevoelig voor en zal er mijn hele leven gevoelig voor blijven, dus daar hou ik ook rekening mee.
Grappig, mijn vader kon inderdaad ook ontzettend charmant zijn.
Verder wat je zegt over jezelf niet uit die hel kunnen slepen...ik weet niet hoe oud je bent, maar ik heb dat ook gehad, maar als je ouder wordt (ik ben nu 44) leer je dat op den duur toch wel steeds beter. En je leert jezelf ook beter te beschermen. Ik ben er nu eenmaal gevoelig voor en zal er mijn hele leven gevoelig voor blijven, dus daar hou ik ook rekening mee.
maandag 4 oktober 2010 om 06:11
Goedemorgen Dames en nieuwe dophertje,
Aardbei schrijft:
Wat goed Vivamies dat het je gelukt is om te praten over je achtergrond en je gevoelens. Heel rare vraag misschien, maar hoe is je dat gelukt? Ik vind het zo moeilijk hier over te praten en ik weet niet hoe, waar en bij wie ik moet beginnen.
Het lijkt me heel heftig trouwens het kind van een narcist te zijn.
Antwoord: vanaf mijn 20-er jaren ben ik meer begonnen met praten. Een ex vriendje (die volgens mij dezelfde problematiek heeft) trok het ooit uit me: "zeg nou waarom je zo tegen me doet". Toen vertelde ik hem uiteindelijk via de mail dat ik verliefd op hem geweest was en welke negatieve gevoelens daar allemaal bijkwamen. Hij reageerde daar heel volwassen op en herkende veel. Ik voelde het als een opluchting ipv zwaard van damocles en ben daarna meer over mijn "zwakheden" gaan praten. 4 jaar geleden kwam ik erachter dat ik het kind van een narcist (en een alcoholist) was en begon veel zaken te begrijpen. Toen begreep ik ook dat dat stemmetje in je hart (gevoel) er mocht zijn en het goed is om daar op te reageren. Ik ben nu iemand geworden die juist heel erg veel over zichzelf verteld (ook bij collega's ed). Als ik erover praat kan ik die negatieve energie kwijt en kan ik verder. Mensen reageren altijd goed. (en als ze dat deel niet accepteren is dat hun probleem - vermijdende hechting). Ik krop niets (meer) op. Hoe ik begin? Precies het eerst wat in me opkomt. Ik heb 1 vriendin waarbij ik merk dat ze er niet zo van houdt om zo diep op al je gevoelens in te gaan (ik heb trouwens ook veel positieve gevoelens waar ik altijd over wil praten), daar doe ik het minder.
Aardbei schrijft:
Wat goed Vivamies dat het je gelukt is om te praten over je achtergrond en je gevoelens. Heel rare vraag misschien, maar hoe is je dat gelukt? Ik vind het zo moeilijk hier over te praten en ik weet niet hoe, waar en bij wie ik moet beginnen.
Het lijkt me heel heftig trouwens het kind van een narcist te zijn.
Antwoord: vanaf mijn 20-er jaren ben ik meer begonnen met praten. Een ex vriendje (die volgens mij dezelfde problematiek heeft) trok het ooit uit me: "zeg nou waarom je zo tegen me doet". Toen vertelde ik hem uiteindelijk via de mail dat ik verliefd op hem geweest was en welke negatieve gevoelens daar allemaal bijkwamen. Hij reageerde daar heel volwassen op en herkende veel. Ik voelde het als een opluchting ipv zwaard van damocles en ben daarna meer over mijn "zwakheden" gaan praten. 4 jaar geleden kwam ik erachter dat ik het kind van een narcist (en een alcoholist) was en begon veel zaken te begrijpen. Toen begreep ik ook dat dat stemmetje in je hart (gevoel) er mocht zijn en het goed is om daar op te reageren. Ik ben nu iemand geworden die juist heel erg veel over zichzelf verteld (ook bij collega's ed). Als ik erover praat kan ik die negatieve energie kwijt en kan ik verder. Mensen reageren altijd goed. (en als ze dat deel niet accepteren is dat hun probleem - vermijdende hechting). Ik krop niets (meer) op. Hoe ik begin? Precies het eerst wat in me opkomt. Ik heb 1 vriendin waarbij ik merk dat ze er niet zo van houdt om zo diep op al je gevoelens in te gaan (ik heb trouwens ook veel positieve gevoelens waar ik altijd over wil praten), daar doe ik het minder.
maandag 4 oktober 2010 om 09:23
quote:Vivamies schreef op 03 oktober 2010 @ 21:41:
Een oefening ivm hechting waar ik helemaal niets mee kon maar jullie misschien wel was dat je een popje dat op jou lijkt aanschaft en daar tegen praat zoals jij wilde dat jouw moeder/vader tegen jou deed. Daar kan je dan ook je verdriet in kwijt. Je kunt het popje (jij als kind) troosten en zo jezelf troosten en je verdriet uiten.
Een andere oefening was het zelfde maar dan in je hoofd. Je voelt je bijvoorbeeld verdieting en gaat dan tegen jezelf praten/troosten alsof je je moeder bent.
Die oefening ben ik ook vaker tegengekomen in therapie en ik kan er ook helemaal niks mee. Ik voel dan echt een enorme aversie...
Ik kan mezelf niet als een kind zien dat getroost moet worden. Krijg daar echt de kriebels van (negatief)..
Een oefening ivm hechting waar ik helemaal niets mee kon maar jullie misschien wel was dat je een popje dat op jou lijkt aanschaft en daar tegen praat zoals jij wilde dat jouw moeder/vader tegen jou deed. Daar kan je dan ook je verdriet in kwijt. Je kunt het popje (jij als kind) troosten en zo jezelf troosten en je verdriet uiten.
Een andere oefening was het zelfde maar dan in je hoofd. Je voelt je bijvoorbeeld verdieting en gaat dan tegen jezelf praten/troosten alsof je je moeder bent.
Die oefening ben ik ook vaker tegengekomen in therapie en ik kan er ook helemaal niks mee. Ik voel dan echt een enorme aversie...
Ik kan mezelf niet als een kind zien dat getroost moet worden. Krijg daar echt de kriebels van (negatief)..
maandag 4 oktober 2010 om 09:26
Superbedankt alvast voor al jullie reacties! Ik heb er echt heel veel aan en het is fijn voor mij om van me af te kunnen schrijven. Door jullie reacties krijg ik ook een realistischer beeld van mijn 'aandoening'. Ik heb altijd de hoop dat ik er op een gegeven moment helemaal vanaf kom maar wat ik uit jullie reacties opmaak is dat het nooit helemaal over gaat en dat je er hoogstens mee kunt leren leven. Wel jammer maar beter om geen al te hoge verwachtingen te hebben en dan alleen maar teleurgesteld te raken.
maandag 4 oktober 2010 om 18:29
Hoi Ik lees nog steeds mee, en het helpt me ook wel heb ik het idee. Heb vandaag een erg heftige dag gehad (heeft ook veel met dit thema te maken) dus ben te vermoeid echt ergens op in te gaan.
Maar wilde toch even een berichtje schrijven omdat het mij goed doet hier te lezen en herkenning en steun te vinden. En om te laten weten dat ik er nog ben .
Fijn dat aardbei er ook weer is trouwens.
Maar wilde toch even een berichtje schrijven omdat het mij goed doet hier te lezen en herkenning en steun te vinden. En om te laten weten dat ik er nog ben .
Fijn dat aardbei er ook weer is trouwens.
maandag 4 oktober 2010 om 19:16
Mazou, wat vervelend voor je dat je vandaag zo'n heftige dag hebt gehad. Ik hoop dat het inmiddels al weer ietsje beter gaat? Mocht het je helpen hier van je af te schrijven, wel doen he! Maar misschien is het beter voor je nu gewoon uit te rusten.
Fijn dat je hier ook herkenning en steun vind, mij doet het echt goed om er hier over te kunnen schrijven.
Fijn dat je hier ook herkenning en steun vind, mij doet het echt goed om er hier over te kunnen schrijven.
